Boos

Gecategoriseerd onder: Sloeber, Vakantie, Ziek — Mama om 12:10 pm op Friday, March 28, 2008

Wolf De Waele, gisteren ben ik voor het eerst echt boos op jou geweest. Boos, en vooral teleurgesteld. Toegegeven, ik heb eerder al tegen jou geroepen als je iets uitstak wat niet mocht, of als je iets omgooide of zo. Maar gisteren, dat was anders.
Papa was vroeg naar kantoor vertrokken, en jij was rond half acht even bij me in bed gekropen. Omdat je voortdurend lag te wriemelen, zei ik dat je naar beneden mocht gaan om tv te kijken. Dat moest ik je geen twee keer zeggen, weg was je. Je had het niet nodig gevonden dat ik even meeging om je natte nachtpamper uit te doen en te verwisselen voor een onderbroekje. Aan eten had ik helemaal niet gedacht.
Rond kwart over negen kwam je vrolijk springend terug bij me. Kobe had net eten gekregen, en jullie hebben nog vrolijk liggen spelen in bed. Toen merkte ik een spoor van chocolade rond je mond, waarop ik vroeg: “Wolf, heb jij chocolade gegeten?” Je keek me met je grote ogen aan en knikte van nee. Ik herhaalde mijn vraag, op meer dwingende toon. Jij beweerde stellig van niet: “Nee mama, echt niet hoor!”. Ik verduidelijkte even dat ik misschien wel boos ging zijn als je ongevraagd chocolade had gegeten, maar dat ik nog veel bozer ging zijn als ik te weten kwam dat je loog. Met grote ogen herhaalde je dat je geen chocolade had gegeten. Hmm. Ik gaf je het voordeel van de twijfel, het kon altijd dat ik de avond voordien vergeten was je mondje af te kuisen, al leek dat me nogal sterk.

Ik was het hele voorval, na uitgebreid geploeter in de badkamer, al helemaal vergeten. Je had schitterend met je broertje zitten spelen terwijl ik in de douche stond: nu hij recht kan zitten, vind je het heerlijk om hem te entertainen.
Enfin, ik kwam beneden met jullie, begon de restanten van de avond voordien op te ruimen (lege glazen, snoeppapiertjes en zo) en vond toen een leeg zakje van paaseitjes. Ik denk dat er nog zo’n zes à achttal moeten ingezeten hebben, en die waren spoorloos verdwenen. Ik draaide me om, riep jouw naam, en hield het lege zakje omhoog. Meteen zag ik de angst in je ogen verschijnen.

“Wolf, heb jij die paaseitjes opgegeten?”
“Ja mama, maar ik had zo’n honger!” en prompt begon je te huilen. Je wist dus heel goed dat je iets misdaan had.
Ik gaf je stevig onder je voeten, niet zozeer omdat je de eitjes had opgegeten (al kwam ook dat wel ter sprake), maar vooral omdat je gelogen had. Ik was echt teleurgesteld, en dat merkte je.
Al huilend ging je aan tafel, zoals ik je bevolen had, en at je een halve sandwich. Intussen had ik Kobetje klaar voor de opvang, en ik zei je, dat als je netjes je boterham opat, stopte met huilen, en opruimde in de living, dat ik niet meer zo boos ging zijn.

Toen ik tien minuutjes later terugkwam, had je inderdaad een deel van je speelgoed netjes opgeruimd, was je gestopt met huilen, en was je boterham op. Je kwam je netjes verontschuldigen bij me, beloofde dat je nooit meer ging liegen, en gaf me een dikke dikke knuffel. Ik hoop maar, Wolf, dat je voor een tijdje je lesje geleerd hebt, al maak ik me geen illusies.

Intussen zit je hier vrolijk te spelen: het is immers vakantie, en dus ben je thuis bij me. Kobe zit voor het grootste deel in de opvang, zodat ik tijd heb om mijn eigen werk te doen en om met jou te spelen, zodat je ook wat kwaliteitstijd krijgt met mij. Je nieuwste speelgoed is een teut, meer bepaald een lange ronde paarse moussen teut van anderhalve meter lang, eigenlijk bedoeld om in het zwembad mee te spelen. Woensdag zijn we samen naar de Colruyt en de Droomland geweest. We hadden nieuwe autostoelen nodig, en dan heb ik er meteen met het Isofix-systeem gekocht voor papa’s auto. In het passeren zagen we zo’n teut liggen. Je kent die van in het zwembad in Ertvelde, en we waren beiden meteen enthousiast.
Het is me ondertussen nog maar eens duidelijk geworden dat ik geen gedefinieerd speelgoed moet kopen voor jou, maar meer algemene dingen. Wat bedoel ik daar nu mee? Wel, je playmobilkasteel is heel leuk, maar alles heeft echt zijn eigen functie en laat weinig plaats voor je eigen verbeelding. Al bij al speel je er niet zo vaak mee. Die teut is heel gewoon een lange moussen buis, en kan dus voor alles dienen. Je hebt er nu al twee dagen mee gespeeld, en hij is al vanalles geweest: een zwaard, een koningsstaf, een slagboom, een grendel, een brugje, een lange stok, een toverstaf, een boot, een vliegtuig… Zolang je maar je eigen ongebreidelde fantasie de vrije loop kan laten, is alles in orde bij jou :-)

Vorige week ben je ziek geweest, muis. Plots kreeg je woensdagavond behoorlijk wat koorts. Je was nochtans naar school geweest en zelfs naar de turnles, maar ’s avonds zagen je kaakjes rood als kooltjes, en je voelde je niet echt schitterend. Aangezien Kobe nog ziek was (die was ziek geworden in het weekend) en omaly op stand-by stond voor de volgende dag, heb ik haar maar meteen gebeld en gezegd dat ze waarschijnlijk wel de volgende dag ging moeten komen babysitten. En inderdaad, donderdagmorgen was je echt nog niet in orde: je had bij het wakkerworden nog lichte koorts, en was niet echt bijzonder actief. Gelukkig kon Omaly komen, zodat ik met een gerust hart kon gaan werken: je was immers in goeie handen. Tegen vrijdag was je alweer prima genezen, zodat je terug naar school kon.

Ondertussen is het vakantie en hebben we het rustig aan gedaan: maandag niks speciaals, dinsdag Kind en Gezin, woensdag Colruyt en Dreamland, gisteren Brico en Aldi, vandaag komen Marthe en Victor spelen, morgen is er het verjaardagsfeestje van Mai… En volgende week zien we nog wel.

Oh ja, in Kind & Gezin werd je 106 centimeter lang bevonden, 18 kilo zwaar, en verder in prima gezondheid. Je koorts kon wel eens van je linkeroor komen, zei de dokter die je meteen even had onderzocht, en ze schreef je druppeltjes voor.

En verder? Verder, lieve Wolf, ben je eigenlijk een zoetje! Je speelt, lacht, bent gehoorzaam, en ik heb absoluut geen problemen met jou, wel integendeel. Zelfs bij Kind & Gezin heb je een snoepje gekregen van de lieve dames aldaar, omdat je zo enorm flink was geweest, en zo beleefd. En als je op dezelfde manier voor je broertje blijft zorgen zoals je nu doet, dan kan ik me geen betere zoon wensen!

Ziek

Gecategoriseerd onder: Ziek — Mama om 9:23 pm op Saturday, March 8, 2008

Je bent ziek, lieve schat. Deze morgen was er nog geen vuiltje aan de lucht. We hebben nog bijzonder intensief en wild gespeeld, zelfs. In de loop van de morgen voelde je plots wel nogal warm aan, en je eetlust deze middag liet ook te wensen over.
Toen je in de vroege namiddag dan op mijn schoot kroop, gloeide je, en jawel, 38.8°. Ik vroeg je of ik je een poepsnoep mocht geven (anders had ik het moeten afdwingen), en tot mijn grote verbazing zei je ja. Vroeger heb je daar altijd een enorm drama van gemaakt, en moest papa je vasthouden, maar het moet zijn dat je je toch wel echt slecht voelde. Héél eventjes heb je gehuild, maar je hebt volledig meegewerkt, en ik was zó trots op mijn zoon.

De Perdolan deed duidelijk zijn werk: de koorts zakte en je werd weer wat levendiger. Tot rond een uur of zes: je gloeide weer helemaal, en je moest zelfs overgeven. Ik heb je nog een poepsnoepje gegeven, en ondertussen slaap je. Hopelijk is het een gewoon kort griepje en ben je morgen alweer een stuk beter. Ik hoop alleen maar dat je niet het virus van je broertje hebt, die op de rand van een longontsteking staat (maar zich wel prima voelt).

Je hebt trouwens de hele namiddag tegen de slaap gevochten, tot ik je in mijn armen nam: binnen de paar minuten lag je in mijn arm te slapen, mijn hele t-shirt was doorweekt…

Daarnet werd je trouwens eventjes al huilend wakker, en op papa reageerde je niet, zei hij. Ik ben boven gekomen, heb je een dikke knuffel gegeven, en daarna ben ik gewoon bij jou in bed gekropen zodat je in mijn arm tot rust kon komen. Vijf minuten later ademde je zo regelmatig dat ik dacht dat je sliep, maar zodra ik verroerde gingen je ogen open. Je vond het echter helemaal niet erg dat ik naar beneden ging, en tegen dat ik de kamer uit was, sliep je alweer, denk ik.

Liefje toch.

Lang verhaal

Gecategoriseerd onder: Lang verhaal, Mijlpaal, School, Vriendjes, Ziek — Mama om 10:09 am op Tuesday, December 12, 2006

Heh, mijn kleine ventje, ik heb je net naar school gebracht, en alles leek in orde. Gisteren was ik er toch niet helemaal gerust in: toen ik je tegen vijf uur ging halen op school, zat je stilletjes in een hoekje te zitten, iets wat ik helemaal niet gewoon ben van jou. Toen je me uiteindelijk opmerkte, begon je prompt te huilen. Je had in je broek geplast, en durfde het niet zeggen tegen juf Koula. Je zat ocharme in een plasje… Ik heb je dan maar dadelijk gewassen in je klasje, en verse kleren aangedaan, en je voelde je meteen al een pak beter. Wel waren je kaken helemaal rood, en ja, je voelde warm aan. Thuis kroop je tegen me aan in de zetel en keken we samen naar Sesamstraat, en toen viel het me op dat je wel héél erg warm had. Honger had je niet, zei je. Tegen kwart over zes lag je rustig te slapen in mijn armen… en heb ik je nog tot kwart over zeven laten slapen in de zetel. Toen heb ik je toch wakker gemaakt: je ging beter slapen in je bed, en een pamper is toch ook nog altijd veiliger. Eten wilde je niet, wel een glaasje water. Ik probeerde je temperatuur te nemen, maar je hebt een heilige schrik van de thermometer, en het is me niet gelukt. Ik schat dat je toch boven de 39° had, je gloeide helemaal. Boven liet je me gewillig je pyama aandoen, en heb ik er snel een Perdolan poepsnoep bovenop gedaan. Je begon te brullen zodra je het voelde, maar kalmeerde al even snel. Iets later lag je rustig en blijkbaar zelfs blij in je eigen bed. Toen ik rond elf uur even ging kijken, sliep je vast, en was de koorts verdwenen. Rond vier uur wilde je een glaasje water en zag je er al veel beter uit. Om half zeven hoorde ik plots je glasheldere stemmetje in de gang: “Mama? Ik wil een glaasje water”. Je was zelf uit je bed gekomen en had je deur open gedaan, wellicht omdat ik je eerder niet had gehoord. Toen voelde je wat klam aan, maar ging gewillig weer slapen na dat glaasje water.
Ik heb je dan maar meteen laten slapen tot tien voor acht, je een stevig ontbijt gegeven, en je naar school gebracht. Je zag nog wat bleekjes, maar taterde alweer honderduit, ik hoefde me dus geen zorgen te maken.

Je bent er blijkbaar ook nogal van onder de indruk dat papa voor drie dagen met de trein naar Parijs is. Je komt er steeds weer op terug, en vannacht heb ik moeten lachen: terwijl ik een glas water ging halen, zei jij dat papa snel even terug was gekomen, en dan snel weer naar de trein ging. Ik zei dat papa een bed in Parijs had, en dus niet thuis sliep. Toen moest je even denken, en kwam de conclusie: “Mama, als papa woensdag terug komt, dan zal hij niet meer op de tsjoeke tsjoeke trein zitten, maar weer in jouw bedje slapen, he? En jou dan een grooooooote knuffel geven, ja”. En dit werd onderstreept door grote armgebaren en een heftig geknik. Ik wist toen eigenlijk al dat je niet meer ziek ging zijn, je ogen straalden alweer.

Je bent de laatste tijd wel vaker ziek, of toch een beetje. Meestal heeft het te maken met een hoest, maar ook niet altijd. Zo was je op zaterdag 11 november ook geveld door de koorts, zonder enig aanwijsbare oorzaak. Het enige waar papa en ik konden aan denken, was het doorbreken van je laatste kiezen. Je hebt die nog steeds niet, en je klaagde over pijn aan je tanden. Je zit ook voortdurend met je vingers in je mond, of op het een of het ander te knauwen, net zoals een kleine baby. Je had die zaterdag nochtans wel ijverig gespeeld met ons en de gebruikelijke kussenkastelen gebouwd, maar tegen de avond was je toch uitgeteld in de zetel in slaap gevallen. Je had dan ook een ‘kasteel’ gebouwd in je speelhoekje: je had al je speelgoed op elkaar gestapeld, inclusief stoeltjes en en auto’s en schommelpaard, en was er toen nog bovenop geklommen. Dat je er niet bent afgedonderd, ik versta het nog niet. Je zat in elk geval apetrots van boven, en papa moest een foto nemen, zei je.
Tegen de zondag was je helemaal ziek: lusteloos, weinig honger, en koorts. Ik had de indruk dat papa er ook wat last van had: hij is de hele dag ook amper uit de zetel gekomen. Op een bepaald moment hebben jullie dan ook allebei liggen slapen in de zetel, wel meer dan een uur, en het was schattig om zien. Ik had echt medelijden met mijn zieke ventjes…

Maandag was je er gelukkig weer helemaal door, en was er schoolfoto. Ik heb er toch eentje genomen, ondanks het feit dat je net twee grote builen had. Een keertje was je van een trapje geschoten en gevallen, de tweede keer had je een stevige duw gekregen van een grotere jongen in de opvang. Het lijkt wel of ik je mishandel! Gelukkig weet de juf wel beter (de valpartijen gebeuren ook bijna altijd op school) en dat beaamde ze ook ’s avonds tijdens ons eerste oudercontact. Het doet wel raar om langs de andere kant te staan, voor een keer. Ze wist te vertellen dat je op zo goed als alles prima scoort: voor je leeftijd ben je bijzonder taalvaardig, zeer sociaal, kan je je vrij lang concentreren, ben je lief, behulpzaam en gehoorzaam, en nog wel wat zo van die lovende termen. Papa en ik zaten allebei te stralen. Alleen qua zelfredzaamheid kan het wel wat beter: je zegt nogal snel dat je iets niet kan, zoals het uittrekken en zelf weghangen van je jas. Ik moet toegeven, hier thuis doe ik dat nogal vaak voor jou, maar sindsdien mag je het zelf doen, al is dat soms tegen je zin. Je doet nu dus veel meer zelf, en eigenlijk is dat helemaal niet slecht. Oh, en nog iets wat de juf bizar vond: je bent in zowat alles goed, behalve puzzelen, en toch doe je dat zo graag. Elke vrijdagnamiddag worden er puzzels uitgehaald, en wie wil mag ermee spelen. Jij zegt elke keer enthousiast ja, en ze heeft gewoon medelijden met je, omdat het telkens opnieuw niet lukt. Arme snoet…

Dinsdag was je gelukkig weer je eigen energieke zelf, en maar best ook: grootouderfeest! Ik had je witte, gele, oranje of beige kledij moeten aandoen, en een paar gele rubberen handschoenen meegeven. Tegen twee uur werden de grootouders op school verwacht, en bompa, Omaly en oma zijn inderdaad ook gekomen. Ze werden er getrakteerd op een spektakel met allemaal eendjes, en mochten zelfs de vogeltjesdans meedansen, wat beide oma’s ook gedaan hebben. Daar is zelfs fotografisch bewijs van! Daarna kregen ze een kop koffie met een stuk taart, en tegen half vier kwamen ze met jou thuis. Iedereen had het blijkbaar enorm naar zijn zin gehad, en jij was al helemaal opgewonden en enthousiast. Toch viel je iets later stil, en heb je rustig naar tv gekeken, toen de oma’s en bompa al weg waren.

Woensdag zijn we in de namiddag naar Quinten, Aaricia en Jorunn gegaan: ik wilde Nathalie nog wel eens zien, en op die manier kon ook jij spelen op je lange woensdagmiddag. Je hebt samen met Aaricia de boel op stelten gezet, al viel het me op dat je al bij al nog vrij rustig was. Fruit ging vlot binnen, en we zijn ook even het huis gaan verkennen en een kijkje gaan nemen bij de verbouwingen van de zolderverdieping. Het huis en speelgoed van andere kinderen zijn altijd wel leuk, natuurlijk.

Rond een uur of zes zaten we thuis alweer aan tafel boterhammetjes te eten, en viel mijn frank dat ik nog even langs de apotheek moest. Wij allebei dus opnieuw jassen aan, en naar de apotheek. Het eerste dat jij altijd vraagt als we daar binnen komen, is of Marthe thuis is, en Delphine lijkt het ook helemaal niet erg te vinden dat we zo onaangekondigd binnenvallen. Tsja, ze hoeft ons maar niet binnen te laten als het niet uitkomt natuurlijk, eigenlijk kom ik gewoon iets halen in de winkel. We hebben, denk ik, wel meer dan een uur zitten kletsen, terwijl jij en Marthe enthousiast aan het spelen waren. Het valt me telkens weer op hoe goed jullie je op je gemak voelen bij elkaar, en hoe leuk jullie samen spelen. Pieter kwam toen ook nog thuis, en toen ben je helemaal wilde spelletjes met hem beginnen spelen. Ik denk dat je tijdens de week je papa soms wel een beetje mist, kleine sproet. Het was geloof ik wel half acht voor we thuis waren, al voorbij je bedtijd. Niet dat dat zo erg was hoor, je had je prima geamuseerd. Oh, en Delphine en ik liggen elke keer weer plat van het lachen als we je vragen salu te zeggen en een kusje te geven: het is nog steeds netjes op de mond, echt schattig!

Op zaterdag was het papa’s verjaardag: wij tweetjes zijn samen opgestaan en hebben papa laten slapen tot tien uur. Dat was meer dan tijd genoeg om hem een “hiep-hiep-hoera-kroon” te maken, zoals jij dat noemt. Blijkbaar moeten verjaardagen gevierd worden met een kroon, en wie ben ik om dat tegen te spreken :-p In de namiddag is nonkel Koen langsgekomen en hebben we samen taart gegeten (jij mocht samen met papa het kaarsje uitblazen), en in de late namiddag hebben we samen papa’s favoriete dessert gemaakt: witte chocolademousse. Jij helpt me daarbij echt wel: je staat op je eigen hoge stoel met een schort aan, en roert enthousiast in elke pot waarin geroerd moet worden. Niet dat ik je kan betichten van altruïstische motieven: het is je enkel en alleen te doen om het aflikken van gebruikt keukenmateriaal, en ik kan je geen ongelijk geven :-p
’s Avonds is dan Anaïs gekomen om met jou te spelen en op jou te babysitten, want papa en ik zijn lekker gaan eten ter ere van zijn verjaardag. Al bij al waren we vrij vroeg thuis, maar dat was ook omdat we wisten dat jij de volgende ochtend fris en vrolijk paraat ging staan om in bad te gaan en koffiekoeken te eten. Ik moest ook ’s middags een concert zingen met het koor, en wilde mijn stem niet teveel belasten. Jij bleef ondertussen netjes bij papa, en zo te zien hebben jullie vooral veel gespeeld. Je geniet toch echt van de weekends dat je papa thuis is, liefje :-)

De woensdag daarop zijn we in de vroege middag naar Lovendegem getrokken, om te spelen met de meisjes. Dat was eigenlijk best lang geleden, veel te lang eigenlijk. We zien Sofie en de meisjes amper nog, jammer. Je hebt je best geamuseerd, ook al omdat ik een taartje had meegebracht ter ere van mijn verjaardag. Wat me trouwens opviel, was hoe lief je eigenlijk wel was voor de kleine Ines. Zodra ze huilde, ging je naar haar toe, en probeerde haar te troosten. Toch was je ook jaloers: ze was naar me toegekomen en zat op een van mijn knieën, en jij wou meteen op de andere komen zitten. Tsja, dat ga je toch moeten leren hoor, lieve schat.

Op zaterdag ging de Ajuinlei, de straat waar papa’s kantoor ligt, weer plechtig open. Er was een speech voorzien, en een receptie en zo, en papa had wel zin om te gaan kijken. Wij dus alledrie dikke jassen aan, de paraplu mee, en naar Gent centrum. Op de parking van papa’s kantoor stond een partytent opgesteld, werden er broodjes, drank en warme ajuinsoep uitgedeeld, en was er muziek afkomstig van een live violist. Voor jou was het nogal druk en uitzichtloos tussen al die grote mensen, en heb je meer op papa’s arm gezeten dan wat anders. De broodjes gingen vlot binnen, trouwens. Na een uurtje was het meer dan welletjes voor jou (we waren al even het kantoor zelf binnengelopen, waren buiten naar het water en de bootjes gaan kijken en dergelijke) en gingen we iets eten in het Lepelblad, papa’s favoriete dagschotelrestaurant om de hoek. We hadden eerst nog gedacht aan een korte wandeling doorheen de stad zelf, maar toen zagen we Zwarte Pieten in een politieboot op het water, en iets verder een grotere overdekte boot met de Sint! We hebben een kwartiertje of zo staan kijken, en toen bleek het voor jou alweer welletjes te zijn, en we gingen dan maar naar huis, lekker genieten achter glas :-p

Zondag werd een gezellige standaard zondag, met lang slapen, koffiekoeken, lekker eten ’s middags, samen chocomousse maken, een wandeling langs de ringvaart met Catullus, en dan koor voor mij en rustig tv kijken en slapen voor jou.

De week daarna ging eigenlijk vrij onopgemerkt voorbij: niks speciaals, niks dat uit de band sprong, net zoals het daaropvolgende weekend.

Vorige week was weer iets anders, en dat kwam eigenlijk gewoon door Sinterklaas! Toen ik je dinsdag van school kwam halen, was je helemaal opgewonden: Sinterklaas was langsgekomen op school, en jullie hadden liedjes gezongen in de zaal, en koekjes gekregen, en je was niet bang geweest van Zwarte Piet, vertelde je. Je had ook een zakje snoepgoed mee: twee zakjes kleine koekjes, een zakje speculoos, een mandarijntje, wat chocolade munten… Meer dan genoeg om opgetogen over te zijn. ’s Avonds ging je zonder problemen slapen, ook al wist je dat Sinterklaas die nacht ging komen. Je zei wel eventjes in je bed dat je bang was, maar ik zei dat mama (en later die avond ook nog papa) er was, en dat er dus niks was om bang over te zijn. Gerustgesteld ging je slapen, en toen papa rond elf uur thuiskwam, zijn we samen van de zolder jouw tafeltje, bankje en stoeltje gaan halen, om dat samen met wat witte chocolade en andere snoepjes klaar te zetten.
Goh, je gezichtje ’s morgens! Je straalde helemaal, en ik was zelf zodanig vertederd dat ik vergeten ben er het fototoestel bij te nemen, ook al was ik dat op voorhand vast van plan. Iets later waren we op school, en deed je blijkbaar uitgebreid verslag aan de juf van wat je gekregen had.
In de namiddag gingen we naar Zomergem, eens kijken wat de sint daar gebracht had (en vooral ook het driewielertje ongezien meesmokkelen omdat dat eigenlijk in Ronse ging gebracht worden). Het bleek een verfdoos te zijn met kleine stempelsponsjes, en een schildersschort. Oma en opa waren nog maar net terug uit Thailand, en hadden vandaar wat schelpen meegebracht, een prachtig blauw porseleinen olifantje, een T-shirt, en een… krokoleeuw! Een lang papieren draakachtig beestje, dat via een systeem met een koordje, een wieletje en rekkertjes de meest wijze bewegingen en bokkesprongen maakt. Onmiddellijk werd dit je krokoleeuw gedoopt, en je was het daar roerend mee eens.

Vrijdag vond je het schitterend om samen met mij, toen ik je van school had afgehaald, gerief in onze splinternieuwe koelkast te leggen. De vorige, een inbouwmodel dat nog van de vorige eigenaars was, had het eindelijk begeven, en daarop hadden papa en ik vorig weekend de inbouwkast afgebroken, om plaats te maken voor een nieuw, hoog, vrijstaand inox model. Ze waren het die vrijdag komen leveren, en jij vond het fantastisch: groot en blinkend, en vooral met magneetjes op! Papa en ik moeten dringend eens een nieuwe serie magneten kopen, want jij hebt de hele dag met die dingen zitten spelen, zodat de koelkast al niet echt meer blonk maar vol vettige kleine vingertjes stond :-p Niet dat dat erg is hoor, gewoon grappig.

Je had vrijdag al zitten zingen over een groene krans met vier kaarsjes, en dus vond ik het zaterdag ideaal om samen met jou een echte adventskrans te maken. Ik had je dat de vrijdag nog beloofd, en het was ongeveer het eerste wat je zei, toen ik je zaterdagmorgen uit je bedje viste: “Vandaag groene krans maken, he mama?” Gewapend met dikke jassen, mutsen en een snoeischaar zijn we gaan aanbellen bij de overbuurvrouw, die de ideale soort coniferen (ik weet niet wat het precies zijn) staan heeft in haar tuin. Samen hebben we een emmer blaadjes geknipt, en dan op de keukentafel met rood lint een kerstkrans gemaakt. Jij keek en zag dat het goed was.
Eergisteren, zondag, was ook weer een voltreffer. We hebben samen de kerstboom gezet! Samen met papa ben je naar de zolder gegaan om er de kunstboom (beste oplossing met kleine kinderen en katten) en de versiering naar beneden te halen, en samen hebben we de boom opgezet en opgetuigd. Je vindt hem prachtig, vooral de lichtjes.
Daarna was het stilaan tijd om ons boeltje te pakken en naar Ronse te gaan. Daar was de sint immers ook geweest, en die had voor jou een prachtige rode driewieler mee, twee puzzels en een beetje snoep. Vooral over de fiets was je heel enthousiast: je had dan ook twee fietsen uitgeknipt en opgeplakt op je verlanglijstje in school. De puzzels hadden ook wel iets: je bent er absoluut niet goed in, maar doet het wel dolgraag. Nonkel Staf ook, blijkbaar :-p
We hebben er heerlijk gegeten, zoals altijd, en gezellig zitten kletsen over vanalles en nog wat. Jij was vrij moe, maar hebt toch een en ander gegeten, en vooral heel lief gespeeld. Nonkel Staf en ik hebben dus met de puzzels gespeeld, opa heeft je voorgelezen, je hebt met zowat iedereen zitten knuffelen en spelen… Tegen vier uur zijn we nog even op bezoek gegaan bij tante Els in het rusthuis iets verderop, en daarna richting huis. Toen ik thuis kwam uit het koor zat jij al braafjes in je bed, zonder een kik te geven, vertelde papa.

Maandagmorgen was het enkel ons tweetjes: papa was voor drie dagen naar een congres in Parijs, en was heel erg vroeg vertrokken. Ik moest niet naar school, en kon ons rustig klaarmaken, ontbijten, en nog netjes op tijd zijn.  Vandaag had datzelfde scenario zich kunnen herhalen, ware het niet dat ik jou liever zo lang mogelijk liet slapen, en me er voor een keertje niet aan stoorde dat je te laat was.

UPDATE: Om half twee ging de telefoon: de secretaresse van jouw school wist me te vertellen dat je nauwelijks gegeten had, en op dat eigenste moment lag te slapen in een bedje bij tante Mireille. En of ik je niet wou komen halen omdat je eigenlijk toch wel ziek was. Toen ik aan de kleuterrefter aankwam, zat jij net verdwaasd voor je uit te kijken op een bedje, je was net wakker geworden na een stevige tuk van een uur. Zodra je me zag, gingen de armen op, en klemde je je rond mij, je hoofdje op mijn schouders. Op zich al teken genoeg dat er iets scheelde. Tante Mireille vertelde ook nog dat je vlak na het eten bijna 40° koorts had, en dat ze je daarom in bed had gestoken. Toen ik je kwam halen, had je geen koorts (meer), maar je was toch duidelijk niet helemaal in de haak.
Toch had je thuis geen zin om te slapen: je viel er precies door, en speelde honderduit met kussens en fietsjes en kaartjes en… Toch heb je op een bepaald moment moeten overgeven, maar dat was eerder van het hoesten dan wat anders. Gelukkig had je een handdoek bij de hand, en was de schade heel beperkt. Al je eten was er wel opnieuw uitgekomen, samen met het koekje dat je intussen had gekregen. Je had er echter geen last van: na opruim speelde je gewoon verder.
Toen heb je nog een tijdje rustig naar tv zitten kijken, en heb je een chocomelkje gedronken. Ik vond dat geen goed idee, maar er was geen zeggen aan. En ja hoor, je had aan tafel een halve boterham naar binnen gewerkt en zat honderduit te tateren, toen er plots bij een hoestbui alles weer uit kwam. Ik had gelukkig de reflex je op te pakken en boven de pompsteen te houden, dus opnieuw was de schade miniem. Jij huilde van het ongemak, maar voelde je echt niet slecht.

Ondertussen lig je al een dik half uur in bed, en ben je nog steeds zwaar aan het hoesten, ondanks een stevige lepel hoestsiroop. Ik heb echt medelijden met je, maar weet niet wat ik eraan zou kunnen doen. Arme arme jongen… Als het morgen niet beter is, toch maar weer eens naar de dokter. Op den duur ga je nog immuun worden voor dit soort antibiotica, snoetje…

Van feestjes, ziekenhuizen en steunzolen

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest, Lang verhaal, Pis- en kakverhalen, School, Ziek — Mama om 11:02 pm op Sunday, December 3, 2006

Tsja, dit wordt wellicht weer een erg lang verhaal, aangezien er zoveel is gebeurd sinds mijn laatste berichtje.

Ik moet al de foto’s raadplegen om te weten wat we weer allemaal hebben uitgespookt. In jouw geval is dat letterlijk op te vatten: je bent een klein spookje! Ik heb enorm moeten lachen: op een bepaald moment was ik rustig aan het werken aan mijn PC, en jij was met papa je pyama gaan halen. Plots hoor ik een groot gegiechel en een ge-stttt! de trap afkomen. Ik doe uiteraard alsof ik niks hoor, en werk rustig verder. En wat zegt er plots boe naast mij, waardoor ik verschrikkelijk verschiet? Twee spoken! Je viel bijna omver van het lachen toen ik “verschoot” :-)

Enfin, ik was gebleven bij het einde van de herfstvakantie, toen ik jou weer ging oppikken in Zomergem. Oorspronkelijk ging je maar tot vrijdag blijven, maar ik heb oma heel diep in de ogen gekeken, en gevraagd of je soms nog een nachtje langer mocht blijven zodat papa en ik nog samen konden gaan eten. Ze moest lachen, en stemde toe. Toppunt is dat ik me die avond alles behalve goed voelde, zodat we ook het restaurant hebben afgebeld. Al bij al was ik wel blij dat jij er niet was: ik voelde me gewoon slecht. Zaterdag ging het al wat beter, en ben ik jou kort na de middag komen halen. Zoals altijd was je blij me te zien, maar had je het dik naar je zin gehad in Zomergem. Jullie waren samen naar omoe geweest (waar je haar een boterkoek had afgeluisd), naar verschillende winkels, en hadden vooral veel gespeeld. Je vond het trouwens niet erg om nog voor één keertje in een klein bedje te slapen, maar ik vrees dat dat de volgende keer geen waar meer zal zijn. Mijn kleine jongen wordt groot, jaja.

Zondag werd weer een hele onderneming: zoals altijd aten we ’s morgens versgebakken boterkoeken en croissants - één van de weinige momenten trouwens dat jij altijd compleet zwijgt, het valt me telkens weer op - speelden we een hoop, bouwde jij nog maar eens met alle kussens uit de zetel een grote berg (die jij trouwens om onbegrijpelijke redenen je kelder noemt), en maakten we ons tegen half vijf klaar om te vertrekken. We waren uitgenodigd op het geboortefeestje van je neefje Alexander, en je kreeg daarom je mooiste kleertjes aan. Het was in dezelfde feestzaal als het trouwfeest van nonkel Jeroen en tante Delphine, en papa en ik reden dan ook op automatische piloot. Pas toen we aan de feestzaal zelf stonden, viel ons te binnen dat dat de verkeerde was, en vlak bij het ouderlijke huis van Delphine. Een en ander resulteerde erin dat we pas tegen zes uur in de feestzaal aankwamen, een pak later dan bedoeld. Het grappige was, dat Sepp en Sofie achter ons aan waren gereden, en dus ook verkeerd en te laat waren, en dat we hen eerst niet eens hadden opgemerkt!
Hoe dan ook, toen we er eenmaal waren, was jij in je sas: er stond een springkasteel! Gelukkig maar, want er was gigantisch veel volk en immens veel kinderen, en anders was je gegarandeerd al na vijf minuten lastig beginnen doen door de drukte. Nu konden we dat nog rekken tot pakweg zeven uur. Toen was je hondemoe, had je last van het vele volk, en kreeg je vooral ook veel honger. De hapjes op de receptie waren overvloedig, maar niet echt geschikt voor kleine jongetjes. Gelukkig hadden we noodrantsoenen mee in je ‘handtas’ - dat is de naam die je aan je blauwe zak geeft, waarin altijd wel reservekleren zitten, natte doekjes, een paar koekjes en een flesje water. We waren trouwens amper een paar 100 meter ver op een grote dubbele baan, toen jij met de mededeling kwam dat je moest plassen. Toch maar het zekere boven het onzekere gekozen, en een noodstop gemaakt. Je mocht langs de kant van de weg in het gras plassen, en vond dat nog best leuk ook. Thuis kreeg je nog snel een boterham, en ging je dadelijk in bed: je was doodop.

De juf kon dat de volgende dag trouwens wel zien, zei ze: je was hangerig en wilde voortdurend slapen. Tsja, een zwaar weekend gehad, he kleintje!

Maandag kreeg ik een telefoontje van dokter Rijckaert, de kindergastro-enterologe van het UZ die jou onder haar vleugels heeft genomen. Ze had jouw geval nog eens besproken met de heren professoren van de dienst, en ze vonden het heel erg bizar dat het probleem van je diarree zo persistent bleef, terwijl je er precies toch geen last van had. Daarom wilde ze dat we even langskwamen in het ziekenhuis voor een bloedafname, en ook om een pot te komen halen voor een 24-uurs urineverzameling. Ik hield mijn hart al vast: hoe gingen ze er in hemelsnaam in slagen om een naald in jou te steken zonder dat je moord en brand ging schreeuwen en de hele boel op stelten zetten? Ik had je wel al voorbereid op het feit dat je een spuitje ging moeten krijgen, dat kende je namelijk van mijn hormoneninjecties. Ik had je ook beloofd dat het niet erg ging zijn, maar dat het misschien een heel klein beetje pijn kon doen.
Op het moment zelf, de eerstvolgende woensdag, kon ik je compleet afleiden, voelde je het prikje in je hand nauwelijks, en keek je gewoon even wat die verpleegster aan het doen was. Je gaf gewoon geen kik, en vond het ook helemaal niet erg. Ik glom van trots, want ook de verpleegster was onder de indruk. Hehe.

De volgende dag kwam je alweer in een doktersomgeving terecht: we mochten je steunzolen ophalen bij podoloog Kenneth. Ook daar had ik je uitgebreid op de hoogte gebracht van wat je mocht verwachten. Het hielp wel dat je het begrip steunzolen wel kende omdat ik er zelf ook heb, en je me die dingen al regelmatig hebt zien versteken van het ene paar schoenen naar het andere.
Toch schrok ik toen ik ze zag: ze waren wel heel erg hoog, en gingen de stand van je voetjes wel heel erg grondig veranderen. Kenneth waarschuwde me dan ook: het zou best kunnen dat je erover ging klagen, dat je voeten pijn gingen doen, of je knieën, en dat je kramp kon krijgen in je kuiten. Hij raadde me aan je geleidelijk aan te laten wennen aan die dingen, en ze dus na een paar uur al uit je schoenen te halen de eerste dagen. Opnieuw vreesde ik dus het ergste, en opnieuw verbaasde je me, kleine snoet. We legden ze in je schoenen (nieuwtjes trouwens, hoge waterdichte oranje hippe dingen waar je gek van bent) en trots stapte je rond, zonder een kik te geven. Je vond het helemaal niet erg, zei je.
De volgende dag gaf ik toch maar een briefje mee voor de juf, met de vraag het in de gaten te houden en de steunzolen er ’s middags toch uit te halen. Toen ze dat rond de middag dan ook wilde doen, protesteerde je, en zei je dat ze helemaal geen pijn deden. Pas na enig aandringen mocht ze ze er toch uithalen. Op vrijdag weigerde je resoluut: je vond ze goed en ze moesten blijven. Ze heeft ze dan ook maar laten zitten, en sindsdien draag je ze onafgebroken.
Het is ons wel opgevallen dat je zekerder stapt, en dat je ook minder valt. Wellicht voel je zelf ook de stabiliteit die ze jou geven. Ik ben in elk geval dolbij dat je ze accepteert, en dat we dus de mogelijkheid krijgen jouw voeten te corrigeren.
Lieve lieve schat van me!

Een weekje vakantie

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Logeren, Pis- en kakverhalen, Ziek — Mama om 11:23 pm op Friday, November 3, 2006

Toen we zaterdag dus thuiskwamen van al dat gewinkel, hebben we op ons gemak wat tv gekeken en een koekje gegeten, en toen viel plots mijn frank dat we nog snel naar de Aveve moesten: we hadden geen croissants meer, en ik had dat beloofd aan Annick! Ik wilde namelijk die avond nog naar Etterbeek naar een Halloweenfuif van Eternica, en zij had spontaan aangeboden om te babysitten. Ze ging dan meteen ook blijven slapen, zodat ik me geen zorgen hoefde te maken als ik wat langer wegbleef. Ik had haar in ruil ovenverse croissants aangeboden, en dat zag ze compleet zitten. We zijn dus samen de auto ingesprongen en op het laatste nippertje de Aveve binnengestormd, nog net op tijd voor croissants en boterkoeken.

Daarna hebben we gegeten, en tegen half acht kwam Annick toe. Ik had jou nog niet eens je pyamaatje aangedaan, ik wilde je trouwens ook ietsje langer ophouden aangezien die nacht het winteruur inging. Op die manier zou het voor jou misschien wel makkelijker zijn dat ene uurtje op te schuiven. Uiteindelijk, na het nodige gespeel en het trotse tonen van jouw kamer, was het bijna negen uur voor je in je bed lag. Je gaf dan ook geen kik meer.
Met een gerust hart verkleedde ik me, en trok naar Brussel. Toen ik in het holst van de nacht - veel te laat, trouwens - thuiskwam, zag ik in de garage meteen je beddengoed liggen. Zucht. Het was me buiten ook al opgevallen dat het licht in je oude kamer brandde, en jawel, je had rond middernacht grondig overgegeven over je hele bedje. Annick had je meteen gewassen, een verse pyama aangedaan, je badjas zodat je het niet koud zou krijgen, en je toen in je zetel in je kamer gezet terwijl zij je beddengoed kon verversen. Daar was er een tweede gulp gekomen, zodat je opnieuw een verse pyama aankreeg, en ze jou uiteindelijk in je kleine bedje had gelegd, omdat je grote donsdeken helemaal besmeurd was. Arme Annick… Ze komt dan al eens babysitten. Gelukkig nam ze het nogal filosofisch op. Ik ben haar echt wel dankbaar.
De volgende morgen heb je eerst bij ons in bed liggen spelen, en daarna zijn we allemaal in bad/douche gegaan. Van de ovenverse croissants is niet veel in huis gekomen, helaas: ik was veel later thuis dan gepland, en ze waren dus niet genoeg gerezen. Annick was zo ongelofelijk lief om dan naar de bakker te rijden en koffiekoeken te halen, terwijl ik jou waste en zelf ook een douche nam. We hebben dan nog tot de middag gezellig zitten kletsen. Jij was nogal rustig, maar speelde wel met zichtbaar genoegen twee boterkoeken binnen. Dat was misschien niet zo’n goed idee voor je maagje, maar er was geen zeggen aan: zondag betekende koffiekoeken.

We hebben dan eigenlijk nauwelijks gegeten ’s middags, en tegen half drie was oma daar: we gingen samen naar Denderleeuw, voor het babyfeestje van het dochtertje van mijn nichtje Caroline. Jij zegt het zo mooi: baby Amber. Je verwisselt het wel vaak met baby Alexander, maar die namen moesten dan maar niet zo op elkaar lijken :-p
Daar was je eigenlijk weer de ster van de namiddag: al mijn nonkels en tantes stonden ervan versteld hoe goed jij wel gegroeid was, en hoe spraakzaam en flink je wel was. Ik was trots als altijd :-) Blijkbaar besefte je wel dat er iets mis was met je buikje, want je wilde enkel water, en toen je een koekje vroeg, nam je genoegen met de zandkoekjes die ik je gaf. Ik had je natuurlijk wel uitgelegd dat chocolade niet zo goed was voor je buikje, en dat was ok voor jou. Je vroeg het ook telkens heel netjes als je iets wilde, zelfs wanneer ik je gezegd had dat je gerust zelf een druif mocht nemen. Hehe, blij dat je zo welopgevoed bent.
Tegen vijf uur gingen we door, zodat ik normaal gesproken nog net op tijd ging zijn voor het koor om zes uur. Normaal gesproken, maar dat was buiten de file gerekend. Er was net na Erpe Mere een groot ongeval gebeurd op de autoweg, zodat we een uur quasi stilgestaan hebben. Ik hield mijn hart vast: we wisten niet hoelang het zou duren, en hoelang jij het zonder zagen of huilen zou volhouden. Ik moet zeggen: je hebt je schitterend gedragen. Alleen klaagde je erover dat je dorst had, en dat je water wilde. En uiteraard was mijn alomtegenwoordig flesje water net leeg natuurlijk.
In het begin bleef je braaf in je stoel zitten, commentaar gevend en rondkijkend. Na een tijdje vroeg ik aan oma of je soms bij haar op school mocht zitten, we reden toch hooguit stapvoets. Toen hebben we echt wel gelachen: het venster stond open, en je zwaaide naar alle auto’s die wij voorbijreden of die ons voorbijreden: andere kinderen, vieze meneren (zei jij soms heel luid zelfs, tot het schaamrood van het lachen op ons kaken stond), leuke mevrouwen… De meesten zwaaiden terug, of riepen iets terug als jij luid ‘boe’ had geroepen. In elk geval amuseerde je je best, en zijn we zonder kleerscheuren door de file heen geraakt. Ik was natuurlijk wel oeverloos te laat op de repetitie, maar daar was niks aan te doen.
Papa was gelukkig al thuis toen wij thuiskwamen, en hij kreeg een gigantische knuffel: je had hem duidelijk gemist de voorbije dagen. Je straalde helemaal en was niet meer bij hem weg te slaan.
Toen ik later thuiskwam van het koor, sliep jij al rustig in je grote bed. Ik ben later nog even gaan kijken, en heb je dan netjes ondergestopt. Je bent zo lief, kleine snoet…

Maandag werd een heel rustige dag, rustiger dan eigenlijk bedoeld: ik voelde me allesbehalve, moest op mijn beurt overgeven, en heb zowat de hele dag in de zetel gelegen. Jij speelde rustig, zat veel bij papa die gelukkig net de dag vrijaf had genomen, en je bent samen met hem te voet om brood geweest. Het weer buiten was dan ook heerlijk: een stralende zon, en niet eens echt koud. Je had zelfs je dikke winterjas niet aan, je tussenjasje was meer dan voldoende.
’s Avonds wilde je echter niet in je grote bed slapen: je wilde in je oude kamer, in je kleine bedje. Dat is echt niet meer de bedoeling (er liggen trouwens geen lakens meer op, ik moet het dringend echt afbreken) en ik heb je dan maar overtuigd om in je grote bed te slapen. Eventjes samen met je onder de dekens kruipen en wat onnozel doen was meer dan voldoende, ik ben er dan ook goed in :-p

Dinsdag hebben we allebei lekker lang geslapen, rustig ontbeten, en boodschappen gedaan. We hadden maandag namelijk samen naar een tekenfilm gekeken waarin het ging over onder andere viskroketten, en je wilde dat eens proeven. We hebben dinsdag dan ook viskroketten gegeten, en je vond het best lekker.
In de namiddag moesten we naar de podoloog: na het vorige onderzoek een paar maanden geleden was gebleken dat je steunzolen nodig had, iets wat me eigenlijk al langer duidelijk was. Deze middag was het dan ook de bedoeling dat de podoloog (je noemt hem dokter Kenneth, ook al is hij strikt genomen geen dokter) kleine gipsen afdrukken ging maken, en hij had me gevraagd jou daar al op voor te bereiden. Je zag het dan ook helemaal zitten en hebt je voorbeeldig gedragen. Je wist dat het nat ging zijn, dat je even ging moeten wachten, en dat het geen pijn ging doen. Ik was, voor de verandering, weer heel trots op jou, kleine snoet!

Woensdagmorgen begon net iets minder leuk :-/ Papa was net weg toen jij wakker werd en prompt luidkeels begon te huilen. Ik spurtte naar je toe, en begreep op slag waarom je zo huilde: je lag in een ware plas kak. Het was vreselijk: niet alleen je pyama en je onderlaken, maar zelfs je dekbed en je hoofdkussen hingen vol. Arme jongen. Brullend heb ik je meegenomen naar de badkamer, prompt een bad laten lopen, en je vieze kleren uitgestroopt. Tegen dan was je al niet meer aan het brullen, gewoon aan het huilen. Ik heb je voorzichtig met een washandje proper gewreven, en je daarna in bad gezet. Pas toen werd je rustig: al het vuil was van je af. Even later zat je zelfs opgewekt te spelen. Mij restte een iets minder opwekkende taak: je bed afhalen. De matrasbeschermer was intussen gewassen maar lag nog niet op, zodat ook je matras zelf volledig geplekt was. Gelukkig is het er een met wasbare bekleding, zodat ik ook die eraf heb geritst en in de wasmachine heb gestoken. Het ding moet wel twee dagen drogen, maar je ging net vandaag voor een paar dagen naar oma en opa, gelukkig maar.
Op aanraden van Delphine, de apotheker die ik toevallig aan de lijn had, heb ik je Perenterol gegeven om de diarree te minderen. Het kon echt niet zijn, liefje. Dit is echt abnormaal, en het is dan ook bizar dat de specialisten ter zake niks vinden. Je bent er totaal niet ziek van, en zit perfect op gewicht, zodat het al helemaal een rare zaak is. Je bent die ochtend ook nog een paar keer op je potje gegaan, en ook toen liep het er gewoon uit, maar toch bleef je vrolijk en opgewekt, het deert je dus echt niet. Bizar, bizar.
Een beetje na twaalven trokken we samen naar Zomergem, al je gerief netjes in de auto geladen, om daar te eten, en je ging er dan ook blijven tot zaterdag. Eventjes rust voor papa en mij, en vooral ook tijd om wat werk in te halen.
Je was ongelofelijk blij je grootouders te zien, je gezichtje lichtte op zodra we de straat indraaiden. Alleen je eetlust was nog niet helemaal terug, en oma had net zo lekker gekookt: konijn met gebakken appeltjes, patatjes en vooral beken saus, mmm. Na het eten kwamen dan nog nonkel Roeland en tante Sarah toe en werd het helemaal feest.
Tegen een uur of drie ben ik doorgegaan, en je zwaaide me enthousiast uit. Je zag het helemaal zitten om bij oma en opa te blijven, gelukkig maar.

Toch heb je me donderdag wel drie keer gebeld. Oma vertelde me dat ze naar haar moeder had gebeld, en dat jij daarop ook naar mij wilde bellen. Niet dat je veel te vertellen had, hoor, je bent aan telefoon nooit veel van zeg, maar het deed wel deugd je fijne stemmetje te horen. Hoe leuk het ook is om in een rustig en leeg huis te zijn, toch mis ik je, kleine dondersteen.

Vandaag heb ik rustig kunnen doorwerken, en was het de bedoeling om samen met papa uitgebreid uit eten te gaan, maar ik voel me nog steeds niet optimaal, zodat we gewoon thuis zijn gebleven. Het zou zonde zijn van het lekkere eten en het geld als ik nauwelijks een hap binnenkrijg.

Morgen na de middag ga ik je weer ophalen. En ik kijk er eigenlijk toch wel naar uit, hoor :-) Weet je, mijn kleintje, ik zie je toch wel ongelofelijk graag.

Drukke dagen

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Ziek — Mama om 8:04 pm op Thursday, November 2, 2006

Om verder te gaan op de vorige post: je lag dus te lachen in je bedje van puur plezier om je nieuwe kamer. Helaas was een uur voordien het lachen ons allemaal vergaan: het was iets over zes, en ik had nog geen brood in huis. Ik heb je dan snel in de auto gezet, en we zijn samen om brood gereden. Je kreeg een snoepje van de mevrouw, maar stond precies nogal sip te kijken, en verklaarde dat je die niet lekker vond. Toen ik je terechtwees, begon je zowaar te huilen. Ik vroeg wat er scheelde, want dat was ik niet van je gewoon, en je zei dat je buikje pijn deed en dat je je niet goed voelde. Je zag inderdaad wat witjes, kleine snoetie. Desondanks kon ik niet anders dan je een dikke knuffel geven en opnieuw in je autostoel zetten. Je was nog niet eens vastgegespt, toen plots al je eten er opnieuw uitkwam: een dikke straal, compleet over jezelf, en je volledige autostoel. Ik wist niet goed hoe snel ik je eruit moest halen, en op straat heb je nog wat overgegeven. Je hing helemaal vol, en huilde van ellende. Ik probeerde je wat te troosten, zette je op de voorbank (in je autostoel stond een plasje kots) en reed snel maar voorzichtig naar huis.  Daar heb ik je kleren uitgestroopt, en gewoon zonder meer opgepakt en meegenomen naar de badkamer (ik hing zelf toch al vol). Tegen dan begon je je precies wat beter te voelen, en het vooruitzicht van een warm bad en propere kleren deed je gezichtje opklaren. Even later zat je inderdaad opgewekt te plonzen, terwijl ik net iets minder opgewekt was: het vooruitzicht je autostoel te moeten wassen was niet direct aanlokkelijk, zeker niet door de weeïge fristigeur die erin hing, vermengd met stoverij en champignons. Het heeft me ’s avonds dan ook nog de nodige tijd gekost, snoetje. Jij lag ondertussen in je splinternieuwe bed te slapen.
Helaas, het ene boterhammetje dat je als avondeten gegeten had, was blijkbaar opnieuw te belastend voor je maagje, en jawel, na amper drie uur was je bed al gedoopt! Papa was gelukkig thuis en waste en kalmeerde je, terwijl ik je splinternieuwe lakens verving, je hoofdkussen uitwaste, net zoals de plek op je matras. Ik heb ze dan gewoon omgedraaid, zodat je weer in een fris en proper bedje kon slapen, dit keer met een ander nieuw dekbedovertrek. Je vond die koetjes trouwens heel erg leuk.

Donderdag vertelde je dan ook heel trots aan de juf over je nieuwe kamer. Ik heb je die dag niet eens meer gezien, snoetje: ik had na de les klassenraad, zodat Anaïs je op school heeft afgehaald, met jou gespeeld, samen met jou boterhammetjes heeft gegeten, en je rond half acht in bed heeft gestopt. Ik was maar thuis van school om kwart over acht, en moest dan eigenlijk al in de roleplay zijn.

Vrijdag hebben Geert en ik in de namiddag de rest van je kamer in elkaar gezet, en ben ik jou gaan afhalen tegen zes uur. Je was opnieuw heel erg blij met je kamertje: een bureau, een boekenkastje, en een bedomranding met nachtkastje rijker. Ik had al je pluchen beesten aan je hoofdeinde in de kast gezet, en je hebt er echt wel mee zitten spelen: schuif open, schuif dicht, kastje open, kastje dicht… Eigenlijk was het de bedoeling geweest met jou naar de instuifdrink te gaan van Erik en Annelies, maar het was zeven uur voor we aan tafel zaten, en dus veel te laat. Tegen half acht lag je al te slapen, snoetie.

Zaterdag was een drukke dag voor ons. Papa was het hele weekend weg op opleiding, en we hadden het rijk voor ons tweetjes. Eerst zijn we naar het containerpark gereden met alle kartonnen verpakkingen van jouw meubels. De hele auto zat stampvol, ik zag je niet eens meer zitten, iets wat jij bijzonder grappig vond. Je hebt me trouwens schitterend geholpen: jij stond bovenaan het trapje aan de container, ik gaf je de dozen aan, en jij schoof ze in de container. Je straalde helemaal van trots!
Daarna zijn we naar de Brico gereden om gordijnrailtjes voor jouw nieuwe kamer. De gordijnen uit jouw oude kamer passen perfect, alleen waren er nog geen railtjes voorzien, vandaar. Als altijd was het een feest in de Brico, enkel en alleen door de speciale autokarretjes. Van de Brico zijn we naar de Lidl gereden om eten, en daarna hebben we effectief gegeten. Veel honger had je niet, je hebt nauwelijks gegeten, enkel wat puree.
Na het eten hebben we eerst wat rustig in de zetel gezeten en naar tv gekeken (jouw manier van middagslaapje houden) en daarna zijn we weer in actie geschoten: eerst richting de Zeeman in Mariakerke, om een matrasbeschermer te kopen. Ze hadden er geen met plastiek, maar dat slaapt zo oncomfortabel dat ik jou dat niet eens wilde aandoen. Je hebt ook een leuke nieuwe pyama gekregen, eentje in flanel met knoopjes en rode kasteeltjes :-p Daarna zijn we even de belendende Aldi binnengewaaid, en vandaar naar de Kringloopwinkel even verderop. Daar zag je meteen een mooi houten tafeltje staan met rood blad, met bijhorend stoeltje en tweezitsbankje. Je was er meteen verzot op, ging dadelijk zitten, en bleef daar ook halsstarrig zitten terwijl ik in de rest van de winkel rondkeek. Het moet lukken dat we thuis al een stoeltje van dezelfde set hebben, ook uit de kringloopwinkel. Tien euro voor de hele set was een peulschil, en ik stelde je voor het te vragen aan Sinterklaas. Ik heb je snel even het concept van Sinterklaas uitgelegd, en je zag dat dadelijk compleet zitten. Ik heb het betaald en opzij laten zetten, ik kon het moeilijk meenemen en dan zeggen dat Sinterklaas het zou brengen. Je was in elk geval opgetogen, en wilde meteen naar huis om een brief te schrijven aan Sinterklaas :-p

Toch zijn we eerst nog even gestopt bij de bakker, en tegen dan was je Sinterklaas alweer vergeten :-p

En de rest van het verslag zal voor vanavond of morgen zijn, snoetie!

Een nieuwe kamer!

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Mijlpaal, School, Vriendjes, Ziek — Mama om 9:59 pm op Monday, October 30, 2006

Ach ja, alweer een pak te vertellen. Ik moet het mezelf maar opleggen sneller te schrijven, nee?

Die woendag heb ik dan toch nog gebeld naar de dokter, maar die was aan het verzuipen in het werk en wilde je pas de donderdag zien. Ik had me daar al bij neergelegd toen hij terugbelde: er had iemand geannuleerd, en je mocht komen om acht uur. Zijn diagnose was kort en krachtig: beginnende bronchitis, dus slijmoplossers, iets om je hoest ’s nachts stil te leggen zodat je kon slapen, en jammer genoeg ook antibiotica. Anders ging je hoe dan ook nog voor de bijl gaan, liefje, en dan was ik er liefst maar meteen vanaf. Om half negen ben ik dan nog naar de apotheek van wacht gereden (ik vond hem nog niet direct) en het was negen uur voor je in je bed lag. Papa had nog moeite gehad om je wakker te houden. Gelukkig had de dokter je klaar en duidelijk gezegd dat een poepsnoep noodzakelijk was, en je maakte er niet teveel problemen van.
Je hebt gelukkig rustig doorgeslapen, je kreeg je antibiotica mee naar school, en je bent er vrij snel vanaf geraakt. Die hoest was echt wel smerig!

Donderdag heeft papa jou van school afgehaald, en je vond dat maar wat leuk! Ik moest namelijk weg en kon onmogelijk op tijd terug zijn voor jou. Vrijdag was het alweer vrijwel zes uur voor ik je ging ophalen: ik was eerst gaan verderwerken aan mijn mozaiek, en ben toen nog kleren gaan kopen, onder andere een heel leuke bleke broek voor jou, eentje met een goeie rekker. Dat laatste is een probleem: ik heb genoeg broeken voor jou, maar een aantal daarvan heeft een riem nodig, en daar kan jij zelf niet mee overweg. Je bent ongelofelijk trots dat je zelfstandig op je potje kan (soms vind ik zelfs gewoon een vol potje in de keuken zonder dat je me iets gezegd hebt) en met een broeksriem lukt dat niet natuurlijk.

Zaterdag was je papa onverwacht toch thuis op de middag, en hebben we gezellig samen gegeten: je blijkt bloedworst wel lekker te vinden. Daarna is hij wel nog naar kantoor getrokken, en jij en ik zijn naar de Colruyt gegaan. Je bent echt toch een wijs ventje, snoetie. Tot grote hilariteit van de omstaanders heb je vrijwel de hele tijd zitten zingen, versjes opzeggen, commentaar geven op de mensen rondom je, en onnozel zitten doen met de produkten in de kar. Tot je grote vreugde is zaterdagnamiddag ook proevertjesdag, zodat je zowel wat chocolade, als een paar koekjes hebt binnengespeeld. Je had al twee stukjes chocolade van me gekregen, en toen vond ik het voldoende. Je vroeg om meer, en mijn standaard antwoord was: “Het is genoeg hoor, snoetje, en trouwens, de chocolade is op.” “Niet waar, mama, daar ligt nog veeeeeeel!” Ik kan je echt niks meer wijsmaken. Een opmerking dat je buikje zou kunnen pijndoen, en dat je dan straks nog wel iets kreeg, bleek ook voldoende te zijn.

Zondag was ook lekker rustig. Eerst hebben we, uiteraard, een uurtje in het grote bed boven gespeeld, en daarna gingen zowel jij als papa onder het scheermachien:  tijd voor een grote opkuis op haargebied! Je haar was echt lang geworden, en er is ongeveer drie centimeter afgegaan. Jij laat je ongelofelijk mooi doen: je zit netjes stil, en ik mag je hoofdje naar alle kanten draaien en netjes alles scheren zoals ik het wil. Ik haast me natuurlijk wel een beetje: het mag ook geen eeuwen duren. Daarna mag je vanuit je bad toekijken hoe papa’s haar eraan gaat :-) , een pak korter nog dan dat van jou. Daarna ben ik al naar beneden gegaan om de boterkoeken en croissants te bakken, en ja hoor, een half uur later verschenen twee frisgewassen en -geschoren kopjes aan de ontbijttafel.
Het zondagse ontbijt is trouwens een van de weinige maaltijden waar jij bijna geen woord zegt: je hebt het veel te druk met het zorgvuldig binnensteken van je boterkoeken. Jawel, meervoud: je eet er twee! Van de weeromstuit is dan het zondagse middagmaal een stuk later, maar dat is totaal niet erg: papa en ik hebben dat zelfs graag. Ik had kip gemaakt met kokosmelk, een Thais gerecht, en jij vindt dat duidelijk echt wel lekker, zeker met basmatirijst. Alleen moet ik ervoor zorgen dat het niet te pikant wordt.

In de namiddag moest ik dan weg: een artiestenmis met Koen Crucke gaan zingen, een Gentse operazanger. Jij bent gewoon dat ik op zondagavond jullie in de steek laat om te gaan zingen, maar dit was wel wat vroeger natuurlijk. En toen ik terugwas, tegen acht uur, zat jij al lang weer in je bedje.

De rest van de week was hectisch, voor ons alledrie. Maandagmorgen mocht je naar school, zoals altijd met de grote glimlach. Papa was al rond zes uur vertrokken, lang voor wij op waren. ’s Avonds kon ik je wel om vijf uur ophalen, maar had ik om zes uur alweer oudercontact, zodat Anaïs met jou kwam spelen. Ze had een paar kleurplaten afgedrukt, en jij zag dat helemaal zitten: je kwam dadelijk met je kleurtjes aandraven. Eerst hebben we nog snel samen gegeten (jij en ik hadden duidelijk honger), en toen ik thuis kwam, was papa al thuis en Anaïs dus weg. Je had hem wel niet meer gezien, jammer genoeg.
Hetzelfde gold voor de dinsdag: papa was alweer rond zessen weg, en wij hebben ons dan nog overslapen ook, zodat je een kwartier te laat op school was. Dat is geen ramp, maar het stoort natuurlijk wel het klasverloop van de juf. Het werd me toen nog eens duidelijk hoe graag je wel naar school gaat, en hoe goed je je er voelt. We hingen je jas aan je kapstokje, en toen stak je zelf al de klasdeur open. De kinderen zaten in een cirkel op de bankjes, en je werd met een luide hoera verwelkomd. De juf zei: ‘Kijk, daar is Wolfje toch nog!’ en Helio schoof onmiddellijk een beetje op en riep naar jou: ‘Hier Wolf, hier, bij mij zitten!’ Jij rukte de schooltas uit mijn handen, keek niet meer om of op, maar begon dadelijk luidkeels te vertellen en ging op je plaats zitten. Er zat voor mij niks anders op dan de deur zachtjes dicht te trekken en glimlachend naar mijn auto te gaan :-)
Iets daarvoor was je nochtans minder goed gezind: je miste je papa blijkbaar, en was ontroostbaar aan het huilen omdat je hem geen kusje had kunnen geven. Ik kreeg je niet rustig, zodat er niks anders opzat dan papa even te bellen, zodat je hem tenminste op die manier kon horen. Jij werd er rustig van, maar ik weet dat ik je papa’s hart heb gebroken: hij had het er zelf ook knap lastig mee dat hij je deze week zo weinig zag.
Dinsdagavond kon ik je gelukkig wel zelf ophalen, en hebben we ook rustig gespeeld. Woensdagmorgen trok je al met een groot hart naar school: ze gingen die dag jouw nieuwe meubels voor in je kamertje leveren! Jammer genoeg was er nog steeds niks toen ik jou opnieuw ging ophalen. Geert was tegen dan al langsgekomen om ons te helpen met het in elkaar vijzen van de meubels, en was meegewandeld naar jouw school, met Catullus aan de leiband. Dubbele verrassing voor jou dus bij het buitenkomen uit de school: niet alleen Geert, maar ook nog eens de hond!
Samen zijn we, genietend van het prachtige weer, naar huis gewandeld, hebben er stoverij met frietjes gegeten (waarbij jij alle champignons opeiste uit mijn bord), perenflan gemaakt, en vooral gewacht tot de mannen van de Weba langskwamen met je meubels. Intussen wist ik al dat het tussen 13.30u en 16.15u ging zijn, en ja hoor, 16.15u werd het dan ook. Geert en ik hadden erop gerekend rustig alles in elkaar te kunnen zetten, maar tegen kwart over zes waren we net klaar met je grote kleerkast en je bed. Gelukkig kwam papa thuis op dat moment, zodat hij zich met jou heeft beziggehouden en Geert en ik je kamer ’slaapbaar’ konden maken: alle rommel eruit, en het bed netjes opgemaakt met een groot donsdek en een dik hoofdkussen. Je voelde je de koning te rijk, en lag te lachen in je bedje. Geert zei het ook: je snoetje toen je je kamertje zag, was goud waard.

Hoestperikelen

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Logeren, Op stap, Ziek — Mama om 1:38 pm op Wednesday, October 18, 2006

Ik heb je net van school afgehaald, en je bent ondertussen toch wel weer ziek aan het worden. Je had al vorige week een hoestje, en dat is erger aan het worden. Zondag had je al een paar keer een lepeltje hoestsiroep van me gekregen, en maandag op school was het er niet op verbeterd. ’s Avonds maakte ik me zorgen: je was ’s nachts huilend wakker geworden en wilde een glaasje water. Toen ik aan je voelde, gloeide je helemaal. Het was overduidelijk dat je koorts had, maar aangezien je weer onmiddellijk wilde slapen, wou ik je niet wakker houden om je temperatuur te meten. Ik had me er al op voorbereid dat ik dinsdag een dagje omstandigheidsverlof ging moeten vragen, maar ’s morgens was je koorts verdwenen, en gedroeg je je normaal en levendig, behalve dan met een stevige hoest. Ik had je wel laten slapen en het was al acht uur tegen dat je wakker werd, zodat we een paar minuten te laat waren op school. Op die manier hoefde je ook niet in de kou rond te lopen op de speelplaats, en kon ik aan de juf uitleggen wat er gaande was. Ze ging het nauwlettend in de gaten houden en me bellen als dat nodig was. Papa kwam je rond zes uur ophalen op school, en er zat geen briefje of zo in je schooltas. Tegen half zeven kwam ik dan ook thuis, en jullie waren ook nog maar net thuis van de Delhaize. Je hoest was er wel degelijk nog, verder zag je er prima uit.
Ook deze nacht ben je wakker geworden, maar zonder koorts deze keer. Alleen was je nu echt aan het wurgen en had je enorm veel last van slijm en hoesten. Een lepeltje siroop kon het ergste verhelpen, en je ging weer probleemloos slapen.

Deze morgen heb ik getwijfeld of ik je wel naar school zou laten gaan: je zag er lusteloos uit, en hoestte nog steeds veel. Uiteindelijk ben je toch gegaan, in je nieuwe dikke winterjas (die nog een stuk te groot is :-p ) en alweer nieuwe schoenen (de vorige waren teveel beschadigd). Ik verwachtte half en half een telefoontje van school, maar blijkbaar was het zo erg nog niet.
De juf vertelde me wel, toen ik je daarnet ging ophalen, dat je helemaal niet de Wolf was die zij kende: je was de hele voormiddag lusteloos, wilde liggen, en deed wel aan alles mee maar dan vanop de zijlijn, met een stoeltje dat je overal mee naartoe sleepte. Nu is je hoest echt wel erg, en ik weet niet goed wat ik er nog meer kan aan doen dan je siroop geven. Je zit met je beestjes onder een dekentje naar tv te kijken, en hoest de longen uit je lijf. Ik denk, als het niet betert, dat ik vanavond toch met jou naar de dokter ga: ik zou niet graag hebben dat dit ontaardt in een longontsteking of zoiets. Eten wilde je niet, trouwens. Je hebt daarnet flink op je potje kaka gedaan, maar zei zelf dat je geen snoepje wilde, en dat is toch wel een teken aan de wand. Ik ga zien of oma morgen misschien beschikbaar is om op jou te letten, en anders moet ik maar een dagje thuisblijven, helaas…

Even terug naar vorige week: omaly en bompa kwamen dus op jou letten, en met een gerust hart vertrok ik naar school. Toen ik ’s avonds weer thuis kwam, had bompa de haag geschoren en de hele tuin opgeruimd, was omaly klaar met mijn strijkberg, en was jij naar hartelust aan het spelen. Omaly had hespenrolletjes meegebracht met puree, en ze hadden er versteld van gestaan hoeveel jij wel kon eten. Het had je duidelijk gesmaakt, en je had duidelijk ook genoten van hun aanwezigheid, zo helemaal voor jou alleen.

Vorige week woensdag was het heerlijk weer: een echte nazomerdag, met stralende zon en ongeveer 20°. Ideaal dus om een wandelingetje te maken. Ik had je opgepikt om twaalf uur aan school, daarna waren we samen naar de winkel gegaan, gekookt, gegeten, en wat tv gekeken en zo. Tegen vier uur laadde ik de buggy in de auto, jouw tas met verse kleren en een drankje en koekje en zo - je noemt ze jouw handtas - en reden we naar de Blaarmeersen, waar we afgesproken hadden met oma. De bedoeling was eigenlijk om rond de grote vijver te wandelen, maar op het strand kwamen we al de eerste speeltuin tegen, en waren we eraan voor de moeite. Je speelde op de glijbanen, het klimrek, en vooral ook met het vele zand. Toch bizar hoe zand dat van verderop komt, leuker is dan het zand dat onder je voeten ligt :-p

Toen we na een kwartier een eind verder wandelden (met jou in de buggy, welteverstaan) kwamen we de grote speeltuin tegen, en daar hebben we de rest van de middag doorgebracht. Je hield vooral van de hele grote kokerglijbaan, en zoals altijd had je ook hier een meisje dat zich over jou ontfermde. Je kon echter nog niet alleen het begin van de toren naar die glijbaan op, zodat afwisselend oma en ik je moesten helpen. Je gezichtje was echter goud waard: je straalde helemaal en genoot intens van het spelen. Je hebt de hele speeltuin afgeschuimd, en toen was het tijd om papa op te halen op kantoor. De hele straat aan zijn kantoor is opengebroken zodat ook zijn parkeerplaats onbruikbaar is, en het stadscentrum is nu eenmaal niet ideaal om parking te vinden. Daarom, als ik niet vroeg moet beginnen op school, breng ik hem met de wagen, en gaan we hem ’s avonds samen afhalen.

Je was pompaf tegen ’s avonds, en na het avondeten kreeg je je pyama aan, mocht je nog vijf minuutjes tv kijken (tot aan een pauze in de Simpsons) en ging je naar bed. Tegenwoordig lig je er tussen zeven en half acht in, dat compenseert voor het gebrek aan middagslaapje en het vroege opstaan.

Vrijdag ben je zoals altijd naar school geweest, en ben ik je samen met Geert komen ophalen om half vier: jij vond dat maar wat leuk: Geert kreeg prompt een grote enthousiaste knuffel van jou :-p. We vertrokken samen op Poortweekend (je weet wel, die live roleplay die ik doe), maar eerst moest jij nog opgehaald worden door tante Sarah. Je mocht namelijk een weekendje bij hen gaan logeren, voor het eerst in hun nieuwe huis. Je keek ernaar uit, net zoals ik uitkeek naar mijn spelweekend en papa naar een rustig (werk)weekend alleen thuis. Je gerief stond al klaar: het reisbedje, beddengoed, kleren, speelgoed, en wat je nog zoal kan gebruiken.
Je hebt je blijkbaar prima geamuseerd bij hen: zaterdag zijn jullie naar de Brielmeersen in Deinze gaan wandelen en spelen, zondag mocht je mee naar de barbecue van tante Sarahs volleybalclub. Nonkel Roeland vertelde me dat je verder enorm lief en braaf bent geweest, een voorbeeldig jongetje. Het enige waar ze het wat moeilijk mee hadden, was dat jij op zondagmorgen al om half acht op hun bed stond te springen: ‘Nonkel Roeland, wakker worden!’ Ik kon een lachje niet onderdrukken :-p

Vrijdag, toen ik je ging afhalen, zag je er trouwens allerschattigst uit: het thema van de voorbije weken was huisdieren, en je had een kroontje op met zelfgeschilderde kattenoortjes, en drie snorharen op elk van je kaakjes getekend. Je liep dan ook luid te miauwen :-p, zelfs toen je, in afwachting van tante Sarah, buiten met Geert aan het spelen was op je schommel en glijbaan.

Ondertussen hebben we samen in de zetel wat vol-au-vent gegeten, en begin je er blijkbaar door te vallen: je hoestfrequentie neemt wat af, en je loopt alweer wat opgewekt rond :-) Ik hoop dat je erdoor valt, want als je echt ziek bent, breekt mijn hart.

Knuffeltje :-)

Ziekjes

Gecategoriseerd onder: Familie, Ziek — Mama om 10:24 am op Tuesday, October 3, 2006

Om verder te gaan op het verhaal van gisteren…

Toen de kasten stonden waar ze moesten staan, en Geert en ik samen buiten op het terras zaten en jij aan het rondlopen was, moest je plots overgeven: al je eten van die middag kwam er in een grote onverwachte gulp uit. Ik wist niet wat je overkwam, en jijzelf nog veel minder. Je ging prompt aan het huilen en zag lijkbleek. Papa nam je mee naar boven, waste je en deed je verse kleren aan, terwijl ik buiten de boel opruimde. Daarna zat je stilletjes in de zetel, compleet aangeslagen. Je wilde een beetje water, maar ook dat kwam er vrij prompt weer uit. In totaal heb je die avond zes keer overgegeven, wat resulteerde in zes nieuwe sets kleren of pyama’s voor jou, een paar verse tenues voor papa, een versgewassen deken, en een vrij natte zetel. Gelukkig heb ik een goeie wasmachine annex droogkast :-p Er bleef echt niks in, en je had duidelijk wel honger. Uiteindelijk bracht een suppo Motilium soelaas: tegen zeven uur lag je in bed, en je sliep rustig door. Midden in de nacht ben je wel nog wakker geworden voor een glaasje water, maar dat is eerder regel dan uitzondering. Ik was bang dat je daarop opnieuw ging beginnen overgeven, maar je hebt netjes doorgeslapen tot half negen.

Toen mocht je, na wat gespeel, in bad, en kreeg je je mooie nieuwe kleertjes van Omaly aan: we gingen daarna naar Ronse! Ik had met opzet geen croissants voorzien omdat die te zwaar op je maag gingen liggen, en dus speelde je opgewekt en blij een grote boterham met choco binnen. Je had duidelijk alweer honger. Amper was die boterham op, of je werd alweer wat stiller, en net toen papa je uit je stoel nam, kwam de hele boterham er weer uit. Jij opnieuw naar de badkamer (de schade was heel beperkt) en gelukkig was Elina er om me te helpen met opkuisen. Jij zat daarna opnieuw een beetje bleekjes in de zetel tv te kijken, en protesteerde luidkeels tegen de poepsnoep die je kreeg. Die heeft nochtans geholpen: in de auto op weg naar Ronse heb je geslapen, en je was aangenaam verrast dat we er al waren toen je wakker werd. Je hebt zelfs door een hele carwashbeurt heen geslapen, en dat wil wat zeggen :-p

Ginder was je dan vrij stilletjes, nogal hangerig, maar toch best lief, en uiteindelijk heb je zelfs behoorlijk wat gegeten. Papa en ik hielden ons hart vast, maar alle ongelukken bleven uit. Je was vooral blij Omaly en bompa nog eens te zien, net zoals nonkel Koen en tante Else. Toen we rond vijf uur naar huis reden, viel je opnieuw in slaap, en je sliep zó diep dat ik het zonde vond je wakker te moeten maken bij het uitstappen.
Aansluitend ging ik naar het koor, en papa vertelde me dat hij je nog, onder groot protest, een motilium had gegeven. Je hebt rustig doorgeslapen, en maandagmorgen was je weer in orde, al was je wel wat dreinerig en huilerig. Oma stond wel klaar om in te springen mocht het nodig blijken, maar alles bleef ok de rest van de dag.

Toen ik je ’s avonds ging halen, was je zelfs bijzonder welgezind, lachte, speelde, en was een heel fijn jongetje. Papa had ook zijn best gedaan om vroeg thuis te zijn, zodat hij ook nog even met jou kon spelen.

Oh, en iets wat ik ronduit heerlijk vind: je zegt ons nu regelmatig dat je ons graag ziet, net zoals wij dat zeggen tegen jou. Vrijdagmorgen, geloof ik, was ik even naar het toilet terwijl jij met papa in de badkamer was. Ik hoorde jouw fijne stemmetje zeggen: “Weet je, papa, Wolfje ziet mama graag” en er lag zo’n zachte lieve toon in jouw stem. Ik smolt ter plekke, en papa ook, geloof ik.

Ik zie je toch echt wel graag, liefje.

Buikjescontrole

Gecategoriseerd onder: Pis- en kakverhalen, Spelen, Taal, Ziek — Mama om 11:56 pm op Thursday, August 24, 2006

Deze morgen geslapen tot negen uur, een uurtje gespeeld, badje gepakt, ontbeten om elf uur (ik ben je hele dagritme naar de knoppen aan het helpen), dan wat gelummeld en naar de winkel getrokken, gekookt, gegeten om half twee, en eigenlijk al ruim te laat naar het Universitair Ziekenhuis vertrokken.

Je had een afspraak met de kindergastroënteroloog, ofte, zoals jij het noemt, de buikjesdokter. Een dikke maand geleden zijn we er voor de eerste keer langs geweest omdat jouw stoelgang bijzonder slap is, om niet te zeggen quasi voortdurend diarree is. Ze had toen de raad gegeven om jouw voeding veel vetrijker te maken, en je hebt de voorbije maand dus een dikke laag boter op je brood gekregen, volle melk, romige sausen, een goeie laag choco en dergelijke. Geen verbetering. Deze morgen kon ik zelfs je pamper uitgieten, zo erg was het. Ik heb ook al twee dagen op rij je beddegoed moeten verversen wegens gelekte kakluier. Fijn hoor. De dokter was verwonderd dat het niet geholpen had, en de volgende stap is nu de analyse van een aantal stoelgangstaaltjes: drie opeenvolgende voor de aanwezigheid van parasieten, en één staaltje om te controleren op het suikergehalte. Het zou kunnen dat je een enzym mist waardoor je een bepaalde soort suikers niet afbreekt, die dan beginnen fermenteren in je dikke darm, en daardoor je stoelgang enorm veel vocht aantrekt. Dat zouden we dan met een dieet moeten oplossen. In ieder geval zijn dat zorgen voor later, nu eerst de staaltjes nemen.
Verder ben je nog altijd tiptop in orde, en zelfs flink gegroeid in die maand: je bent nu 89.2 cm groot, en weegt op de kop 14 kilo droog aan de haak. De dokter maakt zich dan ook niet al te veel zorgen: je zit perfect op schema en bent zelfs voor qua verstandelijke ontwikkeling. Ze vond het ook grappig dat jij totaal niet bang was, want je ging aan haar hand de wachtkamer uit richting haar kabinet. Ik zei dat ik dat normaal vond: waarom zou je ook bang zijn ? De dokter is vriendelijk, ik leg uit wat er aan de hand is, en ze doet jou totaal geen pijn. Toch logisch dat je dan niet bang bent ?

Aansluitend zijn we dan even binnengewipt op mijn school om mijn lesrooster af te halen, en je kreeg een pakje koekjes van Anja, de onderdirecteur. Je zei netjes bedankt en speelde daarop de koekjes binnen, gezeten op een stoel in mijn vaste lokaal. Je deelde er wel eentje uit aan mij, want “Mama moet ook koekje hebben”. Lief toch ? Achteraf zei je trouwens ook nog in de auto dat Anja lief was. Heh.

Thuisgekomen heb je je in de zetel geïnstalleerd onder een dekentje, geleund tegen de onderkant van je Winniezetel die je in de grote zetel had gesleept, en heb je naar tv gekeken: Samson, Clifford, en dergelijke meer. Op een bepaald moment wou ik een appel met je delen die ik in stukjes had gesneden, maar je vond het niet zo lekker. Een half uurtje later kwam je echter wel met de pluchen versie van Catullus aanzetten, en zei dat het hondje een banaan wilde. Die heeft er dan ook een gekregen, netjes in schijfjes in een kommetje. Een kwartier later riep je me triomfantelijk vanuit de zetel toe dat de banaan allemaal op was.
Ik had je in de loop van de middag verschillende keren gevraagd of je niet op je potje wilde, en telkens had je nee gezegd. Rond een uur of zes stelde ik nog maar eens die vraag, en ook toen zei je nee. Je herriep dat echter bijna onmiddellijk met een aarzelend ‘Ja’, en toen wist ik al hoe laat het was: je had inderdaad in je broek gedaan ! Gelukkig waren zetel en deken gespaard gebleven, dus heb ik je even uitgekafferd, gewassen en verse kleren aangedaan. Jij zei dat je een kleine baby was, die nog niet op zijn potje kon. Toen heb ik maar komaf gemaakt met die babytrend van jou: je mag gerust kleine baby spelen, maar dan word je ook behandeld als een kleine baby: geen tv, geen snoep, geen boekjes voorlezen, alleen maar melk en slapen. Beteuterd zei je toen dat je misschien toch geen kleine baby was… en dat je als grote jongen toch op je potje kon. Ik hoop dat het helpt, petoetie.

Tegen half zeven dook papa op en heb jij samen met hem macaroni gegeten, daarna gespeeld (je was door het dolle heen) en tegen acht uur lag je in bed.

* Eén van je favoriete spelletjes - behalve het spelen van een kleine baby dan - is momenteel ‘Ai mijn tenen!’. Je staat dan op papa’s voeten, houdt je stevig vast aan zijn handen, en dan draait papa rond zijn as terwijl hij zegt: “Ai mijn tenen ai mijn tenen ai mijn tenen”. Hij pauzeert even, en herhaalt alles maar dan sneller. Opnieuw pauze, en dan nóg een pak sneller, en op het einde ervan gooit hij jou in de lucht, terwijl je aan het schateren bent. Heerlijk gewoon, en duidelijk iets tussen jou en papa, want mij heb je het nog nooit gevraagd.

* Een heerlijk woordje van jou is ’snoepduik’. Daarmee bedoel je eigenlijk een snoekduik, en dat is wat papa zegt tegen jouw grote duiksprong op ons bed. Je duikt dan voorover en laat je languit vallen op je buik. Tegenwoordig heb je ook een snoepduik in de auto: je kruipt in de auto, gaat op de bank staan naast je autostoel, en dan duik je op die stoel zodat je plat op je buikje ligt, en moet beginnen wriemelen om er toch nog deftig in te gaan zitten. Praktisch is anders, maar wel hoogst amusant.

* Een ander leuk spelletje - vind jij toch - is ‘dikke slak’. Ook dat speelt zich bij voorkeur in ons bed af, al kan het op elke plaats en elk moment gespeeld worden - alweer volgens jou. Je legt je op je buik, komt aangekropen, zegt dat je een dikke slak bent, en dan begin je te ’slijmen’: je steekt je tong uit zover je kan, en lekt op elk mogelijk stukje bloot vel. Dat kan mijn knieholte zijn, mijn buik, maar bij voorkeur mijn neus of mijn nek. De enige verdediging tegen zo’n slak is kriebelen, heb ik al gemerkt, ofwel heel streng nee zeggen, maar dan kijk je bijzonder beteuterd: al bij al is het maar een spelletje.

Volgende pagina »