Ach kleintje, ik denk dat deze week zowat de drukste week was in je korte leventje. Je was al sinds 15 augustus bij mij thuis, en ik moest dus maar genoeg dingen vinden om je de nodige afleiding te bezorgen. Dat heb ik dan ook gedaan, in zoverre dat je nu ongelofelijk veel slaapt.

Je bent veeleisend geworden: je wilt voortdurend mama of papa bij je, al hoeft het niet altijd zo te zijn dat we met je spelen. Op mijn computer werken als jij aan het spelen bent, kan niet: dan wil je meekijken. Of als ik aan het naaien ben met de naaimachine, kan je staan stampvoeten naast me omdat die machine meer aandacht krijgt dan jij.

Dinsdag en woensdag waren niet zo speciaal, voor zover ik me herinner: boodschappen doen en dergelijke, dat wel, en een hoop naaiwerk voor me, want het weer liet nog maar eens te wensen over. Ach juist: woensdag zijn we gaan spelen bij de meisjes ! Het was wel vrij laat in de namiddag, maar toch: je hebt rondgecrosst door de hele tuin, aan de hand van de twee meisjes nota bene. Heh, de hele weg naar hen toe was je ‘mesh’ aan het zeggen, je woordje om hen aan te duiden. Ik weet nu niet of het aan het speelgoed ligt, aan de meisjes zelf, of aan beiden, maar je bent er verzot op om bij hen langs te gaan.

Woensdagavond zijn dan twee vrienden van me langsgekomen om jou nog eens even te zien, maar je was zodanig moe dat je eigenlijk al vrij snel in je bedje bent beland. Ach ja…

Donderdag zijn we de kleine Jorunn gaan bezoeken, het jongste dochtertje van Nathalie en Koen. Aan de baby had jij niet veel, maar spelen met Quinten en Aaricia was des te leuker. Je hebt het echt al voor de meisjes, kleine muis ! Resultaat was nog maar eens dat je doodop was, en je avondeten gewoon oversloeg. Je ritme ben je nu echt wel helemaal kwijt.

Vrijdag heb ik het een beetje rustig proberen houden, want rond 17.00u kwam je tante Sarah je oppikken: je mocht een avondje bij hen gaan logeren, tot grote vreugde van mama en papa. Jij vond het ook niet erg: met een grote glimlach werd je in de autostoel geïnstalleerd, en je zwaaide nog even toen Sarah wegreed. Papa en ik hebben ervan geprofiteerd om eens lekker te gaan eten. Jij was blijkbaar nog steeds moe, want ook bij Roeland en Sarah ging je vroeg in bed. Deze keer hadden ze je bedje bij hen op de kamer gezet, en nonkel Roeland heeft geen oog dicht gedaan: volgens hem slaap je helemaal niet, maar lig je voortdurend te woelen, te spelen, te tateren, te lachen… Het zou me nog niet eens verwonderen, mijn kleine woelwater kennende.
Tegen ’s middags kwamen ze dan hier eten, maar aangezien ik al had ontdekt dat spinazietaart met ham en kruidenkaas niet echt bij jou in de smaak valt, had ik ander eten voorzien: rode bietjes ! Dat is wel een van je favorieten, zeker als je er zelf nog in mag roeren en proberen eten met je piepol ofte lepel in het mooi Nederlands :-p
Na een kort slaapje werd je alweer in de auto gehesen richting Lovendegem: verjaardagsfeestje voor Margot die 5 werd. In onze vriendenkring is het de gewoonte om een feestje te geven voor de vrienden van de ouders met hun kinderen, en wij mochten daar niet op ontbreken. De hele namiddag heb je enthousiast gespeeld (terwijl wij taart aten) met de anderen, al stond je soms gewoon ademloos te kijken naar de capriolen van de oudere kinderen. Je rende rond, speelde met een fietsje (piet) of een auto, of in het stoffen postkantoortje dat in de veranda stond. Pas toen je het kleine peuterglijbaantje had ontdekt, was je niet meer te stoppen: wel 50 keer ben je de bieba of glijbaan op en af gegaan. In het begin wou je steevast assistentie van mama of papa, na een tijdje vond je dat je het wel alleen af kon. Uiteindelijk viel je om van de slaap en kwam je in mijn armen liggen. We zijn dan maar doorgegaan, hebben jou een pyama aangedaan, een fles in je handen gestopt, en even later zonder protest in je bedje gelegd. Niet te verwonderen.

Zondag sliep je opnieuw lang, bleef je een uurtje wakker, en ging weer voor anderhalf uur je bedje in. Lekker rustig voor mama en papa, dat wel. Na je eten speelde je wat, maar tegen twee uur deed je teken dat je toch weer in je bedje wilde: je kwam af met een tuutje in je mond, een beertje in je handen, en vroeg om nabo te gaan, naar boven dus. Dat verzoek kon ik uiteraard niet weigeren, dus jij werd lekker ingeduffeld in je bedje. Ik had gedacht - en gehoopt - dat je een half uurtje of zo zou slapen. We werden namelijk vanaf drie uur in Lembeke verwacht voor het verjaardagsfeestje van Leander (6) en Ernest (2), en dat is toch al gauw een half uurtje rijden. Maar jij sliep onverstoorbaar verder, de hele warme namiddag lang. Uiteindelijk heb ik tegen half vier Shura (uwa) je uit je bedje laten halen. Jij was nog wat suf, en vond het niet erg om quasi onmiddellijk in de auto te moeten. Toen je echter hoorde dat we nog maar eens naar de meisjes gingen, was je dadelijk klaarwakker. Je werd onderweg zelfs ongeduldig en herhaalde steeds maar mesh. In de tuin van Gwens ouders aangekomen, bleek dat we net op tijd waren voor het vieruurtje van de kinderen en de wafels. Je werkte een stuk cake naar binnen, drie Petit Gervaiskes, een halve wafel, en ging vrolijk aan het spelen. De meeste kinderen waren wel wat te oud en te wild voor je, maar het babyspeelgoed van Hannah, Leon en Ines kon je wel bekoren. En uiteraard waren er de meisjes die voor je zorgden: Margot tilde je zowaar in de aanhangbak van de tractor die er stond ! Die tractor kon op je immense interesse rekenen: toen Ernest hem even wou uitproberen, ging je uit pure jaloezie op een van de wielen zitten. En later, toen je al wat moe werd, heb je meer dan een uur gewoon op de tractor gezeten, zitten kijken hoe de anderen voetbalden en zo. Ik mocht je er zelfs niet afhalen om een sandwich te eten, dus heb ik je maar met tractor en al tot bij me aan tafel gerold. Toen ik je drinkbeker op de ‘motorkap’ van de tractor had gezet, ontdekte je dat hij, als je genoeg aan het stuur schudde, naar beneden schoof om uiteindelijk te vallen. Telkens opnieuw schaterde je het uit, en telkens opnieuw mocht mama je beker oprapen en terugzetten. Papa was trouwens niet mee, die had een belangrijke vergadering van de JCI. Rond zeven uur zijn we dan toch doorgegaan, en opnieuw viel je thuis na een fles als een blok in slaap.

Maandag dacht ik van jou wat rust te gunnen, maar aan de andere kant is - eind augustus - de zomer eindelijk begonnen, zodat ik die laatste warme dagen toch niet verloren wou laten gaan. Na je lange middagslaapje werd je opnieuw in de auto gezet, en reden we naar Zomergem om oma op te pikken. Vanzelfsprekend moesten eerst de waai van opa, zeg maar ventilator, en de koekoeksklok aan een nadere inspectie onderworpen worden. Die waai ken je al lang en vind je heel leuk, maar die klok, da’s nog een ander paar mouwen. Aan de ene kant intrigeert ze je mateloos (je hebt de hele weg naar huis dan ook cococ zitten zeggen), maar aan de andere kant ben je er gewoon doodsbenauwd van ! Je wil op een afstandje op onze arm zitten en ze bekijken, maar zodra het vogeltje te voorschijn komt en koekoek zegt, begin je te spartelen om los te komen en met een verschrikt gezicht weg te lopen. Je bent een rare, Wolf !
De trip ging eigenlijk naar de vijver van Marc en Annemie: veel geestiger dan de Blaarmeersen wegens geen volk ! Jij stortte je vol doodsverachting op het water, en Annemie was vreselijk verbaasd dat je niet bang was, zelfs niet toen je kopje onder ging op een bepaald moment. Je bent wel voorzichtig: minstens één van ons moest bij je in het water, het was niet voldoende dat we op het strandje stonden te kijken of aan de zijkant op een steen zaten. Ik denk dat je toch maar het zekere voor het onzekere neemt. Opnieuw heb je hele poten zand naar oma gebracht, en was het heerlijk plonsen. Na een tweetal uur moest je eruit, en toen kwam opa nog net aanzetten met een fles wijn, zodat je nog even in de tuin mocht spelen. Je was echter zo verschrikkelijk moe dat we vrij snel naar huis zijn gegaan, zodat je snel in je bedje kon.

Deze voormiddag moest mama werken, maar ik had veel vroeger gedaan dan verwacht, zodat ik samen met jou en papa naar Kruishoutem ging: ziekenbezoek bij peter die een ongeval met een stier heeft gehad. Ik denk niet dat je al eerder op de boerderij was geweest. Je vond in elk geval de koeien vreselijk amusant: de beesten op zich wou je aaien, maar toen een van de koeien zijn tong uitstak, en daarna zijn eigen neusgaten uitlikte, begon je te schateren. Tegen twaalf uur waren we opnieuw thuis, en jij vloog onmiddellijk in je bed. De hele weg had je zitten zagen en neuten, maar slapen ? Ho maar ! Thuis bleek duidelijk hoe moe je wel was: zonder eten sliep je door tot half vier, en toen moest je nog je warm eten naar binnen werken. Daarna moest je alweer de auto in: naar Gwen en Ernest. Zij had namelijk een peuterglijbaantje staan dat ze momenteel - de tuin wordt aangelegd - toch niet kan gebruiken. Heel enthousiast was je er niet: je was hangerig, zocht ruzie met Ernest, en wilde voortdurend mijn aandacht. Gelukkig was je niet alleen: ook Ernest had een slechte dag.

Nu slaap je. Gelukkig. Ik weet nog niet wat we morgen gaan doen - het is de laatste vakantiedag, en het belooft prachtig weer te zijn - maar ik weet wel dat ik je veel ga laten slapen. Zeker met die warmte zal het nodig zijn.