Het liefste zoontje ter wereld

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest, School, Vriendjes — Mama om 12:56 pm op Friday, March 6, 2009

Je bent een fantastisch ventje, Wolf! Ik weet dat ik dat wel vaker zeg, maar ik meen het wel.

Neem nu de afgelopen week. Ik ben vorige week woensdag geopereerd aan mijn voet, en moet dus drie weken op krukken lopen. Dat betekent natuurlijk dat ik niet echt veel kan doen hier in huis, en dat ik vooral niks kan dragen. Jij had me beloofd goed voor me te zorgen, en dat doe je dan ook. Lees maar even wat ik vorige week vrijdag op mijn eigen blog heb geschreven:

Het liefste zoontje ter wereld

Ik weet wel dat veel mama’s dit over hun kind zeggen, en ja, de boutade ‘Mijn kind schoon kind’ is niet voor niks een boutade, maar lees even mee, en u zal me wel gelijk geven.

Zoals altijd waren de kinderen rond zeven uur wakker, vakantie of niet, en gingen ze met papa naar de badkamer. Diezelfde papa wou geen risico op extra beenbreuken bij zijn vrouw lopen door haar zonder toezicht van de trap te laten stommelen met haar krukken, en maakte me rond half acht wakker. Een kwartier later zat ik bij de kinderen aan tafel boterhammetjes te smeren, en nog een kwartier later was papa naar het werk vertrokken, met medeneming van Kobe om die onderweg in de kribbe te droppen, en met achterlating van Wolf.

Diezelfde Wolf heeft uitmuntend voor me gezorgd. Hij bezorgde me stapels kussens om me te installeren, drapeerde een dekentje over me, en nestelde zich daarna liefdevol in mijn arm om samen tv te kijken. Een uurtje later overhandigde hij me mijn krukken, schoof een tapijtje uit de weg en gaf de hond een duw, en loodste me naar de keuken als piloot van een vliegtuig, mét bijhorend gebrom.
Daar hielp hij me de afwasmachine aanzetten, gaf me een tas, nam de melk uit de ijskast, zette de microgolf in werking, en maakte me een volmaakte latte, compleet mét suikerklontje en lepeltje. Intussen had hij ook al geholpen de was te sorteren, in de machine te steken (waspoeder doseren en in het laatje doen was voor mij) en het boeltje aan te zetten, en een mand propere was naar de living te versleuren. Daarna nam hij omzichtig de volle kop hete koffie in een ovenwant en zette die op het salontafeltje bij me, en kroop weer bij me in de zetel.
’s Middags hielp hij de tafel zetten en afruimen, liet hij een paar keer de hond buiten en weer binnen, hielp hij me nog maar eens een koffie te zetten, voorzag me van koekjes, bouwde een kussenhuisje rond me, sprong enthousiast heen en weer toen het lukte een paar spelletjes te winnen met de Wii (die hij zorgvuldig bij me had gebracht, nadat hij de tv wat had gedraaid en zo), nam de telefoon voor me op, en was eigenlijk ongelofelijk braaf, lief en geduldig met me.

Wolf is net vijf geworden. Waar heb ik zo’n ongelofelijk kind aan verdiend? En zeg me nu niet dat de titel van deze post niet op zijn plaats is, toch zeker voor vandaag.

Intussen heb je vanalles al voor me gedaan, zonder morren, tegenstribbelen of zelfs maar even te pruttelen. Gisteren heb je zelfs volledig zelf - onder mijn toeziend oog, weliswaar - een kop koffie voor me gemaakt, en je was apetrots! Je zou ook voor minder, denk ik dan :-)

Intussen ben je ook vijf jaar geworden, lieverd. Je weegt intussen iets meer dan twintig kilo, en bent flink opgeschoten. Ik zou je eigenlijk eens moeten meten, maar ik schat dat je iets van een meter en tien bent. Je hebt ook twee feestjes gekregen: eentje voor de familie, en eentje voor je vriendjes.

Het familiefeestje was voor de oma’s en opa’s en nonkels. We hadden dat voor een keertje op zaterdag gelegd, omdat oma de zondag voor drie weken naar Cuba vertrok, en we haar er eigenlijk wel bij wilden. Jammer genoeg bleek Alexander serieus ziek te zijn, zodat nonkel Jeroen, tante Delphine en hij niet zijn afgekomen. Leuk was het anders wel: je kreeg van oma een grote doos K’Nex, van nonkel Roeland een kleinere doos, van omaly een digitaal kinderfototoestel (je had eigenlijk al een hoop kleren van Armani Junior gekregen, maar ze kon het toch niet laten) en van nonkel Koen een ongelofelijk wijze doos met magnetische dinosaurussen en een gezelschapsspelletje. Dat laatste hebben we nog niet gespeeld, realiseer ik me net. Moeten we dit weekend toch eens doen, ik zit toch maar in mijn zetel. Verder hebben we taart gegeten en vooral veel gekletst.

Ik denk dat jij meer gehad hebt aan het feestje een week later, met je vriendjes. Je had zelf mogen kiezen wie er kwam, en zo waren er zes aanwezig: Evert (die nog steeds je beste vriend is), Marthe, Mai, en dan nog Lukas, Azra en Robbe uit je klas. Ze kwamen ook allemaal met cadeautjes aandraven, waaronder een hoop K’Nex en een grote puzzel van Spiderman, die eigenlijk nog wat te moeilijk is. Jllie hebben gespeeld, binnen, buiten (het was vrij koud maar de zon scheen, dus dat kon wel) en zelfs boven. Tegen vier uur hebben we dan pannenkoeken gegeten (gekochte, zelf bakken duurt te lang voor zo’n grote groep ongeduldige kleuters) en tegen vijf uur was iedereen weer weg. Jij had genoten, en was hondemoe, net zoals Kobetje.

Intussen is er ook oudercontact geweest, en ik ben er nog steeds niet uit wat ik ervan moet denken. Pas op, het was allemaal bijzonder positief hoor! Je bent een vrolijk, goedlachs, positief ingesteld kind, heel gedienstig ook, en vooral ook bijzonder creatief. Je bent de beste van je klas qua intelligentie en spraakvaardigheid. Alleen wat motoriek betreft zit je op het gemiddelde, en dat is dan ook in schril contrast met de rest van je vaardigheden. Het levert je ook wel wat frustratie op: je hebt een enorm rijke fantasie, en slaagt er maar niet die om te zetten naar papier. Je durft uit frustratie ook wel eens te huilen, of omdat er teveel gekibbel of lawaai is, of omdat je vindt dat er iets niet rechtvaardig is. De juf is er vrij zeker van dat je hoogsensitief bent (wat niet echt een zegen is), en nam ook het woord ‘hoogbegaafd’ in de mond. Ik hoop maar, liefje, dat dat niet het geval is, want dat is zeker geen zegen. Het zou wel een aantal dingen uitleggen, en de juf weet waarover ze spreekt, want haar oudste dochtertje is hoogbegaafd, met kleuterdepressie en alles tot gevolg. Ik weet het niet, konijn. Je bent slim, dat hebben we al gemerkt. Ik vond nochtans niet dat je er bovenuit stak, als ik vergelijk met Evert, Marthe of Mai. Toen ik dat laatste zei, schoot je juf in de lach: ik noemde blijkbaar de beste van de andere klassen op! Maar bon, we zien wel. Ik ga er beginnen op letten dat je niet schoolmoe raakt en je gestimuleerd blijft. Ik ben wel niet van plan je te pushen: je voelt je goed in je vel, en dat wil ik zo houden.

En voor de rest blijf je mijn fantastische ventje! Ik zie je graag, Wolfje van me.

Feestje

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Feest, Mijlpaal, Op stap, Vriendjes — Mama om 7:13 pm op Saturday, February 9, 2008

Poeh, Wolf! Papa en Kobe liggen allebei uitgeteld te slapen, jij zit eventjes rustig tv te kijken, en ik ga straks mijn voeten even masseren, denk ik. Het huis is immers eindelijk weer rustig en opgeruimd na de invasie van de kleuters, zoals papa het zo mooi uitdrukte. Jawel, vandaag heb je je eerste echte verjaardagsfeestje gekregen!
Stipt om twee uur waren Evert, Mai, Marthe en Wout De Smet hier, om met jou te spelen ter ere van je verjaardag. Gisteren hadden we al het huis versierd met slingers en vlagjes, vandaag hebben we nog een hoop ballonnen opgeblazen, en ik heb pannenkoeken gebakken. We hadden ongelofelijk veel geluk met het weer: ik denk niet dat er al ooit eerder een negende februari was waarbij jullie allemaal buiten konden spelen in een T-shirt of een lichte pull, en dat het vijftien graden was in de schaduw. Papa had al alle fietsjes buitengezet deze morgen, zodat jullie eerst anderhalf uur hebben buitengespeeld. Daarna mochten jullie pannenkoeken komen eten, en dan, aangezien het toch begon af te koelen buiten, mochten jullie binnenspelen. Vooral het grote ridderkasteel had succes, en dat kon uiteraard niet mee naar buiten.
Op het einde werden jullie allemaal moe, begonnen jullie je een beetje te vervelen, en toen heeft papa eerst jullie laten boksen met de Wii, en daarna verhaaltjes voorgelezen, en toen was het vijf uur. Ik denk wel dat je ervan genoten hebt, liefje, je zit toch lekker moe te wezen met blozende kaakjes. Alle kinderen hebben hun hoedje mee naar huis, een toetertje (zo’n roltong) en een klein speelgoedje.

Gisteren hebben wij tweetjes samen jouw verjaardag gevierd. Donderdag waren we nog samen met Kobetje naar oma en opa, en omoe en opoe geweest, en gisteren was Kobe al genoeg genezen van zijn oorontsteking dat hij naar de opvang kon. Dat betekende dat we de hele dag voor ons alleen hadden. In de voormiddag hebben we het huis versierd en verder wat spookje gespeeld, en om één uur hadden we afgesproken met papa en nonkel Faust om iets te eten in het Lepelblad. Jij vindt een restaurant zo af en toe wel een keertje leuk, en je kreeg een lekkere spaghetti voorgeschoteld. Daarna zijn wij met ons tweetjes naar de film geweest, voor ‘t eerst in je leventje. Je was diep onder de indruk van het gigantische scherm, en ging volledig op in de film: K3 en de kattenprins. Alleen de snoepjes die ik gekocht had, konden je uit je concentratie halen, en het verwondert me zelfs dat je er nog geen buikpijn van kreeg: je hebt er veel te veel van gegeten :-p en voor één keertje mocht je dat van me.

Na de film zijn we naar het Zuidpark gereden, omdat ik weet dat daar een klein speeltuintje is met een paar leuke toestellen. Het was er vrij druk, maar wat wil je, het was dan ook heerlijk weer! Je hebt zitten schateren op de verschillende schommels en draaimolens, en zat behoorlijk onder het zand. Van daaruit zijn we naar het shoppingcenter gewandeld, waar ik je beloofd had dat je in de coole glazen lift mocht, en op de roltrappen: dat is een attractie op zich. Ik heb je even meegenomen naar de Hema waar we ballonnen en zo gekocht hebben, en daarna naar de H&M, omdat ze er een Spidermancollectie hebben/hadden. T-shirts hadden ze niet meer, maar wel een hoop andere parafernalia, waaruit je uiteindelijk een blauwe Spidermanpet hebt gekozen, en een polsbandje. Daarna zijn we weer naar buiten gegaan, waar er ondertussen drie eenden op de grote fontein zaten. Er was net een man met zijn zoontje brood aan het werpen naar de dankbare beestjes, en ook jij hebt verscheidene stukken brood gekregen om ze te voederen. Om terug naar de auto te gaan passeerden we langs het skatepark, waar een aantal jongens heel intensief aan het oefenen waren. Ademloos stond je te kijken, en daardoor begonnen ze natuurlijk nog méér hun kunsten te tonen, tot jouw grote vreugde.

Toen we weer thuis kwamen, was je pompaf, maar had je er duidelijk van genoten. Hoewel, toen ik je vroeg wat je nu het leukste had gevonden van de hele dag, antwoordde je zonder verpinken: “Spidermankleren kopen in de winkel”. Val nu dood!

En weet je wat, Wolfie? Ik heb minstens evenveel van die dag genoten als jij :-)

Beestjes, feestjes en andere onzin.

Gecategoriseerd onder: Feest, Kobe, Op stap, Vriendjes — Mama om 7:24 pm op Monday, October 15, 2007

Nu ben je weer wat tegengekomen, Wolf! Vorige week zaterdag, toen je uit de douche kwam en papa je afdroogde, zag hij een klein zwart bolletje in je oksel. Hij wilde het wegplukken, maar dat lukte niet meteen. Toen hij daarop wat harder trok en het bolletje meehad, zag hij… wriemelende pootjes! In een halve paniek kwam hij bij mij, waarop ik vaststelde dat het wel een teek moest zijn. Hoe die in jouw oksel terechtkwam, was me een raadsel. Gelukkig zag het wondje er schoon uit, en was het kopje niet blijven zitten. Toch even nagekeken op het net wat we nu verondersteld werden te doen, en dat was dat. Tot ik donderdag bij het wassen toch even nakeek: de beet was een pak roder en groter geworden. Conclusie: dokter. Die had die avond absoluut geen tijd meer, maar wilde jou wel zien op vrijdagmorgen. Zijn conclusie was dezelfde: een tekenbeet. Hij wilde echter liever geen risico lopen ivm. de ziekte van Lyme, en heeft jou antibiotica gegeven, en een corticoïde zalf. De kans zit erin dat je gewoon nogal sterk reageerde, zoals bij je muggenbeten, maar we nemen het risico dus niet.
Je was een uur te laat op school daardoor, maar dat was geen enkel probleem: je ging de klas binnen, zette je drankje waar het hoorde, legde je heen-en-weerschriftje bij de rest, en begon prompt te spelen. Mama is heel duidelijk geen onderdeel van het klasgebeuren, en dat wilde je zo houden.

Ondertussen denk ik te weten vanwaar die teek komt: de poes! Poetin ligt overal te slapen waar het hem uitkomt, en ook soms op jouw opengeslagen donsdeken of in de propere was (die dan doorgaans niet lang proper blijft, maar bon). Het kan ook gewoon de zetel zijn natuurlijk.

Gisteren was voor jou een echte feestdag: Kobe werd gedoopt! Niet dat je dat feit op zich zo heuglijk vond, wel de toestanden die dat met zich meebracht. Je mocht nieuwe mooie kleren aandoen, de hele familie kwam langs, en dan gingen we naar de kerk, waar jij na afloop de klokken mocht luiden. Spectaculair is dat niet, gewoon op een knopje duwen, maar toch :-)
Wat je er wel fantastisch aan vond, was dat je na de receptie/aperitief bij ons thuis mee mocht met Delphine en Pieter, en Marthe dus, naar zee :-) Zo was het eigenlijk het aangenaamst voor ons allemaal: jij hoefde je niet steendood te vervelen de hele namiddag in een chic restaurant, en wij hoefden ons niet de hele tijd druk te maken om jou. De enigen die er aan waren voor de moeite, waren natuurlijk Pieter en Delphine :-p Ik ben daarnet nog even binnengesprongen in de apotheek, en ze waren vol lof over jou. Ze vonden je een verschrikkelijk braaf kind, helemaal niet wild, en zeer gehoorzaam. Zo hoor ik het natuurlijk graag, Wolfje! Je mag nog mee, zeiden ze :-p
Je had eerst bijzonder flink en veel gegeten. Aan zee had je prima gespeeld, maar je was wel eventjes overmoedig geworden en was kopje onder gegaan. Gelukkig had ik droge verse kleren meegegeven, zodat het leed snel geleden was. Zelf beweer je overigens met stelligheid dat je ‘verdronken’ bent, en ik kan je niet aan het verstand brengen dat dat misschien niet de juiste woordkeuze is. Daarna hebben jullie een ijsje gekregen, en ook dat ging vlot binnen. Je had eerst wel ‘geprotesteerd’ dat je er te voet om moest. Zoals Pieter het vertelde:
- Wolf, nu krijgen jullie een ijsje.
- Ah. En ga jij dat dan kopen, Pieter?
- Ja, maar jullie gaan mee naar het kraampje.
- Oh. En ga jij dat dan meebrengen naar hier?
- Nee Wolf, jullie moeten meegaan.
- Maar ik kan niet meer zover meegaan! Als ik meega, dan ga ik languit vallen, en dan val ik flauw, en dan doe ik mij pijn. (na het zien van de ongelovige gezichten) En mijn voeten gaan heel heel veel zeer doen!
Toch ben je blijkbaar zonder klagen meegegaan om een ijsje, al werd je wel moe.

Omdat je nog een hele tijd in de file hebt gestaan, was je pas thuis om half acht. Je had honger en hebt nog behoorlijk wat gegeten, maar je was zodanig moe dat je daarna bijna in de zetel in mijn armen in slaap viel. De juf meldde vandaag ook dat je moe was in de klas, en ook thuis heb je bijzonder rustig naar tv gekeken, en zat je tegen zeven uur effectief in bed.

Vrijdagavond ben je ook een uurtje bij Marthe geweest: papa zat in de file van Brussel, en ik moest opoe afhalen aan het Atheneum en naar huis brengen. Gelukkig vond Delphine het helemaal niet erg :-)
Eigenlijk hebben we hen wel vaak gezien de laatste week: ook zaterdagavond hadden we met hen afgesproken, en wel voor het eetfestijn bij jou op school. Het is de typische manier van fondsen verzamelen voor een school: ouders en sympathisanten worden uitgenodigd om te komen eten, en wie zijn wij dan om dat te weigeren? We hadden afgesproken om 18.00u, en hebben gezellig zitten kletsen, terwijl jij en Marthe hebben rondgelopen en gespeeld tussen de tafels en al het volk. Je zat pas tegen half negen goed en wel in bed, veel te laat voor jou dus.

Vorige maandag had je een vrije dag (pedagogische studiedag bij jou op school), en ik vond dat de ideale gelegenheid om nog even langs te gaan bij oma en opa, en bij omoe en opoe. Ik heb onszelf dan maar uitgenodigd bij oma om te blijven eten, maar ik had de indruk dat ze dat niet erg vond :-p
We zijn dus rond half tien hier thuis aangezet richting Ursel, en hebben een uurtje bij omoe en opoe gezeten. Jij was nogal ongedurig, en wilde uiteindelijk weg. Je hebt trouwens een massa koekjes gekregen van opoe, in die mate zelfs dat je op een bepaald moment zei: “Maar opoe, ik heb wel genoeg hoor!” waarop hij verwonderd moest lachen.

Eenmaal bij oma en opa bleek weer eens duidelijk hoe thuis je je daar wel voelt: je ging meteen naar opa’s bureau en zette je computer aan, terwijl ik foto’s voor oma aflaadde. We hebben er rustig en smakelijk gegeten, en zijn dan met ons viertjes - oma, jij, ik, en Kobe in de rolwieg natuurlijk - naar het Leen gegaan om er te wandelen. Voor oma was dat in feite geen wandelen, eerder slenteren, maar dat wist ze op voorhand natuurlijk: je hebt in de grachten gelopen, naar de vijvers gekeken, op bankjes gezeten, en uiteindelijk werd je echt wel moe. Toch moest en zou er nog, bijna als beloning, een half uurtje op de speeltuin worden gespeeld. Ikzelf bleef bij Kobe, terwijl oma jou assisteerde op de speeltuigen.
Omdat we er vlakbij waren, zijn we daarna even binnengesprongen bij Brantano: jij was toe aan nieuwe winterschoenen, omdat die van vorig jaar wat te klein werden, en je ze ook niet zelf aan en uit kan doen. Nu heb je zwarte met een paar felle kleuren, met een brede velcrostrip: je kan ze perfect zelf aan en uit doen, en glundert als het je lukt. Ja, je kleuterjuffen weten écht wel waarover ze het hebben als ze tips geven om je zelfstandiger te maken :-)
Opnieuw bij oma thuis moest ik echt nog wel iets in orde proberen zetten op opa’s computer, zodat jij van oma een paar boterhammetjes met honing hebt gekregen, en daarna eentje zonder boterham :-p Ik weet niet wie dat nu eigenlijk het leukst vindt, jij of je oma :-p Ik denk niet dat ik nog hoef te vermelden dat je die nacht goed geslapen hebt :-p

Dat laatste is trouwens niet zo evident de laatste tijd: je bent bang in het donker! Je hebt al heel lang een levendige fantasie, en nu begin je overal monsters en zo te zien, zelfs met je lichtje aan. Je slaapt dus nog steeds met een schemerlamp aan die al bij al toch veel licht geeft, en soms is dat nóg niet genoeg voor jou. Dan zit je huilend om ons te roepen, en moet ik al mijn overredingskracht gebruiken om jou ervan te overtuigen dat die monsters helemaal niet echt zijn, en dat ze trouwens bang zijn als je ze uitlacht. Gelukkig zie je de paradox daarvan nog niet in :-p en lachen we samen de monsters uit, waarna je met een geruster hartje gaat slapen.

Soms ben je nog zo klein, mijn liefje, al wil je zo graag groot zijn…

Heel erg lang verhaal…

Gecategoriseerd onder: Familie, Kobe, Lang verhaal, Logeren, Mijlpaal, School, Vakantie, Vriendjes — Mama om 8:20 pm op Thursday, August 23, 2007

Goh, Wolfje, ik ben gewoon beschaamd wanneer ik zie hoe lang het geleden is dat ik je nog geschreven heb. Ik heb er wel een soortement van excuus voor: als je 8 maanden zwanger bent, of net bevallen bent, heb je echt geen zin meer om uren voor je computer te zitten en te schrijven. Lam excuus, ik weet het, maar het is wel zo.

In elk geval is de grootste omwenteling van de voorbije twee maanden, en zelfs eigenlijk van je hele leventje, het feit dat je er een broertje hebt bijgekregen. Het heeft alles voor jou op zijn kop gezet, maar je vindt het maar wat leuk. Ik heb je natuurlijk zo goed mogelijk proberen voor te bereiden op wat ging komen, maar je weet nooit natuurlijk. Zo heb je een tuutje mogen kiezen voor Kobe, heb je kleertjes uitgezocht, hebben we samen de wieg opgezet (papa heeft er zelfs een filmpje van gemaakt), hebben we samen alle kopjes gevuld met doopsuiker, heb je ons geholpen de kamer van Kobe te schilderen… En uiteraard hebben we er heel veel over gesproken, en heb ik je heel erg duidelijk proberen maken dat Kobe ook veel tijd ging vragen, dat je vaak alleen ging moeten spelen, vooral als ik borstvoeding ging geven, en dat jullie dan met twee gingen zijn. Dat heb je perfect geaccepteerd, en nu zeg je zelf dat ik twee lieverdjes heb.
Je bent ongelofelijk lief voor Kobe: zodra hij nog maar een kik geeft, ben je ernaartoe om hem te troosten en een tuutje te geven, of gewoon te kijken wat er scheelt. Je gaat ook regelmatig in de wieg kijken of hij nog wel goed ingestopt is, en verzint alle mogelijke speelgoed voor hem: je haalt knuffelberen, en gisteren ben je op het idee gekomen om, wanneer hij wakker is en ligt te kijken, dat verkleurende lichtballetje in zijn wieg te leggen. Ik moet zeggen, hij ligt er inderdaad geïntrigeerd naar te kijken… Je houdt ook rekening met hem: ons ochtendritueel in de weekends en de vakantie bestaat erin dat je naar boven komt, bij me in bed kruipt, we even knuffelen en de komende dag overlopen, ik dan een verhaal van de Rode Ridder voorlees, en we bijna onveranderlijk eindigen met een woest gevecht in bed, doorgaans Spiderman (dat ben jij dan) tegen de slechterik (papa of ik). Nu is Kobe er natuurlijk bijgekomen, en als ik hem moet eten geven temidden van dat ochtendritueel, dat makkelijk een uur kan duren, dan vind je dat heel normaal, en dan ga je ook geduldig wachten. Dan begin je zelf een frittakaas te maken, of haal je er een hoop knuffels bij, of verzin je de meest gekke spelletjes waaraan ik kan meedoen zonder Kobe te verwaarlozen…
Wanneer we buitenshuis zijn, dan wil je eigenlijk trots aan de hele wereld je broertje tonen, desnoods aan compleet onbekenden die voor ons aan de kassa van de Delhaize staan. Je zal hem dan ook geen moment uit het oog verliezen, en wil hem voortdurend beschermen. Je geeft hem ook vaak spontaan kusjes, of een streeltje, haalt zijn tuut of iets anders dat ik nodig heb, enzovoort. Je bent echt een droomjongetje wanneer het op je broertje aankomt, en gedraagt je als een echte grote broer. Blijkbaar denk je er ook soms over na: zo kwam je onlangs bij me, en vertelde me dat je hem later, wanneer hij ook naar jouw school zal gaan, ging beschermen. Als de grote jongens hem zouden pesten, dan zou jij ernaar toe gaan en zeggen: “Jij mag hem niet pesten, hij is mijn kleine broertje, en anders ga ik hééééééééééél boos worden, want ik ben zijn grote broer!” En je kijkt dan zo ongelofelijk ernstig, gemeend en met vuur in je ogen. Ik zie je graag, mijn liefje!

Nu ga ik proberen, aan de hand van de agenda en de foto’s, te vertellen wat er sinds het vorige verslag allemaal is gebeurd. Het eerste grote moment was toch wel het schoolfeest. Al dagenlang was je aan het aftellen, en je had me al volledig verteld wat de bedoeling was. Op het moment zelf was er het grote podium, met een lange catwalk in het publiek. Het was stralend weer, gelukkig maar, en ik had je iets voor twee afgezet bij de juf. Daarna ging ik snel weer even naar huis om oma, opa en papa op te halen. Gelukkig wonen we dicht bij de school, want het was anders niet te doen om in de buurt te parkeren, had ik zo de indruk. We posteerden ons met een stoel en een drankje in het publiek, puften in de zon, en wachtten tot het jouw beurt was. Plots zagen we een meute kleine jongens (zoals opa het omschreef) opkomen, allemaal netjes in een witte schort met muzieknootjes op, en een soort instrument in de hand. Er waren trommels, triangels, toeters, en jij had twee stokjes vast waarmee je op elkaar moest tikken, op het ritme van een van de liedjes van K3. Zoals een massa andere ouders spurtte ik naar voor om jou toch op foto te proberen krijgen, maar je zat nogal in het midden. Al bij al was het eigenlijk wel schattig om te zien! Na jouw ‘optreden’ zijn we je dan maar dadelijk gaan ophalen bij de juf, en aangezien ik het lastig had in die warmte met mijn dikke buik, en ook jij duidelijk moe was van de opwinding, zijn we niet zo lang meer gebleven. Uiteraard heb je wel uitgebreid je klas getoond aan oma en opa, hebben we een ijsje gegeten, moest je perse nog een hele tijd op het springkasteel - je doet echt niks liever - en heb je oma en opa een rondleiding gegeven bij de speeltuin. Je straalde helemaal van trots, nu je alles eens mocht tonen, en jij op bekend terrein was en oma en opa niet.

Het daaropvolgende ’specialleke’ was een paar weken later: we waren uitgenodigd bij vrienden van papa, Serge en diens vrouw, om te gaan barbecuen. Ze hebben een zoontje van een paar maanden ouder dan jij, Arthur, en we hoopten dat jullie dat leuk zouden vinden. Het weer was jammer genoeg allesbehalve: we zijn buiten begonnen, maar nog voor we goed en wel aan tafel konden, zijn we al naar binnen moeten vluchten, ondanks het uitgerolde zonnescherm. Jij en Arthur waren heel erg gereserveerd tegenover elkaar: jij was op vreemd terrein, en hij was nogal beschermend over zijn spullen. Je mocht wel met een en ander spelen, maar pas nadat zijn moeder hem scherp had terechtgewezen. Zo leuk vond je dat ook niet, zodat je al meteen wat weigerachtig stond. Het duurde tot jullie samen naar tv mochten kijken, en dus onnozel begonnen te doen in de zetel. Al bij al toch nog geslaagd, dus.

Twee dagen voordien had je me nog maar eens apetrots gemaakt door te tonen hoe flink, welopgevoed en braaf je wel kon zijn. Ik had de vrijdagavond namelijk personeelsfeest op school, voorafgegaan door een receptie, en de huldiging van een lieve collega die met pensioen ging. Een hoop leerlingen van me had een en ander voorbereid, en ik wilde dat eigenlijk echt niet missen. Het probleem was echter dat papa in de file rond Brussel zat, en niet op tijd thuis geraakte. Ik zat al te vloeken en te grommelen, tot Vallery belde om te vragen waar ik bleef. Toen ze hoorde wat het probleem was, zei ze dat ik jou gewoon moest meebrengen, en dat papa jou dan wel daar kon ophalen. Heh, zo ver had ik nog niet gedacht. Ik heb je dus uitgelegd wat de bedoeling was, je gevraagd lief, beleefd en gehoorzaam te zijn, en je mocht mee. En ja hoor, je hebt netjes staan luisteren tijdens de speeches, hebt rustig rondgelopen, geknuffeld met Vallery, en je al bij al bijzonder goed gedragen, in die mate dat de collega’s me erover aanspraken. Ik heb er geen idee van of je het eigenlijk leuk vond, maar het was vooral iets van grote mensen en dus per definitie cool. Tegen acht uur is papa je dan komen ophalen, en je sputterde zelfs nog eventjes tegen…

De woensdag daarna mocht je opnieuw bij Delphine, Pieter, Marthe en Victor blijven eten, want ik zat alweer vast op school, deliberaties deze keer. Ook nu had je het fantastisch gehad: je had flink gegeten, ongelofelijk veel gegiecheld met Marthe en zowat alle vuile woorden opgesomd die jullie kennen, en je was druk aan het spelen met de plasticine toen ik binnenkwam. Ik ben Delphine echt dankbaar, want je was het meest blije jongetje dat ik ken, en niet zo’n zielig kasplantje dat op het schoolmuurtje zat te wachten…

Twee dagen later was het vrijdag 29 juni, de laatste schooldag dus. Ik weet niet in hoeverre dat toen tot jou doorgedrongen is, maar ik was er niet bij: je school eindigde voor één keertje om twaalf uur, zonder opvang daarna, en aangezien ik zelf op mijn eigen school moest zijn, kon ik je moeilijk ophalen. Oma is dan maar in de bres gesprongen, heeft jou opgepikt op school, de sleutel uit je schooltasje gehaald, bij ons thuis je valiesje opgehaald, en is naar Zomergem gereden. Ik had eerst voorgesteld dat ik je dan in de loop van de namiddag zou komen halen, maar ze stelde voor dat je zou blijven slapen. Opa drong er dan op aan dat je meteen het hele weekend zou blijven, en papa en ik zeiden niet neen natuurlijk: een lekker rustig weekendje voor onszelf, nu de nieuwe baby er nog niet was.

Uiteindelijk zijn we je op zondagvoormiddag gaan ophalen: we waren uitgenodigd voor een barbecue bij nonkel Roeland en tante Sarah, samen met Sepp, Sofie en de meisjes. Gelukkig was het weer deze keer wél zoals het hoort: papa was zelfs verbrand! Jullie hebben non-stop buiten zitten ravotten, lawaai maken, spelen, grote mensen lastig gevallen en er duidelijk van genoten! Ook voor ons was het meer dan geslaagd: lekker eten, goed gezelschap, zalig weer, en kinderen die zichzelf voor het grootste deel bezig hielden, wat wil ne mens nog meer?

In elk geval ben ik met dit verhaal tenminste al in juli geraakt, kleine man, maar de rest zal voor de volgende keer zijn. En ja, ik beloof plechtig dat het deze keer niet zo lang meer zal duren, echt waar, ook al zijn er nu twee blogs die ik moet onderhouden :-p

Vaderdag

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Vriendjes — Mama om 10:06 pm op Sunday, June 10, 2007

Dag mijn kleine liefje :-) Je ligt prinsheerlijk te slapen, zoals gewoonlijk, als we niet vergeten jouw nachtlampje aan te doen :-p
Vandaag was er echt niks speciaals, behalve dan dat het vaderdag was. Je hebt papa zijn cadeautje gegeven: een zelfgemaakte gevarendriehoek met het opschrift: “Opgepast, mijn papa is een toffe gast”. Er was ook een zelfgemaakt kaartje, met daarop het liedje:

“Pie poe papa, lieve lieve papa,
weet je hoeveel ik van je hou?
Zo, zo, zo asjemenou!
Als het even kon, van hier tot aan de zon.”

Je bent apetrots wanneer je het zingt met je hese stemmetje, en papa heeft er zelfs een videootje van gemaakt, dat ondertussen ook al op je site staat.
Verder vandaag enkel nog het feit dat je mee mocht om te gaan stemmen: achterop de fiets richting jouw school. Niks spectaculairs natuurlijk, maar je vond dat precies wel leuk.

Gisteren was het iets ‘opwindender’: in de voormiddag naar een apedrukke Colruyt - nooit meer op zaterdagvoormiddag rond elf uur! - waarbij papa en ik elk ons eigen kar hadden, daarna ravioli voor jou en boterhammen voor ons, en dan richting het station, waar papa en ik een huis wilden bekijken voor Netlash. Pech gehad: toen we aanbelden, keek de makelaar even uit het venster bovenaan en vroeg om nog vijf minuutjes te wachten, en vijf minuten later wist hij te melden dat de vorige klanten het kochten. Geen geluk dus. We hebben dan nog even rondgereden, en zijn dan naar het kantoor gegaan om alle inkopen van die ochtend af te zetten.
Aangezien we dan toch midden in de stad zaten, zijn we met ons drietjes gezellig naar de Korenmarkt gelopen om een ijsje te eten. Jij kreeg ondertussen nog een ballon, tot jouw grote vreugde, en we zijn dan ook nog een halskettinkje gaan kopen voor oma’s verjaardag, iets wat je haar vandaag omstandig aan de telefoon hebt uigelegd, toen je haar een gelukkige verjaardag wenste. Een dik uur later was het voor jou (en voor mij) toch welletjes, en zijn we naar huis gereden.
Stipt om zes uur ging overigens de bel: Anaïs om op jou te babysitten! Wij waren die avond uitgenodigd om te eten bij Sven en Kristien, maar jij vond dat helemaal niet erg, want je had een speelkameraadje helemaal voor jou alleen! Je ging zelf de deur opendoen, nam haar bij de hand, en loodste haar de living binnen. Dadelijk haalde je ook een spelletje boven, en amper een paar minuten later waren jullie al druk aan het spelen. Ze heeft samen met jou gegeten, en toen gingen papa en ik de deur uit. Achteraf vertelde ze dat je flink had gespeeld, netjes naar bed was gegaan zoals het hoorde, en het vooral ongelofelijk had uitgelegd :-p Waarom verschiet ik daar nu niet van?

Vorige woensdag was het ook een beetje speciaal voor jou: je ging, zoals altijd, naar school, maar aangezien ik examens moest afnemen en dus niet op tijd ging terug zijn om jou van school af te halen, mocht je mee met Marthe en haar papa :-) Je keek er al dagen naar uit: samen in de fietsaanhangwagen zitten, en dan worst met gebakken patatjes en appelmoes eten. Het was kwart voor één toen ik bij Delphine aankwam, en jullie zaten nog aan tafel. Ze vertelde dat jullie al ongelofelijk veel gelachen en onnozel gedaan hadden, en dat het dus niet alleen een feest was voor jou, maar duidelijk ook voor Marthe. We hebben jullie nog wat laten spelen, en dan zijn wij doorgegaan, kwestie dat Marthe en Victor nog konden slapen. Ik vind het ongelofelijk wijs dat we het op die manier kunnen oplossen hebben, want ik vind het zo zielig om op woensdagmiddag de kinderen te zien zitten wachten op hun mama, met hun jasjes aan en hun boekentasjes om, op dat muurtje…

Bij deze, nog eens bedankt, Delphine en Pieter!

Oudercontact en andere bezigheden

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, School, Vriendjes — Mama om 8:25 pm op Saturday, April 28, 2007

Vorige week zondag kon het niet snel genoeg middag zijn voor jou, ondanks alle koffiekoeken en speelmomenten: Marthe kwam spelen samen met haar broertje en haar ouders! Het was stralend weer buiten, eigenlijk zelfs te warm, maar de tafel en de zandbak stonden in de schaduw, dus dat viel eigenlijk wel mee. Rond half drie kwamen onze gasten in de tuin, en je straalde van plezier! Je hebt dan ook met Marthe rondgereden op de fietsjes, op de schommel gespeeld, op de glijbaan gezeten, eigenlijk verbazend weinig in de zandbak gespeeld, het huis getoond aan Pieter, en toch ook behoorlijk wat ruzie gemaakt :-p Niks ernstigs natuurlijk, doorgaans gewoon over wie er nu wie een duw had gegeven, of wie er nu precies met wat mocht spelen. Er werd confituurtaart gegeten en fristi gedronken, en door de volwassenen vooral enorm veel gekletst. Tegen half zes waren jullie allemaal lastig van vermoeidheid, zodat Marthe en Victor naar huis gingen, en jij in bad mocht. Je vindt het bubbelbad nog steeds de max, ook al doe ik het voor jou niet bubbelen (er moet teveel water in om goed te zijn voor jou), maar het is wel een pak ruimer dan het vorige, wat het veel leuker maakt om in te spelen natuurlijk. Uiteindelijk zat je iets na zeven in bed, doodop.

Maandag was niks speciaals, behalve dan dat je weer pottezwart was van buiten te spelen in de opvang. Je begint onderhand trouwens een pak blonder te worden, en je armen en snoetje worden al mooi bruin :-) Oh, en het litteken van de schram van een paar weken geleden trekt ook al mooi weg. Het valt niet eens meer op.

Dinsdag was opnieuw voor jou een gewone schooldag, maar omdat ik pas om vijf uur met de hond naar de dierenarts kon, en jou liever niet meenam, was het half zes voor ik jou kon opvissen. We zijn naar huis gereden, hebben jouw snoet en handen gewassen, en zijn samen met papa per fiets weer naar school gereden: oudercontact! Ik heb een papiertje gekregen van de juf met jouw vorderingen, en eigenlijk waren ze vrijwel allemaal positief! Ik som ze hier even op:
- Je stelt je present, geniet van de leuke dingen, wendt je spontaan naar anderen, kan intens bezig zijn
- Je stelt je weerbaar op, maar reageert soms heel heftig, en hebt dan moeite om je gevoelens onder controle te houden: je weent bij kleine strubbelingen
- je doet goed mee, ook klassikaal, hebt een groot inlevingsvermogen (soms ietsje té), kan zelf goed oordelen wat mag en niet mag, reageert daar spontaan op.
- Je fijne motoriek is positief gevorderd, zo kan je bijvoorbeeld kleine stukjes knippen, heb je meer interesse in puzzels, en val je ook niet zo vaak meer (lang leve de steunzolen!)
- Je kleurenkennis is ok, je kent zelfs de nevenkleuren, je maakt puzzels van zes stukken, en je slaagt er ook in een kopvoeter te tekenen! Alleen je potloodgreep is nog niet in orde, maar dat komt wel, zei je juf.
- Je luistert naar verhalen, kan ze navertellen, maar hebt het moeilijk om naar anderen te luisteren, kan moeilijk je beurt afwachten, en wil steeds zelf het woord voeren. Tiens, zou dat iets genetisch zijn misschien?
- Je kan in een spel een keuze maken, en je bent in orde wat zelfstandigheid betreft.
Heh. Soms zie ik daar zo ongelofelijk veel van mezelf in, snoetje, dat het grappig wordt. Ik denk dat oma en opa dat zullen beamen, vooral dat van het hoge woord voeren :-p Je bent op school dus duidelijk niet anders dan hier bij ons thuis. Samen met de juf hebben we afgesproken dat we op die paar minpuntjes een beetje gaan oefenen.

Woensdag was opnieuw een rustige namiddag: we hebben ons moeten haasten met eten om nog op tijd een ijsje van de ijskar te halen, maar verder hebben we het bijzonder rustig gehouden: buiten spelen in de heerlijke zon, een beetje soezen, om boodschappen gaan, en dat was het zowat. En uiteraard een uitgebreid bad ’s avonds, want het was weer de moeite!

Donderdag ben je na school meegegaan naar de dierenarts, en je hebt je voorbeeldig gedragen: stil en geduldig heb je staan kijken naar wat de dierenarts allemaal met de staart van Catullus aan het doen was. Jammer genoeg had die slecht nieuws: de wonde van het weghalen van die grote cyste was helemaal niet aan het genezen zoals het hoorde, en de huid was zelfs aan het afsterven. De dokter stelde voor om het beest erger te besparen en te opteren voor de korte pijn: amputatie van de staart. Jij was er nog niet al te erg van onder de indruk, ook niet toen ik vrijdag Catullus ging ophalen, en jij dus deze morgen zijn bloederig stompje onder ogen kreeg. Ik had het je wel uitgebreid uitgelegd natuurlijk, je was er op voorbereid.

Deze morgen hebben we eerst, naar goede weekendtraditie, een uurtje in bed gespeeld, en dan hebben papa en jij me nog een uur laten slapen: ik was nog doodop van de vermoeiende schoolreisweek. Tegen tien uur zijn jullie me toch komen wakker maken: ik moest me aankleden en klaarmaken om samen met jullie te gaan zwemmen! Je keek er ongelofelijk naar uit, kleine pruts, en terecht: het was heerlijk in het lauwe water. Onvervaard stapte jij van de rand af, en toog, nog zonder zwembandjes aan, naar het diepere. En toen struikelde je, en ging je hals over kop onder water. Je probeerde recht te krabbelen, maar kreeg precies je kopje niet boven water. Een halve seconde later had ik je vast, en was je verongelijkt aan het proesten: je huilde nog net niet. Je was behoorlijk geschrokken, maar een goeie knuffel, de verzekering dat papa en ik er waren om op jou te letten, en een paar zwembandjes later, ging je er weer onverstoorbaar alleen op uit. Je zag alleen nog wat witjes om je neus.
Een tiental minuten later ontdekte je plots zelf dat je met die zwembandjes kon drijven! Eerst nog wat voorzichtigjes, maar steeds driester ging je te werk, en papa heeft je zelfs al leren trappelen met je voeten! Toen ik me al was gaan omkleden en dus na een vijftal minuten terugkwam, was je met een zwemplankje en je zwembandjes alleen aan het zwemmen, zonder voeten aan de grond, of de beschermende armen van papa onder je buikje. Ik was echt trots, kleine mol!

Daarna zijn we op zoek gegaan om iets te eten, maar dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan: onze favoriete adresjes waren gesloten. In Evergem Dorp zijn we dan maar in een snackbar binnengegaan voor een moussaka en een penne met kip en champignons. Jij hebt niet veel gegeten, je viel bijna in slaap in je bordje.
Thuisgekomen was het dan ook siëstatijd, wat voor jou inhoudt dat je heel rustig speelt, en op een bepaald moment bij mij in de hangmat bent komen liggen om zachtjes wat te babbelen en te knuffelen. Ik moest natuurlijk niet meer slapen, maar heb wel genoten van elk moment. Je kan soms zo ongelofelijk lief zijn, muisje.

Daarna ben je nog met papa naar de Delhaize gegaan, hebben we aardbeienmilkshake gedronken, heb jij nog uitgebreid huizen zitten bouwen tegen de robots, wat tv gekeken, en uiteindelijk, alweer doodmoe, zonder protest naar bed gegaan.

Een heerlijk rustige, maar toch goed gevulde dag. Ik zie je graag, Wolfje!

Verhalen van fietsen en gras

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Gewoon verslag, Vriendjes — Mama om 9:12 am op Friday, April 6, 2007

Woensdag hebben we er nog een zeer vruchtbare dag van gemaakt: we zijn eerst naar de fietsenmaker gereden om te kijken of mijn herstelde fiets er nog stond: ik had die binnengedaan op 10 oktober en was hem compleet vergeten. Met rode kaakjes heb ik hem toch teruggevonden. Aangezien het niet zo’n praktische fiets is, toch niet voor mij, wilde ik meteen een andere kopen ook. Zo kunnen papa en ik eens samen met jou gaan fietsen deze zomer. Wellicht niet te ver, gezien de baby in mijn buik, maar kom. Toen ik vertelde dat ik hem eigenlijk nauwelijks gebruik, tenzij om jou naar school te brengen en om om brood te rijden, bood de man mij een tweedehandsfiets aan, een damesfiets met vier versnellingen en alles erop en eraan voor 80 euro. Jij was meteen enthousiast. Het enige wat nog ontbrak, was een kinderstoel voor jou, en dat hebben we dan ook maar ter plaatse gekocht. Ik kon de fietsen alleen nog niet meebrengen, want papa was met de zwarte auto naar Brussel.

Thuisgekomen hebben we samen het gras afgereden. Samen is hier bijna letterlijk te nemen: je hebt me prachtig geholpen door alle stokjes op te rapen die nog her en der verspreid lagen. Die vervoerde je dan in het laadbakje van je fiets naar de groene container. Met enige moeite kon je de stokjes daar wel ingooien, maar je zag helemaal niet wat je aan het doen was. Daar heb je dan, kleine slimmerd, een knappe oplossing voor gevonden: je hebt je kleine glijbaan tot naast de container gesleept, en die fungeerde als laddertje. Zodra je de stokjes dan in de bak had gegooid, gleed je opgewekt naar beneden, voor een volgende ronde. Je moest, vond je, ook het gras zelf afrijden, en kwam voortdurend al brommend met je fietsje voor mijn machine rijden. Dat maakte het er niet gemakkelijker op, maar wel een pak leuker :-p Je ruimt tegenwoordig ook voorbeeldig op, en dat heb je me woensdag ook bewezen: samen hebben we alles weer opgeborgen, zowel het tuingerief als alle kussens en speelgoed uit jouw huisje.

En toen, joepie, was het tijd voor een volwaardig bad. Je was er wel aan toe, kleine zwarte mol van me! Je was al vrolijk aan het plonzen toen papa thuiskwam, en die heeft dan, tot jouw en mijn grote vreugde, overgenomen :-) Een paar boterhammen en een klein beetje tv later lag je rustig te slapen.

Gisteren begon rustig: we hebben zeker wel een uur in mijn bed liggen babbelen en spelen. Voornamelijk babbelen, eigenlijk. We lagen netjes naast elkaar op onze rug onder het dekentje, en je stak ganse verhalen af over vanalles en nog wat. Na de obligate paaskoeken mocht jij wat tv kijken (het is veel te koud om buiten te spelen, ’s morgens) terwijl ik een uitgebreide afwas onder handen nam. Daarna zijn we samen naar de winkel getrokken om een vaasachtig iets met garnituur en zo te kopen als cadeautje voor het paasdiner van Omaly, en vervolgens naar de Delhaize, om eten in te slaan voor twee dagen.

Na het eten (deze keer heb je wel goed gegeten: blindevinken met spinaziepatatjes, het smaakte duidelijk) zijn we dan met een lege auto naar de fietsenmaker gereden, en hebben we beide fietsen om beurten opgeladen. Je was gewoon helemaal opgewonden bij het idee alleen al.

Toch heb ik nog geen tijd gehad om jouw fietsstoeltje te monteren: je had een playdate! Iets later stond Marthe namelijk met haar mama bij ons om te spelen. Delphine is eventjes gebleven, en is toen verder gaan werken. Een dik uur later, waarin jullie vooral buiten gespeeld hebben, maar eigenlijk zowat vanalles hebben gedaan, zoals getekend en piano gespeeld, kwam ze Marthe weer ophalen, deze keer met Victor op de arm. Toch gemakkelijk dat ze amper een halve straat bij ons vandaag woont :-) Ze zijn nog eventjes gebleven, en jullie hebben vooral op de grote glijbaan en de schommel gespeeld. Het leven is toch leuker als je er een vriendje hebt, he snoetie!

Net toen we daarna klaar waren met opruimen, kwam papa aangereden op de motor. Allebei lieten we meteen vallen waar we mee bezig waren, en liepen naar hem toe. We hebben gegeten, en toen heeft papa jou gewassen en afgespoeld, want - alweer - je was pottezwart. Ik zal wel kleren wassen :-p

Deze morgen hebben we lekker lang liggen spelen in bed, gegeten, en nu zit je naar tv te kijken, lekker rustig. Ik weet nog niet wat we vandaag zullen doen, het zal een beetje afhangen van de temperatuur buiten. We zien nog wel :-)

Lang verhaal

Gecategoriseerd onder: Lang verhaal, Mijlpaal, School, Vriendjes, Ziek — Mama om 10:09 am op Tuesday, December 12, 2006

Heh, mijn kleine ventje, ik heb je net naar school gebracht, en alles leek in orde. Gisteren was ik er toch niet helemaal gerust in: toen ik je tegen vijf uur ging halen op school, zat je stilletjes in een hoekje te zitten, iets wat ik helemaal niet gewoon ben van jou. Toen je me uiteindelijk opmerkte, begon je prompt te huilen. Je had in je broek geplast, en durfde het niet zeggen tegen juf Koula. Je zat ocharme in een plasje… Ik heb je dan maar dadelijk gewassen in je klasje, en verse kleren aangedaan, en je voelde je meteen al een pak beter. Wel waren je kaken helemaal rood, en ja, je voelde warm aan. Thuis kroop je tegen me aan in de zetel en keken we samen naar Sesamstraat, en toen viel het me op dat je wel héél erg warm had. Honger had je niet, zei je. Tegen kwart over zes lag je rustig te slapen in mijn armen… en heb ik je nog tot kwart over zeven laten slapen in de zetel. Toen heb ik je toch wakker gemaakt: je ging beter slapen in je bed, en een pamper is toch ook nog altijd veiliger. Eten wilde je niet, wel een glaasje water. Ik probeerde je temperatuur te nemen, maar je hebt een heilige schrik van de thermometer, en het is me niet gelukt. Ik schat dat je toch boven de 39° had, je gloeide helemaal. Boven liet je me gewillig je pyama aandoen, en heb ik er snel een Perdolan poepsnoep bovenop gedaan. Je begon te brullen zodra je het voelde, maar kalmeerde al even snel. Iets later lag je rustig en blijkbaar zelfs blij in je eigen bed. Toen ik rond elf uur even ging kijken, sliep je vast, en was de koorts verdwenen. Rond vier uur wilde je een glaasje water en zag je er al veel beter uit. Om half zeven hoorde ik plots je glasheldere stemmetje in de gang: “Mama? Ik wil een glaasje water”. Je was zelf uit je bed gekomen en had je deur open gedaan, wellicht omdat ik je eerder niet had gehoord. Toen voelde je wat klam aan, maar ging gewillig weer slapen na dat glaasje water.
Ik heb je dan maar meteen laten slapen tot tien voor acht, je een stevig ontbijt gegeven, en je naar school gebracht. Je zag nog wat bleekjes, maar taterde alweer honderduit, ik hoefde me dus geen zorgen te maken.

Je bent er blijkbaar ook nogal van onder de indruk dat papa voor drie dagen met de trein naar Parijs is. Je komt er steeds weer op terug, en vannacht heb ik moeten lachen: terwijl ik een glas water ging halen, zei jij dat papa snel even terug was gekomen, en dan snel weer naar de trein ging. Ik zei dat papa een bed in Parijs had, en dus niet thuis sliep. Toen moest je even denken, en kwam de conclusie: “Mama, als papa woensdag terug komt, dan zal hij niet meer op de tsjoeke tsjoeke trein zitten, maar weer in jouw bedje slapen, he? En jou dan een grooooooote knuffel geven, ja”. En dit werd onderstreept door grote armgebaren en een heftig geknik. Ik wist toen eigenlijk al dat je niet meer ziek ging zijn, je ogen straalden alweer.

Je bent de laatste tijd wel vaker ziek, of toch een beetje. Meestal heeft het te maken met een hoest, maar ook niet altijd. Zo was je op zaterdag 11 november ook geveld door de koorts, zonder enig aanwijsbare oorzaak. Het enige waar papa en ik konden aan denken, was het doorbreken van je laatste kiezen. Je hebt die nog steeds niet, en je klaagde over pijn aan je tanden. Je zit ook voortdurend met je vingers in je mond, of op het een of het ander te knauwen, net zoals een kleine baby. Je had die zaterdag nochtans wel ijverig gespeeld met ons en de gebruikelijke kussenkastelen gebouwd, maar tegen de avond was je toch uitgeteld in de zetel in slaap gevallen. Je had dan ook een ‘kasteel’ gebouwd in je speelhoekje: je had al je speelgoed op elkaar gestapeld, inclusief stoeltjes en en auto’s en schommelpaard, en was er toen nog bovenop geklommen. Dat je er niet bent afgedonderd, ik versta het nog niet. Je zat in elk geval apetrots van boven, en papa moest een foto nemen, zei je.
Tegen de zondag was je helemaal ziek: lusteloos, weinig honger, en koorts. Ik had de indruk dat papa er ook wat last van had: hij is de hele dag ook amper uit de zetel gekomen. Op een bepaald moment hebben jullie dan ook allebei liggen slapen in de zetel, wel meer dan een uur, en het was schattig om zien. Ik had echt medelijden met mijn zieke ventjes…

Maandag was je er gelukkig weer helemaal door, en was er schoolfoto. Ik heb er toch eentje genomen, ondanks het feit dat je net twee grote builen had. Een keertje was je van een trapje geschoten en gevallen, de tweede keer had je een stevige duw gekregen van een grotere jongen in de opvang. Het lijkt wel of ik je mishandel! Gelukkig weet de juf wel beter (de valpartijen gebeuren ook bijna altijd op school) en dat beaamde ze ook ’s avonds tijdens ons eerste oudercontact. Het doet wel raar om langs de andere kant te staan, voor een keer. Ze wist te vertellen dat je op zo goed als alles prima scoort: voor je leeftijd ben je bijzonder taalvaardig, zeer sociaal, kan je je vrij lang concentreren, ben je lief, behulpzaam en gehoorzaam, en nog wel wat zo van die lovende termen. Papa en ik zaten allebei te stralen. Alleen qua zelfredzaamheid kan het wel wat beter: je zegt nogal snel dat je iets niet kan, zoals het uittrekken en zelf weghangen van je jas. Ik moet toegeven, hier thuis doe ik dat nogal vaak voor jou, maar sindsdien mag je het zelf doen, al is dat soms tegen je zin. Je doet nu dus veel meer zelf, en eigenlijk is dat helemaal niet slecht. Oh, en nog iets wat de juf bizar vond: je bent in zowat alles goed, behalve puzzelen, en toch doe je dat zo graag. Elke vrijdagnamiddag worden er puzzels uitgehaald, en wie wil mag ermee spelen. Jij zegt elke keer enthousiast ja, en ze heeft gewoon medelijden met je, omdat het telkens opnieuw niet lukt. Arme snoet…

Dinsdag was je gelukkig weer je eigen energieke zelf, en maar best ook: grootouderfeest! Ik had je witte, gele, oranje of beige kledij moeten aandoen, en een paar gele rubberen handschoenen meegeven. Tegen twee uur werden de grootouders op school verwacht, en bompa, Omaly en oma zijn inderdaad ook gekomen. Ze werden er getrakteerd op een spektakel met allemaal eendjes, en mochten zelfs de vogeltjesdans meedansen, wat beide oma’s ook gedaan hebben. Daar is zelfs fotografisch bewijs van! Daarna kregen ze een kop koffie met een stuk taart, en tegen half vier kwamen ze met jou thuis. Iedereen had het blijkbaar enorm naar zijn zin gehad, en jij was al helemaal opgewonden en enthousiast. Toch viel je iets later stil, en heb je rustig naar tv gekeken, toen de oma’s en bompa al weg waren.

Woensdag zijn we in de namiddag naar Quinten, Aaricia en Jorunn gegaan: ik wilde Nathalie nog wel eens zien, en op die manier kon ook jij spelen op je lange woensdagmiddag. Je hebt samen met Aaricia de boel op stelten gezet, al viel het me op dat je al bij al nog vrij rustig was. Fruit ging vlot binnen, en we zijn ook even het huis gaan verkennen en een kijkje gaan nemen bij de verbouwingen van de zolderverdieping. Het huis en speelgoed van andere kinderen zijn altijd wel leuk, natuurlijk.

Rond een uur of zes zaten we thuis alweer aan tafel boterhammetjes te eten, en viel mijn frank dat ik nog even langs de apotheek moest. Wij allebei dus opnieuw jassen aan, en naar de apotheek. Het eerste dat jij altijd vraagt als we daar binnen komen, is of Marthe thuis is, en Delphine lijkt het ook helemaal niet erg te vinden dat we zo onaangekondigd binnenvallen. Tsja, ze hoeft ons maar niet binnen te laten als het niet uitkomt natuurlijk, eigenlijk kom ik gewoon iets halen in de winkel. We hebben, denk ik, wel meer dan een uur zitten kletsen, terwijl jij en Marthe enthousiast aan het spelen waren. Het valt me telkens weer op hoe goed jullie je op je gemak voelen bij elkaar, en hoe leuk jullie samen spelen. Pieter kwam toen ook nog thuis, en toen ben je helemaal wilde spelletjes met hem beginnen spelen. Ik denk dat je tijdens de week je papa soms wel een beetje mist, kleine sproet. Het was geloof ik wel half acht voor we thuis waren, al voorbij je bedtijd. Niet dat dat zo erg was hoor, je had je prima geamuseerd. Oh, en Delphine en ik liggen elke keer weer plat van het lachen als we je vragen salu te zeggen en een kusje te geven: het is nog steeds netjes op de mond, echt schattig!

Op zaterdag was het papa’s verjaardag: wij tweetjes zijn samen opgestaan en hebben papa laten slapen tot tien uur. Dat was meer dan tijd genoeg om hem een “hiep-hiep-hoera-kroon” te maken, zoals jij dat noemt. Blijkbaar moeten verjaardagen gevierd worden met een kroon, en wie ben ik om dat tegen te spreken :-p In de namiddag is nonkel Koen langsgekomen en hebben we samen taart gegeten (jij mocht samen met papa het kaarsje uitblazen), en in de late namiddag hebben we samen papa’s favoriete dessert gemaakt: witte chocolademousse. Jij helpt me daarbij echt wel: je staat op je eigen hoge stoel met een schort aan, en roert enthousiast in elke pot waarin geroerd moet worden. Niet dat ik je kan betichten van altruïstische motieven: het is je enkel en alleen te doen om het aflikken van gebruikt keukenmateriaal, en ik kan je geen ongelijk geven :-p
’s Avonds is dan Anaïs gekomen om met jou te spelen en op jou te babysitten, want papa en ik zijn lekker gaan eten ter ere van zijn verjaardag. Al bij al waren we vrij vroeg thuis, maar dat was ook omdat we wisten dat jij de volgende ochtend fris en vrolijk paraat ging staan om in bad te gaan en koffiekoeken te eten. Ik moest ook ’s middags een concert zingen met het koor, en wilde mijn stem niet teveel belasten. Jij bleef ondertussen netjes bij papa, en zo te zien hebben jullie vooral veel gespeeld. Je geniet toch echt van de weekends dat je papa thuis is, liefje :-)

De woensdag daarop zijn we in de vroege middag naar Lovendegem getrokken, om te spelen met de meisjes. Dat was eigenlijk best lang geleden, veel te lang eigenlijk. We zien Sofie en de meisjes amper nog, jammer. Je hebt je best geamuseerd, ook al omdat ik een taartje had meegebracht ter ere van mijn verjaardag. Wat me trouwens opviel, was hoe lief je eigenlijk wel was voor de kleine Ines. Zodra ze huilde, ging je naar haar toe, en probeerde haar te troosten. Toch was je ook jaloers: ze was naar me toegekomen en zat op een van mijn knieën, en jij wou meteen op de andere komen zitten. Tsja, dat ga je toch moeten leren hoor, lieve schat.

Op zaterdag ging de Ajuinlei, de straat waar papa’s kantoor ligt, weer plechtig open. Er was een speech voorzien, en een receptie en zo, en papa had wel zin om te gaan kijken. Wij dus alledrie dikke jassen aan, de paraplu mee, en naar Gent centrum. Op de parking van papa’s kantoor stond een partytent opgesteld, werden er broodjes, drank en warme ajuinsoep uitgedeeld, en was er muziek afkomstig van een live violist. Voor jou was het nogal druk en uitzichtloos tussen al die grote mensen, en heb je meer op papa’s arm gezeten dan wat anders. De broodjes gingen vlot binnen, trouwens. Na een uurtje was het meer dan welletjes voor jou (we waren al even het kantoor zelf binnengelopen, waren buiten naar het water en de bootjes gaan kijken en dergelijke) en gingen we iets eten in het Lepelblad, papa’s favoriete dagschotelrestaurant om de hoek. We hadden eerst nog gedacht aan een korte wandeling doorheen de stad zelf, maar toen zagen we Zwarte Pieten in een politieboot op het water, en iets verder een grotere overdekte boot met de Sint! We hebben een kwartiertje of zo staan kijken, en toen bleek het voor jou alweer welletjes te zijn, en we gingen dan maar naar huis, lekker genieten achter glas :-p

Zondag werd een gezellige standaard zondag, met lang slapen, koffiekoeken, lekker eten ’s middags, samen chocomousse maken, een wandeling langs de ringvaart met Catullus, en dan koor voor mij en rustig tv kijken en slapen voor jou.

De week daarna ging eigenlijk vrij onopgemerkt voorbij: niks speciaals, niks dat uit de band sprong, net zoals het daaropvolgende weekend.

Vorige week was weer iets anders, en dat kwam eigenlijk gewoon door Sinterklaas! Toen ik je dinsdag van school kwam halen, was je helemaal opgewonden: Sinterklaas was langsgekomen op school, en jullie hadden liedjes gezongen in de zaal, en koekjes gekregen, en je was niet bang geweest van Zwarte Piet, vertelde je. Je had ook een zakje snoepgoed mee: twee zakjes kleine koekjes, een zakje speculoos, een mandarijntje, wat chocolade munten… Meer dan genoeg om opgetogen over te zijn. ’s Avonds ging je zonder problemen slapen, ook al wist je dat Sinterklaas die nacht ging komen. Je zei wel eventjes in je bed dat je bang was, maar ik zei dat mama (en later die avond ook nog papa) er was, en dat er dus niks was om bang over te zijn. Gerustgesteld ging je slapen, en toen papa rond elf uur thuiskwam, zijn we samen van de zolder jouw tafeltje, bankje en stoeltje gaan halen, om dat samen met wat witte chocolade en andere snoepjes klaar te zetten.
Goh, je gezichtje ’s morgens! Je straalde helemaal, en ik was zelf zodanig vertederd dat ik vergeten ben er het fototoestel bij te nemen, ook al was ik dat op voorhand vast van plan. Iets later waren we op school, en deed je blijkbaar uitgebreid verslag aan de juf van wat je gekregen had.
In de namiddag gingen we naar Zomergem, eens kijken wat de sint daar gebracht had (en vooral ook het driewielertje ongezien meesmokkelen omdat dat eigenlijk in Ronse ging gebracht worden). Het bleek een verfdoos te zijn met kleine stempelsponsjes, en een schildersschort. Oma en opa waren nog maar net terug uit Thailand, en hadden vandaar wat schelpen meegebracht, een prachtig blauw porseleinen olifantje, een T-shirt, en een… krokoleeuw! Een lang papieren draakachtig beestje, dat via een systeem met een koordje, een wieletje en rekkertjes de meest wijze bewegingen en bokkesprongen maakt. Onmiddellijk werd dit je krokoleeuw gedoopt, en je was het daar roerend mee eens.

Vrijdag vond je het schitterend om samen met mij, toen ik je van school had afgehaald, gerief in onze splinternieuwe koelkast te leggen. De vorige, een inbouwmodel dat nog van de vorige eigenaars was, had het eindelijk begeven, en daarop hadden papa en ik vorig weekend de inbouwkast afgebroken, om plaats te maken voor een nieuw, hoog, vrijstaand inox model. Ze waren het die vrijdag komen leveren, en jij vond het fantastisch: groot en blinkend, en vooral met magneetjes op! Papa en ik moeten dringend eens een nieuwe serie magneten kopen, want jij hebt de hele dag met die dingen zitten spelen, zodat de koelkast al niet echt meer blonk maar vol vettige kleine vingertjes stond :-p Niet dat dat erg is hoor, gewoon grappig.

Je had vrijdag al zitten zingen over een groene krans met vier kaarsjes, en dus vond ik het zaterdag ideaal om samen met jou een echte adventskrans te maken. Ik had je dat de vrijdag nog beloofd, en het was ongeveer het eerste wat je zei, toen ik je zaterdagmorgen uit je bedje viste: “Vandaag groene krans maken, he mama?” Gewapend met dikke jassen, mutsen en een snoeischaar zijn we gaan aanbellen bij de overbuurvrouw, die de ideale soort coniferen (ik weet niet wat het precies zijn) staan heeft in haar tuin. Samen hebben we een emmer blaadjes geknipt, en dan op de keukentafel met rood lint een kerstkrans gemaakt. Jij keek en zag dat het goed was.
Eergisteren, zondag, was ook weer een voltreffer. We hebben samen de kerstboom gezet! Samen met papa ben je naar de zolder gegaan om er de kunstboom (beste oplossing met kleine kinderen en katten) en de versiering naar beneden te halen, en samen hebben we de boom opgezet en opgetuigd. Je vindt hem prachtig, vooral de lichtjes.
Daarna was het stilaan tijd om ons boeltje te pakken en naar Ronse te gaan. Daar was de sint immers ook geweest, en die had voor jou een prachtige rode driewieler mee, twee puzzels en een beetje snoep. Vooral over de fiets was je heel enthousiast: je had dan ook twee fietsen uitgeknipt en opgeplakt op je verlanglijstje in school. De puzzels hadden ook wel iets: je bent er absoluut niet goed in, maar doet het wel dolgraag. Nonkel Staf ook, blijkbaar :-p
We hebben er heerlijk gegeten, zoals altijd, en gezellig zitten kletsen over vanalles en nog wat. Jij was vrij moe, maar hebt toch een en ander gegeten, en vooral heel lief gespeeld. Nonkel Staf en ik hebben dus met de puzzels gespeeld, opa heeft je voorgelezen, je hebt met zowat iedereen zitten knuffelen en spelen… Tegen vier uur zijn we nog even op bezoek gegaan bij tante Els in het rusthuis iets verderop, en daarna richting huis. Toen ik thuis kwam uit het koor zat jij al braafjes in je bed, zonder een kik te geven, vertelde papa.

Maandagmorgen was het enkel ons tweetjes: papa was voor drie dagen naar een congres in Parijs, en was heel erg vroeg vertrokken. Ik moest niet naar school, en kon ons rustig klaarmaken, ontbijten, en nog netjes op tijd zijn.  Vandaag had datzelfde scenario zich kunnen herhalen, ware het niet dat ik jou liever zo lang mogelijk liet slapen, en me er voor een keertje niet aan stoorde dat je te laat was.

UPDATE: Om half twee ging de telefoon: de secretaresse van jouw school wist me te vertellen dat je nauwelijks gegeten had, en op dat eigenste moment lag te slapen in een bedje bij tante Mireille. En of ik je niet wou komen halen omdat je eigenlijk toch wel ziek was. Toen ik aan de kleuterrefter aankwam, zat jij net verdwaasd voor je uit te kijken op een bedje, je was net wakker geworden na een stevige tuk van een uur. Zodra je me zag, gingen de armen op, en klemde je je rond mij, je hoofdje op mijn schouders. Op zich al teken genoeg dat er iets scheelde. Tante Mireille vertelde ook nog dat je vlak na het eten bijna 40° koorts had, en dat ze je daarom in bed had gestoken. Toen ik je kwam halen, had je geen koorts (meer), maar je was toch duidelijk niet helemaal in de haak.
Toch had je thuis geen zin om te slapen: je viel er precies door, en speelde honderduit met kussens en fietsjes en kaartjes en… Toch heb je op een bepaald moment moeten overgeven, maar dat was eerder van het hoesten dan wat anders. Gelukkig had je een handdoek bij de hand, en was de schade heel beperkt. Al je eten was er wel opnieuw uitgekomen, samen met het koekje dat je intussen had gekregen. Je had er echter geen last van: na opruim speelde je gewoon verder.
Toen heb je nog een tijdje rustig naar tv zitten kijken, en heb je een chocomelkje gedronken. Ik vond dat geen goed idee, maar er was geen zeggen aan. En ja hoor, je had aan tafel een halve boterham naar binnen gewerkt en zat honderduit te tateren, toen er plots bij een hoestbui alles weer uit kwam. Ik had gelukkig de reflex je op te pakken en boven de pompsteen te houden, dus opnieuw was de schade miniem. Jij huilde van het ongemak, maar voelde je echt niet slecht.

Ondertussen lig je al een dik half uur in bed, en ben je nog steeds zwaar aan het hoesten, ondanks een stevige lepel hoestsiroop. Ik heb echt medelijden met je, maar weet niet wat ik eraan zou kunnen doen. Arme arme jongen… Als het morgen niet beter is, toch maar weer eens naar de dokter. Op den duur ga je nog immuun worden voor dit soort antibiotica, snoetje…

Een nieuwe kamer!

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Mijlpaal, School, Vriendjes, Ziek — Mama om 9:59 pm op Monday, October 30, 2006

Ach ja, alweer een pak te vertellen. Ik moet het mezelf maar opleggen sneller te schrijven, nee?

Die woendag heb ik dan toch nog gebeld naar de dokter, maar die was aan het verzuipen in het werk en wilde je pas de donderdag zien. Ik had me daar al bij neergelegd toen hij terugbelde: er had iemand geannuleerd, en je mocht komen om acht uur. Zijn diagnose was kort en krachtig: beginnende bronchitis, dus slijmoplossers, iets om je hoest ’s nachts stil te leggen zodat je kon slapen, en jammer genoeg ook antibiotica. Anders ging je hoe dan ook nog voor de bijl gaan, liefje, en dan was ik er liefst maar meteen vanaf. Om half negen ben ik dan nog naar de apotheek van wacht gereden (ik vond hem nog niet direct) en het was negen uur voor je in je bed lag. Papa had nog moeite gehad om je wakker te houden. Gelukkig had de dokter je klaar en duidelijk gezegd dat een poepsnoep noodzakelijk was, en je maakte er niet teveel problemen van.
Je hebt gelukkig rustig doorgeslapen, je kreeg je antibiotica mee naar school, en je bent er vrij snel vanaf geraakt. Die hoest was echt wel smerig!

Donderdag heeft papa jou van school afgehaald, en je vond dat maar wat leuk! Ik moest namelijk weg en kon onmogelijk op tijd terug zijn voor jou. Vrijdag was het alweer vrijwel zes uur voor ik je ging ophalen: ik was eerst gaan verderwerken aan mijn mozaiek, en ben toen nog kleren gaan kopen, onder andere een heel leuke bleke broek voor jou, eentje met een goeie rekker. Dat laatste is een probleem: ik heb genoeg broeken voor jou, maar een aantal daarvan heeft een riem nodig, en daar kan jij zelf niet mee overweg. Je bent ongelofelijk trots dat je zelfstandig op je potje kan (soms vind ik zelfs gewoon een vol potje in de keuken zonder dat je me iets gezegd hebt) en met een broeksriem lukt dat niet natuurlijk.

Zaterdag was je papa onverwacht toch thuis op de middag, en hebben we gezellig samen gegeten: je blijkt bloedworst wel lekker te vinden. Daarna is hij wel nog naar kantoor getrokken, en jij en ik zijn naar de Colruyt gegaan. Je bent echt toch een wijs ventje, snoetie. Tot grote hilariteit van de omstaanders heb je vrijwel de hele tijd zitten zingen, versjes opzeggen, commentaar geven op de mensen rondom je, en onnozel zitten doen met de produkten in de kar. Tot je grote vreugde is zaterdagnamiddag ook proevertjesdag, zodat je zowel wat chocolade, als een paar koekjes hebt binnengespeeld. Je had al twee stukjes chocolade van me gekregen, en toen vond ik het voldoende. Je vroeg om meer, en mijn standaard antwoord was: “Het is genoeg hoor, snoetje, en trouwens, de chocolade is op.” “Niet waar, mama, daar ligt nog veeeeeeel!” Ik kan je echt niks meer wijsmaken. Een opmerking dat je buikje zou kunnen pijndoen, en dat je dan straks nog wel iets kreeg, bleek ook voldoende te zijn.

Zondag was ook lekker rustig. Eerst hebben we, uiteraard, een uurtje in het grote bed boven gespeeld, en daarna gingen zowel jij als papa onder het scheermachien:  tijd voor een grote opkuis op haargebied! Je haar was echt lang geworden, en er is ongeveer drie centimeter afgegaan. Jij laat je ongelofelijk mooi doen: je zit netjes stil, en ik mag je hoofdje naar alle kanten draaien en netjes alles scheren zoals ik het wil. Ik haast me natuurlijk wel een beetje: het mag ook geen eeuwen duren. Daarna mag je vanuit je bad toekijken hoe papa’s haar eraan gaat :-) , een pak korter nog dan dat van jou. Daarna ben ik al naar beneden gegaan om de boterkoeken en croissants te bakken, en ja hoor, een half uur later verschenen twee frisgewassen en -geschoren kopjes aan de ontbijttafel.
Het zondagse ontbijt is trouwens een van de weinige maaltijden waar jij bijna geen woord zegt: je hebt het veel te druk met het zorgvuldig binnensteken van je boterkoeken. Jawel, meervoud: je eet er twee! Van de weeromstuit is dan het zondagse middagmaal een stuk later, maar dat is totaal niet erg: papa en ik hebben dat zelfs graag. Ik had kip gemaakt met kokosmelk, een Thais gerecht, en jij vindt dat duidelijk echt wel lekker, zeker met basmatirijst. Alleen moet ik ervoor zorgen dat het niet te pikant wordt.

In de namiddag moest ik dan weg: een artiestenmis met Koen Crucke gaan zingen, een Gentse operazanger. Jij bent gewoon dat ik op zondagavond jullie in de steek laat om te gaan zingen, maar dit was wel wat vroeger natuurlijk. En toen ik terugwas, tegen acht uur, zat jij al lang weer in je bedje.

De rest van de week was hectisch, voor ons alledrie. Maandagmorgen mocht je naar school, zoals altijd met de grote glimlach. Papa was al rond zes uur vertrokken, lang voor wij op waren. ’s Avonds kon ik je wel om vijf uur ophalen, maar had ik om zes uur alweer oudercontact, zodat Anaïs met jou kwam spelen. Ze had een paar kleurplaten afgedrukt, en jij zag dat helemaal zitten: je kwam dadelijk met je kleurtjes aandraven. Eerst hebben we nog snel samen gegeten (jij en ik hadden duidelijk honger), en toen ik thuis kwam, was papa al thuis en Anaïs dus weg. Je had hem wel niet meer gezien, jammer genoeg.
Hetzelfde gold voor de dinsdag: papa was alweer rond zessen weg, en wij hebben ons dan nog overslapen ook, zodat je een kwartier te laat op school was. Dat is geen ramp, maar het stoort natuurlijk wel het klasverloop van de juf. Het werd me toen nog eens duidelijk hoe graag je wel naar school gaat, en hoe goed je je er voelt. We hingen je jas aan je kapstokje, en toen stak je zelf al de klasdeur open. De kinderen zaten in een cirkel op de bankjes, en je werd met een luide hoera verwelkomd. De juf zei: ‘Kijk, daar is Wolfje toch nog!’ en Helio schoof onmiddellijk een beetje op en riep naar jou: ‘Hier Wolf, hier, bij mij zitten!’ Jij rukte de schooltas uit mijn handen, keek niet meer om of op, maar begon dadelijk luidkeels te vertellen en ging op je plaats zitten. Er zat voor mij niks anders op dan de deur zachtjes dicht te trekken en glimlachend naar mijn auto te gaan :-)
Iets daarvoor was je nochtans minder goed gezind: je miste je papa blijkbaar, en was ontroostbaar aan het huilen omdat je hem geen kusje had kunnen geven. Ik kreeg je niet rustig, zodat er niks anders opzat dan papa even te bellen, zodat je hem tenminste op die manier kon horen. Jij werd er rustig van, maar ik weet dat ik je papa’s hart heb gebroken: hij had het er zelf ook knap lastig mee dat hij je deze week zo weinig zag.
Dinsdagavond kon ik je gelukkig wel zelf ophalen, en hebben we ook rustig gespeeld. Woensdagmorgen trok je al met een groot hart naar school: ze gingen die dag jouw nieuwe meubels voor in je kamertje leveren! Jammer genoeg was er nog steeds niks toen ik jou opnieuw ging ophalen. Geert was tegen dan al langsgekomen om ons te helpen met het in elkaar vijzen van de meubels, en was meegewandeld naar jouw school, met Catullus aan de leiband. Dubbele verrassing voor jou dus bij het buitenkomen uit de school: niet alleen Geert, maar ook nog eens de hond!
Samen zijn we, genietend van het prachtige weer, naar huis gewandeld, hebben er stoverij met frietjes gegeten (waarbij jij alle champignons opeiste uit mijn bord), perenflan gemaakt, en vooral gewacht tot de mannen van de Weba langskwamen met je meubels. Intussen wist ik al dat het tussen 13.30u en 16.15u ging zijn, en ja hoor, 16.15u werd het dan ook. Geert en ik hadden erop gerekend rustig alles in elkaar te kunnen zetten, maar tegen kwart over zes waren we net klaar met je grote kleerkast en je bed. Gelukkig kwam papa thuis op dat moment, zodat hij zich met jou heeft beziggehouden en Geert en ik je kamer ’slaapbaar’ konden maken: alle rommel eruit, en het bed netjes opgemaakt met een groot donsdek en een dik hoofdkussen. Je voelde je de koning te rijk, en lag te lachen in je bedje. Geert zei het ook: je snoetje toen je je kamertje zag, was goud waard.

De slaap der onschuldigen ?

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Gewoon verslag, Vriendjes — Mama om 10:02 pm op Monday, September 18, 2006

Dag snoetje van me :-)

Je ligt rustig te slapen, en ik hoop dat je even grondig slaapt als gisteren. De laatste tijd durf je ons weer geregeld wakker maken omdat je wellicht nachtmerries of zo hebt. We geven je dan een glaasje water, een dikke knuffel, stoppen je weer in, en je slaapt verder. Jammer genoeg herhaalt dat scenario zich soms een paar keer per nacht, zodat onze nachtrust eraan is voor de moeite.

Donderdag heb je heerlijk buitengespeeld, nadat ik je van school ben komen afhalen met de fiets.  Je was doodop, en daarom had ik al rond half zeven, terwijl we zaten te eten, even naar oma gebeld om te zeggen dat ze wat vroeger moest komen. Ze ging namelijk op jou babysitten terwijl ik gaan roleplayen was. Zoals jij zat te suffen tijdens je eten, dacht ik dat je niet eens kwart over zeven ging halen. Na het eten zijn we echter boven in mijn kamer verzeild, en daar bleek je plots weer energie te over te hebben. Je sprong op het bed, sprong boven op mij, speelde dat de krokodil er was, las me een boekje voor, deed alsof je een kleine baby was en kroop de hele kamer rond op je knietjes… Kortom, je amuseerde je kostelijk en was duidelijk weer klaarwakker. Dat was ook nog steeds het geval toen oma rond half acht boven verscheen, tot haar grote verbazing. We hebben jou dan maar samen gewassen in de badkamer, want je was pottezwart. Ik ben eerlijk gezegd blij dat ik tot hiertoe je kleren proper krijg: als de staat van je kleren een graadmeter is van hoe leuk het is op school, wel, dan amuseer jij je te pletter! Ik ben er rond acht uur vanonder gemuisd, en oma heeft je dan tegen half negen in je bed gelegd, ruim een uur later dan dat ik geschat had. En toch wil je nog steeds niet slapen overdag :-p

Vrijdag moest je opnieuw in de opvang blijven, terwijl ik in de namiddag ging verder werken aan mijn mozaiek. Erg vond je dat niet, je houdt wel van de speeltuin. Toch ben je altijd weer - behalve die ene fameuze keer - uitzinnig blij als je me ziet, knuffelt, danst en springt, en neemt mijn hand vast om niet meer los te laten.  Ik kwam je halen met de fiets, en net toen we onze straat infietsten, zagen we Delphine afkomen met Marthe aan de hand en Victor in de buggy. Volgens haar was Marthe al dagen aan het zagen om te mogen komen schommelen bij Wolf, en ze waren op weg naar ons. Mooi zo :-) Jullie hebben heel enthousiast samen gespeeld: eerst buiten, en toen ik daarna Delphine het huis toonde, gingen jullie ons hand in hand voor. Jullie gingen zelfs hand in hand de trap op, tot helemaal boven, en toen wij wat later boven arriveerden, hadden jullie allebei je sandaaltjes uitgedaan, en zat je te spelen en te springen op ons bed. Je genoot er duidelijk van Marthe op sleeptouw te nemen. Wat later hebben jullie nog samen op de schommel gezeten, en op de glijbanen gespeeld. Je was alleen wat te overijverig: jij was al de glijbaan opgeklommen, had je boven neergezet en omgedraaid naar Marthe, stak je hand uit naar haar om haar te helpen, en zij liet dus een handje los om die van jou te grijpen. Resultaat: boem patat (zoals jij het zo mooi noemt), en Marthe die huilend beneden in het gras lag. Ze had zich niet echt pijn gedaan, was eerder sterk verschoten, en wilde daarna dus alleen nog maar schommelen :-p
Tegen zeven uur gingen ze naar huis en liepen wij even mee omdat ik nog iets nodig had uit de apotheek. Het kwam er op neer dat het al dik na zevenen was voordat we konden beginnen eten, en je had echt wel honger. Papa heeft je trouwens dit weekend geleerd dat je buik, als je honger hebt, raowr doet. Je grolt dan actief mee als we luisteren, en daarnet vertelde je me aan tafel dat je genoeg had: je buikje deed niet meer raowr.
Vrijdag zat je dus weer laat in bed, maar had je op die manier toch papa nog gezien: die kwam net thuis toen ik je ging beginnen wassen, en hij heeft dat dan overgenomen. Je had hem de hele week amper gezien, zó druk is het momenteel bij Netlash. Jammer genoeg ben jij bij mij doorgaans een hele lieve jongen, maar begin je zodra papa thuiskomt te dreinen en te huilen en zo zijn hele aandacht op te eisen. Zo ook vrijdagavond: je werd echt lastig, en ik vond dat zo verschrikkelijk jammer, aangezien je zo lief met mij had gespeeld.

Zaterdag hebben we vrij lang geslapen, en hebben papa en jij vooral veel gespeeld. We zijn ook nog even langs het nieuwe Aldifiliaal hier in Wondelgem gereden, kwestie van middageten te hebben.
Na het eten is er even een rustig moment geweest, en toen zijn we maar naar de Colruyt getrokken: ik moest niet zo heel veel hebben, maar wel de bedrand voor jou die ik via Collishop had besteld, en het dito strijkijzer, want het oude had de geest gegeven. Je andere meubels zijn er nog niet, maar je zal tenminste al niet meer uit een bed kunnen vallen :-p
Daarna heb ik buiten opnieuw, net zoals eerder deze week, een waskuip gevuld met warm water, en heb jij heerlijk buiten gespeeld. Lang heeft het deze keer niet geduurd: je was gewaarschuwd dat je maar één portie water kreeg, en je hebt voortdurend de bloemen lopen water geven en met je gietertje je glijbaan nat gegoten, net zolang tot al je water op was. Toen ben je maar binnen komen spelen, lekker rustig, en zijn we begonnen de logeerkamer uit te legen. Jij vond het heerlijk dat de tafel moest schoongemaakt worden, en hebt wel een half uur met het water zitten spelen. Resultaat was dat niet alleen jij drijfnat was, maar dat ook de hele kamer lag te drijven. Sproet! ’s Avonds werd je weer dreinerig, en zat je vrij snel in je bed.

Zondag was het half tien voor je wakker werd, en je bij ons in bed mocht spelen. Een bad wilde je niet, zodat we je maar onmiddellijk kleren hebben aangetrokken, en daarna versgebakken croissants en boterkoeken hebben gegeten. Je hebt daarin trouwens flink je best gedaan :-p
Daarop zijn we allemaal Shura gaan helpen om de logeerkamer - vanaf nu de oranje kamer gedoopt - verder leeg te halen en schoon te maken. De kasten zijn leeg en proper, alleen ligt er nog een hoop rommel op het bed. Hopelijk kan ik volgend weekend jouw plafond schilderen, zodat daarop je meubels kunnen gebracht en gemonteerd worden. Je vroeg vandaag trouwens nog een keertje om in de ‘doranje’ kamer te mogen slapen, maar begreep wel dat dat niet kon zolang er nog geen meubels in staan.
’s Middags hebben papa en ik mossels met frieten gegeten. Jij had daar duidelijk geen zin in, maar ook precies geen honger: ik had wel gedacht dat je die mossels maar niks ging vinden, maar je hebt ook amper vijf frietjes of zo gegeten. We hebben maar niet aangedrongen: het is niet dat je er onderkomen bij loopt, of dat je anders zo’n moeilijke eter bent.
Na de middag en de korte siësta die daar op zondag bij hoort, zijn we de auto ingestapt en naar het Vanbeverenplein gereden. Daar hebben we, tot jouw grote vreugde, de tram genomen naar Gent centrum. Je vond het ding vreselijk wijs, en protesteerde toen we zeiden dat we bijna moesten afstappen. Er liep, dankzij de actie Gent Fietst en de autoluwe zondag, veel volk in het centrum. We hebben wat rondgelopen, en een pannenkoek met fristi respectievelijk koffie gegeten en gedronken op de Vrijdagsmarkt. Je was tegen dan iets of wat lastig, maar dat was duidelijk de honger die sprak: de pannenkoek, maar ook de speculoosjes van bij de koffie gingen er gretig in.
Rond een uur of vijf waren we terug thuis, en jij was echt wel moe. Je hebt dan ook nog rustig wat gespeeld, en papa vertelde me dat je tegen kwart over zeven in bed lag.

Vandaag heb ik je netjes om vijf uur opgepikt op school, en het eerste wat me opviel, was dat jij je reservebroek aanhad. Toen ik je vroeg wat er gebeurd was, zei je dat je kaka had gedaan in de klas. Ik moet er dus aan denken om je een nieuwe reservebroek mee te geven morgen. Prutsje! Hier thuis hebben we eerst buitengespeeld, maar toen je rond half zeven in je speelhuisje stond, riep je me plots: je had toch wel geplast op de grond zeker! Ik heb je meteen uitgekleed en meegenomen naar boven: je was toch van het ganse weekend niet in bad geweest, dus dat was nu geen overbodige luxe. Ik denk dat je toch wel drie kwartier hebt zitten ploeteren en spelen, je hele water was koud geworden. Toch had ik nog moeite je eruit te krijgen. Het enige valabele argument waren boterhammen: het was kwart over zeven en je had nog steeds niet gegeten. Iets later zat je dus, netjes gewassen en gedroogd, een grote boterham te eten, met een pluche Cthulhu naast jou. Die heb je gekregen van Dirk en Ilse uit Spanje :-) Uiteraard weet je nog niet waar het monster voor staat, je vindt het gewoon leuk om mee te spelen. Hij vliegt met zijn vleugeltjes, en kriebelt je daarna met zijn tentakels, en je weet niet goed of je moet schateren of bang zijn. Toch heb je hem al de hele avond meegezeuld, en had ook hij een grollende buik. Ik vind het ding heerlijk, en denk dat ik hem snel zal inpikken :-p

Uiteindelijk kreeg ik je iets na achten in bed, met enige moeite, weliswaar, want je wilde precies nog niet slapen: je deken moest andersom, je kussen lag niet goed, je wilde nog wat water… Toch weet je dat dat niet pakt bij me, en nu slaap je dus.

Liefje, ik zie je graag, weet je  ?

Volgende pagina »