Goh liefje, je ligt net in je bed, en ik ben er zeker van dat je al slaapt! Je hebt dan ook al twee bijzonder drukke en uitputtende dagen achter de rug.

Gisteren ben ik jou dus met Kobe tegemoet gekomen in het centrum, en je was helemaal bezweet en superenthousiast. De Baluba was nochtans wat tegengevallen: geen ballenkanon, en ook geen hoop glijbanen, zoals in Erperheide, maar toch was het bijzonder leuk. Toen ik bij jullie kwam, zaten jullie te genieten van het zonnetje (we hebben hier al drie dagen prachtig weer, ondanks alle voorspelde regenbuien) aan de haven. Ademloos kwam je me vertellen dat jullie al op de pedalo’s waren geweest, en dat je bijna tot aan ons huisje was geweest!
Het restaurant even later kon jou niet bekoren, het wachten duurde te lang (ook al waren ze vrij snel) en de verleiding van de Baluba was te groot: je kon er zelf probleemloos op je eentje spelen, en je wist de weg naar ons terug. Veel heb je niet gegeten van je spaghetti, en je ijsje heb je zelfs afgeslagen: spelen moest er gedaan worden, nu je de kans had!

Daarna zijn we naar ons huisje teruggekeerd voor een stevige middagdut in het geval van omaly en bompa, en wat rust voor de rest van ons. Jij hebt vooral in het riviertje aan ons huisje gespeeld, met je laarsjes aan, en een glunderend gezichtje Rond vier uur, na het fruit van Kobe, zijn we dan samen met bompa naar de Aqua Mundo getrokken. Eerst hadden we de indruk dat het waterparadijs een stuk kleiner was dan dat in België, maar pas op het laatste hebben we nog een groot extra stuk ontdekt met massa’s glijbanen en een wildwaterbaan. Nochtans was er voor jou meer dan genoeg te doen: er is een groot kindergedoe met een hele resem kleine glijbanen, spuittoestanden, een gigantische emmer die geregeld omkipt en ettelijke liters water over alles heengiet, enzoverder.
Kobe heeft zich ondertussen prima geamuseerd met het ploeterbadje voor peutertjes, en was dan ook steendood toen we terug naar het huisje keerden.
Toen we boterhammen gegeten hadden, ging je in bed, en toen papa je quasi onmiddellijk nog een glas water kwam brengen, sliep je al, zei hij.

Deze morgen kwamen we traag op gang: rustig ontbijten en dan wat spelen, en tegen tien uur zaten we alweer in het zwembad. Deze keer zonder Kobe, want die lag nog netjes te slapen onder het toeziend oog van omaly en bompa. Nu zijn we wél op de ganse reeks glijbanen gegaan, tot jouw groot jolijt. Vooral de wildwaterbaan vond je schitterend, al is ze af en toe écht wel wat wild. Een dik uur heb je het volgehouden, en toen was je moe en hongerig.
Mijn voet was intussen écht wel pijn aan het doen, zodat we fietsen hebben gehuurd. Ook voor jou is dat een prima idee, want telkens nog twintig minuten wandelen is er soms wel wat teveel aan.
Aangezien het al dik na twaalven was, hebben we dan in het huisje brood gegeten, en daarna opnieuw siësta gehouden. Jij had geen zin om te slapen, en hebt dan maar een dammetje gebouwd. Tegen vieren zijn we allemaal aangezet om minigolf te gaan spelen, en jij was alweer laaiend enthousiast, al viel het slaan op het balletje zelf wel wat tegen. Je hebt voortdurend rondgecrosst, alle balletjes gehaald, rondgelopen van de ene kant naar de andere… Tegen zeven uur ben ik met Kobe naar huis gegaan (hij had er genoeg van) en ben jij dan met de rest op restaurant gegaan. Rond half negen ben je dan met papa thuisgekomen, en binnen de drie minuten lag je in bed. Tanden poetsen gingen we morgenvroeg wel doen, zei je.

We zijn er allemaal een beetje verbaasd over waar jij je energie vandaan blijft halen. Zelf zijn we allemaal moe, en jij blijft maar doorgaan. Je bent gewoon onvoorstelbaar! Maar je bent wel mijn allerliefste schatje, die geregeld zijn knuffeltje komt halen bij zijn mama

Lieve Wolf,

enerzijds vind ik het ongelofelijk jammer en stom dat het al vijf maanden geleden is dat ik nog iets geschreven heb, anderzijds speel ik liever met jou en Kobe dan dat ik zit te schrijven. En ‘s avonds heb ik er gewoon geen puf meer voor.

Momenteel zit ik in alle rust, bij het gekabbel van een klein stroompje naast me, te typen op het terras van een huisje van Center Parcs Le Lac d’Ailette, in Frankrijk. Jij bent met papa, bompa, Omaly, nonkel Koen en tante Else naar de Baluba, de speelwereld. Je kon echt niet langer meer wachten, je stond gewoon te popelen. Kobe moest echter nog slapen, en dus ben ik thuis gebleven en ligt hij in zijn bedje. Straks kom ik jullie tegemoet in het centrum om iets te eten, nadat Kobe al zijn wortelpuree binnen heeft. Daarna keren we naar het huisje terug, kan Kobe opnieuw wat slapen, en kunnen we daarna allemaal samen gaan zwemmen in de Aqua Mundo, het tropische zwemparadijs. Je kijkt er ongelofelijk naar uit, maar blijkbaar wilde je nog liever eerst naar de Baluba.

Goh, Wolf, je bent intussen al zo groot geworden, weet je. Viereneenhalf, het is gewoon onvoorstelbaar. Je bent intussen ook veel zelfstandiger geworden, en nog mondiger, al had ik dat laatste bijna niet voor mogelijk gehouden. Neem nu ‘s avonds in de badkamer. Je gaat zelf naar boven, trekt je kleren uit, gooit je ondergoed in de wasmand en legt de rest mij ter keuring voor, gaat dan naar het toilet, trekt een nachtluier aan, en doet daarna je pyama aan. Enige hulp van mij wordt wel gewaardeerd, maar is niet echt noodzakelijk meer. En die luier, tja, je wordt echt nog niet wakker als je plast. Gelukkig heb ik je ondertussen wel al aan het verstand kunnen brengen dat je moet opstaan als je toch wakker wordt, en dus horen we je heel af en toe opstaan om naar het toilet te gaan. Ach ja, ik vind het niet zo erg, je hebt nog genoeg tijd. Je slaapt zo vast dat je ook niet wakker wordt als Kobe begint te huilen, en dat vind ik al véél belangrijker!

Want ja, jij en Kobe slapen tegenwoordig op dezelfde kamer! Jij wilde dat zo graag, en je had er al zo vaak naar gevraagd, dat ik het wel wilde proberen. Daarom heb je de hele maand juli in Kobes kamer in het logeerbed geslapen, want ik wilde eerst zeker zijn dat het zou lukken, vooraleer ik met meubels ging beginnen sleuren. Jij gaat tussen zeven en half acht slapen, na het avondeten, en ondertussen krijgt Kobe nog zijn flesje melk. Daardoor lig jij meestal een stuk eerder dan hem in bed, en slaap je al wanneer we hem in zijn bedje leggen. Dat is eigenlijk wel nodig, want van zodra Kobe merkt dat jij nog wakker bent, begint hij te kraaien en te lachen en recht te krabbelen om met jou te kunnen spelen. Hij is stapelgek op zijn oudere broer en kijkt ongelofelijk naar je op. Zodra jij thuis bent, wil hij niet meer bij mij zitten, maar kruipt hij naar jou toe om te spelen. Hij probeert je ook zoveel mogelijk na te doen, wat soms leidt tot hilarische taferelen, en soms ook ronduit gevaarlijke. Jij bent ook stapelgek op hem, en doet alles voor hem. Je speelt met hem, geeft hem zijn tuutje, houdt hem in de gaten, en gaat gewoon alles voor hem halen als ik je dat vraag, zoals zijn schoentjes, een zakdoekje, wat speelgoed… Als hij huilt, begin je als een gek rond te springen en gekke bekken te trekken en rare geluiden te maken, tot hij weer begint te lachen. Je hebt hem ook al eens zijn flesje gegeven, zijn patatjes opgelepeld, en heel vaak geef je hem aan tafel kleine stukjes van je eigen boterham. Gelukkig vraag je me telkens wel op voorhand of hij het beleg wel mag eten. Je snapt heel goed dat peutertjes nog lang niet alles mogen eten, en dat het belangrijk is dat je kleine speelgoedjes zorgvuldig van hem weghoudt, zodat hij er niet in kan stikken. Hoe meer hij kan, hoe leuker je hem vindt, en dat is ook maar logisch.

Verder begint de vakantie een beetje lang te worden voor jou. Nochtans zitten we doorgaans niet stil, maar de laatste drie dagen heb ik het weer aan mijn rug, en was jij dus ook veroordeeld tot rustig binnenzitten (het weer was te slecht om veel buiten te spelen). Je hebt wel fantastisch zorg gedragen voor me, en me bijzonder veel geholpen. Je bent ongelofelijk lief en hulpvaardig, kleine muis. Of nee, dat mag ik niet meer zeggen van jou, jij bent nu ‘grote muis’, want kleine muis, dat is Kobe.
Zondagavond was ik echt aan het huilen van de pijn en heb ik een pijnstiller genomen om te kunnen slapen, zodat papa niets aan het toeval overliet en bompa had gevraagd om maandag te komen. Ik had al eten voorzien, worst met ratatouille, en koppig als ik ben wilde ik toch zelf koken. Met mijn krukken was ik tot in de keuken gestrompeld, had alle ingrediënten en een snijplank en zo op tafel gelegd, en was gaan zitten. Jij, bezorgd om je mama, ging me helpen. En ja hoor, nauwgezet voerde je elke taak uit. Je nam een kookpot uit de kast, zette die op het keramische vuur, draaide de knop van het vuur op negen, deed de kluit boter die ik je aanreikte netjes in de pot, en glimde van trots. Zelf deed ik wel de groenten in de pan (anders gingen ze over de ganse keukenvloer gelegen hebben en was ik nog verder van huis), maar jij roerde zorgvuldig alles om. Je nam een glas water, goot dat in de pan, en zette er het juiste deksel op. Ik weet eigenlijk niet wie er het meeste trots was, jij of ik

Toen ik daarna toch weer plat in de zetel ging liggen, kwam jij bij me, en begon mijn rug en nek te masseren. ‘Zo, mama, dat helpt wel hé’, zei je bezorgd. Je bent echt mijn allerliefste zoetje, Wolf!

Als we terug zijn van Center Parcs, beloof ik nog het een en ander met je te doen. Op een mooie dag gaan we eens naar de speeltuin van het Yoenspleintje, op een regendag wil ik met jou naar de film, en als er nog een echt warme dag zou zijn (deze zomer was echt nog niks), dan gaan we samen naar de Blaarmeersen of bij Marc en Annemie gaan zwemmen. Er is al één echt mooie week geweest, maar toen was je op kamp. Niet met inslapen natuurlijk, een dagkamp voor kleuters aan de Voskenslaan, net zoals vorig jaar. Ook nu was je er weer samen met Marthe, wat zowel Pieter en Delphine, als mij een hoop gerij scheelde. Je deed het precies echt wel graag: de laatste week van juli was het thema ‘Onder zee’, en de vorige week was het ‘Op Safari’. Je kwam met de meest bizarre verhalen naar huis: Jefke de aap had zijn bus gemist en was zijn vriendjes kwijt, en daarom maakten jullie een nieuwe jungle voor hem. Je hebt geschilderd, geknutseld, gespeeld, gelachen en geroepen tot je stemmetje ervan kapot was en je doodop was. Vorige week woensdag heb ik jullie opgehaald, Marthe meteen afgezet (anders blijft ze nog even spelen bij ons, net zoals jij ginder blijft spelen als Delphine je ophaalt) en zijn we samen naar het openluchtzwembad hier in Wondelgem, de Neptunus, gegaan. Daar moet ik dus al tien jaar voor in Wondelgem wonen, hé, het was nota bene de eerste keer dat ik er geweest ben. Het is echt een heel mooi, heel proper zwembad, met een grote ligweide, en een paar kinderspeeltuigjes. Gelukkig was het toen al bijna zes uur, en viel het mee van drukte, want ik kan me voorstellen dat het op een hete zomerdag stampvol zit. We hadden je paarse opblaaskrokodil mee, en je hebt je er prima mee geamuseerd. Na afloop was je steendood, heb je amper nog iets gegeten, en ben je daarna meteen je bed in gegaan.

Je zwemt dus bijzonder graag, snoet, en daarom ben ik van plan je in te schrijven voor zwemlessen. Het was Delphine die daarmee afkwam, en ik vind het een schitterend idee. Jij ook trouwens, je was meteen wildenthousiast, je wil zo graag kunnen zwemmen! Het zou op zaterdag van vijf tot zes zijn, eigenlijk een ideaal uur. We zijn dan al thuis en nog niet weg, als we ergens naartoe moeten. Ik hoop dat we op tijd zijn met de inschrijving, want er is maar beperkt plaats. Turnen op woensdagnamiddag zou je ook graag blijven doen, en van mij mag dat. Ik ga wel nog eens horen wat Marthe van plan is.

De eerste twee weken van de vakantie was je grotendeels bij mij. Je bent wel af en toe eens een dagje naar de opvang op school gegaan, maar dat was meer om de verveling te breken (en mij wat ademruimte te geven) dan wat anders. Je was precies wel toe aan wat vakantie: je was echt moe, en het deed deugd wat langer te kunnen slapen en het wat rustiger aan te doen. Je kijkt dan ook veel (té veel?) tv, speelt een computerspelletje op je eigen PC, legt een puzzel, fietst buiten rond (weliswaar nog met steunwieltjes, maar het wordt stilaan tijd die weg te laten en je écht te leren fietsen) of kijkt mee met mij hoe ik, op jouw vraag, ‘spookje’ speel.

Op donderdag 17 juli is bompa je dan komen halen, want de dag daarna vertrokken papa en ik voor acht dagen naar New York. Jij bent drie dagen bij omaly en bompa gebleven, en  op zondag is peter Koen je komen halen. De resterende zes dagen heb je bij hem en tante Else in hun nieuwe huis in Merchtem doorgebracht. Ik heb het gevoel dat je je daar geen moment hebt verveeld: je bent gaan zwemmen in Océade, bent dino’s gaan bekijken in het Museum voor Natuurwetenschappen, hebt rondgelopen in Planckendael, hebt gespeeld met Branko (Elses neefje) en het feestje voor haar familie meegemaakt, en nog veel meer.

Bon, ik hoor dat Kobe aan het wakker worden is, ik schrijf straks of morgen wel verder. Beloofd!

Wolf De Waele, gisteren ben ik voor het eerst echt boos op jou geweest. Boos, en vooral teleurgesteld. Toegegeven, ik heb eerder al tegen jou geroepen als je iets uitstak wat niet mocht, of als je iets omgooide of zo. Maar gisteren, dat was anders.
Papa was vroeg naar kantoor vertrokken, en jij was rond half acht even bij me in bed gekropen. Omdat je voortdurend lag te wriemelen, zei ik dat je naar beneden mocht gaan om tv te kijken. Dat moest ik je geen twee keer zeggen, weg was je. Je had het niet nodig gevonden dat ik even meeging om je natte nachtpamper uit te doen en te verwisselen voor een onderbroekje. Aan eten had ik helemaal niet gedacht.
Rond kwart over negen kwam je vrolijk springend terug bij me. Kobe had net eten gekregen, en jullie hebben nog vrolijk liggen spelen in bed. Toen merkte ik een spoor van chocolade rond je mond, waarop ik vroeg: “Wolf, heb jij chocolade gegeten?” Je keek me met je grote ogen aan en knikte van nee. Ik herhaalde mijn vraag, op meer dwingende toon. Jij beweerde stellig van niet: “Nee mama, echt niet hoor!”. Ik verduidelijkte even dat ik misschien wel boos ging zijn als je ongevraagd chocolade had gegeten, maar dat ik nog veel bozer ging zijn als ik te weten kwam dat je loog. Met grote ogen herhaalde je dat je geen chocolade had gegeten. Hmm. Ik gaf je het voordeel van de twijfel, het kon altijd dat ik de avond voordien vergeten was je mondje af te kuisen, al leek dat me nogal sterk.

Ik was het hele voorval, na uitgebreid geploeter in de badkamer, al helemaal vergeten. Je had schitterend met je broertje zitten spelen terwijl ik in de douche stond: nu hij recht kan zitten, vind je het heerlijk om hem te entertainen.
Enfin, ik kwam beneden met jullie, begon de restanten van de avond voordien op te ruimen (lege glazen, snoeppapiertjes en zo) en vond toen een leeg zakje van paaseitjes. Ik denk dat er nog zo’n zes à achttal moeten ingezeten hebben, en die waren spoorloos verdwenen. Ik draaide me om, riep jouw naam, en hield het lege zakje omhoog. Meteen zag ik de angst in je ogen verschijnen.

“Wolf, heb jij die paaseitjes opgegeten?”
“Ja mama, maar ik had zo’n honger!” en prompt begon je te huilen. Je wist dus heel goed dat je iets misdaan had.
Ik gaf je stevig onder je voeten, niet zozeer omdat je de eitjes had opgegeten (al kwam ook dat wel ter sprake), maar vooral omdat je gelogen had. Ik was echt teleurgesteld, en dat merkte je.
Al huilend ging je aan tafel, zoals ik je bevolen had, en at je een halve sandwich. Intussen had ik Kobetje klaar voor de opvang, en ik zei je, dat als je netjes je boterham opat, stopte met huilen, en opruimde in de living, dat ik niet meer zo boos ging zijn.

Toen ik tien minuutjes later terugkwam, had je inderdaad een deel van je speelgoed netjes opgeruimd, was je gestopt met huilen, en was je boterham op. Je kwam je netjes verontschuldigen bij me, beloofde dat je nooit meer ging liegen, en gaf me een dikke dikke knuffel. Ik hoop maar, Wolf, dat je voor een tijdje je lesje geleerd hebt, al maak ik me geen illusies.

Intussen zit je hier vrolijk te spelen: het is immers vakantie, en dus ben je thuis bij me. Kobe zit voor het grootste deel in de opvang, zodat ik tijd heb om mijn eigen werk te doen en om met jou te spelen, zodat je ook wat kwaliteitstijd krijgt met mij. Je nieuwste speelgoed is een teut, meer bepaald een lange ronde paarse moussen teut van anderhalve meter lang, eigenlijk bedoeld om in het zwembad mee te spelen. Woensdag zijn we samen naar de Colruyt en de Droomland geweest. We hadden nieuwe autostoelen nodig, en dan heb ik er meteen met het Isofix-systeem gekocht voor papa’s auto. In het passeren zagen we zo’n teut liggen. Je kent die van in het zwembad in Ertvelde, en we waren beiden meteen enthousiast.
Het is me ondertussen nog maar eens duidelijk geworden dat ik geen gedefinieerd speelgoed moet kopen voor jou, maar meer algemene dingen. Wat bedoel ik daar nu mee? Wel, je playmobilkasteel is heel leuk, maar alles heeft echt zijn eigen functie en laat weinig plaats voor je eigen verbeelding. Al bij al speel je er niet zo vaak mee. Die teut is heel gewoon een lange moussen buis, en kan dus voor alles dienen. Je hebt er nu al twee dagen mee gespeeld, en hij is al vanalles geweest: een zwaard, een koningsstaf, een slagboom, een grendel, een brugje, een lange stok, een toverstaf, een boot, een vliegtuig… Zolang je maar je eigen ongebreidelde fantasie de vrije loop kan laten, is alles in orde bij jou

Vorige week ben je ziek geweest, muis. Plots kreeg je woensdagavond behoorlijk wat koorts. Je was nochtans naar school geweest en zelfs naar de turnles, maar ’s avonds zagen je kaakjes rood als kooltjes, en je voelde je niet echt schitterend. Aangezien Kobe nog ziek was (die was ziek geworden in het weekend) en omaly op stand-by stond voor de volgende dag, heb ik haar maar meteen gebeld en gezegd dat ze waarschijnlijk wel de volgende dag ging moeten komen babysitten. En inderdaad, donderdagmorgen was je echt nog niet in orde: je had bij het wakkerworden nog lichte koorts, en was niet echt bijzonder actief. Gelukkig kon Omaly komen, zodat ik met een gerust hart kon gaan werken: je was immers in goeie handen. Tegen vrijdag was je alweer prima genezen, zodat je terug naar school kon.

Ondertussen is het vakantie en hebben we het rustig aan gedaan: maandag niks speciaals, dinsdag Kind en Gezin, woensdag Colruyt en Dreamland, gisteren Brico en Aldi, vandaag komen Marthe en Victor spelen, morgen is er het verjaardagsfeestje van Mai… En volgende week zien we nog wel.

Oh ja, in Kind & Gezin werd je 106 centimeter lang bevonden, 18 kilo zwaar, en verder in prima gezondheid. Je koorts kon wel eens van je linkeroor komen, zei de dokter die je meteen even had onderzocht, en ze schreef je druppeltjes voor.

En verder? Verder, lieve Wolf, ben je eigenlijk een zoetje! Je speelt, lacht, bent gehoorzaam, en ik heb absoluut geen problemen met jou, wel integendeel. Zelfs bij Kind & Gezin heb je een snoepje gekregen van de lieve dames aldaar, omdat je zo enorm flink was geweest, en zo beleefd. En als je op dezelfde manier voor je broertje blijft zorgen zoals je nu doet, dan kan ik me geen betere zoon wensen!

Lieve lieve schat van me,

het is momenteel vakantie, en je bent dus een week bij me. Hoewel je soms wat hangerig bent en aan mijn lijf kleeft, ben je voor het grootste deel bijzonder lief en behulpzaam. Zoals vorige week: ik was echt wel moe, en voelde me niet schitterend. Kobe lag net in zijn bedje, en ik ging even op de rand van de zetel zitten uitpuffen. Je kwam naast me staan en vroeg me: “Mama, wat is er?” “Niks liefje, ik voel me alleen niet zo lekker”. Daarop keek je me even onderzoekend aan, kwam naast me staan, en zei: “Ik zal ju wel een beetje beter maken, mama”, waarop je met je kleine handje mijn nek begon te masseren, terwijl je naar tv bleef kijken.

Je helpt me ook voortdurend met vanalles. Daarstraks hebben we samen opgeruimd, en jij hebt echt wel je deel gedaan: schoenen weggezet, je frittakaas opgeruimd, papiertjes in de vuilbak, je bordje van deze namiddag op de afwasmachine… Eigenlijk is er zelden iets teveel voor je: zo zette je vandaag Kobetjes antibiotica (hij heeft een oorontsteking) in de ijskast terwijl ik de baby een verse broek aandeed, en bracht je daarna zijn bumbo.

Gisteren was je ook weer super: Kobe was ziek en deed lastig, maar ik was er toch in geslaagd jou aangekleed te krijgen, en hem min of meer rustig in zijn park te leggen, zodat ik snel om zijn antibiotica kon rijden die ik per ongeluk in de creche had achtergelaten. Toen ik een dikke vijf minuten later weer thuis kwam, lag Kobe te krijsen, en zat jij huilend bij hem in het park: je voelde je compleet machteloos, omdat je er niet in geslaagd was hem te doen stoppen met huilen, en hield hem in je armen. Arme lieve jongen toch…
Toen Kobe nog wat later netjes lag te slapen, en jij vroeg om iets te doen, wimpelde ik je af met de woorden dat ik eerst wilde ontbijten en een kop koffie drinken. Je vroeg wat ik dan wel ging eten, en ik antwoordde nietsvermoedend ‘Cornflakes’, maar zei erbij dat ik eerst nog de krant ging halen. Toen ik een minuutje later terugkwam, had jij mijn favoriete koffiekop op tafel gezet, samen met een cornflakeskom. Omdat je mijn Special K niet gevonden had, had je er maar jouw honingbolletjes ingegoten, waarbij je iets te enthousiast was geweest en de kom een beetje té vol was geworden. Desondanks keek je me stralend aan, en ik vond je ongelofelijk lief, kleine sproet: zo fantastisch voor je mama zorgen! Dat zeg je trouwens ook vaak, liefje, dat je alles voor me zal doen.
Gisteren hebben we, in plaats van het geplande zwemmen, geknutseld. Ergens vond je het wel jammer, maar je begreep maar al te goed dat we met een zieke baby niet veel anders konden. Zelf heb je trouwens een gigantische snotneus, en je had gisterenavond ook 37.5°. Vorig jaar heb je een schildersetje gekregen, met een paar stempelsponsjes en vier potjes verf. Met je knutselschort aan (ik had eigenlijk een foto moeten nemen) heb je intens zitten verven, en heb je drie tekeningen en twee sneeuwmannetjes geschilderd. Sneeuwman nummer drie heb je dan vol met watten geplakt, zodat het echt wel sneeuw lijkt. Ze hangen intussen hier in de living aan de muur, en vanavond heb je die dan ook trots aan papa getoond

Verder hebben we de afgelopen dagen eigenlijk nog niet veel gedaan. Je favoriete bezigheid is computerspelletjes spelen (de verschillende verhaaltjes van Freddie Fish en Putt Putt), maar je videokaart heeft het eergisteren begeven, en ik moet er nog eens naar kijken. Je zit trouwens ook ongelofelijk graag te kijken hoe ik Titan Quest speel. Het personage heeft respectievelijk een spook/vuurbeestje bij zich, en zo noem je het dan ook: spookje spelen. Je weet zelf al perfect hoe je het spel moet opstarten, en zelfs hoe je het beestje kan oproepen en welke andere spreuken je moet doen. Je stopt dan de stekker van een klein laptopmuisje onder mijn toetsenbord, en zit zogezegd mee te spelen, al zal je geen gelegenheid onbenut laten om effectief zelf het personage te besturen met mijn muis.

Ondertussen heb je nog een bezigheid gevonden voor het slapengaan, naast het verhaaltje dat ik je steevast moet voorlezen. Papa heeft namelijk een Wii gekocht voor het kantoor, maar bij gebrek aan plaats (ze gaan binnenkort verhuizen naar de bovenste verdieping van het gebouw, met veel meer plaats) staat het ding voorlopig hier. Jij bent zot van het boksspelletje, en staat dan als een gek rond te springen met die controls in je handen, en brengt het er nog niet eens slecht van af :-p

Weet je, Wolf: volgende week word je vier jaar, en vaak heb ik het gevoel dat je al veel ouder bent. Je kan zo wijs uit de hoek komen, maar vooral: je hebt een verantwoordelijkheidsbesef en een altruïsme dat je niet vaak bij kinderen ziet, en dat beamen je juffen ook. Je geeft heel makkelijk je speelgoed weg, je deelt zonder protesteren je koeken en dergelijke, en bent ongelofelijk zorgzaam, zoals die keer dat je Victor je speeltje gaf omdat hij aan het huilen was. Ik hoop dat je zo blijft, liefje, want je weet niet half hoe trots je me wel maakt.

Gelukkig nieuwjaar, lieve Wolf!

Ik begin maar meteen aan mijn goede voornemens, en dat is regelmatiger schrijven in je blogje. Momenteel zit je hier achter mij Putt Putt te spelen, één van je favoriete computerspelletjes. Je zit, zoals wel vaker, in je onderbroek, want lange broeken zakken nog steeds steevast af (je hebt totaal geen heupen om die dingen op te houden, en van bretellen hou je niet) en werken op je zenuwen. Je hebt hier net een grote tipi gemaakt rond de stokken van Kobes wieg, compleet met stoeltjes en kussens en al. Het is best wel grappig om te zien.

Je hebt al de hele week vakantie, en als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat je eigenlijk teveel tv kijkt om goed te zijn. Gelukkig zit je er niet voor geplakt, ondertussen doe je vanalles en nog wat, want je bent nog steeds een enorm woelwater. Je favoriete bezigheid is nog steeds het bouwen van kampen en frittakazen, en daar komt niks anders in de buurt. Je hebt ook een ongelofelijk levendige fantasie, zodat die kampen telkens weer iets anders voorstellen, met andere monsters, andere toegangsdeuren enzovoort.

Ondertussen staat er hier een groot ridderkasteel op de salontafel: een kerstcadeautje van omaly! Het heeft me drie uur gekost om het te bouwen, en jij was zo opgewonden als wat. Halverwege zat je op een bepaald moment kusjes te geven aan het kasteel, en kwam je ook mij overladen met kusjes: “Dank u mama om mijn kasteel te bouwen!” Je hebt er al ijverig mee zitten spelen: het wordt steevast aangevallen door de draak (die je van papa en mij gekregen hebt), en dan wordt er wel één en ander verwoest :-p

* * * *

Ondertussen is het al avond, lig jij in je bedje, en zijn we bij oma en opa in Zomergem langsgeweest. Je had immers je nieuwjaarsbrieven voor te lezen: eentje voor oma en opa, eentje voor peter Jeroen.

Liefste …

Het oude jaar dat mag nu gaan
Het heeft zo goed zijn best gedaan.

Het nieuwe jaar dat komt eraan
Ik ga nu op mijn stoeltje staan.

Kusjes geven, kusjes krijgen
Ik voel me zo blij!

Kusjes geven kusjes krijgen
Allemaal voor mij!

Erg lang zijn we niet gebleven, maar toch nog lang genoeg om ook Alexander nog even te zien. Je was uiteindelijk doodmoe en vooral hongerig, zodat we toch tegen half zeven thuis waren.

Donderdag ben je gaan spelen bij Mai, op haar uitdrukkelijke vraag (toch die van haar mama). Je vond het precies heel plezierig, en vroeg meteen of je daar ook eens een keertje mocht blijven slapen :-p Morgen komen trouwens de meisjes spelen, dat zal ook nog leuk worden. Het was de bedoeling dat ook Nathalie kwam met de kinderen, maar die zijn allemaal een beetje ziek, dus het valt nog af te wachten.

Kerstavond en -dag vond je trouwens ook heel leuk: op kerstavond kwamen oma en opa hier eten, en mocht je dus al een paar pakjes openmaken. Je hebt een playmobildraak gekregen van ons, en een piratenzwaard uit stevige mousse. Van oma en opa heb je een konijnenverhaaltjesboek gekregen, en een berendekentje met een klein beertje bij. Je was er helemaal vrolijk van en liep te ‘Joepie! Joepie!’-en. Toch ben je netjes gaan slapen, zonder protesteren, zodat wij rustig konden eten. Op Kerstdag zijn we dan naar Ronse gegaan, waar je dat fameuze kasteel hebt gekregen van Omaly en Bompa. Jammer genoeg kon je er daar nog niet mee spelen, omdat het nog helemaal in elkaar moest gezet worden.

Je hebt de laatste tijd een nieuwe gewoonte ontwikkeld: je staat regelmatig zelf op, en dan horen we je rondlopen. Op zich is dat niet erg, mocht je tenminste opstaan om naar het toilet te gaan of zo. Nee, je staat op en komt dan naar beneden hier bij ons, om een glas water te vragen, of te zeggen dat je bang bent van de monsters of zo. Is het midden in de nacht, dan word ik wakker van kleine voetjes op de trap, jouw getrippel door ons kamer, en dan kruip je tussen papa en mij in bed. Dat is uiteraard niet echt de bedoeling, dus doorgaans neem ik jou meteen weer mee naar je eigen kamer.
Je doet dat nu ook ’s morgens: in plaats van netjes te wachten met opstaan tot het acht uur is, kruip je bij ons in bed. Dan moet ik papa wakker maken (vaak is Kobe dan namelijk ook wakker geworden door jouw lawaai en moet ik hem voeden) om met jou naar beneden te gaan, je nachtpamper uit te doen, en dan mag je op je eentje wat tv kijken, terwijl papa weer terug in bed kruipt of opstaat en naar kantoor vertrekt, al naargelang.
Onlangs heb ik toch moeten lachen: het was ongeveer half drie ’s nachts, en ik was vaag wakker geworden met de gedachte: “Goh, Bart, lig eens stil! En moet je nu echt zo dicht tegen mij aan komen liggen, midden in de nacht? Blijf eens op je eigen stuk!” Toen ik me een vijftal minuten later omdraaide en op mijn buik ging liggen, voelde ik plots een handje in mijn hand. Het drong niet echt tot me door, ik weet alleen nog dat ik dacht: “Heh, lekker gezellig”. Er moet toch wel wat tijd over gegaan zijn voor ik me realiseerde dat het niet echt papa’s hand was. “Tiens, dat handje is klein”. Ik kneep even, en het handje kneep zachtjes terug. Nog eens. En pas toen viel mijn frank, en stak ik het licht aan. En jawel, twee helderblauwe ogen keken stralend in mijn gezicht, vanonder papa’s dubbele dekbed. Je was muisstil de trap op gekomen, en had je lekker tussen ons in genesteld, onder papa’s deken. Die had helemaal niks gemerkt, en was het niet van dat handje, ik zou het ook pas heel wat later gemerkt hebben. Je was immers doodstil blijven liggen. Hoe lang je daar gelegen hebt, weet ik niet. Ik weet wel dat ik eerst nog vijf minuutjes ben blijven liggen, voordat ik je terug naar je kamer heb gebracht. De reden van je bezoek? Je had buikpijn, zei je. Prutske!

Een paar zondagen geleden zijn we eindelijk bij nonkel Jeroen en tante Delphine Alexanders verjaardag gaan vieren. Die was al een paar maanden voorbij, maar door alternerende zieken en drukke agenda’s was het er maar niet van gekomen. Jij vindt het bijzonder leuk om met je kozijntje te spelen, wat je daar nog maar eens gedemonstreerd hebt. Alexander kan nog niet veel meer dan ‘Ugh!’ zeggen, maar dat kan ook bijzonder veelzeggend zijn :-p In het begin verliep alles nog vrij rustig, maar van zodra jullie gegeten hadden en de volwassenen nog aan tafel zaten, lieten we jullie maar begaan. Jullie hebben ongelofelijk wild zitten spelen, en je hebt Alexander doen schateren van plezier! Om één of andere reden vond die het heerlijk dat jij met een flesje water zat te gooien of aan buiksurfen deed op het losliggende inpakpapier. Je was dan ook steendood tegen acht uur, zodat we een stuk van Alexanders verjaardagstaart in een doosje hebben meegenomen, en jou tegen half negen in je bed hebben gestoken.
De volgende morgen protesteerde je toen we je wakker maakten: “Maar ik ben nog zo moeoeoeoeoeoe!” De rest van de dag was je lusteloos en ambetant, het zal ons leren jou zo laat in je bed te steken…

Oh, ik zou Sinterklaas nog bijna vergeten! Veel meer dan vorig jaar was je er mee bezig, en we hebben dan ook netjes je schoentje aan de kachel gezet, met een wortel voor het paard van Sinterklaas. De volgende morgen ging je met twinkelingetjes in je ogen kijken: en jawel hoor, vier pakjes!!! Met een hoop nicnacjes, karolientjes, een pakje speculoos en een paar mandarijntjes erbij! Het bleek een gestreepte zwart-wit-t-shirt te zijn van Spiderman, een zwarte broek met een zilveren Spiderman op de achterzak, en bijpassende Spidermankousen! En dan nog een doos met allemaal magneetstokjes en bolletjes! Je begreep maar niet hoe Sinterklaas zó precies wist wat je wilde! Ondanks het feit dat zowel t-shirt als broek wat te groot waren (nog steeds zijn), wilde je ze meteen aandoen. Trots als vijfendertig pauwen ben je zo naar school gegaan, en heb je aan iedereen laten zien wat je gekregen had.
Op zaterdag zijn we dan even naar Zomergem gegaan om daar de buit op te halen (een Spidermanpyama en -onderbroek, jawel, en een badspeeltje, met een hoop koekjes uiteraard) en op zondag gingen we koffie drinken bij omaly en bompa, waar de sint een piratent-shirt (zo noem je je t-shirt met een doodskop op) en een zwart t-shirt met een vogelspin op heeft gebracht, samen met een puzzel en een hoop koekjes. Je voelde je de koning te rijk, lieverdje.

En last but not least wil ik het nog even hebben over ons weekendje Center Parcs. Hoe, zul je zeggen, daar heb je het toch al over gehad? Nee hoor, we zijn namelijk nog een tweede keer geweest, deze keer met nonkel Roeland en tante Sarah!
Ook zij zijn vrijdagavond toegekomen toen jij al in je bedje lag, en werden op zaterdag vrolijk door jou wakkergemaakt. Die voormiddag zijn we allemaal samen naar de Baluba gegaan, de gigantische overdekte speeltuin. Meteen was je weg met je nonkel en tante, en pas een dik uur later kwam je terug bij ons, helemaal bezweet maar met blinkende ogen! Je genoot er overduidelijk van, en vond het niet zo leuk dat we terug naar ons huisje moesten om te eten. Deze keer was dat huisje trouwens vlakbij gelegen, zodat je er niet over hoefde te zagen dat het zo ver stappen was. In de late namiddag zijn we dan gaan zwemmen, waarbij tante Sarah en ik bij Kobe bleven, en jij met papa en nonkel Roeland meteen alle attracties ging uitproberen: de stromingsbaan, de beide grote kokerglijbanen (op papa’s schoot welteverstaan), en vooral ook de wildwaterbaan die voor een deel door de open lucht gaat. Vooral die laatste vond je super, en wel omdat we er deze keer aan gedacht hadden je grote zwemband mee te nemen, en je daarmee (en met een zwemvestje) helemaal alleen, onder het waakzame oog van papa en nonkel, die baan kon afgaan. Je bent zó graag zelfstandig, kleine mol!

’s Avonds hebben we dan een gourmet gedaan, maar jij had voldoende aan een boterham, want je was zó moe dat je eigenlijk geen honger meer had.
Op zondag zijn Roeland en Sarah in de voormiddag opnieuw met jou naar de speelwereld gegaan, zodat papa en ik het rijk voor ons alleen hadden, en heerlijk gerust hebben. Na de middag gingen we opnieuw zwemmen, en deze keer heb ik ook veel met jou gespeeld, want Sarah vond het niet erg om alleen voor Kobe te zorgen, ze is niet zo’n waterrat. Opnieuw viel je ’s avonds in een hoopje, en kreeg je nog amper een pannenkoek binnen.

Maandag heb je dan ook vrij lang geslapen, en daarna vrolijk met ons opgeruimd. We hadden je immers beloofd om een laatste keer nog naar de speelwereld te gaan, en jawel, je hebt je weer naar hartelust uitgeleefd. In de auto ben je daarna in slaap gevallen, en tijdens ons middageten in Leopoldsburg viel je ook bijna om van de slaap. Voor jou was het in elk geval een geslaagde vakantie, en voor papa en mij ook

Goh, het is weer een lang epistel geworden. Hopelijk komt er wat in huis van mijn goede voornemens dit jaar. Ik ben alvast goed begonnen

Die ‘morgen’ is ook wel weer een week geworden, maar bon, het heeft deze keer toch zo lang niet geduurd, liefje :-p

Ik was je aan het vertellen over de dag van Kobes geboorte, en het feit dat jij zo ongelofelijk trots was op je broertje. Dat laatste is eigenlijk nog steeds niet veranderd, en hij is nu toch al twee maanden. Nog steeds ga je overal met trots verkondigen dat je een broertje hebt, en als hij mee is, wijs je hem aan: ‘Kijk, dat is mijn broertje, dat is onze baby!’ Op school troepen de kinderen soms rond ons, en dan ga jij heel ostentatief naast hem staan, geeft hem streeltjes en kusjes, en claimt op geregelde tijdstippen dat hij wel degelijk van jou is. Je bent er inderdaad zelfs bezitterig over :-p

De dagen na Kobes geboorte had je het wat moeilijker. Op donderdag en vrijdag viel het nog mee: je was opnieuw op kamp geweest, en bleef bij oma slapen, waar ik per definitie niet bij aanwezig was. Zaterdag ging papa je echter halen, en bleef je de rest van het weekend bij hem. Dat betekende dat je opnieuw thuis was, waar ik doorgaans voortdurend aanwezig ben. Het feit dat ik in het ziekenhuis intussen losgekoppeld was van alle draadjes en infusen, zal er ook wel geen goed aan gedaan hebben: ik kon opnieuw rondlopen en je uitgebreid knuffelen. Zaterdagnamiddag kwamen jullie inderdaad nog even op bezoek, werd er effectief uitgebreid geknuffeld, en zei je dat je bij me wilde blijven. Ik legde opnieuw uit dat dat niet kon, waarop je toch zonder tegenstribbelen met papa naar huis ging. Ik geef het toe, liefje, toen ik je vanuit mijn venster aan papa’s hand over de parking zag lopen, mijn twee flinke jongens, toen kreeg ik het toch even te kwaad. Een goed uur later moest ik trouwens nog maar eens een paar tranen wegvegen: de telefoon was gegaan, en jij was het, huilend omdat je me miste. Papa legde uit dat je thuis was beginnen snikken omwille van je mama, en dat je zo graag nog eventjes belde. Ik heb je dan maar getroost, gezegd dat het niet zo lang meer ging duren voordat ik thuis ging zijn, en dat je een flinke grote broer moest zijn. Dat hielp blijkbaar, want je stopte toch met huilen. Papa vertelde me achteraf dat het blijkbaar toch een hele troost was geweest, dat jullie samen nog wat hadden zitten knuffelen, en dat je daarna flink in bed was gekropen. Liefje toch!

De maandag daarop begon voor jou een tweede week kamp, thema tovenaar. Deze keer was het niet met Marthe, maar wel met Aaricia. Quinten zat in een hogere groep, maar was er dus ook wel. Papa vertelde me dat je inderdaad onmiddellijk naar Aaricia was gelopen, en dat jullie braafjes hand in hand naar binnen gingen. Op deze manier kon papa overdag ook alle mogelijke dingen regelen, bij mij langskomen en de lopende zaken op kantoor behandelen, zonder dat jij hem voortdurend voor de voeten liep. Hij ging je dan, net zoals oma, rond half vijf afhalen (vier uur hoefde niet, dan kon je nog wat spelen op het springkasteel) en kwam dan bij mij.

Dinsdag vond ik het welletjes in het ziekenhuis, en ik ging dan ook een dag vroeger dan voorzien naar huis. Ik voelde me prima, de baby was gezond, dus waarom ook niet? Het enige wat me nog eens op het hart werd gedrukt, was dat ik geen gewicht mocht tillen. Dat laatste had ik jou al uitgebreid gezegd, en op voorhand verschillende keren herhaald dat ik jou absoluut niet ging mogen oppakken. Knuffelen en spelen, geen probleem, maar niet oppakken. Je weegt per slot van rekening al 16 kilo, da’s niet niks meer. Je deed daar dan ook absoluut niet moeilijk over, wel integendeel! Toen ik je een paar ochtenden later je schoenen wilde aantrekken, en je dus uit pure gewoonte gewoon opnam en op tafel zette (ik voelde meteen dat dat eigenlijk geen goed idee was), keek je me met grote ogen onthutst aan. “Mama! Je mag dat niet doen!” Daarna volgde onmiddellijk, met een zachter, bezorgd stemmetje: “Heb je je nu pijn gedaan, mama? Doet je buik pijn?” Ik stelde je gerust, en gaf je meteen een knuffel omwille van zoveel bezorgdheid. Je bent echt een ongelofelijk lief kind, Wolf. Je was dan ook wel onder de indruk van het grote litteken op mijn buik, en het idee dat de dokter mijn buik gewoon had opengesneden om - floeps - de baby eruit te halen.
Afgezien daarvan ging het leven eigenlijk dadelijk opnieuw zijn gewone gangetje, zij het dan dat er een baby was bijgekomen. Die is echter zo rustig en lief, dat we het nauwelijks merken. Ja, hij moet op tijd en stond aan de borst, maar dan kom jij er vaak gewoon bij liggen, en vooral het feit dat ik gezegd heb dat je tv mag kijken, telkens als ik de borst geef, vind je ongelofelijk wijs. Je helpt ook bijzonder graag bij het geven van een badje. Je klimt dan op een krukje, laat het badje vollopen met de sproeier en zegt me wanneer het vol genoeg is, neemt een washandje, houdt de baby vast terwijl ik hem was, en kuist het badje achteraf netjes uit met een sponsje. Ondertussen hebben we uit ervaring geleerd dat je dat het beste doet in bloot bovenlijf - het is toch warm genoeg in de badkamer - omdat je anders kliedernat bent. De laatste tijd geef ik Kobe vaker zijn badje alleen: je bent ofwel naar school, ofwel ben je te moe van school en blijf je liever in de zetel zitten. Maar als je me nog helpt, ben je de gekste bekken aan het trekken tegen je broertje, en moet hij vaak lachen. Goh, liefje, als jullie op deze manier blijven overeenkomen, zie ik het volledig zitten

Die eerste woensdag, een week na de bevalling, heeft papa jou nog naar het kamp gebracht, maar ben ik jou komen halen. Het was heerlijk weer (per uitzondering, deze zomer) en ik had Kobe in de draagdoek op mijn buik gehangen. Iedereen stond met zijn mond open over zo’n kleintje van een week oud, maar niemand was verbaasd: blijkbaar had je het nieuws al uitgebreid aan iedereen verteld. Glunderend kwam je bij ons in de auto zitten, en voor jou was Kobe al meteen een deel van de familie. Je hebt ook nooit vervelend of jaloers gedaan, tenminste tot hiertoe, al begint het, geloof ik, pas nu goed door te dringen dat Kobe voor altijd is, en dat je altijd rekening met hem zal moeten houden en mama en papa moet delen met hem.

Op donderdag en vrijdag herhaalde dat stramien zich, ware het niet dat we de vrijdag nog even zijn binnengewipt bij Nathalie en de kinderen. Nathalie was, net zoals ik, naar de ’show’ komen kijken, een evenement dat jullie een week lang hadden voorbereid voor de ouders, en we waren nog even blijven kletsen. Het was net Nathalie’s verjaardag, zodat we meteen ook op een stuk taart zijn getrakteerd. Ook Quinten, Aaricia en Jorunn waren helemaal gek op de baby, en jij was maar wat trots dat dat jóuw broertje was, al wilde je eigenlijk ook wel een deel van de aandacht.

Ik heb trouwens enorm moeten lachen met jou: ik ging jou ’s morgens naar het kamp brengen, zodat papa wat vroeger naar kantoor kon. Toen papa dus voortging, zei hij tegen jou: “Flink spelen op kamp met Marthe, hé!” waarop jij hem vrank in de ogen keek en riposteerde: “En jij, flink spelen op kantoor met Dirk, hé!” We lagen allemaal dubbel :-p
Het weekend daarop bleef het heerlijk weer, maar ik zag het niet zitten om het zwembadje op te blazen, aangezien we op zondag naar Ronse gingen, en jij daar dan de rest van de week ging blijven. Daarom heb ik maar de twee grote wasmanden buitengezet, zodat jij toch in het water kon spelen. De ene mand heb je gewoon volledig leeggeschept om daarmee de bloemen water te geven. Niet dat ik dat erg vond, hoor!
De volgende dag, schitterend weer overigens, zijn we naar Ronse gegaan om daar heerlijk te eten Omaly had weer eens haar best gedaan, het mag gezegd worden Voor het aperitief zaten we trouwens buiten, maar wel in de schaduw, want het was veel te warm in de zon. Bompa had al snel het badje dat we mee hadden gebracht, opgeblazen, en binnen de korste keren (lees: na veel gezaag kunnen wachten tot na het eten, zodat het water wat opgewarmd was) zat je te spetteren Ook hier heb je er een sport van gemaakt om het hele badje leeg te scheppen en op het asfalt van de oprit te gieten. De loopspelletjes met bompa waren overigens ook leuk, maar die arme bompa was binnen de kortste keren bekaf, terwijl jij al gierend in je blootje maar over het grasveld blééf rennen :-p
De rest van de week was het een pak kouder en regende het nogal wat, zodat je het zwembadje jammer genoeg niet hebt kunnen gebruiken… Toch heb je je blijkbaar niet echt verveeld bij omaly en bompa, ook al heb je op een bepaald moment toch naar huis gebeld: je wilde je mama eventjes horen. Ik was eerlijk gezegd wel blij dat je even bij hen mocht blijven: op die manier kon ik rustig aan de nieuwe huisbewoner wennen, zonder dat jij voortdurend al mijn aandacht en energie opeiste, en kon ik ook nog wat bekomen van de keizersnee. Niet dat dat nu zo’n groot probleem was, hoor, ik voelde me opperbest.
Op vrijdag heeft bompa je dan naar huis gebracht, samen met een grote doos met drie kippen in. Die liepen in de weg op de boerderij van nonkel Staf, en waren ideaal voor oma en opa. Zij hadden inmiddels maar één kip meer, de andere waren net gestorven. Daarom reden wij quasi onmiddellijk door naar Zomergem: we moesten de kippen afleveren, en op die manier zagen zij zowel jou als de kleine Kobe nog even. Het was wel grappig om te zien hoe jij omsprong met die kippen: je kreeg tot je grote frustratie zelf de doos niet open, en daarna was het te diep voor jou om die kippen eruit te kunnen pakken. Al had ik de indruk dat je dat niet helemaal erg vond, die kippen waren nogal groot en levendig…
Daarna zijn we nog even Kobe gaan tonen bij Omoe en Opoe in Ursel. Ook hier vond je het blijkbaar niet erg dat het grootste deel van de aandacht naar je broertje ging. Wellicht heeft het koekje dat je kreeg daar wel bij geholpen :-p

De rest van de week was je weer lekker bij mij. We hebben het eigenlijk heel erg rustig gedaan, met wat klusjes in huis, boodschappen, veel tv (want het weer viel nogal tegen) en natuurlijk het spelen met en verzorgen van Kobe. Niet dat hij al veel respons gaf/geeft natuurlijk, maar toch. Op zondag zijn we wel gaan eten bij oma en opa, en dat was eigenlijk bijzonder gezellig. Ook heb je me in die week opnieuw geholpen met het maken van de doopsuiker voor Kobe. Jij vulde de espressokopjes netjes met drie suikerbonen van elke kleur, waarop ik ze voorzag van een etiketje, in een micapapier stak en dichtbond. Je was zo trots als wat dat je me kon helpen, en je merkte ook wel dat het niet zomaar was, dat het echt wel hielp.

De zaterdag daarop zijn Sofie en de meisjes wel even langsgekomen om kennis te maken met je broertje. Ze waren net op reis toen hij geboren werd, en hadden hem nog niet gezien. Uiteraard vond jij het heel erg fijn dat zij kwamen spelen, en hebben jullie niet eens ruzie gemaakt, tot mijn grote verbazing. Je bent namelijk nog altijd heel erg bazig als het op je speelgoed aankomt. Bezitterig mag ik niet zeggen, want je geeft soms zelfs dingen weg, maar je wil wel telkens uitleggen hoe er moet gespeeld worden, en wat kan en niet kan.

De week daarna mocht je weer op dinsdag en donderdag naar de opvang, zodat ik hier het huishouden wat beter kon regelen (want da’s niet evident met een pasgeborene en een hyperactieve driejarige wildebras) en vooral ook dingen kon doen zoals naar Kind&Gezin gaan, het ziekenfonds regelen, op school langsgaan voor alle papieren…
Op zaterdag heb je mij, papa en jobstudent-tuinman Stijn flink meegeholpen in de tuin: je droeg allerhande afgesnoeide toestanden naar de groene container, liep vrolijk te zingen, en fietste over het voetpad van het ene hekje naar het andere. De tuin moest er namelijk pico bello uitzien voor de volgende dag: geboortefeestje van Kobe!

In de voormiddag ben je samen met papa de taarten gaan ophalen, en in de namiddag heb je voortdurend tussen al het volk heen en weer gelopen, wat met de aanwezige kinderen gespeeld en algemeen de vrolijke hyperactieve jongen uitgehangen. Er was dan ook bijna 70 man aanwezig, serieus de moeite dus. Het kan niet missen dat je tegen ’s avonds behoorlijk moe was, en dan ook tegenstribbelde toen je met oma mee naar huis moest. Je wilde liever bij mij en de baby blijven, zei je. Dat kon ik best begrijpen, maar ik wilde eigenlijk ook nog wel wat rust, en opa keek er al naar uit om je een paar dagen over de vloer te hebben. Met enige moeite kregen we je in haar auto, maar ze vertelde me achteraf dat je verder helemaal niet moeilijk meer hebt gedaan, en dat je zelfs opgewekt naar bed ging.
Woensdagvoormiddag moest ze in Gent zijn, en is ze jou komen afzetten. Ik kreeg een enorme knuffel van jou, en daarna liep je onmiddellijk door naar de living, waar Kobe was, en begon je hem voorzichtjes te knuffelen en kusjes te geven. Je had je broertje gemist, zei je.
Die namiddag waren we uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje bij Ernest. Gwen had in totaal vier kinderen uitgenodigd, waaronder jij dus, en jullie hebben vrolijk buiten gespeeld op het kleine koertje en in de zandbak. Ook de pannenkoeken gingen vlot naar binnen.

De dag daarop ging je weer naar de opvang, maar ben ik je vrij vroeg komen halen omdat ik op controle moest bij de gynaecoloog. Jij mocht mee en keek er al naar uit, omdat je dan altijd koekjes krijgt :-p Je hebt je bijzonder braaf en rustig gedragen, zat in de wachtkamer tv te kijken terwijl ik in het monitorkamertje Kobe eten aan het geven was, en had zelfs niet gemerkt dat ik bij de dokter binnen was, zodat je pas na een paar minuten daar ook binnen kwam.

Heh, en het was echt wel een drukke laatste week van de vakantie: de dag daarna zijn Nathalie en de kinderen langsgekomen, zodat je opnieuw druk gespeeld hebt. Net zoals de dag daarop: we waren om 5 uur in de namiddag uitgenodigd bij Gwen en Erik, alweer, om daar samen met Sepp, Sofie en de meisjes te blijven eten en te spelen. Het weer was opnieuw behoorlijk, zodat Erik kon barbecuen, en we er allemaal van genoten hebben. Eerst kregen jullie eten, natuurlijk, en daarna trokken jullie naar boven, waar het thema blijkbaar ridders was, en vechten en zo. Na een tijdje kwam je echter alleen weer naar beneden, en begon je beneden te spelen: Ernest was een beetje te wild, zei je. Tsja, en ik die dacht dat jij al wild was :-p

En de volgende maandag? 3 september, en dus opnieuw school! Eerst wilde je niet gaan: je wilde bij mij blijven, en school was niet leuk, en je was nog moe, en… Na je ontbijt verbeterde je humeur zienderogen, en het feit dat zowel mama als papa als Kobe meegingen, maakte het er alleen maar beter op. Deze keer mochten we je gewoon gaan afleveren bij je juf, en hoefde je nog niet in een rij te gaan staan. Je zit nog een keertje in de eerste kleuterklas, wat normaal is, maar ze hebben alle oudste kleuters van het jaar voordien samengezet. Dat betekent dat jullie meteen met 22 zijn, dat er geen peuters meer bijkomen in de loop van het jaar, en dat alle verjaardagen in januari, februari, maart of half april liggen :-p Je hebt dus een nieuwe klas, maar met een hoop van je vriendjes van vorig jaar, en met twee juffen. Jawel, een duobaan. Dat betekent helaas niet dat er voortdurend twee juffen voor jullie neus staan, nee. Ze wisselen elkaar af, elk een week, van donderdagmorgen tot woensdagmiddag. Tot hiertoe heb je echt geen voorkeur voor een van de twee, maar natuurlijk zijn we nog maar een paar weken ver. Gelukkig coördineren juf Annemie en juf Dominique goed met elkaar, zodat ze elk van beiden goed weten wat er aan de hand is in de klassen.
Papa en ik kwamen met jou aan de klas, en onmiddellijk stak je je jas in onze handen en liep je naar binnen: Evert was er al aan het spelen, en dadelijk ging je meedoen met een hoop diertjes in een boerderij. Toch kwam je nog een paar keer terug: Kobe lag in de draagdoek op mijn buik te slapen, en je wilde hem perse tonen aan je vriendjes: Evert, Keanu, Brian, Wout, Meryem, Azra, Helena, Sarah, Mai… Uiteindelijk kwam je papa en mij nog een laatste knuffel geven, en zachtjes muisden we ervanonder. Jij was intussen al aan het schateren en gek aan het doen met Evert: achteraf vertelde je dat je de koeien over het dak had doen springen, en dat kan toch helemaal niet!

Enfin, school was goed gestart. Wat ook startte, maar dan op woensdag, was de turnclub. Delphine had me er al over gesproken, en zowel Marthe als overbuurjongen Pieter zouden ook gaan. Jij hebt altijd energie te veel en je doet niks liever dan klauteren en springen, dus het leek me ideaal. Ook een pluspunt was het feit dat we konden afwisselen wie zou brengen en wie ging halen. De eerste les was nochtans geen onverdeeld succes. Ik ging zelf meegaan, maar door het feit dat Kobe eerst nog een verse broek nodig had, waren we ietsje te laat (tiens tiens, hoor ik de oma’s al denken). Pieter zat huilend aan de kant tussen zijn mama’s benen, en ook Marthe was verlegen aan het doen in de armen van Delphine. Op de lange mat waren nochtans een hoop kleuters enthousiast aan het meedoen met de lesgeefsters, en ik moest je dus niet echt aansporen om mee te gaan doen. Vrolijk kroop je rond, zocht goudstaven voor de koning enzovoort. Het turnen is dus echt wel verpakt in een hoop leuke spelletjes. Delphine zei dat ze de rest van de les nog wel ging blijven en ging proberen om Marthe te doen deelnemen, zodat ik met een gerust hart naar huis kon om Kobe te voeden. Ze ging jou dan ook wel mee terugnemen. Ik riep je dan ook even bij me om je dat te vertellen,waarop je Marthe aan de kant zag zitten, en prompt zei: “Ik heb ook geen zin meer…”. Je bent dan maar bij Marthe en Delphine gaan zitten, en wat ik ook zei, je wilde niet meer terug meedoen. Ik ben toch doorgegaan, en toen jullie terugkwamen, vertelde Delphine dat jullie allebei toch nog flink hadden meegedaan. Je vond het best leuk, vertelde je. Marthe mocht meteen nog een uurtje blijven spelen, en samen hebben jullie de hele woonkamer op stelten gezet. Ook de twee volgende woensdagen verliepen volgens hetzelfde stramien, zodat Delphine en ik jullie maar definitief zullen inschrijven voor het hele jaar. Je kan er maar deugd van hebben, van een beetje sport :-p

De dag daarna, de eerste donderdag van het nieuwe schooljaar, moesten we al meteen oma’s hulp inroepen om op jou te passen: het was infoavond voor de kleuterklassen om 19.00u. Niet dat jij dat erg vond hoor: zodra je oma ziet, beginnen je ogen ondeugend te blinken, en roep je meteen: “Stout dink!” Waarop oma haar ogen al evenzeer beginnen te blinken, en ze meteen antwoordt met: “Pierlala!” Zo kunnen jullie wel even doorgaan, tot het ontaardt in een gigantische kriebel- en lachpartij. Ik had je wijsgemaakt dat je deze keer ‘Vuil vel’ moest zeggen, en je giechelde jezelf dan ook letterlijk omver toen ze gemaakt verontwaardigd reageerde met een kriebelaanval. Ja, oma die komt babysitten, dat is per definitie veel plezier.

De zaterdag daarop zijn we met zijn viertjes - jaja, we zijn met vier nu - naar papa’s kantoor getrokken. Hij moest de drankvoorraad aanvullen, en de koffiemachine was dringend aan een kuisbeurt toe. Ook wilde ik nog een besteld boek afhalen in de Fnac, dus heb ik Kobe in de draagdoek gehesen, jou bij de hand genomen, en zijn we gezellig samen door de Veldstraat gewandeld. Je vond de trappen in de Fnac ongelofelijk wijs: elk aan een kantje, en toch nog samen komen :-p Daarna zijn we op jouw aanvraag nog even de C&A binnengewipt: ze hadden daar toch wel roltrappen zeker! Ik kon het dan niet laten en heb nog wat babykleding gekocht voor Kobe, iets wat jou eigenlijk te lang duurde, waardoor je ongedurig begon rond te lopen. Ik heb het dan maar bewust kort gehouden, voor andere mensen jou begonnen te beschouwen als typisch onopgevoed ettertje :-p

De zondag was dan weer feest voor jou: opa en nonkel Roeland kwamen eten voor opa’s verjaardag! En aangezien op de kleuterschool geen verjaardag voorbij kan gaan zonder kroon, hebben we samen in de voormiddag een kroon gemaakt voor opa. Ik heb de basiskroon in stevig papier gemaakt, jij hebt ze gekleurd, en daarna beslist dat er nog zilverpapier bij moest, en een strikje, en nog wat veertjes. Je moest er ook perse wat losse stukjes papier opkleven, vooraleer je tevreden was. Opa was ongelofelijk opgetogen over zijn kroon, en heeft ze tot jouw grote vreugde de hele dag opgehouden. De mossels die ik voorzien had, zag jij echter niet zitten. Niet dat je ze niet lustte, je had gewoon geen honger (meer).

Vorige week zaterdag heb ik je dan samen met papa meegesleept naar de ledenbarbecue van Elanor, de Vlaamse Tolkienvereniging. Ik was vorig jaar al op dezelfde locatie geweest, midden in de bossen in Wachtebeke, met een grote zandhoop en verschillende speeltuigen, zodat ik wist dat je je wel ging kunnen uitleven. Dat was ook het geval, zeker omdat er nog andere kinderen waren met wie je prompt bent beginnen spelen. Na het eten heeft papa je dan mee naar huis genomen, terwijl ik nog wat langer kon blijven, aangezien we met aparte auto’s waren gekomen. Op mijn aanraden had je trouwens je houten zwaardje meegenomen, en daar heb je dan ook duchtig mee gevochten.

Afgelopen week begon heel rustig, niks speciaals. Toen ik woensdag echter spruw vaststelde bij Kobe, zijn we met zijn drietjes naar de dokter gegaan. Jij had immers al twee weken last van een slijmhoest die maar niet over ging, dus wilde ik die meteen ook laten nakijken. Dokter Filip zei dat het van je neus kwam, en schreef een spray en neusdruppels voor. Ja mijne joengne (een mens zou voor minder Gents beginnen spreken): papa en ik hebben tegen je moeten vechten! Woensdagavond liet je me nog min of meer betijen, maar donderdagmorgen stribbelde je met alle macht tegen. Papa heeft je in een houdgreep moeten nemen, zodat ik kon druppelen. Je vond het zodanig erg, en je had jezelf ook zodanig opgefokt gekregen, dat je zo hard begon te hoesten en te wurgen dat je meteen maar overgaf, op jezelf, het tapijt, papa en mij. Fijn hoor. Ik heb het vijf dagen volgehouden, telkens met ongelofelijk veel misbaar, gehuil, geworstel en een emmer. Intussen vind ik de kool het sop niet meer waard, en ben ik ermee opgehouden. Je hebt er nog steeds wat last van, maar het is wel al veel geminderd.
Trouwens, dat was niet het enige. Donderdagmorgen stelde ik verbaasd vast dat je een vijftal muggenbeten in je gezicht had, en dat terwijl je onder een klamboe slaapt. Nu ja, er kan altijd wel een mug in verzeild geraakt zijn, maar dan nog zo’n agressieve… Toen ik je donderdagavond van school ging afhalen, wist ik wel beter: je had intussen zo’n twintigtal rode stippen, en de juf wist me te zeggen dat je ’s middags nauwelijks gegeten had. Bij nadere inspectie thuis bleken het blaasjes te zijn: windpokken! Toch nog even naar de dokter gebeld om te vragen wat ik moest doen, en of die andere medicatie kwaad kon. Niet dus, zodat ik maar een fles eosine heb gehaald, en al je blaasjes ben beginnen aanstippen. Je leek wel het gestippelde monster! Gelukkig had je er verder geen last van: geen koorts, geen hangerig gedrag, nauwelijks jeuk, alleen af en toe een pok die vervelend deed, zoals je het zelf uitdrukte. Je hebt wel meer geslapen dan anders, en de vrijdag heb je zelfs de hele dag in pyama rondgelopen. Niet dat dat je hinderde in het bouwen van een frittakaas of zo :-p Het heeft wel de plannen voor de zondag in de war gestuurd: normaal gesproken was er het verjaardagdineetje voor Alexanders eerste verjaardag, maar dat wilden we ons niet riskeren natuurlijk. Uiteindelijk is het hele feestje zelfs niet doorgegaan wegens nog andere zieken.
Maandag heb ik je ook nog thuisgehouden, maar omdat je je zo verschrikkelijk verveelde en zo vol energie zat, ben je gisteren toch wel naar school gegaan. Alle blaasjes waren intussen opgedroogd, en de dokter had me verteld dat het dan wel mocht. Je had nog wel de stippen in je gezicht, maar dat was het minste. De windpokken zijn trouwens de ronde aan het doen op school, Marthe had het ook al goed zitten.

Vandaag (hehe, eindelijk zover geraakt) ben je dan weer netjes naar school geweest, in de namiddag naar het turnen, en daarna wilde ik met je bij de kapper langs. Je haar was intussen vreselijk lang, ik zeg het al van in augustus dat het moet geknipt worden. Deze keer wilde ik het liever niet zelf met de tondeuze doen, maar zag ik er graag wat snit in. Delphine had me verteld dat de kapper om de hoek ook kindersnits deed, en aangezien de woensdagnamiddag zonder afspraak was, zijn we even gaan kijken. Om vier uur zat er nogal veel volk, maar ze raadde me aan tegen vijf uur terug te komen. Het resultaat is dat je nu een fris modern kopje hebt, en dat je er nog veel ’stouter’ uitziet dan anders.
Je wordt nu helemaal een kwajongen, Wolf, en eigenlijk heb ik dat best wel graag :-p

Dan beloof ik al eens dat het niet meer zo lang zal duren voordat ik schrijf, is het weer bijna een maand… Jouw broertje houdt me meer bezig dan ik wil toegeven, geloof ik.

In ieder geval ga ik nu proberen jouw grote vakantie te beschrijven, voordat ik het zelf allemaal weer vergeten ben. Jou moet ik dat niet vragen, want blijkbaar is het normaal dat je bijvoorbeeld niet meer weet wat je precies hebt gedaan in de klas, of wat je ’s middags hebt gegeten. Soms vind ik dat wel wat frustrerend, want ik ben eigenlijk echt wel geïnteresseerd in dat kleine leventje van jou, en ik zou wat meer willen inpikken op jouw klasactiviteiten. Ach ja, dat komt nog wel zeker?

De grote vakantie begon lekker rustig, voor mij dan toch :-p Omdat ik met die dikke buik rondliep en nog een hoop wilde doen vooraleer je broertje werd geboren, ging je twee dagen in de week naar de opvang, op dinsdag en donderdag, samen met Marthe. Ik had niet de indruk dat je veel met haar speelde, dat deed je voornamelijk met de oudere kinderen. Erg leek je de opvang niet te vinden: thuis was maar thuis met mij, en daar had je tenminste vriendjes in de buurt. Toch was je wel blij als je me zag. De opvang was echter maar open de eerste twee en de laatste twee weken van de vakantie, maar daar heb ik dan ook dankbaar gebruik van gemaakt.

Vrijdagnamiddag vertrokken we dan, zodra papa klaar was, naar zee: omaly en bompa hadden ons opnieuw uitgenodigd voor een weekendje, in Koksijde deze keer. Je mocht met ons mee-eten aan tafel, maar ging daarna vrij vlot je bed in. Dat vond je wel wat raar: je bed stond bij ons op de kamer, en toch gingen wij nog niet mee slapen. Je bent dan later die avond, toen wij kwamen slapen, nog eventjes wakker geweest, maar ik denk niet dat je daar de volgende dag nog iets van wist.
Er zat wel een groot nadeel aan het feit dat je bij ons op de kamer sliep: ’s morgens was je wakker rond zeven uur, en je vond het heerlijk dat je meteen je klep kon openzetten en bij ons in bed springen. Papa en ik kreunden even onder het verbale en fysieke geweld, en besloten toen dat de tv misschien geen slecht idee was, gezien het feit dat we pas tegen negen uur aan de ontbijttafel werden verwacht. We hebben je er ook op uitgestuurd om bompa en omaly wakker te maken, maar bompa was al in geen velden en wegen meer te bekennen, die was ook al vroeg wakker en gaan wandelen.
Na het ontbijt zijn jullie, zijnde papa, bompa, nonkel Koen en tante Else gaan zwemmen in het verwarmde binnenzwembad van het hotel. Ik geloof dat jullie er vooral ‘haai’ hebben gespeeld, met een vermoeide maar bijzonder opgefokte Wolf tot gevolg :-p Ikzelf heb ondertussen geslapen want ik had die nacht geen oog toegedaan.
Daarna zijn we samen iets gaan eten in een restaurant op de dijk, maar zijn voor de koffie toch maar naar binnen gegaan, uit de felle wind. Jij werd wat ongedurig, en mocht met een go-car-achtig iets gaan rijden, iets waar je ongeveer een uur om gezaagd hebt. Na vijf minuten was de lol er blijkbaar al af, ook al mocht je een half uur rondrijden, en hebben we het ding maar teruggebracht. Toen zag ik een kledingwinkel, een typisch dijk-ding, waar ze onder andere Spidermankousen verkochten, en je was wildenthousiast toen ik je even later toonde wat ik voor je gekocht had.
Toen was het eindelijk strand-tijd: hoewel het aan de frisse kant was door de harde wind, gingen jij, papa en bompa vrolijk aan het graven, terwijl ik onder een felgroene parasol een poging deed om te slapen. Een halve put later wilde jij richting het water, en ja hoor, je was binnen de korste keren drijfnat. Niet dat dat erg was, alleen niet bijzonder warm, zeker omdat ik geen andere droge kleren bijhad. Na een uur of twee was het welletjes: je was doodop van altijd maar in het water te springen, de golven te ontwijken of ze juist tegemoet te lopen. Ook bompa en papa waren intussen behoorlijk moe. Bibberend kwam je bij mij (waarbij de fluogroene parasol bijzonder goed zijn taak van baken vervulde), waarop ik je uit je natte kleren stroopte, een droog onderbroekje aantrok, en in een droge handdoek wikkelde. Gelukkig was het hotel op nog geen tien minuten wandelen (het geploeg door het zand inbegrepen) zodat je al snel onder een warme douche stond te bekomen. Je had er overduidelijk enorm van genoten.
Daarna hebben we allemaal samen rustig iets gedronken op het terras in de warme zon, en heb jij al een boterham met kaas gekregen. Tegen dat het zeven uur was, tijd voor ons om aan tafel te gaan, lag jij al in je bed.

De volgende dag zijn papa en ik met je gaan zwemmen, en heeft papa jou bezig gehouden terwijl de rest van de familie genoot van sauna en massage Daarna werd alle bagage in de auto geladen, en zijn we met zijn allen de kusttram opgestapt richting Nieuwpoort. Zo’n tram blijft een belevenis voor jou
Toen we amper op de dijk waren, stond er een grote, oude typische paardenmolen. Ikzelf mag niet gedroomd hebben dat ik erop moet zitten omdat ik dadelijk ongemakkelijk zou worden, maar jij vond het wel leuk. In het begin vertrouwde je het zaakje niet helemaal (omaly wou eigenlijk dat bompa meeging met jou om je vast te houden, maar ik vond dat je al groot genoeg was), na een tijdje vond je het best leuk en opwindend, en uiteindelijk wou je er af, een beetje witjes om de neus, ik vermoed om dezelfde reden als ik er in de eerste plaats al niet op wilde. Datzelfde vermoeden is ook al bevestigd in de auto: je bent wagenziek. Dan begin je te klagen dat je buik pijn doet, dat je zou moeten overgeven, en dan zie je compleet wit en grauw, arme jongen. Ik heb echt medelijden met jou, maar ik kan er niks aan doen. Hopelijk gaat het bij jou sneller over dan bij mij, want ik heb het nog steeds behoorlijk serieus zitten.
Na een korte wandeling op de dijk gingen we dan iets eten, daarna opnieuw de tram op, en in de auto huiswaarts. Het heeft, geloof me, geen tien minuten geduurd voor zowel jij als papa lagen te slapen, helemaal tot in Wondelgem :-p Jaja, die mannen…

De week daarna verliep ook heel gewoon. Alleen jammer dat het weer niet meewilde, want anders had ik het zwembadje kunnen opzetten, en waren we quasi nonstop buiten gebleven.
Op vrijdagavond belde Delphine dan: of we soms geen zin hadden om op zaterdag (ze voorspelden eens mooi weer) te komen barbecuen ’s avonds. Daar zeiden we natuurlijk geen nee tegen, zodat we, na een dagje schilderen in Kobes nieuwe kamer (waarbij jij enthousiast geholpen hebt) tegen half zes het blokje om gingen. Jij had thuis al uitgebreid met water gespeeld in de twee wasmanden, maar Pieter had het zwembadje van Marthe opgezet. Het duurde dan ook geen vijf minuten of jullie zaten al in het water. Papa is dan maar snel even terug naar huis gelopen om verse kleren en handdoeken en dergelijke, en heeft meteen maar je pyama meegenomen zodat je daar kon slapen. Jullie hebben tot half acht in het water zitten spetteren, daarna snel wat gegeten, en tegen half negen lag jij in Marthes reisbedje in hun badkamer te slapen. Jullie waren zodanig moe dat er geen halve kik meer te horen was. Tegen half twaalf heeft papa jou dan uit je bedje getild, naar huis gedragen, en daar weer in bed gelegd. Je was wel wakker, maar heel veel wist je er de volgende dag toch niet meer van.
De zondag zijn we dan met ons drietjes even gaan rondlopen op de Gentse Feesten, gewoon rustigjes, een ijsje eten, wat kraampjes bekijken… Je vond het ‘peshiaal’, al die mensen overal, en de muziek en de clowns en zo.

Maandag de zestiende juli gingen we opnieuw naar de gynaecoloog, en werd ons vermoeden bevestigd: Kobe lag nog steeds in stuitligging, en had precies niet veel zin om zich te draaien. De dokter wilde nog een weekje wachten, en dan, als de baby zich nog niet had gedraaid, overgaan tot een keizersnee een paar dagen later. Jij vond het vooral jammer dat het geluid van de monitor kapot was, want zo’n blaadje met wat kriebellijntjes op vond je maar niks, terwijl het geluid van zijn hartje wel best spannend was.
De rest van de week was opnieuw rustig: ik had eigenlijk verschillende keren met jou naar de Gentse Feesten willen gaan, maar met die buik zag ik dat niet zo goed zitten wegens veel te snel moe. Op donderdag wilde ik wel met oma en jou een poppenvoorstelling van het Puppetbuskerfestival meepikken op de Site (aan de Gasmeterlaan), maar er konden om het half uur amper zeven mensen binnen, die dan nog willekeurig werden uitgekozen, zodat we na een uur wachten gewoon door zijn gegaan. Jammer, maar niks aan te doen. Aangezien we vlak bij het speeltuintje aan de Blaisantvest waren en jij al heel lang had gevraagd om daar eens te mogen spelen, hebben we dat dan maar gedaan. Je amuseerde je kostelijk: oma moest mee in de trein, we hebben met ons drieën op de wip gezeten, en ik denk dat je ongeveer een halve kilo zand hebt meegezeuld naar huis. Daarna zijn we nog de stad in gegaan: we hebben rondgelopen, oliebollen gegeten, gekeken naar breakdancers,… Je wilde ook perse een ballondiertje, maar het bleek een teleurstelling: toen we een schildpadje vroegen, kreeg je geen hoedje maar een klein armbandje. Gelukkig liet je je ontgoocheling niet echt merken, pas thuis zei je er iets van. Je bent toch echt wel lief, kleine man!

De volgende dag, zijnde de vrijdag, zijn we dan samen met Sofie en de meisjes naar Shura gegaan: we moesten al heel lang eens langsgaan ter ere van haar kleinzoontje Albert. Ook al had ik gezegd dat ze zeker geen eten moest doen, en dat taart meer dan voldoende was, toch had ze willen vasthouden aan Tsjetsjeense tradities, zodat de tafel gedekt stond met gevulde kip, een speciaal courgettegerecht en frietjes, en daarna taart. Wij hadden allemaal net gegeten, zodat we uit beleefdheid wat van de kip hebben gegeten, en daarna vooral taart. Van die taart heb ik trouwens zowat de helft meegekregen, poeh… Ze was echt wel lekker, daar niet van, maar zo zwaar…

Rond half vijf zijn we doorgegaan, en in ‘t passeren ben ik nog even aan de Zuid gestopt. In het Zuidpark stond namelijk een hoop kinderanimatie: een springkasteel voor kleintjes, een hoop klim- en klautergerief, een schminkstand, een podium… Jij was de koning te rijk met dat springkasteel, en ik geloof dat je het bijna een uur hebt volgehouden, tot het plots begon te regenen en ze het boeltje hebben opgedoekt. Het was tegen dan toch tijd om naar huis te gaan, je was doodop.

Het daaropvolgende weekend hebben we met opzet rustig gehouden, zodat we konden genieten van de tijd met ons drietjes, ons laatste weekend zonder baby.

Op maandag mocht je trouwens voor het eerst op kamp. En nee, daarmee bedoel ik geen echt kamp met tenten en slapen en zo, maar een dagkamp voor kleuters op de schoolterreinen van de Voskenslaan. Het thema was ‘Sprookjes’, en we hadden afgesproken dat zowel jij als Marthe zouden gaan. Op maandag zijn echter Pieter en ik elk apart gereden, gewoon omdat we jullie allebei wilden begeleiden op je eerste dagje. Het was met grote ogen en een bang hartje dat je er stond: er waren echt veel kinderen van alle leeftijden, en je liep een beetje verloren. We zijn dan ook gebleven tot jullie in de juiste groep waren verzeild, en handje in handje met Marthe liep je naar binnen. Toen ik jullie tegen half vijf ging ophalen, zag ik echter al van ver een klein jongetje in zijn regenvestje tussen de hekkens doelloos rondlopen: je had gedacht dat ik jullie al meteen om vier uur ging staan opwachten hebben, en je begon dan ook prompt te huilen toen je me zag. Arme jongen, mijn hart brak. Je had je nochtans prima geamuseerd, zei je later. Marthe zat ondertussen wel binnen vrolijk te spelen, en die lachte breeduit. Het leed was snel geleden, de boekentasjes opgehaald, en de volgende dag ging je probleemloos met Marthe en Pieter mee. ’s Avonds ben ik je gaan ophalen, hebben we thuis gegeten en ons boeltje gepakt, en heb ik je naar oma gebracht. De volgende morgen moest ik immers al vroeg in het ziekenhuis zijn. Jij vond het jammer dat je niet mee mocht, maar toen ik je uitlegde dat er niemand mocht bijzijn wanneer Kobe ging geboren worden, behalve papa dan, kon je je ermee verzoenen.
De volgende dag heeft oma je dan afgezet op kamp, en is je om half vijf ook weer gaan ophalen, om dan bij mij in het ziekenhuis te komen: je had immers een broertje! Eerst was je uiteraard wat onwennig en deed je nogal stoer: mama lag immers met een hoop draadjes in een ziekenhuisbed, en dan lag er een baby in zo’n klein bakje. Toch was je meteen heel erg lief: je kroop even bij mij in bed om me te knuffelen, en wilde dan meteen Kobe grondig bekijken en aanraken. Trots verkondigde je tegen alle verpleegsters en oma en iedereen die het horen wilde, dat je nu een grote broer was, en dat je ging zorgen voor je kleine broertje en hem zou beschermen. Je was dan ook apetrots toen je, op papa’s schoot weliswaar, hem even mocht vasthouden. Je bleef hem maar strelen en voorzichtige kusjes geven. Ik had een beetje gevreesd voor een jaloerse reactie, maar daar was helemaal geen sprake van: je was heel erg lief en bezorgd om hem, en wilde nog het liefst van al bij ons blijven. Toen ik je echter had uitgelegd dat dat niet kon, en dat ik in het ziekenhuis moest blijven omdat de dokter mijn buik had opengesneden, ging je zonder problemen met oma mee naar huis. Ze vertelde achteraf dat je behoorlijk onder de indruk was, maar toch probleemloos ging slapen.

Heh. Het vervolg is voor morgen, het is welletjes voor nu.

Goh, Wolfje, ik ben gewoon beschaamd wanneer ik zie hoe lang het geleden is dat ik je nog geschreven heb. Ik heb er wel een soortement van excuus voor: als je 8 maanden zwanger bent, of net bevallen bent, heb je echt geen zin meer om uren voor je computer te zitten en te schrijven. Lam excuus, ik weet het, maar het is wel zo.

In elk geval is de grootste omwenteling van de voorbije twee maanden, en zelfs eigenlijk van je hele leventje, het feit dat je er een broertje hebt bijgekregen. Het heeft alles voor jou op zijn kop gezet, maar je vindt het maar wat leuk. Ik heb je natuurlijk zo goed mogelijk proberen voor te bereiden op wat ging komen, maar je weet nooit natuurlijk. Zo heb je een tuutje mogen kiezen voor Kobe, heb je kleertjes uitgezocht, hebben we samen de wieg opgezet (papa heeft er zelfs een filmpje van gemaakt), hebben we samen alle kopjes gevuld met doopsuiker, heb je ons geholpen de kamer van Kobe te schilderen… En uiteraard hebben we er heel veel over gesproken, en heb ik je heel erg duidelijk proberen maken dat Kobe ook veel tijd ging vragen, dat je vaak alleen ging moeten spelen, vooral als ik borstvoeding ging geven, en dat jullie dan met twee gingen zijn. Dat heb je perfect geaccepteerd, en nu zeg je zelf dat ik twee lieverdjes heb.
Je bent ongelofelijk lief voor Kobe: zodra hij nog maar een kik geeft, ben je ernaartoe om hem te troosten en een tuutje te geven, of gewoon te kijken wat er scheelt. Je gaat ook regelmatig in de wieg kijken of hij nog wel goed ingestopt is, en verzint alle mogelijke speelgoed voor hem: je haalt knuffelberen, en gisteren ben je op het idee gekomen om, wanneer hij wakker is en ligt te kijken, dat verkleurende lichtballetje in zijn wieg te leggen. Ik moet zeggen, hij ligt er inderdaad geïntrigeerd naar te kijken… Je houdt ook rekening met hem: ons ochtendritueel in de weekends en de vakantie bestaat erin dat je naar boven komt, bij me in bed kruipt, we even knuffelen en de komende dag overlopen, ik dan een verhaal van de Rode Ridder voorlees, en we bijna onveranderlijk eindigen met een woest gevecht in bed, doorgaans Spiderman (dat ben jij dan) tegen de slechterik (papa of ik). Nu is Kobe er natuurlijk bijgekomen, en als ik hem moet eten geven temidden van dat ochtendritueel, dat makkelijk een uur kan duren, dan vind je dat heel normaal, en dan ga je ook geduldig wachten. Dan begin je zelf een frittakaas te maken, of haal je er een hoop knuffels bij, of verzin je de meest gekke spelletjes waaraan ik kan meedoen zonder Kobe te verwaarlozen…
Wanneer we buitenshuis zijn, dan wil je eigenlijk trots aan de hele wereld je broertje tonen, desnoods aan compleet onbekenden die voor ons aan de kassa van de Delhaize staan. Je zal hem dan ook geen moment uit het oog verliezen, en wil hem voortdurend beschermen. Je geeft hem ook vaak spontaan kusjes, of een streeltje, haalt zijn tuut of iets anders dat ik nodig heb, enzovoort. Je bent echt een droomjongetje wanneer het op je broertje aankomt, en gedraagt je als een echte grote broer. Blijkbaar denk je er ook soms over na: zo kwam je onlangs bij me, en vertelde me dat je hem later, wanneer hij ook naar jouw school zal gaan, ging beschermen. Als de grote jongens hem zouden pesten, dan zou jij ernaar toe gaan en zeggen: “Jij mag hem niet pesten, hij is mijn kleine broertje, en anders ga ik hééééééééééél boos worden, want ik ben zijn grote broer!” En je kijkt dan zo ongelofelijk ernstig, gemeend en met vuur in je ogen. Ik zie je graag, mijn liefje!

Nu ga ik proberen, aan de hand van de agenda en de foto’s, te vertellen wat er sinds het vorige verslag allemaal is gebeurd. Het eerste grote moment was toch wel het schoolfeest. Al dagenlang was je aan het aftellen, en je had me al volledig verteld wat de bedoeling was. Op het moment zelf was er het grote podium, met een lange catwalk in het publiek. Het was stralend weer, gelukkig maar, en ik had je iets voor twee afgezet bij de juf. Daarna ging ik snel weer even naar huis om oma, opa en papa op te halen. Gelukkig wonen we dicht bij de school, want het was anders niet te doen om in de buurt te parkeren, had ik zo de indruk. We posteerden ons met een stoel en een drankje in het publiek, puften in de zon, en wachtten tot het jouw beurt was. Plots zagen we een meute kleine jongens (zoals opa het omschreef) opkomen, allemaal netjes in een witte schort met muzieknootjes op, en een soort instrument in de hand. Er waren trommels, triangels, toeters, en jij had twee stokjes vast waarmee je op elkaar moest tikken, op het ritme van een van de liedjes van K3. Zoals een massa andere ouders spurtte ik naar voor om jou toch op foto te proberen krijgen, maar je zat nogal in het midden. Al bij al was het eigenlijk wel schattig om te zien! Na jouw ‘optreden’ zijn we je dan maar dadelijk gaan ophalen bij de juf, en aangezien ik het lastig had in die warmte met mijn dikke buik, en ook jij duidelijk moe was van de opwinding, zijn we niet zo lang meer gebleven. Uiteraard heb je wel uitgebreid je klas getoond aan oma en opa, hebben we een ijsje gegeten, moest je perse nog een hele tijd op het springkasteel - je doet echt niks liever - en heb je oma en opa een rondleiding gegeven bij de speeltuin. Je straalde helemaal van trots, nu je alles eens mocht tonen, en jij op bekend terrein was en oma en opa niet.

Het daaropvolgende ’specialleke’ was een paar weken later: we waren uitgenodigd bij vrienden van papa, Serge en diens vrouw, om te gaan barbecuen. Ze hebben een zoontje van een paar maanden ouder dan jij, Arthur, en we hoopten dat jullie dat leuk zouden vinden. Het weer was jammer genoeg allesbehalve: we zijn buiten begonnen, maar nog voor we goed en wel aan tafel konden, zijn we al naar binnen moeten vluchten, ondanks het uitgerolde zonnescherm. Jij en Arthur waren heel erg gereserveerd tegenover elkaar: jij was op vreemd terrein, en hij was nogal beschermend over zijn spullen. Je mocht wel met een en ander spelen, maar pas nadat zijn moeder hem scherp had terechtgewezen. Zo leuk vond je dat ook niet, zodat je al meteen wat weigerachtig stond. Het duurde tot jullie samen naar tv mochten kijken, en dus onnozel begonnen te doen in de zetel. Al bij al toch nog geslaagd, dus.

Twee dagen voordien had je me nog maar eens apetrots gemaakt door te tonen hoe flink, welopgevoed en braaf je wel kon zijn. Ik had de vrijdagavond namelijk personeelsfeest op school, voorafgegaan door een receptie, en de huldiging van een lieve collega die met pensioen ging. Een hoop leerlingen van me had een en ander voorbereid, en ik wilde dat eigenlijk echt niet missen. Het probleem was echter dat papa in de file rond Brussel zat, en niet op tijd thuis geraakte. Ik zat al te vloeken en te grommelen, tot Vallery belde om te vragen waar ik bleef. Toen ze hoorde wat het probleem was, zei ze dat ik jou gewoon moest meebrengen, en dat papa jou dan wel daar kon ophalen. Heh, zo ver had ik nog niet gedacht. Ik heb je dus uitgelegd wat de bedoeling was, je gevraagd lief, beleefd en gehoorzaam te zijn, en je mocht mee. En ja hoor, je hebt netjes staan luisteren tijdens de speeches, hebt rustig rondgelopen, geknuffeld met Vallery, en je al bij al bijzonder goed gedragen, in die mate dat de collega’s me erover aanspraken. Ik heb er geen idee van of je het eigenlijk leuk vond, maar het was vooral iets van grote mensen en dus per definitie cool. Tegen acht uur is papa je dan komen ophalen, en je sputterde zelfs nog eventjes tegen…

De woensdag daarna mocht je opnieuw bij Delphine, Pieter, Marthe en Victor blijven eten, want ik zat alweer vast op school, deliberaties deze keer. Ook nu had je het fantastisch gehad: je had flink gegeten, ongelofelijk veel gegiecheld met Marthe en zowat alle vuile woorden opgesomd die jullie kennen, en je was druk aan het spelen met de plasticine toen ik binnenkwam. Ik ben Delphine echt dankbaar, want je was het meest blije jongetje dat ik ken, en niet zo’n zielig kasplantje dat op het schoolmuurtje zat te wachten…

Twee dagen later was het vrijdag 29 juni, de laatste schooldag dus. Ik weet niet in hoeverre dat toen tot jou doorgedrongen is, maar ik was er niet bij: je school eindigde voor één keertje om twaalf uur, zonder opvang daarna, en aangezien ik zelf op mijn eigen school moest zijn, kon ik je moeilijk ophalen. Oma is dan maar in de bres gesprongen, heeft jou opgepikt op school, de sleutel uit je schooltasje gehaald, bij ons thuis je valiesje opgehaald, en is naar Zomergem gereden. Ik had eerst voorgesteld dat ik je dan in de loop van de namiddag zou komen halen, maar ze stelde voor dat je zou blijven slapen. Opa drong er dan op aan dat je meteen het hele weekend zou blijven, en papa en ik zeiden niet neen natuurlijk: een lekker rustig weekendje voor onszelf, nu de nieuwe baby er nog niet was.

Uiteindelijk zijn we je op zondagvoormiddag gaan ophalen: we waren uitgenodigd voor een barbecue bij nonkel Roeland en tante Sarah, samen met Sepp, Sofie en de meisjes. Gelukkig was het weer deze keer wél zoals het hoort: papa was zelfs verbrand! Jullie hebben non-stop buiten zitten ravotten, lawaai maken, spelen, grote mensen lastig gevallen en er duidelijk van genoten! Ook voor ons was het meer dan geslaagd: lekker eten, goed gezelschap, zalig weer, en kinderen die zichzelf voor het grootste deel bezig hielden, wat wil ne mens nog meer?

In elk geval ben ik met dit verhaal tenminste al in juli geraakt, kleine man, maar de rest zal voor de volgende keer zijn. En ja, ik beloof plechtig dat het deze keer niet zo lang meer zal duren, echt waar, ook al zijn er nu twee blogs die ik moet onderhouden :-p

Maandag was het gewoon heerlijk buiten! Het was wel twintig graden, en we hebben dan ook de hele tijd buiten gezeten. Ik voornamelijk in de hangmat, met jou boven op mij, en dan maar schommelen en giechelen en kriebelen! Je hebt ook hele maaltijden voor mij gekookt, met een lange stok in de parasolpoot :-p Ik moest wel opletten, want alles was héél héél hééééééééééél warm volgens jou.
Pas toen de werkman weg was, zijn we samen naar de Lidl gegaan, en om brood: we hadden toch eten nodig voor de volgende dagen! ’s Avonds heb ik je dan maar gedoucht in bad, zoals jij het uitdrukt. Je krijgt niet alle dagen een echt bad, dat is ook niet goed voor je velletje, maar het was echt wel nodig je te wassen, snoetie. Je amuseert je met de sproeier, en je mag jezelf afsproeien, iets wat je blijkbaar heel leuk vindt.
Dinsdag moesten we weer vroeg opstaan: tegen half acht waren de werkmannen hier weer, en werd het weer een geklop, geboor, gebeitel en gehamer van jewelste. Alles zit onder een fijn wit stof.
Het weer was totaal omgeslagen: het druppelde af en toe even, maar het was vooral bijzonder koud. Geen weer om veel buiten te spelen dus, en dus heb ik je maar wat tv laten kijken. Ik heb zowat de hele voormiddag in de keuken gestaan: soep gemaakt, en een ganse reeks rijstpapjes met fruit onder. In de namiddag kwamen Quinten, Aaricia en Jorunn namelijk spelen, en ik wist dat mama Nathalie heel graag rijstpap eet. Wist ik veel dat de kinderen dat niet lusten… Niet dat dat erg was, iedereen amuseerde zich kostelijk. Je bent wel een enorme baasmaker, Wolf, je zegt op je eigen terrein voortdurend wat de anderen mogen en niet mogen doen. Het was wel leuk om jullie allevier aan je kleine tafeltje te zien zitten, eerst tekenen, en daarna eten.
Uiteindelijk hebben jullie zelfs nog een half uurtje buitengespeeld, met een pull en een dikke jas aan. Het was droog, de koude alleen kon de pret niet drukken.

Daarna was je gewoon uitgeteld. We hebben gegeten, en toen je net beneden zat, fris gedoucht en in je pyama, kwam papa thuis Die heeft je nog een verhaaltje voorgelezen, en daarna mocht je in bed. Eerst moest je nog uitgebreid je CD-gordijntje tonen dat we in de voormiddag samen hadden zitten maken: een ganse reeks oude schijfjes, aan elkaar geplakt met de blinkende kant naar buiten, en zo negen onder elkaar. Het geeft een heel leuk effect, en zou de muggen weghouden, naar verluidt.

Vandaag was je uit jezelf wakker, en ben je heel even bij mij in bed gekropen. Daarna heeft papa je aangekleed, voor hij naar kantoor is vertrokken.
We hebben zo’n beetje vanalles gedaan, vooral ook opgeruimd boven, en jij zat intussen in de kasten te spelen… tot je plots de vrachtwagen van Facq zag passeren! Je kon niet snel genoeg beneden zijn, want die ging weer een bewegende laadklep hebben! En jawel hoor, nadat het bad gelost was, mocht jij weer op de laadklep staan, en deze keer zelfs zelf het ding bedienen! Je glunderde van onder tot boven!
Het bad zat verpakt in een gigantische kartonnen doos, en die hebben de werkman en ik samen op het terras gezet. Met enige moeite heb ik er een deurtje in uitgesneden, en toen heb ik met de parasolvoet, een trekker, een oude plastieken buis, een paar oude lakens en een hoop wasspelden er een groot dak opgezet. Jij voelt je de koning te rijk, hebt er al een hoop kussens in gesleept, en ook een matje voor de hond. Die vindt dat wel leuk, en gaat er dan ook effectief in liggen. Gelukkig schijnt de zon vandaag, al is het wel behoorlijk koud.
Toen was het etenstijd, en blijkbaar is kip met groenten en mie in de wok niet zo’n geslaagde combinatie voor jou: je hebt er niet echt veel van gegeten. Alleen de dreiging dat je anders geen ijsje zou krijgen, hielp. Het is vandaag namelijk woensdag, en woensdag met mooi weer is ijsjesdag!
Toen je het muziekje van de ijskar hoorde, ben je dan ook naar buiten gesprint, met mij in je kielzog. Je wilde deze keer een pistache-ijsje, en dat ging vlot binnen. Het was dan ook een heerlijke locatie: languit op de kussens in je huisje, waar het door de zon en het feit dat de wind afgeschermd was, eigenlijk best warm was.

Nu zit je eventjes naar tv te kijken, en op die manier ook te rusten. Je slaapt al heel lang niet meer ’s namiddags, maar hebt dan wel behoefte aan een rustig moment. En op die manier kan ik een beetje op mijn computer zitten typen :-p

Oh, nog bijna vergeten zeggen: je gaat tegenwoordig helemaal zelfstandig (zolang het bij een plasje blijft natuurlijk) naar het grote toilet! Man, gemakkelijk dat dat is! En zelf ben je zo fier als een gieter. En terecht natuurlijk, kleine snoet!

Ik denk dat je nu al ongeveer een drie kwartier slaapt, Wolfje, en het is maar best ook. Je was totaal uitgeput en compleet je gewone ritme kwijt. Niks dat een goed nachtje slaap in je eigen bedje niet oplost, hoor.

Gisteren hebben we dus helemaal niet buiten kunnen eten, het was behoorlijk hard aan het regenen zelfs. Al bij al hebben we geen klagen gehad: op een of andere manier zijn we erin geslaagd telkens tussen de buien door buiten te lopen. Gisteren zijn we dus na het ontbijt met pannenkoeken naar de speelwereld getrokken. Wij, dat zijn jij, ikke, Roeland en Sarah. Papa bleef in het huisje omdat hij de spaghettisaus ging maken (buitengewoon heerlijk recept van je papa) en eigenlijk ook wel wat stilte wilde. Ik kon hem geen ongelijk geven. Zodra we binnenkwamen in de Baluba, repte jij je naar de klimkooi, of hoe moet ik dat nu eigenlijk noemen ? Het ding bestaat uit een volledig gekapitonneerde omgeving, met weggetjes, doorgangen, klimtoestanden in mousse, brugje, grote kokerglijbaan, enz. enz., volledig opgetrokken met beschermende kussens en netten, zodat alles superveilig is en toch compleet doorzichtig voor bezorgde ouders. Het is totaal niet de bedoeling dat ouders er mee binnengaan, maar ook Sarah, en vandaag zelfs papa zijn al mee gaan klimmen: je bent er eigenlijk gewoon nog net iets te klein voor. Let wel, ze waren lang niet de enigen hoor ! Roeland en ik zaten ondertussen in het café een koffie te drinken, maar gelukkig wel aan een raampje vanwaar we jouw capriolen konden volgen. We zijn niet eens moeten verhuizen: de andere kant van de speelwereld interesseerde je niet meer, enkel nog dat klimgedoe.
Ik had geleerd van je gekrijs en gespartel de dag voordien, en ben je dus verschillende keren gaan zeggen dat we bijna gingen eten in het vakantiehuisje bij papa, dat je nog vijf minuutjes kreeg, dat je er nog één keertje op mocht… En ja hoor, toen ik je dan uiteindelijk definitief ging halen, kwam je zonder protesteren mee. Ik denk dat je ook wel doodop was van al dat geklauter.
Papa had snel nog even naar Roelands GSM gebeld omdat we vergeten waren tomatenpuree mee te nemen van thuis, en dus zijn we met een ommetje via de supermarkt naar huis gestapt, alweer tussen de buien in. Papa had dus nog heel even nodig om zijn saus af te werken, maar dat vond jij niet erg: je had precies wat tijd nodig om te bekomen van de opwinding en het lawaai.

We hebben dan rustig spaghetti gegeten, en Roeland heeft zich kapot gelachen met jouw manier van spaghetti scheppen, en vooral van het niet-scheppen: maar best dat we je voorzien van zo’n hard plastieken slabbetje met opvangbak: ik denk dat er op een bepaald moment meer spaghetti in dat bakje lag, dan in je bord. Je bent nochtans apetrots dat het lukt, en eigenlijk hoeven we je niet zoveel meer te helpen (behalve dan af en toe weer eens je eten transfereren van het bakje naar je bord :-p ) Als toemaatje had papa nog voor heerlijke fruitsla gezorgd, met als resultaat dat we allemaal teveel hebben gegeten.
Een korte rustpauze later zijn we dan opnieuw naar Aqua Mundo getrokken, en je kraaide van plezier. Yep, soms, als je heel erg opgewonden bent en je echt heel erg in je sas voelt, zet je het op een gillen: een hoog, snerpend geluid waar wij potdoof van worden als we je net toevallig op de arm hebben. Je bent je maar al te goed bewust van dat effect, en doet het er soms om. De mensen om ons heen kijken dan meestal verschrikt in jouw richting, want de gemiddelde politiesirene heeft er niks aan.
Deze keer hebben we je je zwembandjes van Winnie The Pooh aangedaan, maar daar ben je niet zo voor te vinden: het knelt aan je bovenarmen, en je hebt nog niet door dat dat eigenlijk wel zo’n beetje de bedoeling is. Toch heb je ze aangehouden, zij het niet honderd procent opgeblazen.
Opnieuw hebben we vooral veel in de snelstromende lus gezeten, en ook de ‘warme bubbeltjes buiten’ is een van je favorieten, al wilde je snel naar binnen toen het vrij hard begon te regenen en onze hoofden snel afkoelden. Uiteraard mocht de glijbaan niet ontbreken: je bent zelfs een keertje meegegaan in de hele grote kokerglijbaan van 84 meter, veilig op papa’s schoot, en je vond het buitengewoon wijs. De wildwaterbaan hebben we ons niet geriskeerd: ze is veel te wijd en er is dus veel te veel risico dat je van papa’s schoot zou glijden, met alle gevolgen vandien. Per slot van rekening kan je niet zwemmen, al geef je er nu wel de aanzet toe. Je vond het ongelofelijk amusant om van de een naar de ander te gaan, trappelend met je voeten, maar wel met uitgestrekte armen. Het drijfvermogen van die zwembandjes is vrij behoorlijk, maar dat weet jij niet natuurlijk. Het ging je om het gevoel in het water te hangen zonder steun, en regelmatig kwam er toch nog een paniekerige blik in je ogen, als je inderdaad alle steun even kwijt was. Het voelde net aan als toen je leerde lopen, ook netjes van de een naar de ander steun zoekend. Gelukkig besef je wel hoe gevaarlijk het water wel is, en klamp je je stevig vast aan een van ons.
Rond vijf uur zijn we het water uitgegaan, het was echt welletjes voor ons allemaal. Omdat het stevig aan het gieten was toen we in de centrale ruimte kwamen, hebben we er nog een ijsje gegeten. Jij kreeg een kinderijsje, maar blijkbaar is zelfs één bol ijs al teveel voor jou, laat staan de twee bollen met slagroom en koekjes. Nonkel Roeland heeft zich er dan maar over ontfermd :-p

Een half uurtje later zijn we dan naar het huisje teruggekeerd, waar nonkel Roeland en tante Sarah hun gerief al netjes klaarstond. Ze zijn dan ook vrijwel onmiddellijk doorgegaan, tot jouw grote spijt. Je bent zo gek van hen, liefje, en zij ook van jou. Zo had nonkel Roeland zelfs snoep voor jou meegebracht: van die kersen die je eerst over je oren moet hangen, zo wil het de traditie. Tante Sarah had zelfs een washandje voor jou mee met poppetjes aan de vingers, iets waar jij veel mee zal spelen in bad, daar ben ik zeker van.

Toen ze door waren, hebben wij nog wat gespeeld, heb je gegeten en wat tv gekeken, en tegen half acht lag je in bed. Dat bed was trouwens nog niet zo evident: het was een groot bed, en geen spijlenbedje voor baby’s, en dan nog een vrij hoog, omdat er een paar schuiven onder zaten. Gelukkig was er een trapladdertje in het huisje, zodat ik die naast je bed heb gezet en je er dus zelf in en uit kon. Het grootste probleem was echter het feit dat er geen zijkanten aanzaten. Jij bent gewoon om ’s nachts vaak tegen de zijkant van je bedje te liggen, en daardoor ben je er hier een paar keer bijna uitgevallen. Er was een kinderbedje aanwezig, maar dat zouden we dan in de woonkamer moeten zetten hebben, zodat dat ook geen goeie oplossing was. Roeland heeft dan maar de bodemplank van dat bedje als zijkant in jouw bed gestoken, maar vrij vast zat dat niet. Plots hoorden we vrijdagavond een enorme bonk: papa ging snel kijken, en de plank was naar beneden gevallen, en jij lag half uit het bed, diep in slaap. Hij heeft jou gewoon weer teruggelegd, je ondergestopt, de plank teruggezet, en dat was dat. Ook zaterdagavond is dat gebeurd, en gisterenavond nog eens. Het was wel grappig: jij lag letterlijk half uit het bed, met je benen naar beneden en je romp en armen nog op het bed, alsof je staande in slaap was gevallen. Toch sliep je nog steeds. Ik moet dus echt, als ik je grote bed ga halen voor in je nieuwe kamer, er een kleuterbedrand bij kopen, eentje die ik onder je matras kan schuiven. Anders lig je elke avond steevast uit je bed.

In de loop van de avond heb je nog even bij ons in de zetel mogen zitten: je was klaarwakker en had behoorlijk wat dorst. Toch zijn we erin geslaagd je na een tiental minuten weer in bed te leggen. Een klein uurtje later hoorde ik plots een heel helder ‘Mama ?’, en toen ik ging kijken, wees je me op een grote spin op je plafond. Ik heb die dan maar opgestofzuigd, maar het zegt genoeg over jouw slaapgewoontes. Waarschijnlijk lag je alweer een tijdje wakker, maar durfde je niet opnieuw vragen om bij ons te zitten.

Rond een uur of drie ’s nachts begon je echter te huilen. Ik ging kijken, en je wilde niet meer alleen slapen, zei je. Zucht. Er was geen doen aan, en ik heb dan maar papa opgetrommeld. Die heeft van jou de belofte gekregen dat je na vijf minuutjes bij ons in bed opnieuw in je eigen bedje ging slapen. Je kroop helemaal tegen me aan, met beertje in je handen, en lag muisstil. Na een vijftal minuten - ik lag bijna in slaap - heeft papa je dan zonder protest weer in je eigen bed gelegd. Blijkbaar was je wat bang geworden, wellicht ook door die spin.

Deze morgen ben ik opnieuw rond acht uur opgestaan en ben beginnen opruimen en inpakken. Je reageerde dan ook verbaasd toen je rond kwart voor negen wakker werd: ‘Mama heeft al kleertjes aan!’ Gelukkig had ik je er al op voorbereid dat we die dag weer naar huis moesten, en heb je niet al te veel problemen gemaakt. We hebben netjes opgeruimd, alles ingeladen, de auto terug op de parking gezet, en zijn opnieuw naar de speelwereld getrokken.
Je hebt je opnieuw in het zweet gespeeld, mannetje, met deze keer papa in je kielzog. Vandaag wilde je trouwens ook de rest van de speelwereld verkennen, en papa zegt me dat jullie dat ook uitgebreid hebben gedaan: élk hoekje, autootje, springkasteel, glijbaan, doolhof hebben jullie afgelopen.
Na een goed uur waren jullie allebei pompaf en zijn we naar de Market Dome getrokken om daar iets te eten: dagschotel voor papa en mij, frietjes met kippennuggets voor jou. Daarbinnen is ook een kleine glijbaan met een klimconstructie, en binnen de vijf minuten zat je ook daar weer op. Alleen zelfs, na een tijdje. Je wist feilloos de weg terug te vinden naar ons tafeltje, al lag dat niet binnen het gezichtsveld. Op een bepaald moment kwam je wel huilend terug: één van de andere kinderen had je bruut geduwd op de ‘klimpaal’. Het was een paar minuten later wel alweer vergeten, daar niet van, en koppig als je bent ging je opnieuw op het klimrek, om er zonder problemen uit te komen. Bij een tweede poging ging het mis, en is papa je moeten komen redden. Ik had ondertussen al afgerekend en we waren op weg naar buiten, en ik denk dat je inderdaad gewoon doodop was en daardoor in de knoop was geslagen. Je huilde zachtjes uit op papa’s schouders, en ik dacht dat je in de auto onmiddellijk ging slapen. Niks van. Hmm. Je ging thuis wel in de zetel rusten, zei je. En inderdaad, je bleef gewoon wakker. Een tien minuten later hebben we zelfs een potjesstop moeten inlassen, zo alert was je. Eenmaal op de autosnelweg zijn we gestopt om te tanken en naar het toilet te gaan, en heb jij een halve eclair en een flesje chocomelk naar binnen gewerkt, ondertussen vrolijk spelend in de speelhoek van de Carestel.
Toen we daar buitenkwamen, brak er net een daverend onweer los, en van het kleine eindje naar onze auto waren we alledrie doorweekt. Was het nu van het monotone getik op de auto, het beetje voedsel of de emotie en het gelach omdat we zo nat waren: feit is dat je amper vijf minuten later met open mond lag te slapen, en dat je pas op vijf minuten van onze voordeur bent wakker geworden.

Thuis was je in je element: je kroop onder een dekentje in je Winniezetel en keek naar Samson, kreeg iets om te drinken, at een banaan, ging op je potje, belde naar oma, en speelde. Heerlijk rustig. Een paar boterhammetjes, wat gespeel boven terwijl ik je bedje opmaakte en een natte broek later ging je in je bed. Doodop, maar blij dat je weer thuis was. En ik eigenlijk ook, sloebertje.