Ik kon daarstraks mijn ogen niet geloven, snoetie ! Ik heb deze week je potjes uitgehaald, omdat je je er blijkbaar toch bewust van bent wanneer je in je luier kakt. Ik wil gewoon dat je al went aan het idee van potjes. Deze namiddag was ik je luier aan het verversen, toen ik dacht dat het misschien het ideale moment was om je toch eens op zo’n potje te zetten. Wij dus samen naar het toilet. Je ging braaf zitten, en bleef ook zitten, terwijl ik mijn plasje deed. Met een heel ernstig gezicht ging je aan het persen, en even later stond je recht. Ik wilde je eerst wat langer laten zitten, maar dacht toen dat het toch al mooi was voor een eerste keer. En wat bleek ? Je had netjes een klein plasje gedaan in je potje ! Zomaar, voor de eerste keer ! Je kan niet geloven hoe trots ik wel was ! Papa zegt dat het een toevalstreffer was, maar daar ben ik nog niet zo zeker van. De komende dagen zullen het uitwijzen, kleintje. En als het toeval was, tsja, geen probleem, we hebben alle tijd.

Vandaag heb je ook voor het eerst zelf je middageten gegeten. We hadden onze voorzorgen genomen: jij in je onderhemdje, met een grote wasbare slab aan, eentje met zijkantjes en halve mouwtjes. Het eten zelf was eigenlijk niet eens zo makkelijk: een Thaise curry van stukjes kip met kokosnoot en mihoen. Ik denk dat een puree de volgende keer een pak beter zal gaan. Je nam resoluut de lepel, en begon in je bordje te roeren. Pas na een paar keertjes voordoen had je het principe van scheppen vast, maar het blijft moeilijk om je lepel op de juiste manier vast te houden. Al bij al viel het eigenlijk nog mee: je hebt je handen niet gebruikt, en alleen jijzelf hing vol, de stoel en de omgeving waren proper gebleven.

Afgelopen weekend was heel rustig: we zijn gewoon boodschappen gaan doen, en verder eigenlijk niks. We zijn niet eens gaan zwemmen of naar de markt geweest. Het weer was er dan ook niet naar: grijs en buien, en eigenlijk ook best koud. Papa heeft wel spaghetti gemaakt voor ons, en ook jij kan die best wel smaken.

Je woordenschat gaat er nog steeds fel op vooruit: auto kan je heel netjes zeggen, een toe is een stoel, pet spreekt voor zich, en wa wordt steeds vaker wate. Sommige woorden zijn nog steeds onbestemde klanken, zoals een ie voor fiets. Alleen het woord hond lijkt totaal niet te lukken: je houdt het koppig bij hmm !

Je had het prima gesteld bij oma en opa, snoetie. Maar blijkbaar eiste de onregelmatige week zijn tol: je was een beetje je slaappatroon kwijt, en je was ook gewoon geraakt aan constante aandacht. Wat wil je: zondagavond tot dinsdagavond bij Omaly en opa Jeroom, woensdag mee naar Zomergem omdat ik de boekhouding moest doen, donderdag al jouw overgrootouders op bezoek voor taart en sandwichen, en vrijdagnamiddag alweer naar oma en opa omdat wij naar dat trouwfeest moesten. Zondag was je dan ook niet te genieten: je zeurde, wilde voortdurend aandacht, wilde niet slapen, wou geen eten, dan weer wel… ’s Avonds vroeg je om te gaan slapen, maar na een kwartiertje of zo begon je te brullen, zodat we je maar weer beneden hebben gehaald. Je hebt nog tot tien uur zitten spelen, maar ik moet wel zeggen: als het gebeurt dat je ’s avonds nog mag spelen, doe je dat heel erg braaf en op je eentje. Je loopt rond, haalt speelgoed boven, kijkt wat in boekjes, brengt ons eventueel iets, en dan speel je rustig verder. We hebben dan echt geen last met jou.

Maandag mocht je weer naar Nice, maar je zette het hele huis op stelten toen papa ’s morgens wilde doorgaan. Toen ik je dan ’s avonds ophaalde, zei Nice met stelligheid dat je die avond echt wel zou slapen: je had amper een uurtje geslapen op de hele dag. Ze had ook vreselijk moeten lachen: ze had je in je bedje gelegd, maar daar hing een klok aan de muur. Je hebt echt wel een half uur lang tiktak zitten zeggen, vooraleer ze weer naar boven is gegaan en de klok heeft weggehaald. Pas dan wilde je probleemloos slapen, al was het niet erg lang. Die avond viel je inderdaad bijna om van de slaap, maar na een half uurtje stilte in bed, bleek je alweer wakker. Opnieuw heb je tot tien uur gespeeld, en dat scenario heeft zich ook op dinsdag herhaald.

Woensdag wilde ik eigenlijk met jou naar Sofie en de meisjes gaan, maar in de voormiddag, en ook na je middageten wilde je voor de verandering niet slapen. Pas rond half vier gaf je het vechten tegen de slaapbeesten op, en viel je effectief in slaap, tot half zes. Je hebt dus gewoon door je vieruurtje heen geslapen, en toen was het ook te laat om nog naar Sepp en Sofie te gaan. We hebben dan maar meteen voor vanavond afgesproken: tegen vijf uur gaan we naar daar, zodat jij nog wat kan spelen, dan eten we iets eenvoudigs, en op een haalbaar uur gaan we naar huis. Morgen zal immers ook nog een drukke dag worden: de verlovingsbarbecue van je peter Jeroen. Eerst wilden we je thuislaten, maar ze stonden erop dat je meekwam: er gingen wel genoeg mensen zijn die zich met jou gingen bezighouden. Ik ben benieuwd.

Je pikt tegenwoordig ook bijzonder snel woordjes op. Toen je vorige week bij me kwam met een grote zeef en een piepklein zeefje, legde ik jou uit dat dat mama zeef was en baby zeef. Waarop jij prompt ‘beebie’ herhaalde. Je toonde je daarna zo enthousiast over alle baby’s, dat ik je een oude ringmap heb gegeven met daarin plastiekmapjes met foto’s van baby’s, uit postordercatalogi gehaald en zo. Je bent er heel blij mee: geregeld haal je de map boven, kijkt naar alle foto’s, en duidt met een parmantig wijsvingertje de beebie aan. Toen je maandag bij Nice kwam en Sam was daar (hij is nu zeven maanden, denk ik), wees je naar hem en zei netjes beebie. Nice wist niet wat ze hoorde.
Zondag heb ik ook zitten strijken beneden, en blijkbaar is het echt wel tot jou doorgedrongen dat een strijkijzer gevaarlijk is en warm. Je wijst erop met verontruste blik, trekt je ogen open, tuit je mondje, trekt lucht in, en zegt dan ‘Wa !’ Dat herhaal je tot wij bevestigen dat het ding wel degelijk warm is, en dus gevaarlijk. Blijkbaar heb je dezelfde conclusie getrokken over de oven, want daar doe je sinds een paar dagen net hetzelfde.
Dante’s naam (één van de andere kinderen bij Nice) kan je ook al netjes zeggen, betchie is nu je bedje, met een beetch (beertje) en een tiet (tuutje) in, en een bril is iets in de strekking van bul. Die laatste vind je pas echt interessant sinds papa dinsdag thuiskwam met zijn nieuwe bril. Het is een strengere, veel zwartere montuur, en jij had dat dadelijk gezien. Vol verwondering wees je naar papa’s gezicht, en toen hij je oppakte, ging je met een voorzichtig vingertje over de montuur, terwijl je verwonderd ‘Oh’ zei. Er is echt niet veel dat jou ontgaat, snoetje.

Woensdag heb ik je meegenomen naar de Weba om een nieuwe livingtafel te bestellen, en jij vond dat maar wat leuk. Opnieuw mocht je aan tafel zitten met je koekje, en je mocht ook wat in de speelhoek spelen met de grote blokken. Maar je gezichtje werd pas schitterend toen je plots de hele muur met klokken in het oog kreeg: tieta tieta tieta tieta tieta, wel een keer of twintig. Opgewonden zat je op en neer te wippen in je buggy, en als je gekund had, had je ze allemaal meegenomen :-p

Je bent nog steeds mijn kleine wondertje, Wolf. Af en toe zou ik wel willen dat er een aan/uitknopje was aan jou, maar meestal valt dat heel goed mee.

Hehe liefje, je bent een heerlijk ventje ! Je bent zo goed als altijd vrolijk, en je begint ook stilaan te praten. “Ja” en “Nei” kan je al prima zeggen, en de hond van Nice, Sarti, noem je steevast “Tati”. “Baba” is een bad, en “nana” heb je gisteren de hele tijd in de Delhaize zitten zeggen, vanaf het moment dat we bananen hebben gekocht. Daar ben je trouwens verzot op: ik kan je geen groter plezier doen dan je als vieruurtje een banaan in stukjes te geven in je Winniekommetje. Je zit die dan vergenoegd naar binnen te werken, met als resultaat dat gans je gezichtje vol hangt met banaan, want dat glibberige spul krijg je meestal niet in één keertje in je mondje. Uiteraard is dat niet genoeg: je krijgt er nog een ganse koek bij, en een klein yoghurtje.

Ik heb even moeten pauzeren bij het schrijven, want je wilde weten wat mama aan het doen was aan de computer, en je wilde me ook mijn PC-beestjes teruggeven. Gisteren had je die van mijn bureau genomen en ermee zitten spelen, maar vandaag moesten ze blijkbaar opnieuw op hun plaats. Je bleek ook alweer wat moe te zijn, dus ben ik met je meegegaan naar de woonkamer, en heb ik wat gespeeld met jou. Na een paar minuten al nam je je tuutje van tafel en je giraf, wat al een veeg teken is. Toen je dan ook met een boekje bij me op schoot kwam gekropen, betekende dat al helemaal dat je moe werd. We bekeken samen de tekeningen van de diertjes, en ik maakte de juiste geluiden erbij. Je vindt dat heerlijk. Toen bij de pauw echter per ongeluk het boekje op de grond viel, haalde je je vetste lachje boven. Ik denk dat je het daarna nog een keertje of twintig op de grond hebt gegooid, waardoor mama - uiteraard - verschoot, en jij letterlijk omrolde van het lachen. Toen ik je dan even later in je bedje probeerde te leggen, bleek de pret nog niet gedaan: je klauterde overeind en gooide je tuut overboord, gevolgd door een lachbui. Dan wierp je je achterover, languit op je matras, en moest ik je kriebelen. Ik dacht dat het slaapmoment nu wel even voorbij was, maar toen ik je uit je bedje tilde, begon je te huilen en te wijzen naar je bedje. Tiens. Ik heb je dan toch maar ingestopt, en nu slaap je. Kleine doerak !

Vrijdagavond zijn we samen naar oma en opa gegaan: oma werd warempel 60 ! Ik vind dat ze er nog verbazend goed uitziet voor haar leeftijd, en blijkbaar ben ik lang niet de enige. Vanaf halfacht gaf ze een drink, en ze had heel graag gehad dat jij meekwam, want een hoop mensen wou jou nog een keertje zien. We hebben je dan maar je mooiste kleertjes aangetrokken, en op het uur dat je meestal in bed gaat, kwamen we toe bij oma. Er was nog verder niemand, waardoor oma en opa al hun aandacht aan jou konden wijden. Je vond het maar wat leuk ! Ook toen er een paar mensen bij kwamen, bleef je het middelpunt van de belangstelling. Na verloop van tijd moest je wel bij mama zijn, maar ook dan bleef je welgezind. Rond negen uur ben je dan toch in je bedje daar geraakt, en je sliep meteen als een blok. Toen we tegen half elf je er opnieuw uitvisten, zat je even wat verdwaasd rond te kijken naar al het volk, maar zodra je Roeland herkende, moest je toch onmiddellijk bij hem zijn. Jullie straalden allebei

Als gevolg van je zware dag vrijdag heb je gisteren enorm veel geslapen, tegen je gewoonte in. Het was wel eens leuk en heerlijk rustig zo.

Donderdag ben ik naar de kleine Ines gaan kijken. Ik was graag woensdag geweest, zodat ik jou kon meenemen, maar toen was ze nog niet op de kamer, zodat het niet veel zin had. Het is een heel mooi kleintje, en de hele familie is apetrots. Jammer dat je ze nog niet gezien hebt, je bent gek op baby’s.

Straks gaan we naar Omaly en opa: het is vaderdag vandaag, en ik heb je nieuwe kleertjes aangetrokken: een beige ribbelbroekje, een ecru truitje en daarover een rood-beige geruit hemdje, gekregen van Gwen en Erik. Je ziet er prachtig uit ! Ik hoop straks een paar fotootjes te kunnen trekken, maar het fototoestel is het nu helemaal aan het begeven. Anders komt er nog wel eens een gelegenheid. Ik moet je trouwens nog op de foto zetten met je beer: je bent vandaag 16 maanden !

Mijn lieve kleine sloeber, het is alweer twee weken geleden dat ik nog iets geschreven heb, en ik voel me schuldig. Er is zoveel gebeurd, maar het is verschrikkelijk druk op school en ik heb niet de tijd gevonden om te schrijven…

Momenteel lig je even in je bedje, moe van al het spelen buiten. Het is prachtig weer, en jij bent niet uit de tuin weg te slaan. Je gaat overal verkennen, gaat zitten in het gras en speelt met de sprietjes, probeert bloemen te plukken (gelukkig de paardebloemen en madeliefjes) en loopt gewoon rond. Je hebt ook een oude tennisbal gevonden, en nu speel je met de hond: je gooit het balletje weg (of komt het aan mij brengen om weg te gooien), de hond rent ernaartoe en grabbelt het vast, en jij gaat het daarna weer afpakken van de hond. Ik hou het strikt in de gaten, maar de hond vindt het helemaal niet erg. Blijkbaar is hij je grote vriend. Toen je afgelopen weekend na een paar dagen weer thuis kwam, is het eerste wat je deed de hond knuffelen, zegt papa. Je kon er maar niet genoeg van krijgen, je had hem blijkbaar erg gemist.
Ook de kat is één van je favorieten: telkens weer ga je ernaartoe en probeer je zijn staart vast te grijpen, of gewoon met hem te spelen en luid tegen hem te roepen. Soms zoekt hij je zelfs op, maar vaak ontaardt het in een té wild spelletje, en eindigt het met een stevige klauw en een huilpartij. En tóch blijf je doorgaan.

Ik denk dat je ook verschrikkelijk verbaal gaat worden. Tiens, van wie zou je dat nu hebben ? Je loopt constant te babbelen, al hebben je woorden nog steeds geen betekenis. “Mama” zeg je nu voortdurend, maar dat zeg je ook tegen papa, Shura, oma, Nice… Al zeg je tegen haar vaker “Mamie”. Vorige week ben je plots ‘blebleblebleble” beginnen zeggen, met vooruitgestoken lip en kleine vingertjes. Veel leuker is het nog als jij gewoon je lipje uitsteekt, en mama met haar vinger “blebleble” doet: het gaat veel sneller ! Of omgekeerd: mama steekt haar lip uit, en jij mag met je kleine vingertjes heen en weer gaan.

Vorig weekend ben je bij Omaly en opa gaan logeren: mama ging op weekend, en papa wou wel eens het huis voor zich alleen. Jij vond het alvast niet erg: je kreeg twee dagen non-stop aandacht ! Voor zover ik weet zijn ze met jou naar de kermis geweest en heb je je ogen uitgekeken naar al het volk en alle lichtjes. En op zondag was er de Fiertel, en mocht je ook staan kijken. Je hebt een heel leuk houten blokkenspeeltje gekregen, precies wat ik zelf ook nog wilde kopen. Blijkbaar hebben ze het hele weekend met jou geoefend, want je kan feilloos de blokjes op de staafjes steken. Omaly kon het uiteraard ook niet laten en heeft jou een set hele mooie kleertjes gekocht: een donkerblauwe short, een marinegestreepte trui, en een donkerblauwe gebreide vest. De truitjes zijn nog wat te groot, maar het shortje zal deze zomer vast en zeker zijn diensten bewijzen. Dank je, omaly !
Ik weet niet wat ze nog met jou hebben uitgespookt, maar je woordenschat is een pak uitgebreider geworden: je loopt nu de hele tijd ‘djebbe-djebbe-djebbe’ te zeggen, vol overtuiging en met een zalig snoetje, en je combineert dat met de heerlijkste klanken. Je kan misschien nog niet spreken, maar je kan wel heel duidelijk maken wat je wil zeggen of hebben, en als we je iets verbieden, begin je op slag luidkeels te huilen, gigantische krokodillentranen.

We hebben ook een grote schommel voor jou gevonden, tweedehands. Het is een cadeautje van oma en opa, maar hij is wel wat groter uitgevallen dan ik dacht. Als we eens een paar extra handen hebben, zetten we hem op. Het is compleet met een grote glijbaan, maar daar ben je nog wat klein voor. Met de basisschommel moet het wel lukken. Tegenwoordig schommel je graag in mama’s hangmat. Die heb ik donderdag opgehangen, en je vindt ze heerlijk: als ik erin lig, wil je erbij, en dan schommelen we samen. Of je loopt er gewoon onderdoor met je kopje tegen de stof, en dan schater je het uit. Gisteren heb je ook een hele tijd in die plek droge aarde van de hond zitten spelen, en daarom ga ik vandaag een zandbak halen: je hebt er duidelijk behoefte aan om te kunnen spelen met zand en water. Als dat niet het geval was, heb je gewoon geen Rombautsbloed in je aderen, kleintje !

Hoewel je dus twee weken geleden wat ambetant was, heb je nog steeds geen extra tandjes gekregen, je staat nog steeds op 6. Oma vindt het wat laat, maar ik maak me geen zorgen: “hoe later de tanden, hoe intelligenter”, luidt de volkswijsheid. Je knarst wel nog steeds, en ik hoop dat je je prille tandjes nog niet beschadigt. Je gebruikt ze wel graag: vorige week had je plots een periode dat je geen boterhammen zonder korstjes meer wou, alleen nog de korstjes zelf. Dat is ondertussen alweer voorbij gegaan, en je laat de korstjes weer liggen. Eten is nog steeds geen probleem: je eet het liefst van al met ons mee. Je fruit wil je niet meer in moes, het moeten stukjes zijn die je zelf kan binnenspelen. Zo eet je dan een hele koek, en anderhalve banaan of zo.

Je bent trouwens ook een beertjesman geworden: je kleine slapebeertje is je grote favoriet en moet regelmatig mee naar beneden. Hier loop je ook vaak met teddyberen rond: er zitten er een paar in je kist, en soms pak je er gewoon een paar mee uit je bedje (daar liggen er zoveel dat je er bijna niet meer bijkan, maar je protesteert als ik er een paar wegneem), of loop je rond met Gerard de Giraf. Ik heb het zekere voor het onzekere genomen, en woensdag een extra slapebeertje gekocht. In de Colruyt zag ik net hetzelfde liggen, vandaar. Zo worden wellicht grote drama’s in de toekomst vermeden. Ik heb je slapebeertje dubbel en je giraf, dat zou toch moeten volstaan.

De wasco’s zijn uitgeprobeerd en goed bevonden, kleine schat. We durven je er nog niet alleen mee te laten spelen, want dan is alles volgekrabbeld, vrees ik. In de plaats daarvan heb je een magneetbord waar je met een speciale stift kan op tekenen, en dat kan je daarna gewoon weer uitwissen. Geen gevaar voor muren en kleren en vergiftiging dus.
Afgelopen week was druk voor mij (projectweek op school), maar daar heb jij weinig van gemerkt: je ging zoals altijd naar Nice. Woensdag mocht je echter mee op babybezoek bij mijn collega Lucie en de kleine Sil. Ik was het vergeten zeggen tegen Nice, en zij had je speciaal de hele ochtend wakker gehouden, zodat je ’s namiddags braaf zou slapen. Resultaat was natuurlijk dat je verschrikkelijk moe was die namiddag, en bijgevolg ook wat lastig werd. Ik denk dat je zowat gans Lucies woonkamer overhoop hebt gehaald. De kleine Sil vond je overigens wel leuk om naar te kijken, en ook je zwart-witmobiel die Lucie boven zijn wippertje had gehangen. Uiteindelijk zijn we na een gigantisch stuk taart (gelukkig heb jij er wat van binnengespeeld) naar huis teruggekeerd, en in de auto viel je zowaar in slaap ! Thuis heb je dan ook nog een behoorlijk slaapje gedaan.
Dinsdag ben je met mij trouwens naar de dokter geweest: je hebt al sinds het begin van de vakantie uitslag op je beentje, en ik dacht dat het wel weg zou gaan, het leek een allergische reactie op het een of het ander. Het beterde echter niet, integendeel, het leek wel erger te worden. Dokter Tim dacht ook aan een allergie, en gaf me Fenistil druppeltjes. Even leek het dan inderdaad te beteren, maar uiteindelijk ging het gewoon uitbreiden: kleine blaasjes tegen een rode achtergrond lijken het wel, nu ook al op je andere been, en zelfs een beetje op je buikje. Vandaag heb ik je dan maar weer meegenomen naar de dokter, en hij is er niet helemaal gerust in. Hij heeft me dan ook doorverwezen naar een dermatoloog-allergoloog (jaja, die bestaan) om het verder te bekijken. Ondertussen mag ik je Zyrtecdruppeltjes geven, zegt hij.

Je ben overigens ook wat ziekjes geweest afgelopen weekend. Zaterdagmiddag was je nochtans nog mooi met me meegeweest naar de winkel, en zelfs met mama en papa naar de Sleepy. In de late namiddag leek je echter nogal warm, en bleek je lichte koorts te hebben. Je was vrij hangerig, hing voortdurend aan mijn rokken, sliep veel, en je ene kaakje gloeide. Onze conclusie was dat je weer tandjes aan het krijgen was. ’s Avonds wilde je zelfs niet eten, gaf het weinige dat je toch had binnengespeeld over, en zag er ellendig uit. Dat vonden ook oma en opa, die mama kwamen ophalen om samen naar een toneel te gaan, en meteen maar bleven boterhammetjes eten. Je sliep zelfs zonder je flesje in, en sliep zowat de hele avond en nacht. Zondag was je beter, gelukkig maar.

Oh, en ondertussen loop je ook helemaal zelfstandig ! Je kan midden in de kamer stoppen, draaien, terugkeren, en speelt het liefst van al tikkertje. Ofwel loop jij weg en moeten papa of ik je pakken (meestal val je om van de voorpret, nog voor we je te pakken hebben) ofwel loopt papa weg met korte stapjes, en ga jij er schaterend achteraan. Alleen kan je nog niet zelf overeind gaan staan zonder een houvast. Enne… ook je eerste woordje is gezegd ! Dan reken ik de geluiden van hond en kat niet mee natuurlijk. Vorige week zat je rustig bij mij op schoot. Ik wees naar de hond en zei: “Dat is de hond”. Idem voor de kat en voor jou. Daarna wees ik op mezelf en vroeg: “En wie ben ik ?” Jij keek me heel ernstig aan en zei: “Mama”. Ik smolt ter plekke, maar dacht dat het om een toevalstreffer ging. Toen ik het later nog even herhaalde, deed je het echter opnieuw, wat je een gigantische knuffel opleverde :-). Sedertdien heb je heel goed door dat je met “mama” mijn aandacht kan trekken, en soms kom je dan gewoon uit het salon naar mijn bureau gelopen, terwijl je “mama mama mama mama mama” zegt. Dan kom je aan mijn stoel staan en trekt aan mijn kleren, tot ik je op schoot neem, en je mijn hele bureau overhoop kan halen. Daar had je gisteren ook erg van: ik heb de hele dag aan de boekhouding zitten werken, en de bedoeling was dat jij bij papa in de woonkamer speelde. Om de vijf minuten moest hij je echter weg komen plukken van bij mij, want jij wou perse bij mama zijn en liet me uiteraard niet doorwerken.
En toch ben ik wel vereerd met alle aandacht, kleintje. Zeker als je me dan lieve knuffeltjes komt geven.

Je feestje zondag was een knaller, liefje, en nog niet in het minst voor jezelf. Ik was er een beetje bang voor, want je had nu niet precies veel geslapen in de voormiddag, wel integendeel. Gelukkig had je stevig doorgeslapen tussen een en twee, zodat je toch vrij goed gezind was. Shura was in de voormiddag nog even komen helpen om het huis schoon te maken, en had voor jou een pracht van een knuffelpaard mee, en een taartje. Jammer genoeg kon je er niet van eten, want je moest echt wel warm eten, en daarna had je geen honger meer.
Tegen kwart voor drie kwamen opa Jeroom en Omaly toe, gewapend met je eerste paar schoentjes (echte Kickers dan nog !) en twee grote kommen chocolademousse, van 14 eieren nog wel :-p Een brede glimlach verscheen al op je snoetje toen je opa zag, en die werd alleen maar breder naarmate de rest van het volk toestroomde. Nathalie en Koen, met Quinten en Aaricia uiteraard, waren al een eerste voltreffer: een heel leuke loopstok in felle kleurtjes met een bewegende schildpad, en vooral ook het gezelschap van de twee kinderen ! Sepp en Sofie kwamen toe met Margot en Maud en een “televisie” van Nijntje, en je keek nog meer je ogen uit. Nonkel Koen en Else hadden een grote Winniezetel mee, en Gwen en Erik hadden Leander mee, een heel mooi bord en beker met draakjes op en een hemd en broek voor deze zomer, maar vooral ook Ernest ! Al die kinderen, je vond het heerlijk ! Zeker toen ze vrolijk in het rond begonnen te springen, speelden met de ballonnen (en vooral ook met papa), alle muziekjes hier in huis lieten afgaan, en voortdurend om jou heen liepen. Af en toe werd het je wat te druk, maar dat werd snel verholpen door jou even bij mij te nemen. Ik bracht je taart binnen, en je moest ongelofelijk kijken naar je kaarsje. Uitblazen lukte echter nog niet, Aaricia moest je helpen. Al gauw bleek dat ik het taart-eetvermogen van mijn gasten toch wat overschat had: een grote biscuittaart met fruit en berenkoekjes voor de kinderen, een kaastaart met krieken, een appeltjescake, een frangipanetaart, een schotel tiramisu, een grote kom rijstpap, en de chocolademousse van Omaly. Papa en ik eten er nu nóg van, en dan heb ik al heel wat uitgedeeld :-p
Nog later kwamen eerst oma en opa van Zomergem toe met een prachtige wolvenposter, en daarna Roeland en Sarah met heerlijk zachte leren pantoffeltjes, iets wat ik al lang had willen kopen voor jou. We probeerden ze aan je voetjes te doen, maar dat werd nog maar eens op gehuil onthaald. Zodra ze weer uit waren, stopte je ook weer met huilen, dus het lag duidelijk aan die dingen. Ik heb ze vandaag meegenomen naar Bernice, en die is er wonderwel in geslaagd ze aan je voetjes te doen. De eerste poging was ook met luid protest, maar daarna heeft ze ze stiekem aan je voetjes gedaan toen je een verse luier kreeg. Je zeurde eerst nog wat, maar was ze eigenlijk al snel vergeten. Een groot voordeel is dat je ze niet zomaar uitkrijgt, dat je ermee kan rondkruipen, maar ook dat ze antislipzooltjes hebben en dat je dus veel beter kan rechtstaan. Tegen zes uur gingen de kinderen echter naar huis - morgen school, weet je wel - en werd het meteen een pak rustiger. Die rust verdween weer een beetje toen Jeroen en Delphine toekwamen, en tegelijkertijd ook Dirk en Ilse, gewapend met een hele leuke Teigetjespons en een hoofdkussentje voor jou. Nu je een jaar bent, ben je daar immers groot genoeg voor, muisje.
Ondertussen had jij ook al een flink stuk van je taart binnengewerkt, en zei je overduidelijk geen nee toen Nathalie je rijstpap voerde. Je kreeg er blijkbaar niet genoeg van. Pogingen om je even te laten slapen - je was doodop en werd dreinerig - liepen op niks uit, maar je werd een pak welgezinder nadat je flink je broek had gevuld. Tegen zes uur eiste je je flesje, en blijkbaar was het feit dat je dat helemaal zelf leegdrinkt, een hele attractie. Al helemaal het middelpunt van de aandacht werd je toen je boterhammetjes begon te eten: je smekte en smakte dat het een lieve lust was en propte twee hele sandwichen naar binnen, tot immense verbazing van je oma en de rest van de aanwezigen. Die lieten vervolgens zich het brood met toespijs en kaas goed smaken. Tegen acht uur ging je uitgeteld je bedje binnen, maar alle drukte en aandacht bleven nog even nawerken, en je werd nog een paar keer wakker.
Bernice vroeg de volgende dag, toen ik je ’s avonds ging ophalen, of je soms een zwaar weekend had gehad: je had niks anders gedaan dan geslapen ! Ook zij had nog een cadeautje voor jou: een set stapelbekers waar je inderdaad gek op bent. Het zegt genoeg dat je vandaag, toen we thuiskwamen, meteen naar de salontafel toekroop, die bekertjes pakte, de Nijntjestelevisie aan mij gaf om op te winden, en je probeerde te installeren op de Winniezetel. Het is echt wel grappig hoe je je kleine kontje op die zetel probeert te manoevreren: je beentjes zijn nog te kort om echt te gaan zitten, en je kan nog niet genoeg lopen om er echt op te wippen. Na een paar pogingen val je dan maar enthousiast om de hals van Winnie en sabbelt een beetje op zijn neus :-p Je hebt ook nog een kaartje gekregen, tot mijn grote maar aangename verbazing, van Delphine, Pieter en Marthe, zijnde de apotheker, haar man en hun dochterje met wie je later wellicht samen op school zal zitten, aangezien ze maar een drietal maanden jonger is dan jij en hier om de hoek woont.

Vandaag heb je, denk ik, ook zo ongeveer je eerste woordje gezegd. Ik moet wel erbij vermelden dat papa en ik je nogal actief aan het aanmoedigen en voorzeggen waren, maar toch: je zat op je waskussen in de badkamer, netjes gebadderd en afgedroogd, en je keek naar mij, glimlachte breed en zei: “Mama”. Uiteraard leverde je dat een enorme knuffel op Het zal wel nog niet helemaal bewust geweest zijn, maar toch gaf het een heel warm gevoel. Het is toch nog iets anders dan wanneer je het gemiauw van de poes of het geloei van een koe nadoet, kleintje.

Je doet ons wat aan, kleine mol. Ik heb geen idee wat er scheelt, maar je wil al drie dagen op rij niet slapen. Het begon zaterdag: overdag was je best lief, en zijn we nog gezellig samen naar de Colruyt getrokken en dergelijke. ’s Avonds moesten papa en ik met vrienden in Vilvoorde gaan eten, maar Dirk en Ilse waren maar al te bereid om hier een avondje door te brengen en op jou te letten. De vorige keren heb je namelijk totaal geen kik gegeven en wist Ilse nauwelijks dat er een baby in huis was. Niet zo deze keer. Je was totaal nog niet moe toen wij rond zeven uur vertrokken, maar dat gebeurt wel meer. Toen je echter in je oogjes begon te wrijven en Ilse je in je bedje wilde leggen, was je het daar totaal niet mee eens. Net zo min als de volgende drie pogingen. Pas op, je zat ondertussen wel braafjes te spelen, zei ze, maar toch.
Zondag gingen papa en ik alweer uit eten, deze keer naar een familiefeest voor jouw overgrootmoeders 93ste verjaardag. Jij mocht spelen bij Sepp en Sofie, en vooral dan met Margot en Maud. Eten ging zonder problemen. Je gaf ook geen kik toen Sofie je daar in een bedje legde, en je sliep bijna twee uur. Daarna werd je proefkonijn, want Sofie wilde eens uitproberen hoe het zou zijn met drie kinderen op de achterbank van de auto. Jij liet je gewillig in een autostoel installeren, en ook bij omoe en opoe - want daar ging de tocht naartoe - hield je je voorbeeldig. Pas toen ze weer thuiskwamen, begon je duidelijk moe te worden. Papa kwam je ophalen, en toen je je papa zag, zette je een keel op, toch de momenten dat hij je spulletjes in de auto laadde en dus weer even uit je gezichtsveld verdween. Was het een soort scheidingsangst ? Ik zou het niet weten. Ik weet wel dat je de hele avond moeite had om te slapen, en pas tegen een uur of tien echt in je bedje wilde. Gedurende de hele nacht ben je trouwens af en toe wakker geworden, en zat je rechtop in je bedje voor je uit te huilen. Het volstaat dan om je zachtjes op te pakken, weer neer te leggen, een tuutje te geven, je beertje in je handjes te steken, en je dan zachtjes in te stoppen. Jij slaapt door, maar wij zijn wakker natuurlijk. Ik denk dat je in totaal een keer of zes wakker bent geweest.
Deze morgen gaf ik je, zoals altijd, je flesje in je handen, terwijl je nog in bed lag. Normaal gezien begin jij dan blij te tutteren, en leg ik ondertussen je handdoeken klaar, neem verse kleertjes, laat je badje lopen, enzovoort. Van het moment echter dat ik deze morgen aanstalten maakte om je kamer uit te lopen, begon je te brullen. Ik keerde geschrokken op mijn stappen terug, en jij begon weer te drinken. Toen ik opnieuw richting deur ging, begon jij ook weer opnieuw te huilen. Mama verdwijnt echt niet hoor, kleintje, alleen willen wij ook af en toe eens wat tijd zonder jou. Het begint af en toe zwaar te wegen.
Bij Bernice was je weer de hele dag heel erg lief en goed gezind. Ook thuis zat je mooi te spelen. Je hebt trouwens ook vandaag je eerste betekenisvolle klank geuit: nog niet een eerste woordje, maar wel een hele mooie klanknabootsing. We lezen vaak samen in een boekje, en dan doe ik alle dierengeluiden na. Je vindt het heerlijk, vooral als we bij de poes zijn aanbeland. Om één of andere reden vind je het gemiauw heel erg grappig. Vandaag was het niet anders. Toen ik bij de poes aankwam, zei ik dan ook: “En dit is de poes ! En wat doet de poes ? De poes doet miauw.” Daarop ging je met je kleine wijsvingertje naar het tekeningetje van de poes, en herhaalde: ‘Iauw”. Ik wist niet of het nu toeval was of niet, maar je bootste het een keer of drie na, en keek telkens heel triomfantelijk in mijn richting. Heh. Ik kan niet wachten tot je kan babbelen, kleine muis.
Ik heb je dan in bed gestopt voor ik vertrok naar mijn zangcursus, rond zeven uur, maar toen ik daarstraks rond half elf thuiskwam, wist papa me te vertellen dat het zeker half tien was voor je wilde slapen. Zucht. Ook daarnet - het is nu elf uur - heb ik een kwartiertje jou zitten wiegen op mijn schoot. Je was weer aan het huilen gegaan, en papa kreeg je niet stil. We hebben dan maar samen naar het laatavondjournaal gekeken, en nu lig je weer in je bedje, helemaal gekalmeerd. Ik hoop dat je nu de rest van de nacht rustig doorslaapt. Ik zou dolgraag hetzelfde doen, liefje, want ik ben onderhand behoorlijk moe. Binnenkort word je een jaar, en iedereen beweert altijd dat het dan alleen maar beter wordt. Ik hoop het, snoetie, ik hoop het.

Kleine lieverd van me, het is alweer lang geleden, maar het is dan ook zo druk… Er is wel één en ander gebeurd hoor. Blijkbaar ben je over je moeilijke moment heen, want deze week ben je wel al heerlijk geweest. Je zit voortdurend te tateren en hebt je woordenschat ook al uitgebreid, gecombineerd met de gekste intonaties. Je ligt ook soms minutenlang in je bedje te vertellen tegen je knuffelberen, verschrikkelijk schattig Je probeert je voortdurend op te trekken aan vanalles en nog wat, gooit jezelf voorover over de rand van je speelnest, kruipt over ons heen, bijt in mijn neus, en zit daarnaast ook af en toe rustig op de grond te spelen. Ik heb vrijdag een speelkubus voor je meegebracht, een hardplastieken ding waar aan elke kant iets anders te doen valt. Je vindt hem nog steeds fascinerend.
Als ze trouwens ooit prijzen uitreiken voor de twee grootste idioten op babyvlak, dan zullen je mama en papa zeker genomineerd worden ! Je had al wekenlang verschrikkelijk veel last van je darmpjes: het wilde maar niet schuiven, en elke avond opnieuw lag je te huilen van de pijn, en moest ik je met de thermometer even op weg helpen. Dan lag je opgelucht op je ververskussen je hele luier te vullen - soms dacht ik dat het halve ventje meekwam - en daarna was je opnieuw happy baby. Vorige week is dan mijn frank gevallen: misschien zou het helpen als ik geen extra vezels aan je papflesje toevoegde. Dat had zowat iedereen ons aangeraden om ervoor te zorgen dat je minder snel honger kreeg en de nacht doorsliep. Al de volgende dag was het probleem grotendeels opgelost, al werd je nu wel rond zes uur, half zeven wakker, en deed je moeilijk van zodra je fles leeg was. Ik ben dan maar een nieuwe, grotere fles gaan kopen, en nu drink je zowel ’s morgens als ’s avonds 300 ml leeg. ’s Middags eet je een grote pot groentjes, en van de fruitpap gaat er tegenwoordig ook een grote pot binnen. Ik weet niet wat Nice doet, maar hier krijg je rond half elf ’s morgens ook nog een knabbelkoekje. Eten is dus duidelijk geen probleem. Voor mij was het wel een probleem dat je geen borst meer kreeg. Ik dacht dat het wel zou loslopen, van één voeding naar geen, maar mijn borsten oordeelden daar anders over. De eerste dagen moest ik af en toe nog een klein beetje kolven, want ik werd gek van de spanning en de pijn. Ze gingen ook regelmatig lekken, vooral als jij ’s morgens op je kussen me zag staan in mijn ondergoed en naar die borsten greep. Uiteindelijk werd de pijn me woensdag teveel, en ben ik naar de dokter gegaan. Diagnose: een dubbele borstontsteking ! De dokter was er niet erg gerust in, en gaf me zalf mee. Ondertussen is alles weer zoals het hoort, al voelt het nog raar aan om twee slappe theezakjes te hebben in plaats van twee goedgevulde ballonnen. Jij hebt er gelukkig geen last van, je hebt je volledig verzoend met je fles. Die hou je trouwens zelf vast, wij moeten je niet meer helpen.
Dit weekend heb je trouwens met je papa doorgebracht: ik was op de Poort, mijn favoriete LARP. Ik heb me ongelofelijk goed geamuseerd en alle muizenissen uit mijn hoofd laten waaien, en als ik je papa mag geloven, zijn er hier ook geen problemen geweest. Vrijdag was er wel het verjaardagsfeestje van Erik - dat ik voor de tweede keer op rij heb moeten missen - en omdat papa er echt wel graag bij wou zijn, heb ik aan Andy en Annelies gevraagd of ze het zagen zitten om hier een avondje door te brengen en meteen ook te blijven slapen. Je hebt het hen niet lastig gemaakt, slechts een keertje begon je te huilen, maar dat was snel opgelost door je opnieuw op je zij te leggen, in te dekken en je je tuutje te geven. Op die manier kon papa rustig wegblijven, en is hij pas rond een uur of twee thuisgekomen. Zondag zijn jullie samen naar Omaly en opa Jeroom gegaan. Ik was wel blij toen ik je terug in mijn armen had, en het gevoel was blijkbaar toch wederzijds.
Vandaag heb je weer heel veel kunnen spelen met opa: oorspronkelijk moest je papa vandaag lesgeven, en aangezien ik ook moest werken en deze middag eerst ook nog weg moest, zijn Omaly en opa opnieuw naar hier gekomen om te babysitten. In de namiddag zijn we dan je eerste Sinterklaas gaan kopen. Speelgoed heb je echt wel genoeg - je verdrinkt er bijna in - en aangezien je toch nog niet beseft wie of wat Sinterklaas is, hebben Omaly en ik een mooie stevige autostoel gekocht, net wat we nodig hadden. Ik heb ook nog een nieuw luierkussen meegenomen, en ook dat heeft Omaly betaald, ze stond erop. Heerlijk gewoon.

Vandaag ben je vier maanden oud, kleine piep, en je bent al zo sterk veranderd. Je bent geen boreling meer, maar een echt klein jongetje met een eigen willetje. Dat kan je tegenwoordig duidelijk maken door een gans gamma geluidjes. Zo heb je een laag grommend geluid, meestal gepaard gaand met het wegdraaien van je hoofdje, om aan te tonen dat je iets echt niet wil. Ongenoegen wordt ook geuit - afgezien van gehuil dan - door zeer fanatiek op je tuutje te gaan sabbelen, samen met een luid geknor. Als je blij bent, kan je heel uitbundig lachen, luidop kraaien of zelfs piepen en met handjes en beentjes trappelen. Als je vervelend bent en we berispen je, kan je ontdeugend naar ons lachen terwijl je je handjes in je mondje propt, en papa en ik kunnen dan niet anders dan zelf meelachen. Jammer genoeg moet je altijd met grote ogen naar het fototoestel kijken, volkomen geïntrigeerd, en dan kan er geen lachje af. Kriebeltjes lijk je niet te hebben, dus dat lukt ook niet.

Morgen word je gedoopt, en alles ligt al klaar. Ik heb je een ‘mutsje’ gehaakt, en nu ben ik nog bezig de boekjes voor de ceremonie te printen. Hopelijk gaat alles vlot en zet je het restaurant achteraf niet teveel op stelten. Hoe dan ook wordt het je eerste echte feest, en al zal je er niet veel van beseffen, voor ons is het alweer een mijlpaal in je leventje.