Een prachtige nazomerdag

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Gewoon verslag, Pis- en kakverhalen, School, Taal — Mama om 9:02 pm op Wednesday, September 13, 2006

Snoetje snoetje, dat jij nog niet al lang dood ligt! Ik word moe van jou bezig te zien, sproetel. Vandaag heb je echt heel intens gespeeld, en toch lig je pas nu, kwart over acht, in bed.

Deze morgen heeft papa jou met de fiets naar school gebracht, en ik ben je tegen twaalf uur komen halen. We zijn naar huis gereden, zijn veranderd naar de auto, hebben boodschappen gedaan in de Lidl, gegeten, en toen was het al bijna half twee, en nog steeds heerlijk weer buiten. Ik wilde de laatste prachtige dagen niet zomaar voorbij laten gaan, en heb de wasmand gevuld met lauw water. Jij vond het zalig: je hebt de hele middag in het water gespeeld met een paar emmertjes en vooral ook twee gietertjes, tot grote vreugde van mijn potplanten buiten, die allemaal grondig water hebben gekregen. Als neveneffect had dat natuurlijk dat ik verschillende keren het water heb moeten bijvullen :-p Ik vrees dat je volgend jaar niet meer in die wasmand zal passen, en dat ik een ander alternatief voor je grote zwembad ga moeten zoeken. Want, ik geef het toe, ik zag het echt niet zitten om je opblaasbadje schoon te maken en op te blazen. Het heeft meer dan een maand ongebruikt buiten gelegen, en is dus hondesmerig.
Ondertussen is er ook een loodgieter langsgeweest om het lopende toilet een halt toe te roepen, en om helemaal boven eindelijk het water aan te sluiten. Je bent verschillende keren gaan kijken naar wat die man allemaal aan het doen was, en vond het hoogst interessant.
Ik ben wel weer eens boos moeten zijn op jou: je was net klaar met eten, en stond een beetje te draaien in het deurgat. Ik dacht dat je gewoon aan het wachten was tot ik ook klaar was, maar toen zag ik plots iets lopen langs je benen, en voor ik het wist had je zelfs ook nog in je broek gekakt! Grmbl! Ik heb je meteen uitgekleed en op je potje gezet, en gelukkig was Elina net in de buurt om me te helpen met opruimen. Gisteren had je me het ook al gelapt: ik had een vergadering op school en kon je pas op school afhalen tegen vijf uur. Je lag languit op je buik op een van de speeltuigen te kijken naar de andere kinderen, en toen ik je eraf nam en op je voeten wilde zetten, riep je dat je in je broek had gedaan. Jawel hoor, prijs, een mooi kakje. De toezichtster was hogelijk verbaasd: amper tien minuten voordien had juf Hilde je nog even meegenomen naar het toilet, juist omdat ze weet dat je het zelf soms vergeet. Ik heb je dan maar meegenomen naar het toilet, schoongemaakt, en even in je blote poep laten rondlopen, tot we iemand hadden gevonden met de juiste sleutel om je in je klas binnen te laten. Daar lag namelijk een setje reservekleren van jou, en dat is wel zo handig. Ik had je niet graag in een vuile broek of je blote poep in de fietsstoel gezet, er zijn leuker dingen.
Toen we daarna thuis kwamen, heb je nog buiten gespeeld. Je was al behoorlijk vuil door op school te spelen, maar door je eindeloos geglij op de grote glijbaan ben je er echt niet op verproperd :-p Ik heb je dan maar in bad gestoken, maar je was al de hele avond ongelofelijk neutig. Je huilde voor het minste, wilde nauwelijks eten (en we hebben nota bene buiten gegeten) en alles was verkeerd. Toen je dan ook nog bij alles tegenspartelde en de hele badkamer onder water zette, was voor mij de maat vol. Telkens je begon te huilen of contrair deed, ging ik gewoon weg en deed iets anders, tot jij stopte met huilen of me terug riep en beloofde dat je het niet meer ging doen. Eigenlijk was ik opgelucht toen je tegen kwart voor acht in je bed zat. Je had bij het aandoen van je pyama met opzet je beide beertjes op de doornatte vloer gegooid, en stribbelde tegen. Ik heb je toen zonder pardon in je bed gelegd, zonder beertjes, en toen huilde je zachtjes om je papa. Ik vrees dat je hem inderdaad de hele week niet zal zien, kleintje, hij heeft het vreselijk druk met de ene vergadering na de andere. Daarop heb ik je maar getroost, gezegd dat ik niet meer boos was, en je ging rustig slapen. Arme Wolfje, het is niet altijd makkelijk om de harde, consequente mama te zijn hoor. Soms zou ik je ook veel liever alles toegeven, maar dan weet ik pertinent zeker dat ik over een paar jaar met een onhandelbaar kind zit opgescheept, en daarvan heb ik er al genoeg in mijn klassen. En jij hebt dan natuurlijk pech dat ik de soort ben die niet snel medelijden heeft.

Aan de andere kant ben ik ook degene die onvoorwaardelijk met jou speelt, woordspelletjes uithaalt, je kriebelt (vandaag heb je ook weer in je broek geplast van het lachen, mijn eigen schuld), en altijd wel te vinden is voor een wild spelletje of een knuffel.
Vandaag was je trouwens een echt schatje! Je hebt eerst een hele tijd buiten gespeeld terwijl ik aan het opruimen was en dergelijke, en bleef netjes buiten zolang je nat was. Daarna had je er even genoeg van, heb ik je afgedroogd en aangekleed, en heb je naar tv gekeken. Na Samson vond je het buitenzijn weer een pak aantrekkelijker, en kwam je plots bij me in mijn bureau - ik was aan het werken voor school - om te zeggen dat je kleren nat waren. Dat was eigenlijk wel een understatement, je was gewoon drijfnat. Ik heb je dan maar weer uitgestroopt, en je hebt de rest van de avond in je blootje rondgelopen, nog veel in je badje gezeten, zelfs in je nakie gegeten, en er gewoon deugd van gehad. Ik heb zelfs rustig een hele hoop werk voor school kunnen doen, zó flink was je aan het spelen.
Je begon nog eventjes te huilen omdat je in bad wilde, en ik je gewoon met een washandje ging wassen (je had in je broek geplast en ik wilde je niet belonen) maar dat was heel snel voorbij. En nu slaap je dus, wellicht echt wel diep, want je viel bijna in mijn armen in de zetel in slaap. Ik vraag me af hoelang je het nog zal volhouden zonder een middagslaapje.

Ik heb deze middag even aan juffrouw Hilde gevraagd hoe je het uiteindelijk stelde in de klas, zo als kleinste van de hoop. Dat was me namelijk opgevallen op je klasfoto: de meeste kinderen zijn echt wel een pak groter dan jij. Ze stelde me gerust: je was bijzonder levendig en sociaal, veel meer zelfs dan bepaalde kinderen die een jaar ouder zijn. Ze stond versteld over je taalvaardigheid, en ook over je leergierigheid: je hebt voortdurend alles in de gaten, hebt alles gezien, alles gehoord, en alles in dat kopje van je opgeslagen. Dat laatste was me ook al opgevallen: als papa en ik aan tafel aan het praten zijn, volg je voortdurend de conversatie, en vraagt soms uitleg. Zo was ik dit weekend bezig over een collega, en toen vroeg jij: ‘Mama, wat is dat, een collega?’ Ik heb het je uitgelegd, en je hebt het blijkbaar onthouden. Je geheugen is trouwens voor jouw leeftijd fenomenaal, net als je logisch denken. Daarstraks had nonkel Jeroen me even opgebeld, en je wilde hem ook even spreken. Je liet hem eerst een paar dingen zeggen/vragen, en toen vroeg je, zomaar uit het niets: ‘Baby’tje al eruit gekomen?’ Jeroen en ik stonden allebei versteld: je legt niet alleen de onvoorwaardelijke link tussen Jeroen en Delphine, je weet dat hun kindje nu elke dag kan geboren worden, en je vraagt er dus naar. Slimme snoet!
Ook op school krijg je complimentjes links en rechts: de secretaresse zei me gisteren dat jij het ongelofelijk goed kan uitleggen, en toen we vandaag een groepje passeerden dat blijkbaar in de opvang moest blijven, riep de juffrouw spontaan: ‘Dag Wolfje!’ Jij zwaaide terug, en tegen mij gaf ze toen de commentaar: ‘Kijk, dat is nu ne keer ne wijzen sie! Dat is echt een wijs ventje!’ Ik schoot in de lach, en schudde mijn hoofd over het feit dat ze jou al allemaal na een goeie week kennen.

* Bij het tanden poetsen slik je nog steeds je tandpasta in, maar je begint wel al je mond te spoelen, en dat is dan natuurlijk de manier waarop papa het ook doet: je steekt je mond onder de kraan, laat zo water in je mondje lopen en spuwt het daarna uit. Enfin, gedeeltelijk toch, het meeste drink je op :-p

* Je leert snel bij op school, en één ding waar ik bijzonder blij om ben, was het volgende: je was aan het spelen met mij, en begon te bijten. Ik zei streng dat je moest ophouden, en toen beet je vrij hard in mijn borst. Ik riep het uit, deels van de pijn, deels van het verschieten, deels om jou duidelijk te maken dat ik dat echt niet apprecieer, en jij begon dadelijk: “Het spijt me, mama, het spijt me, Wolfje niet meer doen, het spijt me!” Je leek het nog te menen ook.

* Als je het niet vergeet, ga je tegenwoordig meer en meer zelfstandig op je potje. Het hangt ook een beetje af van de kleren die je aanhebt: vandaag had je enkel een boxersshortje aan, of zelfs helemaal niks, en je bent verschillende keren spontaan op je potje geweest. Flinke snoet! Je komt me dan pas roepen als je klaar bent: je wil me trots je prestatie tonen, en vooral dan de beloning in de vorm van een snoepje opstrijken.

Buikjescontrole

Gecategoriseerd onder: Pis- en kakverhalen, Spelen, Taal, Ziek — Mama om 11:56 pm op Thursday, August 24, 2006

Deze morgen geslapen tot negen uur, een uurtje gespeeld, badje gepakt, ontbeten om elf uur (ik ben je hele dagritme naar de knoppen aan het helpen), dan wat gelummeld en naar de winkel getrokken, gekookt, gegeten om half twee, en eigenlijk al ruim te laat naar het Universitair Ziekenhuis vertrokken.

Je had een afspraak met de kindergastroënteroloog, ofte, zoals jij het noemt, de buikjesdokter. Een dikke maand geleden zijn we er voor de eerste keer langs geweest omdat jouw stoelgang bijzonder slap is, om niet te zeggen quasi voortdurend diarree is. Ze had toen de raad gegeven om jouw voeding veel vetrijker te maken, en je hebt de voorbije maand dus een dikke laag boter op je brood gekregen, volle melk, romige sausen, een goeie laag choco en dergelijke. Geen verbetering. Deze morgen kon ik zelfs je pamper uitgieten, zo erg was het. Ik heb ook al twee dagen op rij je beddegoed moeten verversen wegens gelekte kakluier. Fijn hoor. De dokter was verwonderd dat het niet geholpen had, en de volgende stap is nu de analyse van een aantal stoelgangstaaltjes: drie opeenvolgende voor de aanwezigheid van parasieten, en één staaltje om te controleren op het suikergehalte. Het zou kunnen dat je een enzym mist waardoor je een bepaalde soort suikers niet afbreekt, die dan beginnen fermenteren in je dikke darm, en daardoor je stoelgang enorm veel vocht aantrekt. Dat zouden we dan met een dieet moeten oplossen. In ieder geval zijn dat zorgen voor later, nu eerst de staaltjes nemen.
Verder ben je nog altijd tiptop in orde, en zelfs flink gegroeid in die maand: je bent nu 89.2 cm groot, en weegt op de kop 14 kilo droog aan de haak. De dokter maakt zich dan ook niet al te veel zorgen: je zit perfect op schema en bent zelfs voor qua verstandelijke ontwikkeling. Ze vond het ook grappig dat jij totaal niet bang was, want je ging aan haar hand de wachtkamer uit richting haar kabinet. Ik zei dat ik dat normaal vond: waarom zou je ook bang zijn ? De dokter is vriendelijk, ik leg uit wat er aan de hand is, en ze doet jou totaal geen pijn. Toch logisch dat je dan niet bang bent ?

Aansluitend zijn we dan even binnengewipt op mijn school om mijn lesrooster af te halen, en je kreeg een pakje koekjes van Anja, de onderdirecteur. Je zei netjes bedankt en speelde daarop de koekjes binnen, gezeten op een stoel in mijn vaste lokaal. Je deelde er wel eentje uit aan mij, want “Mama moet ook koekje hebben”. Lief toch ? Achteraf zei je trouwens ook nog in de auto dat Anja lief was. Heh.

Thuisgekomen heb je je in de zetel geïnstalleerd onder een dekentje, geleund tegen de onderkant van je Winniezetel die je in de grote zetel had gesleept, en heb je naar tv gekeken: Samson, Clifford, en dergelijke meer. Op een bepaald moment wou ik een appel met je delen die ik in stukjes had gesneden, maar je vond het niet zo lekker. Een half uurtje later kwam je echter wel met de pluchen versie van Catullus aanzetten, en zei dat het hondje een banaan wilde. Die heeft er dan ook een gekregen, netjes in schijfjes in een kommetje. Een kwartier later riep je me triomfantelijk vanuit de zetel toe dat de banaan allemaal op was.
Ik had je in de loop van de middag verschillende keren gevraagd of je niet op je potje wilde, en telkens had je nee gezegd. Rond een uur of zes stelde ik nog maar eens die vraag, en ook toen zei je nee. Je herriep dat echter bijna onmiddellijk met een aarzelend ‘Ja’, en toen wist ik al hoe laat het was: je had inderdaad in je broek gedaan ! Gelukkig waren zetel en deken gespaard gebleven, dus heb ik je even uitgekafferd, gewassen en verse kleren aangedaan. Jij zei dat je een kleine baby was, die nog niet op zijn potje kon. Toen heb ik maar komaf gemaakt met die babytrend van jou: je mag gerust kleine baby spelen, maar dan word je ook behandeld als een kleine baby: geen tv, geen snoep, geen boekjes voorlezen, alleen maar melk en slapen. Beteuterd zei je toen dat je misschien toch geen kleine baby was… en dat je als grote jongen toch op je potje kon. Ik hoop dat het helpt, petoetie.

Tegen half zeven dook papa op en heb jij samen met hem macaroni gegeten, daarna gespeeld (je was door het dolle heen) en tegen acht uur lag je in bed.

* Eén van je favoriete spelletjes - behalve het spelen van een kleine baby dan - is momenteel ‘Ai mijn tenen!’. Je staat dan op papa’s voeten, houdt je stevig vast aan zijn handen, en dan draait papa rond zijn as terwijl hij zegt: “Ai mijn tenen ai mijn tenen ai mijn tenen”. Hij pauzeert even, en herhaalt alles maar dan sneller. Opnieuw pauze, en dan nóg een pak sneller, en op het einde ervan gooit hij jou in de lucht, terwijl je aan het schateren bent. Heerlijk gewoon, en duidelijk iets tussen jou en papa, want mij heb je het nog nooit gevraagd.

* Een heerlijk woordje van jou is ’snoepduik’. Daarmee bedoel je eigenlijk een snoekduik, en dat is wat papa zegt tegen jouw grote duiksprong op ons bed. Je duikt dan voorover en laat je languit vallen op je buik. Tegenwoordig heb je ook een snoepduik in de auto: je kruipt in de auto, gaat op de bank staan naast je autostoel, en dan duik je op die stoel zodat je plat op je buikje ligt, en moet beginnen wriemelen om er toch nog deftig in te gaan zitten. Praktisch is anders, maar wel hoogst amusant.

* Een ander leuk spelletje - vind jij toch - is ‘dikke slak’. Ook dat speelt zich bij voorkeur in ons bed af, al kan het op elke plaats en elk moment gespeeld worden - alweer volgens jou. Je legt je op je buik, komt aangekropen, zegt dat je een dikke slak bent, en dan begin je te ’slijmen’: je steekt je tong uit zover je kan, en lekt op elk mogelijk stukje bloot vel. Dat kan mijn knieholte zijn, mijn buik, maar bij voorkeur mijn neus of mijn nek. De enige verdediging tegen zo’n slak is kriebelen, heb ik al gemerkt, ofwel heel streng nee zeggen, maar dan kijk je bijzonder beteuterd: al bij al is het maar een spelletje.

Gecategoriseerd onder: Taal, Ziek — Mama om 8:04 pm op Sunday, December 4, 2005

Daarstraks viel het me te binnen welk abstract woord me ook zo verwondert: bijna. Je spreekt van ‘bijna thuis’, ‘patatjes bijna op’, ‘bijna slapen’… En je weet heel goed wat ermee bedoeld wordt.

Ik was trouwens nog vergeten zeggen dat ik vrijdag terug naar de dokter heb gebeld om te weten wat de uitslag van de analyse van je stoelgang was. Alles blijkt normaal te zijn, volgens hem. Toch had je deze week weer erge diarree, en is het toch echt niet normaal. De dokter denkt in de richting van een parasiet, en die worden niet altijd gevonden in één enkel staaltje. Ik moet dus eens bij hem binnenwaaien voor een nieuwe aanvraag en een potje, en als je er nog eens zo last van hebt, moet ik een staaltje kak binnenbrengen in het lab van het ziekenhuis. Als er dan nog steeds niks gevonden wordt, wil hij eventueel wel andere analyses doen. Gelukkig heb je er verder geen last van: je bent een gezonde, energieke peuter die voldoende eet en slaapt, dus maakt hij zich eigenlijk geen zorgen.

Deze morgen had papa je in bad gezet, en toen heb je het fenomeen ‘kraan’ ontdekt. Je stond recht, keek naar wat papa deed, zei ‘Oh !’ en draaide zelf de kraan open. Met het kleine straaltje water dat eruit liep, begon je te spelen, en zei fier tegen papa: ‘Wof draai ! Wof draai’ alsof je wilde zeggen: ‘Dat heb ik toch maar flink gedaan, nee ?’

Pruts !

Gecategoriseerd onder: Taal — Mama om 8:06 pm op Friday, December 2, 2005

Je slaapt, kleine snoetesproet. Tegenwoordig valt dat inderdaad weer behoorlijk mee - hout vasthouden ! - en slaap je behoorlijk door vanaf een uur of acht. In de voormiddag slaap je nog zelden, alleen na de middag wil je nog wel eens een paar uurtjes in je bed liggen. Ik moet het je ook gewoon zeggen: ‘Kom Wolf, pak je beestje en je tuutje, en we gaan naar boven’. Spontaan krabbel je dan recht, grabbelt de nodige spullen, en klautert monter de trap op, nadat je slaapwel gezegd hebt tegen het halve huishouden. Boven ga je al schaterend op het badmatje liggen en moet ik je daar al kriebelend afplukken en in je slaapzak stoppen. Je bedritueel is nog niet veel veranderd, behalve dan dat je nog regelmatig slaapwel wil zeggen tegen alle figuren uit Winnie The Pooh die op je muren staan geschilderd.

Wat me in je taaltje het meest verbaast, is dat je zo goed abstracte begrippen weet te vatten. Al van bij je eerste woordjes wist je dat een stoel niet alleen datgene was waar mama op zat, maar ook jouw eetstoel, een stoel uit de woonkamer, jouw kleine stoeltje in de zitkamer… Je kon dus al abstractie maken van een concrete stoel en alle stoelen benoemen. Dat je snel ‘Nog ! Nog !’ kon zeggen als het om hapjes fruitpap ging, verwondert me niet. Dat je echter ook dat begrip kent om bv te zeggen: ‘Groot auto. Nog groot auto. En nóg groot auto !’, dat verbaast me al veel meer. ‘Ander’ ken je ook al, en ‘veel’. Het verschil tussen ‘warm’ en ‘koud’ is je ook duidelijk, zelfs al zijn die begrippen vaak relatief. Er zijn zo nog een pak van die woorden, en dat verwondert me telkens opnieuw. Dat je concrete voorwerpen kan benoemen, ja, maar abstracte begrippen ? Je kent bv. ook het begrip ‘mooi’, en je zal er doorgaans mijn oorringen en halskettingen mee aanduiden. Het kan ook gerust een kledingstuk zijn, heb ik al ondervonden. Wat ik een paar dagen geleden zo lief vond, was dat je me vanop je kussen in de badkamer zat te bekijken terwijl ik me aankleedde, en plots tegen papa zei: ‘Mama mooi’. Ik werd helemaal warm van binnen :-)

Vandaag heb ik ook moeten lachen met jou: je had een quasi lege koffietas van deze middag op mijn bureau zien staan, vroeg ze, kreeg ze, en begon enthousiast met het lepeltje het bodempje op te lepelen. Je keek ondertussen parmantig naar me, begon ostentatief te smekken en zei: ‘Mmmm, mama, lekkerrrr !’ Die blinkende blauwe ogen van je !

Diezelfde ogen deden me eerder deze week ook alweer smelten. Op woensdag hoef ik niet naar school te gaan, zodat we allebei wat langer slapen en jij dan bij me in bed je flesje mag drinken. Je kruipt dan lekker dicht en warm tegen me aan onder het deken, en ligt rustig te genieten. Zodra je genoeg hebt, geef je me de fles met een beleefd ‘Dankie’, neemt je tuutje en je beertje, en blijft nog wat knuffelen. Zo lag je met je kopje tegen mijn gezicht aan, en ik vond er niks beter op dan je een vlinderkusje te geven: zacht knipperen zodat mijn wimpers tegen je wangetje strijken. Jij wist eerst niet wat je voelde, dus trok je je hoofd weg om te zien wat dat nu precies was. Je wees naar mijn oog, en toen ik daarop knipperde, toverde je je mooiste glimlach op je gezichtje, kreeg een zachte blik in je ogen, zei heel lief: ‘Mamaaa’, en legde je kaakje opnieuw tegen mijn oog aan, zodat ik kon verderdoen. Waarop je zachtjes giechelde. En ik ? Ik smolt ter plekke.

Daarstraks deed je me nog maar eens lachen: ik had je flesje opgewarmd en zelf een ‘broebel-broebel’ genomen: een bruistablet vitamine C die jij heel intrigerend vindt. Ik kwam dus met mijn glas bij jou in de zetel zitten, waarop je prompt bovenop me klauterde, je fles stevig tegen mijn glas aankwakte - ik morste bijna - en luid zei: ‘Santé !’ Ik schoot gewoon in de lach: waar heb je dát nu weer opgepikt, kleine sloeber ? Je zou er je ondeugende ogen nog moeten bij kunnen zien !

Papa vertelde me daarstraks dat je ’s morgens, wanneer hij je bij Nice afzet, altijd vrijwel onmiddellijk begint te spelen met de andere kinderen. Van scheidingsangst heb je al lang geen last meer. We hebben onze tactiek dan ook veranderd tegenover vroeger, en dat heeft geholpen. Niet dat je er zo erg van had, maar toch, het is nooit leuk als je kleintje begint te huilen wanneer je weggaat. Onze fout was dat we er stiekem probeerden vanonder te muizen, waardoor jij natuurlijk schrik had dat je ons ging kwijtspelen. Nu zeggen we heel uitdrukkelijk dat we weg moeten en dat we nog een laatste kusje willen. Dat geef je ons dan ook van harte, om ons daarna gewoon buiten te steken. ‘Dada papa ! Papa waak (werk) ! Dada !’

En weg zijn we dan maar. Met een glimlach op ons gezicht.

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Feest, Logeren, Op stap, Taal, Ziek — Mama om 8:06 pm op Tuesday, November 29, 2005

Eindelijk, mijn kleine snoetje, eindelijk. Hoe drukker ik het heb, hoe minder tijd ik heb om hier iets te schrijven, en toch is er veel gebeurd. Veel dingen kan ik me niet eens meer herinneren, reden genoeg om kwaad op mezelf te zijn dat ik niet eerder heb geschreven.

Dinsdag acht november herinner ik me nochtans duidelijk: papa was voor opleiding in Leuven, en ik had klassenraad en had er geen idee van hoe lang die ging duren. Ik wou het risico niet lopen dat het later werd dan half zes (het uur waarop ik je ten laatste moet ophalen bij Nice), en vroeg aan Anaïs of zij wilde babysitten. Dat was geen probleem, en gelukkig zag ze het zelfs zitten om je op te halen met de buggy. Ik had het al ’s morgens aan Nice verteld, zodat ze je met een gerust hart aan een wildvreemde kon meegeven. Toen ik tegen kwart over zes thuiskwam, zaten jullie rustig te spelen in de zetel, en deed jij een vlinder na: je had er zelf voor uitgevonden dat die ‘wieeeeeeeeeeeeeeeee’ deed, terwijl je met je kopje schudde en omviel van het lachen. Ik ben echt blij, Wolf, dat ik een goeie babysit heb gevonden, en dat jij haar ook zo leuk vindt.

Belangrijk was natuurlijk de trouw van je peter Jeroen met Delphine. Mama en papa moesten de hele dag mee: suite, kerk, koffie, receptie, en avondfeest natuurlijk. Daardoor kon jij uiteraard niet mee met ons: je bent gewoon nog te klein, zelfs om bruidkindje te zijn. Margot en Maud hebben die taak dan maar op zich genomen, met Delphines neefje Benoit. Toch wilden Jeroen en Delphine je echt wel graag zien op hun huwelijksdag, en zouden ze zeer graag op de foto zijn gegaan met jou. Ik heb dan maar heel liefjes gevraagd aan Omaly en opa Jeroom of zij het niet zagen zitten met jou naar de receptie te komen: ze waren hoe dan ook uitgenodigd, en dan hadden we jou meteen erbij. Gelukkig stemden ze toe, en ik was al aan het denken over de kleertjes die je mocht aantrekken. Vorig jaar heb ik in de solden prachtige kleren gekocht: een bruine broek van P’tit Filou, een zwarte rolkraagtrui, en een donkerbruin hemd met minieme gouden spikkeltjes. Ik zag je al meteen in die kleertjes, maar toen ik je de woensdag vóór Jeroens grote dag even liet passen, bleek alles nog veel te groot te zijn ! Ik heb je ’s namiddags dan maar in de auto gezet en we zijn om kleertjes gegaan. De baby- en kinderwinkel in Mariakerke was tot mijn grote verbazing gesloten op woensdag, en dus zijn we dan maar doorgereden tot de BBKS, de winkel waar ook jouw babylijst lag. Hun kleren zijn wel allemaal merkkledij en daardoor pokkeduur, maar ik wist zo gauw geen andere winkels meer in de buurt, en daarbij, Omaly had me gezegd dat zij jouw kleren ging betalen als Sinterklaascadeautje. Lief, he ?
Binnen in de winkel was je het liefste jongetje ter wereld: je ging netjes spelen met een grote berg kussens terwijl ik kleren uitzocht, en je kwam me af en toe iets brengen, of gewoon even kijken wat ik aan het doen was. De verkoopsters waren vol lof over jou. Uiteindelijk koos ik een donkerblauwe jeans met rode stiksels van MacGregor, een prachtig rood glanzend hemd van IKKS, en een helderrood vestje met kap van Timberland. Gecombineerd met een zwart rolkraagtruitje van de H&M zag het er perfect uit ! Ik vroeg je om even bij me te komen om te passen, en heel gehoorzaam kwam je aangestapt en liet je je op de toonbank zetten. De winkeldame geloofde haar eigen ogen niet: zonder sputteren trok je de kleren aan en weer uit, lachte haar toe, en vertelde honderduit. De meeste kinderen zijn blijkbaar een nachtmerrie als het op kleren passen aankomt ! Bij het weggaan zwaaide je nog even, en ging dan welgezind opnieuw de auto in.
En ja hoor: iedereen was wég van je outfit op de receptie ! Ik denk dat je nieuwe haarstijl er ook wel voor iets tussenzat: toen we je in de voormiddag afzetten bij Omaly, zag je er nog heel braaf uit, maar nadat peter Koen en tante Else je even onder handen hadden genomen, had je een heel hip kuifje boven je knappe rode kleren ! Je was echt al een gans ventje, en absoluut geen baby meer ! Op de receptie liep je parmantig rond tussen het vele volk, maar wilde toch vooral op onze arm zitten zodat je meer kon zien. Voor mij was dat wel een probleem, want ik was de avond voordien door mijn rug gegaan, en had zelfs moeite met zitten. Na een uurtje namen oma en opa je weer mee naar huis. De drukte had ervoor gezorgd dat je echt wel moe was, en je bleef bij hen slapen. Je wist wel al dat je de volgende morgen stil moest zijn, want ook Koen en Else bleven slapen: ze vonden het te gek om ’s nachts nog terug naar Brussel te rijden, om dan de volgende morgen opnieuw naar Ronse te rijden om te komen eten. Je hebt nog wel een paar andere dingen van hen geleerd: Tom Boonen ! Je haalt bij het fietsen eerst een grote snelheid, en dan steek je je armen in de lucht en roept: “Tom Boonen !” Ik heb me slap gelachen toen ik je dat de eerste keer zag doen: hilarisch gewoon ! Je bent een heerlijk ventje, Wolf !

De maandag daarop is oma (van de waai) alweer naar Wondelgem gekomen: papa had een vergadering die avond, en ik had oudercontact. Zodra je haar zag, werd je wildenthousiast :-) en vond ik het al helemaal niet erg om te moeten vertrekken: je was in goede handen. Ik weet eigenlijk nog steeds niet wie er het zotst is van wie: jij van je oma, of oma van jou ! Ik was wel een stuk vroeger dan voorzien thuis omdat mijn rug me dooddeed, maar jij lag al lekker in je bedje. Dankjewel, oma !

Dinsdag waren wij tweetjes alleen thuis omdat papa op opleiding was in Leuven, zoals elke dinsdag, en woensdag was papa alleen met je thuis, omdat ik een extra repetitie had van het koor.
Donderdag ben ik met jou naar de kinderarts geweest: je stoelgang is nog steeds absoluut niet zoals het hoort ! Het was een heel tijdje een pak beter, sedert je geen koemelk meer krijgt, maar de laatste tijd is het weer slappe kost. De dokter verklaarde je voor de rest prima gezond, 84 cm en 12 kilo, en nam een staaltje van je kak ter analyse. Hij maakte zich evenwel niet veel zorgen omdat je zo gezond bent, absoluut niet te mager of zonder energie, en echt een blije peuter. Toch ging hij iets laten weten, als er iets scheelde. Ik heb hem tot op vandaag nog steeds niet gehoord, maar ik ga toch zelf eens bellen. Ik was trouwens apetrots op jou die avond ! Je ging heel gehoorzaam zitten, en liet je probleemloos uitkleden door de doktershulp. Toen de dokter je onderzocht, op je buikje duwde, met zijn koude stethoscoop naar je adem luisterde en in je oren keek, gaf je geen kik. Je keek me alleen met grote ogen aan, maar ik stelde je gerust en je vertrouwde me duidelijk. Toen ik je vroeg om je tong uit te steken zodat de dokter even in je keel kon kijken, deed je ook dat zonder protesteren. De dokter stond versteld, zei hij. Hij had nog zelden zo’n rustig kind bij zich gehad. Je liet je ook rustig weer aankleden, en kwam daarna bij mij. Toen vond je dat je eigenlijk lang genoeg had stilgezeten, en ging op verkenning doorheen de praktijkruimte. Eerst pakte je een grote Winnie van een stoeltje in de hoek, sleepte dan het stoeltje tot bij mij en ging naast mij zitten, en kwam dan met nog een beertje aandraven dat je van de vensterbank had geplukt. Dit alles ging gepaard van een hoop enthousiaste commentaar, wat de dokter de opmerking ontlokte dat je al even goed kon babbelen als je mama. Tegen dan had ik alle formaliteiten zoals betaling en dergelijke afgewerkt, en vroeg ik je om je stoel terug te zetten en de Winnie er terug in te zetten. ‘Ja mama’, zei je, nam de stoel, en deed wat van je gevraagd werd. Toen je daarna ook het kleine beertje terug op de vensterbank zette zoals ik vroeg, schoot de dokter al helemaal in de lach, en zei dat hij zoiets nog nooit had gezien. Ik denk dat ik een meter groeide van trots, kleine muis ! Toen je even later parmantig en stevig ingepakt ‘Dag meer’ (meneer) zei en buiten wandelde, hoorde ik hem achter me lachen, en ik deed eigenlijk hetzelfde. Je bent een eigenwijs mormeltje, Wolfje van me !

’s Avonds had ik roleplay bij ons thuis, maar maakten we iets teveel lawaai voor jou om te kunnen slapen. Na enige moeite lukte dat uiteindelijk wel, gelukkig. En de vrijdag was nog maar eens speciaal voor jou: deel twee van het huwelijksfeest van Jeroen en Delphine ging door in Zomergem. Papa en ik moesten opnieuw present zijn in vol ornaat, en Else had aangeboden om te babysitten. Blijkbaar hebben jullie rustig gespeeld, en ben je op een aanvaardbaar uur zonder veel protest in je bed gegaan. Dank je, Else !
Ook het weekend was weer anders dan normaal: het koor waar ik sinds september in zing, zat in de halve finale van Het Koor van het Jaar, een prestigieuze koorwedstrijd, en daarom moesten we de hele dag naar Leuven. Eerst camerarepetities, en dan ’s namiddags de eigenlijke wedstrijd met proclamatie. Dat betekende dat ik weg was van half tien ’s morgens tot acht uur ’s avonds, en dat je de hele dag bij papa was. Jullie zijn gezellig samen boodschappen gaan doen, heb ik gehoord. We zongen zodanig goed dat we in de finale zijn geraakt, waardoor ik ook nog eens de hele zondag naar Leuven moest, van half één tot middernacht. Gelukkig had ik dat half en half voorzien, en mocht je de dag doorbrengen bij Roeland en Sarah, zodat papa ook nog wat rust kreeg. We hebben wel erg lang geslapen: het was half tien toen we wakker werden, en een half uurtje later stonden Roeland en Sarah bij ons met boterkoeken en croissants. Hij is duidelijk je favoriete nonkel: je wilde die ochtend totaal niet uit je badje, tot je hoorde dat Roeland en Sarah gingen komen: je kon er niet snel genoeg uit zijn ! ’s Namiddags mocht je met hen op babybezoek en daar pannenkoeken eten, en nu nog spreek je soms van ‘Mooie Nina’ :-) Soms vraag ik me af wat iedereen je nog meer wijsmaakt dat papa en ik nooit te weten komen…

Vorige week was gelukkig lekker rustig, zodat we allemaal, jij incluis, even op adem konden komen en terug in ritme kwamen. Woensdag heb je lang geslapen in de namiddag, en zijn we uiteindelijk tegen vijf uur richting Eeklo vertrokken voor een bezoekje aan omoe in het ziekenhuis. Die heeft een longontsteking waarmee niet te spotten viel, en aangezien opoe’s gezondheid ook al wat wankel is, leek een ziekenhuisopname de beste oplossing. Ze was in elk geval heel blij ons te zien. Jij was energiek als altijd, verkende de kamer, sprong op en neer op het bed, en adopteerde de baxterstandaard op wieltjes als speelgoed. Je bent er de hele kamer en de halve gang mee rondgereden, met open mond van verbazing en concentratie. En toen begon er één of andere machine op de gang te piepen. ‘Oort ! Piep-piep ! Wof zoeken ! Mama kijken !’ Er was geen houden meer aan: je móest en zou de bron van het gepiep localiseren. Ik gaf je de toestemming even te gaan kijken, en weg was je. Uiteraard volgde ik enkele seconden later, en toen liep je onbevreesd midden van de gang, tussen de verpleegsters en verplegers door, en keek in elke kamer of je daar soms nog gepiep hoorde. Dat was inmiddels gestopt, maar dat hield je niet tegen om verder te zoeken. Je vroeg het zelfs aan de hogelijk geamuseerde verplegers: ‘Piep-piep ?’ Zo liep je de hele lange gang door, en pas dan kon ik je aan het verstand brengen dat het gepiep opgehouden was, en dat je het niet meer zou vinden. Daarop draaide je je om, en liep je tegen iedereen te verkondigen dat ‘Piep-piep daan. Ja ! Chien weg’ terwijl je overtuigend van ja knikte, en terug de kamer van omoe binnenliep. De omstaanders wilden gewoon niet geloven dat jij amper 21 maanden was, en ik beaamde vol trots dat je inderdaad al goed kon praten, behoorlijk zelfstandig was en vooral niet mensenschuw.

Vrijdagavond was ook anders dan anders: papa en ik zijn verjaard, en dat wilden we vieren door uitgebreid te gaan eten. Oma zag het zitten om te komen babysitten, en jij had daar duidelijk ook geen probleem mee. Je besefte zelfs maar al te goed dat wij niet thuis waren en dat het oma was die op jou lette: toen je in de loop van de avond wakker werd, riep je zachtjes om oma… Die gaf je dan een verse broek, en stopte jou netjes weer onder. Ondertussen was het beginnen sneeuwen: dikke vlokken dwarrelden in hoog tempo naar beneden, zodat we in een dikke sneeuwlaag naar huis terugreden van het restaurant. Het was zo erg dat ik oma zelfs voorstelde om te blijven slapen, maar dat zag ze niet zitten.
De volgende morgen lag er inderdaad een dik sneeuwtapijt van prachtige dikke plaksneeuw, ideaal om een sneeuwman te maken. Jij wist niet wat je zag: je eerste (bewuste) sneeuw ! Alledrie duffelden we ons goed in, deden laarzen aan, en gingen naar buiten. Jij vond de sneeuw koud en nat en dus niet geschikt om aan te raken, maar wel heerlijk om in rond te stappen en met een borstel papa te helpen terwijl die het voetpad vrijmaakte. Ik heb ook een grote sneeuwman gemaakt op amper 10 minuten, zó dik en stevig was de sneeuw ! Jij kon je er niks bij voorstellen, tot ik twee stukjes hout pakte om de ogen te maken, een twijgje nam als mond en een bosje gras als haar. Dadelijk wees je met je vingertje naar het gezicht, en zei in opperste verbazing: ‘Pompoen !’ Ik moest lachen, maar ergens heb je wel gelijk: het hoofd van een sneeuwman heeft wel wat weg van een pompoengezicht met Halloween. Je stapte nog vrolijk wat rond, begon te huilen toen je vastzat in de twintig centimeter sneeuw die was samengewaaid op het terras, en ging uiteindelijk met me naar binnen. Daar ben je wel een keer of twintig aan het raam gaan staan om ons de ‘pompoen’ te tonen. Jammer genoeg was wel de zon beginnen schijnen en bleek de sneeuwman niet zo stabiel te staan als ik wel had gehoopt, want amper een uurtje later viel hij om, tot je grote consternatie. Toen bleef je, denk ik, wel een half uur tegen het raam staan, terwijl je voortdurend herhaalde: ‘Pompoen pot ! Mama maak !’ Dat herhaalde je nog wat later nog maar eens door de telefoon tegen oma, die er uiteraard geen snars van begreep. Toen ik het haar uitlegde, moest ze lachen, en heeft ze jou dat wellicht nog een keer of vijf doen zeggen. Jij meende het in elk geval, want je keek heel erg ernstig. Kapotte sneeuwmannen, daar valt nu eenmaal niet mee te spotten !

Je woordenschat is ook een flink stuk uitgebreid. Je maakt nu al zinnen van drie woorden, gebruikt werkwoorden, en kan je behoorlijk goed uitdrukken. Soms sla je echte volzinnen uit je voeten, maar jij ben vooralsnog de enige die ze begrijpt. Regelmatig verras je me met een compleet nieuw woord, zoals nog deze morgen. Ik borstelde mijn haar, en jij wilde blijkbaar hetzelfde doen. ‘Mama ‘aar, Wof ook’. Ik gaf je je kleine zachte babyborsteltje, en jij wees naar het steeltje en zei: ‘Puntje’. En inderdaad, er zat een stompe punt aan de steel. Ik denk dat je heel veel woorden oppikt bij Nice, maar dat ik dat daarom niet altijd hoor.

Je hebt ook een heel eigen willetje: de laatste tijd ben je verzot op paté, en ik kan je echt nauwelijks iets anders doen eten. Ik laat je dan ook meestal kiezen, en bijna onveranderlijk kies je voor paté (choco en hagelslag behoren niet tot de keuzemogelijkheden, die komen alleen in aanmerking als je al twee boterhammen met iets anders hebt gegeten). Als ik dan toch aanstalten maak om bijvoorbeeld kaas te nemen, zeg je vol aandrang en zelfs bijna al huilend: ‘Nee mama ! Paté, paté ! Wof paté !’
En gisteren heb je het hele huis volgelegd met propere was. Ik geef het toe, er stonden twee volle wasmanden klaar om opgevouwen te worden, maar het was er nog niet van gekomen. Je hebt niks anders gedaan dan de manden uitgeleegd, weer opgevuld, weer uitgeleegd, er zelf ingekropen, opnieuw opgevuld met iets anders… En de wasspelden zijn tegenwoordig ook een favoriet speelgoed: als ik de doos niet wegzet, giet jij ze leeg en vind ik wasspelden op de gekste plaatsen. Door het feit dat je met de was had zitten spelen, wist je ook maar al te goed wat erin zat, en toen ik je in je bed wilde steken en je slaapzak nam, zei je resoluut: ‘Nee mama, niet diene. Diene !’ en je nam een dikke winterslaapzak met mouwtjes uit de mand. Er was geen doen aan, je wilde perse die bepaalde slaapzak, en aangezien het vrij koud is, heb je hem gekregen ook.

Soms vraag ik me af of ik je niet teveel toegeef. Maar als ik dan zie hoe voorbeeldig je je kan gedragen, en hoe goed je eigenlijk wel luistert, denk ik dat het al bij al best meevalt.

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Taal — Mama om 8:15 pm op Saturday, October 29, 2005

Je ligt even te slapen, kleine mol, zodat ik het heerlijk rustig heb, en jouw dagboekje kan bijhouden. Heel veel is er eigenlijk niet gebeurd, snottie. Je drinkt eindelijk je flesje, dat wel, en ondertussen zelfs met veel smaak. Koppig bleven we volhouden, en koppig bleef jij je flesje afwijzen. Je wilde op den duur zelfs niet eens meer proeven. Tot vrijdagmorgen: plots nam je zonder morren je flesje aan en dronk het leeg. Ik denk dat het gewoon lag aan de temperatuur: ik had ze deze keer nauwelijks opgewarmd. Blijkbaar geeft de sojamelk een behoorlijk andere smaak als ze warm is. Aangezien je er tot hiertoe toch niks van wilde, vulden we telkens amper 100 ml, en nu wilde je meer. Uiteraard sloeg Murphy toe: omdat je ze toch weigerde, had ik geen melk meer bijgekocht en zat ik nu zonder. Ik ben dan vrijdag over de middag snel even de Delhaize binnengelopen, en ja hoor, ’s avonds ging een volle fles netjes naar binnen. Ondertussen ben ik je soja groeimelk al aan het mengen met de gewone variant, zodat je hopelijk binnen een paar weken volop de gewone sojamelk drinkt. Die is zowat overal te vinden, en de soja groeimelk niet.

Je babbelt ook honderduit, net zoals je mama. Het is gewoon prachtig hoe je nu ‘pompoen’ zegt. Je neemt ook allerhande woorden over, en probeert ze dan vol trots uit te spreken. Sommige medeklinkers lukken nog totaal niet, en andere slechts af en toe. De r begint te lukken, maar enkel op het einde van een woord. Zo halen we bood bij de bakkerrrrrr :-).

Verder was het een vreselijk drukke week en heb ik je nauwelijks gezien. Maandag is Omaly zelfs komen babysitten, omdat papa in een vergadering zat en ik klassenraden had. Ik had nog net de tijd om jou in je bedje te steken, toen ik thuiskwam. Dinsdag was ik net op tijd om jou na de klassenraden af te halen bij Nice, en hebben we samen heerlijk gespeeld. Woensdag was gelukkig ook rustig in de namiddag, maar kwam Anaïs op jou babysitten tegen een uur of vijf. Ik moest namelijk naar Brussel voor een concertrepetitie (de Christus van Adolphe Samuel) met het koor, en papa zat met oma in Luxemburg. Donderdag heb ik je ook nauwelijks gezien: ik had net de tijd om je om half zes af te halen bij Nice, in de armen van je andere oma te droppen en naar de generale repetitie te vertrekken. Vrijdag heb ik zelfs enkel ’s morgens gezien: op het moment dat papa je ’s avonds ophaalde bij Nice, zat ik al lang op de bus richting Mechelen voor het concert. Gelukkig heb ik dat in het weekend een beetje kunnen goedmaken, ook al was er een tweede concert op zaterdag. Deze keer was het in de Bijloke hier in Gent, zodat ik je tussen de raccord en het concert zelf nog gezien heb.

En verder ? Je geniet ervan om me te helpen waar je kan: buiten loop je rond met een schopje in je handen, als ik in de tuin aan het werken ben. Het is nog altijd prachtig weer, vandaag voorspellen ze zelfs 22°, stel je voor, op het einde van oktober ! Daarnet heb je me geholpen met de was: je haalt de droge spullen uit de droogkast (en kruipt zelf bijna helemaal in de trommel), legt de vuile was netjes op de hoopjes die ik je aanduid, en propt daarna de gewenste hoop in de wasmachine. Het trotst ben je als je op de aan-knop mag duwen en de machine in gang schiet.

Waar papa en ik trouwens ook steevast mee moeten lachen, is jouw gezichtje als we de choco uithalen. Ooit heb ik eens gezegd tegen jou dat je een boterham met choco kreeg, maar dat je het niet mocht vertellen tegen papa. Sindsdien trek je altijd, van zodra je de choco ziet, een heel ernstig, samenzweerderig gezichtje, leg je je vingertje op je mond, en fluistert: ‘Choco ! Papa stt !’ Het leukste is natuurlijk als je dat tegen papa zegt. Je hebt, geloof ik, nog niet helemaal door waar het om draait :-p

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Taal, Ziek — Mama om 10:30 pm op Tuesday, October 18, 2005

Alweer een week voorbij, sproetie, en een pak wijzer geworden. Vorige week bleef het mooie weer aanhouden en zijn we nog een paar keer gaan fietsen, tot jouw grote jolijt. We hebben er allebei evenveel deugd van, denk ik. Ik fiets dan gewoon doelloos wat rond in de omliggende wijken (zo verken ik die ook eens) en ga huisjes kijken. Zo heb ik zaterdag een speeltuintje ontdekt in een sociale woonwijk aan de overkant van de Evergemsesteenweg. Er staat een peuterglijbaan, en een glijbaan die duidelijk bestemd is voor grotere kinderen. Jij vond het fantastisch: zodra je de speeltuigen had zien staan, begon je op de fiets heen en weer te wippen, en te roepen naar de ‘bimbam’, waarmee je glijbaan bedoelt. Onverschrokken stormde je op de kleinste van de twee af, klom op de trapjes en ging bovenaan met veel show zitten om dan naar beneden te glijden. Een paar oudere kinderen waren er ook aan het spelen, en die geloofden hun eigen ogen niet: “Mevrouw, is hij dan niet bang ? Zo’n kleintje ! Hij kan met moeite op de trapjes !” “Mevrouw, hoe heet hij ?” “Mevrouw, mag ik met hem spelen ?” Je kon op de totale belangstelling rekenen, en de andere kinderen, waaronder een jongetje van acht, stonden te drummen om na jou op het glijbaantje te kunnen.
Na een paar keer wilde je wel de grote glijbaan uitproberen. Die heeft geen trapjes, maar een houten plank met stapgaten in, en is wel anderhalve meter hoog. Dat leek jou niet af te schrikken, dus zette ik jou meteen bovenaan, waar je eerst een loopbrugje hebt, dan een huisje, en dan pas de glijbaan. Jij stond te joelen van plezier boven, en de rest van de kinderen wist niet goed hoe snel ze bij jou moesten staan om mee te genieten. Onderzoekend ging je verder, ging zitten en kroop het huisje door, en ging dan bovenaan de glijbaan zitten. Ik dacht dat je wel zou willen dat ik je handje vasthield, maar nee hoor: als een volleerde glijbaanspecialist zette je je af, en met een luide weeeeeeeeeeeeeeee gleed je naar beneden. Dat ontlokte zowaar een paar bewonderende kreten aan de omstaanders.
Je genoot…
Na een half uurtje hield ik het voor bekeken, en onder luide kreten zwaaide je salu naar de anderen en fietsten we weg. Een van de meisjes had nog gevraagd of we de volgende dag niet zouden terugkomen, want ze vond jou zo leuk…

Overdag speel je dus echt fantastisch, maar ’s avonds beginnen de problemen telkens weer: je bent een heerlijk ventje, maar ik zou willen dat je ook nog probleemloos zou slapen. Een ganse periode is dat prima gegaan, maar nu… Telkens ga je naar bed rond een uur of acht, maar telkens weer word je opnieuw wakker. Soms is dat na een paar minuten, soms na een kwartier, soms na een uur. Dan begin je hartverscheurend te huilen, en het helpt niet dat ik je probeer te negeren, zoals sommige mensen suggereren. Ik kan je er na een paar minuten weer uithalen, ik kan je een half uur laten brullen, maar jezelf in slaap huilen is er niet bij. Van zodra je beneden bent, is alles vergeten: opgelucht zit je dan rustig te spelen, te tekenen, te fietsen. Het is niet dat je lastig bent hoor, maar we kunnen niet doorwerken, en dat is momenteel wel echt nodig. Ook woensdag en donderdag waren er weer problemen, maar vrijdag sloeg toch wel alles. Ik was naar de kwis op school gegaan, en papa bleef thuis bij jou. Normaal gesproken zou jij rond een uur of acht moeten gaan slapen zijn, en kon papa nog een beetje broodnodige tijd spenderen in zijn bureau (Netlash is vreselijk druk momenteel). Helaas. Om half elf kreeg ik een telefoontje van een wanhopige papa met de vraag of ik alsjeblief naar huis wou komen om jou te doen slapen. Je had de hele tijd nog niet willen slapen, en ondanks herhaalde pogingen om je in je bedje te krijgen telkens weer liggen brullen. Niet dat ik daar veel aan kon veranderen, maar het doet deugd om er dan niet alleen voor te staan met gepijnigde zenuwen.
Toen ik een tiental minuten later thuiskwam, zat jij netjes te spelen aan de salontafel, opgewekt en wakker. Met een hoop moeite ging je tegen elf uur toch in bed, en zijn papa en ik dan maar je voorbeeld gevolgd.
De volgende dag ben ik sojamelk gaan kopen: Nice had gesuggereerd dat je misschien wel een koemelkallergie had. Je geeft inderdaad op ’s avonds, en een lepeltje Gaviscon blijkt niet (meer) te helpen. Ook is je stoelgang nog steeds heel vaak slap, en na een melkdessertje had je plots ook uitslag op je billetjes. Mja. Ik vind persoonlijk sojamelk niet te drinken, en blijkbaar deel je die mening. Sinds zaterdagavond heb je geen melk meer gekregen van ons, en de sojavariant die we je in je flesje aanbieden, weiger je halstarrig met een duidelijk ‘Bè !’ Je neemt een paar slokjes, geeft het ding terug, en begint soms zachtjes te huilen. Mijn hart breekt, liefje, maar sedertdien slaap je beter, zit je niet meer te slikken, en is je stoelgang zoals het hoort. Al vier dagen op rij ga je rond acht uur slapen, word je een half uurtje later wakker met gevulde broek, en ga je na tien minuten spelen weer probleemloos in je bedje. Ik hoop dat dat zo blijft. Alleen deze morgen… Je mist heel duidelijk je flesje. Vanmorgen was je rond half acht wakker, zoals gewoonlijk. Zachtjes riep je op mama en papa, en die laatste ging naar beneden een flesje sojamelk warmen. Jij ging netjes rechtop in je bedje zitten, en nam dankbaar je fles aan. Na twee slokken gooide je ze weer weg, en begon te huilen. Dat huilen ging al snel over op krijsen, en je bleek ontroostbaar ! Ik haalde je uit je bedje en probeerde je te troosten, maar je begon te wriemelen en wilde weg. Met tuutje en beestje in de hand bleef je krijsen, terwijl je rondliep als een kip zonder kop. Je vluchtte naar de badkamer, maar wilde niet op het kussen: je donderde er zowaar bijna af ! Daarna liep je naar onze kamer, dan naar die van jou, dan terug naar de badkamer… Ook papa kon je niet oppakken zonder dat je begon te vechten om los te komen. Uiteindelijk deden we de badkamerdeur dicht en lieten je krijsen, maar toen begon je op de deur te bonken om ze open te doen, zo hard wilde je naar buiten. Eenmaal buiten wilde je dan weer zo snel mogelijk naar binnen, en ondertussen bleef je maar krijsen. Wat papa en ik ook probeerden, je wilde niet kalmeren.
Na een goeie vijftien minuten hielden we het voor bekeken, en onder zachte dwang - gelukkig zijn papa en ik nog altijd een pak sterker dan jij - deden we je je pyama uit, ververste ik je broek - moet je eens proberen bij een tegenspartelend kind ! - en kleedde ik je aan, terwijl papa je stevig vasthield. Nog altijd stopte je niet met krijsen. Pas toen papa je meenam naar beneden en je samen de hond eten gaf, leek je wat te kalmeren, en uiteindelijk zat je na te snikken in je stoel. Toen ik je wat peperkoek, je favoriet, voorzette, begon je weer zachtjes te huilen en sloeg hem af. Bizar. Toch ging je probleemloos mee naar Nice. Toen ik, nog steeds ongerust, rond een uur of tien even belde, bleek je je helemaal normaal te gedragen: je speelde, lachte, had je tuut en beertje afgegeven, en had rond negen uur een Betterfood binnengespeeld.

Ook hier thuis was vanavond alles weer normaal: je lachte, keek samen met mij naar Bumba, speelde met de poes, at zowat een half brood op (en daarna de losse korsten uit het vuistje) en tekende. Je was echt wel vrolijk en welgezind, maar je melk wilde je nog steeds niet. Ik had er nochtans chocomelk van gemaakt in de hoop de sojasmaak te maskeren… Ik denk dat je wel ongeveer een halve liter water hebt gedronken in de plaats. Misschien toch eens proberen je iets anders te geven in de plaats van die melk ? Tegen acht uur ging je naar bed, tegen half negen was je weer wakker en dronk je je halve liter water, en tegen negen uur (je speelde zo braaf en rustig dat ik geen reden zag om je sneller weer naar boven te jagen) ging je weer slapen.

Verder ben je een fantastisch baasje geworden. Je babbelt honderduit en pikt alle dagen wel een paar woordjes op. Ik heb vreselijk moeten lachen daarstraks bij Nice: in echte Halloweensfeer heeft ze het huis gedecoreerd met een ‘ex’ en een paar ‘poenepoens’, zoals jij zo mooi kan zeggen. Vooral jouw woordje voor pompoen komt er zo parmantig uit dat zelfs Dirk daarstraks hartelijk moest lachen. Eindelijk spreek je ook van ‘hondje’, al blijf je naar Catullus verwijzen met ‘mmm’. Oh, en je bent je vaders r aan het overnemen: in de winkel zaterdag wilde je per se in de ‘kargggggggggggggggg’, waar jouw huig-r nog meer heeft van een geschraap dan van een echte r, maar de intentie is meer dan duidelijk aanwezig. Je vond het anders wel leuk in de Delhaize, zo met mama en papa elk in een andere kar. Papa ging met jou zijn water en cola al afrekenen terwijl ik de rest van de boodschappen deed, en daarna zijn jullie blijkbaar samen in de dierenwinkel een kijkje gaan nemen. Je kwam me toch heel enthousiast vertellen dat je ‘nijntjes’ had gezien, en vogels.

Op zondag zijn papa en ik zelfs een eindje met jou gaan wandelen langs het kanaal om te genieten van het prachtige weer, en daarna zijn we nog even bij het speeltuintje gestopt. Op slag kwamen de andere kinderen weer toegestroomd, stelden de nieuwkomers aan me voor, en gingen jou weer aanmoedigen. Jij genoot zichtbaar van alle aandacht en stal de show. Ik hoorde Benny, dat achtjarige jongetje, zelfs zeggen tegen een andere jongen terwijl hij hem opzij schoof: ‘Jamaar, hij was eerst míjn vriendje !’
Jaja Wolfje, je bent populair !

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Op stap, Taal — Mama om 10:48 pm op Saturday, October 8, 2005

Heh, het zijn de heerlijke herfstdagen zoals vandaag die het hem doen, kleine sproet. Vandaag was eigenlijk niks bijzonders, en toch heb ik ervan genoten.
We hebben allemaal - papa, jij en ik - geslapen tot half negen, en dan heb jij bij me in bed je flesje gedronken en gespeeld. Je was deze morgen al heerlijk goed gezind, lieverdje. Je begon al helemaal te stralen toen ik het magische woord ‘badje’ uitsprak: je nam me bij de hand en trok me mee naar de badkamer, en stond vrolijk te dansen aan de rand van het bad. In bad had ik een grote verrassing voor jou: nieuw speelgoed ! Je hebt het gekregen van Paulette toen je geboren bent, maar je bent er nu pas groot genoeg voor: zingende dolfijnen ! Het zijn 8 plastiek dolfijntjes met bijhorende zwembandjes, en als je op hun kop slaat, maken ze een geluidje. Heel leuk :-) Voorlopig krijg je er nog maar drie, of je ganse bad ligt vol.

Na je ontbijt hebben we wat gespeeld, en zijn naar de Delhaize getrokken, waar je vrolijk hebt zitten commentaar geven op alles en nog wat. Vooral de grote afbeeldingen van een poes, hond en konijn aan de dierenwinkel trokken je aandacht: je liep voortdurend van de een naar de ander, en kraaide van de pret. Terug thuis heb je me helpen koken en de was ophangen, en eenmaal buiten was er geen houden aan: je moest en zou op de schommel. Je vindt het heerlijk als ik je vrij hoog doe gaan, en dan op het hoogste punt de schommel tegenhou. Dan zit je te schateren en roep je: ‘Nog ! Nog!’

Rond half een heb je een ganse pot kip met patatjes en courgette deels zelf binnengewerkt en deels binnengelepeld gekregen. Daarna was je zodanig zacht dat je gewoon drie uur hebt geslapen ! Zalig rustig voor mama :-p want papa was de ganse dag op opleiding. Je was net op tijd weer wakker om naar Hopla, Bumba en dergelijke te kijken (en te staan dansen en springen op de zetel), waarna je een peer hebt opgegeten, met nog een koekje erbij. Het weer buiten was prachtig, dus mocht je in je buggy en zijn we samen naar de wereldwinkel geweest en een DVD gaan terugbrengen. Terug thuis heb je eerst een hele tijd heel rustig zitten spelen op je eentje, en daarna heb je me ijverig geholpen om een cake te bakken. Heel fier heb je in het beslag zitten roeren, en daarna met nog meer trots de lepel afgelikt :-p Ondertussen was papa thuisgekomen, maar die was zodanig moe dat we hem nog wat rust hebben gegund, en in de tuin beginnen werken zijn. Terwijl ik de lavendel snoeide, liep jij er tussendoor, trapte hem plat, zat erin te poken met je kleine schopje, en spoorde me vooral aan verder te doen als ik eventjes stopte. Even later kwam tante Sarah langs, die wat later volleybaltraining had hier in Wondelgem. Enthousiasme alom, van beide zijden :-p Nu zit je in je pyama bij papa je flesje te drinken: je hebt net twee grote sandwichen naar binnen gespeeld.

Verder is er deze week niet veel bijzonders gebeurd. Maandagavond is Pieter langsgekomen, een goeie vriend van je nonkel Roeland. Jij was bijzonder enthousiast over hem, en wilde voortdurend met hem spelen. Niet dat Pi het erg vond om uurwerken te tekenen of met de blokjes te spelen hoor: binnen een drietal maanden wordt hij zelf vader. Blijkbaar had hij wel een diepe indruk op jou nagelaten: je zei niet alleen netjes slaapwel tegen hem, maar de volgende morgen had je het nog over hem: ‘Pi weg ! Tata Pi !’

Over die ‘tata’ gesproken: de laatste tijd is het vrijwel altijd papa die je ’s morgens naar Nice brengt. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik je vrijdagmorgen bij haar afzette: in plaats van te huilen op het moment dat ik zou voortgaan, stak je op een bepaald moment zelf je armen uit naar Nice, en eenmaal goed en wel op haar arm gezeten, maakte je me duidelijk dat ik nu wel weg kon: ‘Tata mama, tata !’ Je stak me zowat buiten ! Het is natuurlijk wel een pak aangenamer zo :-)

Je slaapkamerlichtje is een groot succes. Ergens tussen half acht en acht vraag ik je of je wil gaan slapen, en steevast zeg je ‘Nee !’. Dan begin ik met een zachte stem op je in te praten: ‘We gaan naar boven, en ik doe je een slaapzakje aan, en dan in je bedje, met een tuutje, en een beertje, en dan steken we het lichtje aan met de muziek.’ Toverwoord is ‘lichtje’: terwijl je daarvoor nog van nee zit te schudden, zeg je bij het woord ‘lichtje’ meestal zelf ‘Wof bov ! Lich !’, en dan kan het niet snel genoeg gaan. Je zegt slaapwel tegen papa, de hond, of wie er ook is, en begint ijverig de trap te beklimmen. In de badkamer krijg je je slaapzak aan, en dan in je kamer mag je zelf het knopje van het lichtje en het muziekje induwen. Met een vergenoegde grijns op je gezicht ga je daarna netjes slapen.

Heh. Ik denk dat ik het eens ga proberen zie. Het is per slot van rekening kwart voor acht. Slaapwel, sproetie !

Gecategoriseerd onder: Logeren, Taal, Ziek — Mama om 10:49 pm op Thursday, September 29, 2005

Het is meer dan twee weken geleden dat ik nog iets heb geschreven en dat is een schande, maar het was dan ook zo vreselijk druk… En om eerlijk te zijn, als ik dan ’s avonds eindelijk in de zetel lag, had ik de fut niet meer om dan nog iets te schrijven. Toch is er wel één en ander te vertellen hoor.

Je bent echt niet lang ziek geweest, snoetie. Woensdag was je al even energiek en springerig als altijd, en hebben we de gewone woensdagse dingen gedaan, zoals spelen, om boodschappen gaan, enzoverder. Je bent er wel op een bepaald moment in geslaagd boven op me te springen op een zodanig enthousiaste manier dat je me een keiharde kopstoot hebt gegeven. Resultaat: we zaten allebei te huilen, jij eerder van het verschieten, ik van de pijn. Je bent met het midden van je voorhoofd tegen de rand van mijn oogkas geknald, en bij jou werd het een blauw plekje, bij mij heeft het quasi veertien dagen geduurd voor de gevoeligheid weg was. Ik denk dat het zelfs een lichte hersenschudding was: de koppijn kwam opzetten, en donderdag ben ik zelfs niet gaan werken wegens barstende koppijn en een algemeen verschrikkelijk mottig gevoel. Ik heb de hele dag geslapen, maar jij had nergens last van, zei Nice.

Zaterdag zijn we voor ‘t eerst sinds lang weer gaan zwemmen, en je vond het heerlijk. Je hebt helemaal geen schrik van het water. In het begin bleef je netjes in het ondiepe, maar na verloop van tijd waagde je je spontaan in de buurt van de glijbaan, waar het water toch wel tot aan je okseltjes kwam. Achteraf was je doodop: je bent zonder eten in je bedje gegaan, en hebt pas tegen twee uur gegeten.

Wel is je ritme nog steeds niet echt klokvast: je wil tegenwoordig maar slapen rond half tien :-( Als ik je er vroeger probeer in te steken, begin je te brullen, en, koppig als je bent, hou je daar niet mee op tot ik je ga halen. Dat duurde echt wel een tijdje, tot ik vorige week plots opmerkte dat je soms heftig zat te slikken, en op een bepaald moment zelfs naar je mondje wees en “Bèh” zei. Duidelijk een slechte smaak in je mond. Toen je dan later op de avond gewillig in je bedje ging, maar het na een minuut of zo alweer op een brullen zette, wist ik het zeker: reflux ! Je hebt echt wel hetzelfde probleem als je mama. Ik ben de volgende dag dan maar opnieuw een fles Gaviscon gaan halen, en die ken je nu al door en door. Dan kom je bij me, trekt aan mijn kleren en zegt: “Mama, kom !” tot ik meega naar de keuken. Je toont me dan de schuif met bestek, zegt me duidelijk dat ik een “piepol” moet nemen, en sleurt me dan mee naar je waskussen, waarnaast de fles staat. Je steekt me ze ostentatief in de handen, wijst naar de lepel, naar je mond, zegt “Wof buikje”, en wrijft over je buik. Je kan misschien nog niet echt praten, maar je weet verdomd goed duidelijk te maken wat je wil. In elk geval maakt het wel verschil: nu wil je tenminste slapen.
Op aanraden van Nice heb ik ook een lichtje in je kamer gezet. Ik heb dat gekregen toen je geboren werd: een klein draagbaar nachtlampje met een lachend gezichtje dat een zacht blauw licht verspreidt, en dat ook zachtjes een wiegeliedje speelt. Het blijft 10 minuten schijnen, en slaat weer aan als je begint te huilen. Je vindt het heerlijk: het staat op de grond een eindje van je bedje, en met een glimlach op je gezicht lig je er dan naar te kijken, terwijl je met je ene handje je beertje vasthoudt, en met het andere de spijltjes omklemt. De afgelopen twee avonden heb ik ook korte metten gemaakt met jouw protest: rond half negen heb ik je meegenomen naar boven, in je slaapzak gestoken en in je bedje gelegd. Blijkbaar helpt het lichtje toch om je te kalmeren, want je protest bleef uiterst beperkt. Heh, ik heb weer een stuk van mijn avond terug.

Want ja, je bent nog steeds veeleisend: je kan niet verdragen dat ik aan mijn computer zit of was opvouw: ik moet me met jou bezighouden, of toch minstens in de zetel zitten waar jij dan zit te spelen.

Afgelopen weekend waren zowel papa als ik weg: papa was naar een congres van de JCI, en ik ben opnieuw de barbaar gaan uithangen op Poort. Het deed me deugd :-) Het betekende voor jou natuurlijk wel dat je een weekendje bij oma en opa moest, maar dat leek je niet erg te vinden. Toen ik halverwege het weekend even belde, bleek je net in bad te zitten. De vrijdag was oma met jou naar omoe en opoe geweest, en op zaterdag naar omoe van Zomergem. Daar had je je te pletter geamuseerd met de ganzen, vertelde opa. Je had ze achterna gezeten, en liggen rollen in het gras van de pret. Je bent hem trouwens popa beginnen noemen, kleintje, tot zijn grote genoegen. Slapen was geen probleem geweest, vertelde oma. Verder heb je geen minuut stilgezeten, en ben je door het hele huis gaan rondcrossen. Van de koekoeksklok heb je geen schrik meer, naar ‘t schijnt, wel integendeel.

Ondertussen heb je wel een mega verkoudheid: snot loopt voortdurend uit je neusje, zodat je om de vijf stappen komt vragen: “Neush ?” Je weet trouwens je lichaamsdelen perfect zitten: feilloos wijs je je neus, je ogen, oren, mond, handjes, voetjes, poep en buikje aan, en als ik je naar je tong vraag, zeg je heel ondeugend ‘bèh’ met uitgestoken tong ! Eigenlijk ben je nog steeds fantastisch goed gezind, kleintje. Je lacht met alles, en bent altijd tot een spelletje te verleiden. En boterhammen met choco doen het ook goed om een lach op je gezicht te toveren.

Het gaat snel, liefje, heel snel. En ik weet niet of ik dat wel altijd even leuk vind.

Gecategoriseerd onder: Op stap, Taal — Mama om 10:54 pm op Saturday, September 3, 2005

Gisteren was je zo amusant, kleintje ! Je was verschrikkelijk goed gezind, wat voor mij des te leuker is. Eerst heb je lang geslapen, en tegen vier uur was je wakker. Voor het eerst heb ik je een nectarine gegeven, en na wat initieel tegenpruttelen ging die vlot binnen. In de Suprabazar wist je niet wat je zag: massa’s volk bij de schoolspullen, en wij daartussen met de buggy. En het leukste van al was: overal stonden er ventilators die werkten ! Je keek je ogen uit van de ene waai naar de andere.

Thuis mocht je eerst nog wat op de glijbaan spelen, en na een boterhammetje (eerst paté en kaas, en dán pas pibo) hees ik je in het fietsstoeltje, en hebben we een klein ommetje gemaakt. Zelfmoord voor mijn knieën, want ik heb het zadel behoorlijk laag moeten zetten om te kunnen rijden met jou en het stoeltje dat aan mijn stuur is bevestigd. Morgen ga ik het mandje van mijn stuur halen zodat je stoeltje een pak omhoog kan, en dan ook mijn zadel weer hoger zetten. Moet ik tenminste niet meer met mijn benen open fietsen :-p Jij vond het in elk geval best leuk: je hebt commentaar zitten geven bij alles wat we gepasseerd zijn: waai, boom, poem, hmm, auto, pissh, oen (het groene licht)… Ik vind het heerlijk dat je niet achter mijn rug zit, maar tussen mijn armen, zodat ik je gezichtje kan zien, kusjes kan geven, door je haar kan woelen, en vooral naar je commentaar luisteren.

Volgende pagina »