Deze morgen geslapen tot negen uur, een uurtje gespeeld, badje gepakt, ontbeten om elf uur (ik ben je hele dagritme naar de knoppen aan het helpen), dan wat gelummeld en naar de winkel getrokken, gekookt, gegeten om half twee, en eigenlijk al ruim te laat naar het Universitair Ziekenhuis vertrokken.

Je had een afspraak met de kindergastroënteroloog, ofte, zoals jij het noemt, de buikjesdokter. Een dikke maand geleden zijn we er voor de eerste keer langs geweest omdat jouw stoelgang bijzonder slap is, om niet te zeggen quasi voortdurend diarree is. Ze had toen de raad gegeven om jouw voeding veel vetrijker te maken, en je hebt de voorbije maand dus een dikke laag boter op je brood gekregen, volle melk, romige sausen, een goeie laag choco en dergelijke. Geen verbetering. Deze morgen kon ik zelfs je pamper uitgieten, zo erg was het. Ik heb ook al twee dagen op rij je beddegoed moeten verversen wegens gelekte kakluier. Fijn hoor. De dokter was verwonderd dat het niet geholpen had, en de volgende stap is nu de analyse van een aantal stoelgangstaaltjes: drie opeenvolgende voor de aanwezigheid van parasieten, en één staaltje om te controleren op het suikergehalte. Het zou kunnen dat je een enzym mist waardoor je een bepaalde soort suikers niet afbreekt, die dan beginnen fermenteren in je dikke darm, en daardoor je stoelgang enorm veel vocht aantrekt. Dat zouden we dan met een dieet moeten oplossen. In ieder geval zijn dat zorgen voor later, nu eerst de staaltjes nemen.
Verder ben je nog altijd tiptop in orde, en zelfs flink gegroeid in die maand: je bent nu 89.2 cm groot, en weegt op de kop 14 kilo droog aan de haak. De dokter maakt zich dan ook niet al te veel zorgen: je zit perfect op schema en bent zelfs voor qua verstandelijke ontwikkeling. Ze vond het ook grappig dat jij totaal niet bang was, want je ging aan haar hand de wachtkamer uit richting haar kabinet. Ik zei dat ik dat normaal vond: waarom zou je ook bang zijn ? De dokter is vriendelijk, ik leg uit wat er aan de hand is, en ze doet jou totaal geen pijn. Toch logisch dat je dan niet bang bent ?

Aansluitend zijn we dan even binnengewipt op mijn school om mijn lesrooster af te halen, en je kreeg een pakje koekjes van Anja, de onderdirecteur. Je zei netjes bedankt en speelde daarop de koekjes binnen, gezeten op een stoel in mijn vaste lokaal. Je deelde er wel eentje uit aan mij, want “Mama moet ook koekje hebben”. Lief toch ? Achteraf zei je trouwens ook nog in de auto dat Anja lief was. Heh.

Thuisgekomen heb je je in de zetel geïnstalleerd onder een dekentje, geleund tegen de onderkant van je Winniezetel die je in de grote zetel had gesleept, en heb je naar tv gekeken: Samson, Clifford, en dergelijke meer. Op een bepaald moment wou ik een appel met je delen die ik in stukjes had gesneden, maar je vond het niet zo lekker. Een half uurtje later kwam je echter wel met de pluchen versie van Catullus aanzetten, en zei dat het hondje een banaan wilde. Die heeft er dan ook een gekregen, netjes in schijfjes in een kommetje. Een kwartier later riep je me triomfantelijk vanuit de zetel toe dat de banaan allemaal op was.
Ik had je in de loop van de middag verschillende keren gevraagd of je niet op je potje wilde, en telkens had je nee gezegd. Rond een uur of zes stelde ik nog maar eens die vraag, en ook toen zei je nee. Je herriep dat echter bijna onmiddellijk met een aarzelend ‘Ja’, en toen wist ik al hoe laat het was: je had inderdaad in je broek gedaan ! Gelukkig waren zetel en deken gespaard gebleven, dus heb ik je even uitgekafferd, gewassen en verse kleren aangedaan. Jij zei dat je een kleine baby was, die nog niet op zijn potje kon. Toen heb ik maar komaf gemaakt met die babytrend van jou: je mag gerust kleine baby spelen, maar dan word je ook behandeld als een kleine baby: geen tv, geen snoep, geen boekjes voorlezen, alleen maar melk en slapen. Beteuterd zei je toen dat je misschien toch geen kleine baby was… en dat je als grote jongen toch op je potje kon. Ik hoop dat het helpt, petoetie.

Tegen half zeven dook papa op en heb jij samen met hem macaroni gegeten, daarna gespeeld (je was door het dolle heen) en tegen acht uur lag je in bed.

* Eén van je favoriete spelletjes - behalve het spelen van een kleine baby dan - is momenteel ‘Ai mijn tenen!’. Je staat dan op papa’s voeten, houdt je stevig vast aan zijn handen, en dan draait papa rond zijn as terwijl hij zegt: “Ai mijn tenen ai mijn tenen ai mijn tenen”. Hij pauzeert even, en herhaalt alles maar dan sneller. Opnieuw pauze, en dan nóg een pak sneller, en op het einde ervan gooit hij jou in de lucht, terwijl je aan het schateren bent. Heerlijk gewoon, en duidelijk iets tussen jou en papa, want mij heb je het nog nooit gevraagd.

* Een heerlijk woordje van jou is ’snoepduik’. Daarmee bedoel je eigenlijk een snoekduik, en dat is wat papa zegt tegen jouw grote duiksprong op ons bed. Je duikt dan voorover en laat je languit vallen op je buik. Tegenwoordig heb je ook een snoepduik in de auto: je kruipt in de auto, gaat op de bank staan naast je autostoel, en dan duik je op die stoel zodat je plat op je buikje ligt, en moet beginnen wriemelen om er toch nog deftig in te gaan zitten. Praktisch is anders, maar wel hoogst amusant.

* Een ander leuk spelletje - vind jij toch - is ‘dikke slak’. Ook dat speelt zich bij voorkeur in ons bed af, al kan het op elke plaats en elk moment gespeeld worden - alweer volgens jou. Je legt je op je buik, komt aangekropen, zegt dat je een dikke slak bent, en dan begin je te ’slijmen’: je steekt je tong uit zover je kan, en lekt op elk mogelijk stukje bloot vel. Dat kan mijn knieholte zijn, mijn buik, maar bij voorkeur mijn neus of mijn nek. De enige verdediging tegen zo’n slak is kriebelen, heb ik al gemerkt, ofwel heel streng nee zeggen, maar dan kijk je bijzonder beteuterd: al bij al is het maar een spelletje.

Je bent niet te schatten, kleine dondersteen ! Het is negen uur ’s morgens en je ligt alweer in je bedje, doodop. Je bent nochtans maar wakker geworden om acht uur, maar dat ene uurtje was wel goed gevuld: je flesje, je badje, en dan had de kat weer een kerstbal uit de boom gevist. Dat kon je niet zomaar laten gebeuren: je bent er ijverig achteraan gekropen, hebt de bal gepakt, gelachen naar de kat, en de bal met een zwaai weer weggegooid. Waarop de kat er weer achteraan ging, er wat meppen op gaf, en het hele spelletje van voorafaan opnieuw begon. Daarna moest er dringend gespeeld worden met je nieuwe blokjes, die je van Wim en Lucie hebt gekregen. Ook je muzikale tafeltje werd erbij gehaald, en plotseling kwam je weer op me toegekropen, kroop op mijn schoot en begon zachtjes te huilen: voor mij het duidelijke teken dat je in je bedje wilde.

Ik heb nog enorm moeten lachen met jou deze morgen: er zit een zwelpoet in het bad, een hele grote, en jij weet niet wat je overkomt! (Voor wie niet weet wat een zwelpoet is - en dat zullen de meesten wel zijn - vraag het aan een lid van de familie Rombaut, en ze zullen het je met plezier uitleggen.) Papa had hem al aangekondigd, en jij begon al gebiologeerd naar het water te kijken, toen het nog volop aan het weglopen was. Toen de zwelpoet er dan was, viel je mondje open, gingen je ogen wijdopen, en keek je van het bad naar ons en terug, alsof je wilde zeggen: “Horen jullie dat ook ? Dat kan toch niet ? Waar is die zwelpoet ?” Gewoon schitterend, kleine muis !

Kleine lieve snotling, je ligt rustig in je bedje te slapen momenteel - het is 23.12u - en ik ben eigenlijk nog aan het glimlachen als ik aan je denk. Weet je, papa en ik moeten vaak lachen om jou. Het is waar dat je soms verschrikkelijk lastig kan zijn, maar doorgaans gaat er dan een fysiek ongemak mee gepaard. Veel vaker heb je een vreselijk ondeugende uitdrukking op je snoetje, met van die felblauwe blinkende oogjes en een klein giecheltje. We kijken dan naar elkaar en schieten in de lach, en prijzen ons gelukkig dat je nog niet kan lopen en meer kattenkwaad kan uitspoken. Ik slaag er niet in om die uitdrukking op foto vast te leggen, want je bent nog altijd zwaar onder de indruk van het fototoestel. Behalve dat ene fotootje in je stoel dan, waarvan iedereen zegt dat het zo kenmerkend is. Daarstraks stond je een hele tijd recht in je park, te babbelen en te schateren om de hond, en je oogjes glommen. Je kan ook heel parmantig in je stoel een stukje speelgoed nemen, naar ons kijken, en het dan met veel genoegen over boord gooien, zodat het klettert op de tegels. Dan buig je je helemaal naar één kant, je handjes vastgeklampt aan de rand van je stoel, om te kijken waar dat speelgoed nu toch gebleven kan zijn. Om dan glunderend in onze richting te kijken als we het nog maar eens een keertje oprapen.
Eén van je favoriete spelletjes is over ons heen kruipen in de zetel, je optrekken aan de rand om de gordijnen te grijpen en naar buiten te kijken, en je dan weer te laten vallen bovenop mama. Als ik je dan ook nog in je kaak of oortje of nekje bijt of op je buik blaas, begin je te schateren. Je houdt ook heel erg veel van knuffels - wie niet ? - en lichamelijk contact allerhande. Zo zitten we vaak de zaterdag- of zondagvoormiddag samen in de zetel. Jij speelt, en ik lig de krant te lezen, met jou zittend tegen mijn borst. Af en toe geef ik je dan kusjes, waarop jij zonder naar me te kijken begint te lachen. Als ik er dan mee ophoud, leun je soms gewoon achterover tegen mijn gezicht aan en vraagt om meer. Soms doe je ook hetzelfde bij mij, al resulteert dat eerder in een gigantisch hoop gezabber dan in echte kusjes.
Papa speelt “kriebekrabbe” met jou, en ook dan schater je het uit, maar doorgaans al van de voorpret, nog vóór hij je begint te kriebelen. Datzelfde effect heb ik met ‘boe’: ik hoef nog maar traag mijn hoofd in jouw richting te draaien en over mijn bril te kijken, en je begint al te giechelen. Als ik dan echt ‘boe’ zeg, zit je gewoon te hikken van het lachen. Om één of andere reden vind je de hond die een kaasvelletje of zo krijgt van ons, ook hilarisch. Ik zou er gewoon daarom al voor zorgen dat ik kaasvelletjes heb Ook je badje blijft een bron van plezier: je kijkt er zo verschrikkelijk ondeugend dat papa en ik er gewoon wel goedgezind van móeten worden. Je hebt gelukkig totaal geen last van een ochtendhumeur: wanneer ik je uit je bedje haal, ben je al aan het lachen en het babbelen. Je flesje maakt het geluk dan compleet. ’s Morgens nemen we je nu gewoon bij ons in bed, en dan lig je rustig zelf je flesje uit te drinken terwijl wij nog even verdersoezen. Deze morgen heb je trouwens ongewoon lang geslapen, het was kwart over acht toen je begon lawaai te maken.

Heh. Je was daarnet even zachtjes aan het huilen geslagen. Ik heb je je tuutje gegeven en op je zij gedraaid, en je werd niet eens wakker. Het moet een boze droom geweest zijn. De manier waarop je dan met je ene handje je beestje vastneemt en tegen je aantrekt, is verschrikkelijk vertederend, weet je. Vooral omdat je het onbewust doet.
Je moest eens weten, Wolfje, hoe graag je gezien wordt. Je hebt er gelukkig geen idee van.

Tijd voor nog eens een update, liefje, want er is weer vanalles te vertellen.

Vorige week zondag zijn we dus naar oma Annemie en opa Koen geweest, maar daar wilde je niet slapen. We zijn dan maar - terwijl opa aan het zweten was op de BTW - eventjes naar Ursel gereden bij omoe en opoe. Ik weet niet waarom, maar telkens je naar opoe keek, begon je te lachen. Je was weer heerlijk goed gezind, zelfs toen het al na zes uur werd en jij dus honger begon te krijgen.
Verder hebben we eindelijk onze nachtrust terug: dinsdagavond en woensdag, net als gisterenavond, heb je opnieuw doorgeslapen. Gewoontegetrouw had je om zes uur je flesje gekregen, nog eventjes gespeeld, en zat je tegen zeven uur in bed. Afgezien van af en toe wat geluidjes (we zetten de babyfoon af en de deur open, zodat we je horen als het menens is maar niet meer wakker worden van elk kuchje of halfslachtig huiltje) heb je doorgeslapen tot ’s morgens zeven uur !!! Heerlijk gewoon Je bent dan ook behoorlijk actief overdag: het kruipen wil nog steeds niet vlotten, maar de pogingen gaan onverminderd door. Ik heb je park wat verlaagd, en nu kan je je optrekken aan de zijkant tot je rechtstaat. Je staat dan gewoon te glunderen en te kraaien van enthousiasme. Dat laatste is ook het geval wanneer Raspoetin in de buurt komt: hij vindt je voetjes, die door het park heensteken, ongelofelijk interessant en valt ze geregeld aan, wat bij jou een schaterlach ontlokt. Lachen doe je trouwens meer en meer: de kat die zotte sprongen uithaalt, de hond die je voetjes likt, een krant die je mag opfrommelen, gekke gezichten van mama of papa, of - en dat is eigenlijk valsspelen - de kriebeltjes in je zij. Ook het opgooien in de lucht is een gegarandeerde hit. Enthousiast ben je over wel meer dingen: nog steeds alle mogelijke blaadjes, maar ook auto’s die voorbijrijden, je boekjes als ik ze voorlees, nog steeds de twee flessen ’s morgens in bed. Dat is een unicum: al van toen je een maand oud bent, ben je gefascineerd door een bepaalde fles die op de rand van ons bed staat: Weleda’s Rozenolie. Het is dan ook een bijzondere fles: plat diepblauw glas, met een witte dop, een felroze glimmend etiket en gouden letters. In het begin kon je natuurlijk enkel kijken, na verloop van tijd probeerde je ze te pakken en ondersteunde ik ze, nu buig je je gewoon voorover en pak je ze. Ook de bleekgroene plastiekfles van Delial Aftersun is een succes: ze weegt een pak minder en is handiger om op te sabbelen, blijkbaar.
Dat sabbelen is nog steeds een constante, al ga je nu ook veel grondiger alles bestuderen. Je roept ook nog steeds tegen alles wat je leuk vindt, en dat is nogal wat. Het is behoorlijk grappig hoe je je armpjes opspant en uitsteekt, en dan hard ‘Hah!’ roept. Woensdag is je repertoire echter uitgebreid: plots begon je ook ‘bababa’ en ‘dadada’ te zeggen, en je meende het. Je begint nu echt hele verhalen af te steken, en als je antwoord krijgt van één van ons, kan je je plezier niet op.
Ik heb alweer een reeks kleertjes opgeborgen: de zomer is nu echt wel voorbij, en je wordt trouwens ook te groot voor de meeste. Je nieuwe kleren zijn lekker warm, en je ziet er fantastisch mee. Je bent nu echt geen baby meer, maar een beginnende peuter. Ik kan het niet laten om dingen voor jou te kopen: donderdag ben ik na school de stad in gegaan, en heb voor jou een blauwgrijze broek en een bijpassend coltruitje mee, precies wat je papa ook draagt. Het is nu nog wat te groot, maar ik kan al niet wachten om je erin te zien: dezelfde kleur als je ogen, en helemaal het evenbeeld van je papa. Wat kan ik me nog meer wensen ?

Vandaag zijn we gaan eten bij Omaly en opa Jeroom, en je was wonderwel goed gezind. Nochtans had je deze morgen niet echt veel geslapen. Je hebt zitten spelen met opa, proberen kruipen, zitten schateren, en toen wij gingen eten, hebben we je in je bedje gelegd in oma’s kamer. Tot onze grote verwondering heb je bijna twee uur geslapen, heerlijk rustig voor ons. Daarna was je zo mogelijk nog beter gezind, al was het maar door de dolle fratsen van je peter en opa. Op de terugweg naar huis ging het al behoorlijk minder: blijkbaar deed je buikje lastig, je hebt namelijk de hele weg zitten dreinen en neuten. Thuis was Shura er, een gegarandeerde bron van plezier. Nu lig je te slapen zonder enig probleem: blijkbaar was je toe aan wat slaap.
Hopelijk laat je ons ook aan onze slaap toekomen: afgelopen week was dat namelijk niet zo vanzelfsprekend, we zijn beiden doodop. Je werd gemiddeld een keer of vier per nacht wakker, genoeg om ons met wallen onder de ogen te doen rondlopen. Gisteren waren papa en ik uitgenodigd bij Sepp en Sofie voor een neven- en nichtenavond, maar papa heeft afgezegd en is rond acht uur in zijn bed gekropen. Ik had dat ook even overwogen, maar ik wou ook nog iets aan mijn week hebben - vrijdag lagen we bijvoorbeeld allebei al in bed om half tien - en ben toch maar gegaan: oma Annemie kwam babysitten. Uiteraard sloeg Murphy toe: helemaal conform zijn beruchte wet heb je de hele avond geen kik gegeven, in tegenstelling tot bijvoorbeeld donderdag, toen je het helemaal niet zag zitten om te slapen en pas tegen een uur of tien in je bedje wilde, net zoals woensdag. Oma had een hele rustige avond, en papa en ik ook: we hoefden ons geen zorgen te maken over eventuele huilpartijen, oma zou zich daar wel mee bezig houden. Net toen oma ging vertrekken, rond middernacht, werd je wakker en wilde je je flesje. Geen probleem, ware het niet dat je daarna niet meer wilde slapen en me wakker hebt gehouden tot twee uur. Ik ben maar meteen in het logeerbed gaan slapen, zodat papa tenminste een ongestoorde nacht had. Tot mijn verbazing was het zeven uur toen je me weer wakker maakte: je had rustig doorgeslapen Ik heb je dan gevoed, we hebben gespeeld in het grote bed, en daarna zijn we gezellig samen in het grote bad geweest. Zelfs in het water wil je perse kruipen, en naar het water happen lijkt precies ook wel leuk, ook al moet je er verschrikkelijk van proesten en hoesten.
Je doet verwoede pogingen om te kruipen tegenwoordig: als ik je in je park zet, moet ik je om de paar minuten weer rechtzetten, want je bent op je buikje gaan liggen en ligt dan gefrustreerd te spartelen, tot je het welletjes vindt en je je keeltje openzet. Alleen als je tegen de zijkant geraakt, probeer je jezelf op te trekken tot staan. Dat lukt nog aan geen kanten, maar toch geef je niet op. Papa heeft in de living de salontafel opzijgeschoven, en jij zit nu vaak op het tapijt met je speelgoed rond je: je buigt je helemaal voorover om iets te pakken, en soms gooi je je gewoon naar voor om zo op je buikje te geraken. Vandaag lijk je het toch al beter te beheersen: je hebt nu door hoe je je beentjes vanonder je weg kan draaien en zo kan gaan liggen. Alleen lijk je dan nog steeds een vis op het droge: onbeheerst en vooral onbeholpen getrappel, geduw en gesteun. En vooral veel frustratie.
Je afkeer voor fruitpap lijkt wel verdwenen ondertussen: bij Nice eet je tegenwoordig zonder al te veel protest wel driekwart van een portie op, en ook hier heb ik het geprobeerd met een potje en bleek je niet al te tegendraads. Misschien hebben de yoghurtjes je over de streep van de zoetigheid gehaald ? Het kon ook bijna niet: mijn zoontje die geen zoetigheid zou lusten…

Je leert heel snel blijkbaar, Wolf… of leren alle baby’s zo snel ? Zoals alle ouders denken wij dat jij de mooiste, de slimste en de snelste baby ter wereld bent, en het kan me niet schelen, voor mij is dat ook zo. Deze week heb je het begin van je handjescoördinatie ontdekt. Wanneer je in je park ligt met je speelgoedjes boven je, lig je er niet enkel meer gefrustreerd naar te kijken, je probeert nu ook de ringen te pakken, en het lukt je steeds vaker en sneller.
Bij het speeldeken van Shura, dat in je park ligt, zat ook een vis/bijtring, net breed genoeg voor je kleine handjes, en die hou je nu zelfverzekerd vast, je schudt ermee zodat hij rinkelt, en uiteraard breng je hem naar je mondje zodat je erop kan sabbelen. In het begin gaf je jezelf nogal veel slaag met het ding, maar je wordt steeds trefzekerder en preciezer. Nu lig je je niet langer te vervelen, gelukkig maar. Hoelang zal het echter duren voor de volgende stap in je ontwikkeling je weer frustratie brengt ? Ik hou alweer mijn hart vast.