Aqua Mundo en andere plezierigheden

Gecategoriseerd onder: Familie, Spelen, Vakantie — Mama om 8:40 pm op Sunday, August 17, 2008

Goh liefje, je ligt net in je bed, en ik ben er zeker van dat je al slaapt! Je hebt dan ook al twee bijzonder drukke en uitputtende dagen achter de rug.

Gisteren ben ik jou dus met Kobe tegemoet gekomen in het centrum, en je was helemaal bezweet en superenthousiast. De Baluba was nochtans wat tegengevallen: geen ballenkanon, en ook geen hoop glijbanen, zoals in Erperheide, maar toch was het bijzonder leuk. Toen ik bij jullie kwam, zaten jullie te genieten van het zonnetje (we hebben hier al drie dagen prachtig weer, ondanks alle voorspelde regenbuien) aan de haven. Ademloos kwam je me vertellen dat jullie al op de pedalo’s waren geweest, en dat je bijna tot aan ons huisje was geweest!
Het restaurant even later kon jou niet bekoren, het wachten duurde te lang (ook al waren ze vrij snel) en de verleiding van de Baluba was te groot: je kon er zelf probleemloos op je eentje spelen, en je wist de weg naar ons terug. Veel heb je niet gegeten van je spaghetti, en je ijsje heb je zelfs afgeslagen: spelen moest er gedaan worden, nu je de kans had!

Daarna zijn we naar ons huisje teruggekeerd voor een stevige middagdut in het geval van omaly en bompa, en wat rust voor de rest van ons. Jij hebt vooral in het riviertje aan ons huisje gespeeld, met je laarsjes aan, en een glunderend gezichtje :-) Rond vier uur, na het fruit van Kobe, zijn we dan samen met bompa naar de Aqua Mundo getrokken. Eerst hadden we de indruk dat het waterparadijs een stuk kleiner was dan dat in België, maar pas op het laatste hebben we nog een groot extra stuk ontdekt met massa’s glijbanen en een wildwaterbaan. Nochtans was er voor jou meer dan genoeg te doen: er is een groot kindergedoe met een hele resem kleine glijbanen, spuittoestanden, een gigantische emmer die geregeld omkipt en ettelijke liters water over alles heengiet, enzoverder.
Kobe heeft zich ondertussen prima geamuseerd met het ploeterbadje voor peutertjes, en was dan ook steendood toen we terug naar het huisje keerden.
Toen we boterhammen gegeten hadden, ging je in bed, en toen papa je quasi onmiddellijk nog een glas water kwam brengen, sliep je al, zei hij.

Deze morgen kwamen we traag op gang: rustig ontbijten en dan wat spelen, en tegen tien uur zaten we alweer in het zwembad. Deze keer zonder Kobe, want die lag nog netjes te slapen onder het toeziend oog van omaly en bompa. Nu zijn we wél op de ganse reeks glijbanen gegaan, tot jouw groot jolijt. Vooral de wildwaterbaan vond je schitterend, al is ze af en toe écht wel wat wild. Een dik uur heb je het volgehouden, en toen was je moe en hongerig.
Mijn voet was intussen écht wel pijn aan het doen, zodat we fietsen hebben gehuurd. Ook voor jou is dat een prima idee, want telkens nog twintig minuten wandelen is er soms wel wat teveel aan.
Aangezien het al dik na twaalven was, hebben we dan in het huisje brood gegeten, en daarna opnieuw siësta gehouden. Jij had geen zin om te slapen, en hebt dan maar een dammetje gebouwd. Tegen vieren zijn we allemaal aangezet om minigolf te gaan spelen, en jij was alweer laaiend enthousiast, al viel het slaan op het balletje zelf wel wat tegen. Je hebt voortdurend rondgecrosst, alle balletjes gehaald, rondgelopen van de ene kant naar de andere… Tegen zeven uur ben ik met Kobe naar huis gegaan (hij had er genoeg van) en ben jij dan met de rest op restaurant gegaan. Rond half negen ben je dan met papa thuisgekomen, en binnen de drie minuten lag je in bed. Tanden poetsen gingen we morgenvroeg wel doen, zei je.

We zijn er allemaal een beetje verbaasd over waar jij je energie vandaan blijft halen. Zelf zijn we allemaal moe, en jij blijft maar doorgaan. Je bent gewoon onvoorstelbaar! Maar je bent wel mijn allerliefste schatje, die geregeld zijn knuffeltje komt halen bij zijn mama :-)

Nieuwjaar

Gecategoriseerd onder: Feest, Op stap, Sloeber, Spelen, Vakantie — Mama om 9:22 pm op Tuesday, January 1, 2008

Gelukkig nieuwjaar, lieve Wolf!

Ik begin maar meteen aan mijn goede voornemens, en dat is regelmatiger schrijven in je blogje. Momenteel zit je hier achter mij Putt Putt te spelen, één van je favoriete computerspelletjes. Je zit, zoals wel vaker, in je onderbroek, want lange broeken zakken nog steeds steevast af (je hebt totaal geen heupen om die dingen op te houden, en van bretellen hou je niet) en werken op je zenuwen. Je hebt hier net een grote tipi gemaakt rond de stokken van Kobes wieg, compleet met stoeltjes en kussens en al. Het is best wel grappig om te zien.

Je hebt al de hele week vakantie, en als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat je eigenlijk teveel tv kijkt om goed te zijn. Gelukkig zit je er niet voor geplakt, ondertussen doe je vanalles en nog wat, want je bent nog steeds een enorm woelwater. Je favoriete bezigheid is nog steeds het bouwen van kampen en frittakazen, en daar komt niks anders in de buurt. Je hebt ook een ongelofelijk levendige fantasie, zodat die kampen telkens weer iets anders voorstellen, met andere monsters, andere toegangsdeuren enzovoort.

Ondertussen staat er hier een groot ridderkasteel op de salontafel: een kerstcadeautje van omaly! Het heeft me drie uur gekost om het te bouwen, en jij was zo opgewonden als wat. Halverwege zat je op een bepaald moment kusjes te geven aan het kasteel, en kwam je ook mij overladen met kusjes: “Dank u mama om mijn kasteel te bouwen!” Je hebt er al ijverig mee zitten spelen: het wordt steevast aangevallen door de draak (die je van papa en mij gekregen hebt), en dan wordt er wel één en ander verwoest :-p

* * * *

Ondertussen is het al avond, lig jij in je bedje, en zijn we bij oma en opa in Zomergem langsgeweest. Je had immers je nieuwjaarsbrieven voor te lezen: eentje voor oma en opa, eentje voor peter Jeroen.

Liefste …

Het oude jaar dat mag nu gaan
Het heeft zo goed zijn best gedaan.

Het nieuwe jaar dat komt eraan
Ik ga nu op mijn stoeltje staan.

Kusjes geven, kusjes krijgen
Ik voel me zo blij!

Kusjes geven kusjes krijgen
Allemaal voor mij!

Erg lang zijn we niet gebleven, maar toch nog lang genoeg om ook Alexander nog even te zien. Je was uiteindelijk doodmoe en vooral hongerig, zodat we toch tegen half zeven thuis waren.

Donderdag ben je gaan spelen bij Mai, op haar uitdrukkelijke vraag (toch die van haar mama). Je vond het precies heel plezierig, en vroeg meteen of je daar ook eens een keertje mocht blijven slapen :-p Morgen komen trouwens de meisjes spelen, dat zal ook nog leuk worden. Het was de bedoeling dat ook Nathalie kwam met de kinderen, maar die zijn allemaal een beetje ziek, dus het valt nog af te wachten.

Kerstavond en -dag vond je trouwens ook heel leuk: op kerstavond kwamen oma en opa hier eten, en mocht je dus al een paar pakjes openmaken. Je hebt een playmobildraak gekregen van ons, en een piratenzwaard uit stevige mousse. Van oma en opa heb je een konijnenverhaaltjesboek gekregen, en een berendekentje met een klein beertje bij. Je was er helemaal vrolijk van en liep te ‘Joepie! Joepie!’-en. Toch ben je netjes gaan slapen, zonder protesteren, zodat wij rustig konden eten. Op Kerstdag zijn we dan naar Ronse gegaan, waar je dat fameuze kasteel hebt gekregen van Omaly en Bompa. Jammer genoeg kon je er daar nog niet mee spelen, omdat het nog helemaal in elkaar moest gezet worden.

Je hebt de laatste tijd een nieuwe gewoonte ontwikkeld: je staat regelmatig zelf op, en dan horen we je rondlopen. Op zich is dat niet erg, mocht je tenminste opstaan om naar het toilet te gaan of zo. Nee, je staat op en komt dan naar beneden hier bij ons, om een glas water te vragen, of te zeggen dat je bang bent van de monsters of zo. Is het midden in de nacht, dan word ik wakker van kleine voetjes op de trap, jouw getrippel door ons kamer, en dan kruip je tussen papa en mij in bed. Dat is uiteraard niet echt de bedoeling, dus doorgaans neem ik jou meteen weer mee naar je eigen kamer.
Je doet dat nu ook ’s morgens: in plaats van netjes te wachten met opstaan tot het acht uur is, kruip je bij ons in bed. Dan moet ik papa wakker maken (vaak is Kobe dan namelijk ook wakker geworden door jouw lawaai en moet ik hem voeden) om met jou naar beneden te gaan, je nachtpamper uit te doen, en dan mag je op je eentje wat tv kijken, terwijl papa weer terug in bed kruipt of opstaat en naar kantoor vertrekt, al naargelang.
Onlangs heb ik toch moeten lachen: het was ongeveer half drie ’s nachts, en ik was vaag wakker geworden met de gedachte: “Goh, Bart, lig eens stil! En moet je nu echt zo dicht tegen mij aan komen liggen, midden in de nacht? Blijf eens op je eigen stuk!” Toen ik me een vijftal minuten later omdraaide en op mijn buik ging liggen, voelde ik plots een handje in mijn hand. Het drong niet echt tot me door, ik weet alleen nog dat ik dacht: “Heh, lekker gezellig”. Er moet toch wel wat tijd over gegaan zijn voor ik me realiseerde dat het niet echt papa’s hand was. “Tiens, dat handje is klein”. Ik kneep even, en het handje kneep zachtjes terug. Nog eens. En pas toen viel mijn frank, en stak ik het licht aan. En jawel, twee helderblauwe ogen keken stralend in mijn gezicht, vanonder papa’s dubbele dekbed. Je was muisstil de trap op gekomen, en had je lekker tussen ons in genesteld, onder papa’s deken. Die had helemaal niks gemerkt, en was het niet van dat handje, ik zou het ook pas heel wat later gemerkt hebben. Je was immers doodstil blijven liggen. Hoe lang je daar gelegen hebt, weet ik niet. Ik weet wel dat ik eerst nog vijf minuutjes ben blijven liggen, voordat ik je terug naar je kamer heb gebracht. De reden van je bezoek? Je had buikpijn, zei je. Prutske!

Een paar zondagen geleden zijn we eindelijk bij nonkel Jeroen en tante Delphine Alexanders verjaardag gaan vieren. Die was al een paar maanden voorbij, maar door alternerende zieken en drukke agenda’s was het er maar niet van gekomen. Jij vindt het bijzonder leuk om met je kozijntje te spelen, wat je daar nog maar eens gedemonstreerd hebt. Alexander kan nog niet veel meer dan ‘Ugh!’ zeggen, maar dat kan ook bijzonder veelzeggend zijn :-p In het begin verliep alles nog vrij rustig, maar van zodra jullie gegeten hadden en de volwassenen nog aan tafel zaten, lieten we jullie maar begaan. Jullie hebben ongelofelijk wild zitten spelen, en je hebt Alexander doen schateren van plezier! Om één of andere reden vond die het heerlijk dat jij met een flesje water zat te gooien of aan buiksurfen deed op het losliggende inpakpapier. Je was dan ook steendood tegen acht uur, zodat we een stuk van Alexanders verjaardagstaart in een doosje hebben meegenomen, en jou tegen half negen in je bed hebben gestoken.
De volgende morgen protesteerde je toen we je wakker maakten: “Maar ik ben nog zo moeoeoeoeoeoe!” De rest van de dag was je lusteloos en ambetant, het zal ons leren jou zo laat in je bed te steken…

Oh, ik zou Sinterklaas nog bijna vergeten! Veel meer dan vorig jaar was je er mee bezig, en we hebben dan ook netjes je schoentje aan de kachel gezet, met een wortel voor het paard van Sinterklaas. De volgende morgen ging je met twinkelingetjes in je ogen kijken: en jawel hoor, vier pakjes!!! Met een hoop nicnacjes, karolientjes, een pakje speculoos en een paar mandarijntjes erbij! Het bleek een gestreepte zwart-wit-t-shirt te zijn van Spiderman, een zwarte broek met een zilveren Spiderman op de achterzak, en bijpassende Spidermankousen! En dan nog een doos met allemaal magneetstokjes en bolletjes! Je begreep maar niet hoe Sinterklaas zó precies wist wat je wilde! Ondanks het feit dat zowel t-shirt als broek wat te groot waren (nog steeds zijn), wilde je ze meteen aandoen. Trots als vijfendertig pauwen ben je zo naar school gegaan, en heb je aan iedereen laten zien wat je gekregen had.
Op zaterdag zijn we dan even naar Zomergem gegaan om daar de buit op te halen (een Spidermanpyama en -onderbroek, jawel, en een badspeeltje, met een hoop koekjes uiteraard) en op zondag gingen we koffie drinken bij omaly en bompa, waar de sint een piratent-shirt (zo noem je je t-shirt met een doodskop op) en een zwart t-shirt met een vogelspin op heeft gebracht, samen met een puzzel en een hoop koekjes. Je voelde je de koning te rijk, lieverdje.

En last but not least wil ik het nog even hebben over ons weekendje Center Parcs. Hoe, zul je zeggen, daar heb je het toch al over gehad? Nee hoor, we zijn namelijk nog een tweede keer geweest, deze keer met nonkel Roeland en tante Sarah!
Ook zij zijn vrijdagavond toegekomen toen jij al in je bedje lag, en werden op zaterdag vrolijk door jou wakkergemaakt. Die voormiddag zijn we allemaal samen naar de Baluba gegaan, de gigantische overdekte speeltuin. Meteen was je weg met je nonkel en tante, en pas een dik uur later kwam je terug bij ons, helemaal bezweet maar met blinkende ogen! Je genoot er overduidelijk van, en vond het niet zo leuk dat we terug naar ons huisje moesten om te eten. Deze keer was dat huisje trouwens vlakbij gelegen, zodat je er niet over hoefde te zagen dat het zo ver stappen was. In de late namiddag zijn we dan gaan zwemmen, waarbij tante Sarah en ik bij Kobe bleven, en jij met papa en nonkel Roeland meteen alle attracties ging uitproberen: de stromingsbaan, de beide grote kokerglijbanen (op papa’s schoot welteverstaan), en vooral ook de wildwaterbaan die voor een deel door de open lucht gaat. Vooral die laatste vond je super, en wel omdat we er deze keer aan gedacht hadden je grote zwemband mee te nemen, en je daarmee (en met een zwemvestje) helemaal alleen, onder het waakzame oog van papa en nonkel, die baan kon afgaan. Je bent zó graag zelfstandig, kleine mol!

’s Avonds hebben we dan een gourmet gedaan, maar jij had voldoende aan een boterham, want je was zó moe dat je eigenlijk geen honger meer had.
Op zondag zijn Roeland en Sarah in de voormiddag opnieuw met jou naar de speelwereld gegaan, zodat papa en ik het rijk voor ons alleen hadden, en heerlijk gerust hebben. Na de middag gingen we opnieuw zwemmen, en deze keer heb ik ook veel met jou gespeeld, want Sarah vond het niet erg om alleen voor Kobe te zorgen, ze is niet zo’n waterrat. Opnieuw viel je ’s avonds in een hoopje, en kreeg je nog amper een pannenkoek binnen.

Maandag heb je dan ook vrij lang geslapen, en daarna vrolijk met ons opgeruimd. We hadden je immers beloofd om een laatste keer nog naar de speelwereld te gaan, en jawel, je hebt je weer naar hartelust uitgeleefd. In de auto ben je daarna in slaap gevallen, en tijdens ons middageten in Leopoldsburg viel je ook bijna om van de slaap. Voor jou was het in elk geval een geslaagde vakantie, en voor papa en mij ook :-)

Goh, het is weer een lang epistel geworden. Hopelijk komt er wat in huis van mijn goede voornemens dit jaar. Ik ben alvast goed begonnen :-)

Plezier

Gecategoriseerd onder: Lang verhaal, Logeren, Pis- en kakverhalen, School, Spelen — Mama om 10:53 pm op Monday, November 26, 2007

Wolfje,

vorig weekend heb je de tijd van je leven gehad! We zijn met Delphine, Pieter, Marthe en Victor voor een lang weekend naar Center Parcs getrokken. Dat was voor jou niet de eerste keer, wel de eerste keer dat er een speelkameraadje mee was. We zullen het geweten hebben!

Op vrijdag hadden we het rijk voor ons alleen: we waren er tegen twee uur, hebben ons rustig geïnstalleerd in het huisje, daarna een wandeling gedaan door het park en de Market Dome (pasjes vergeten voor het piratenschip), gegeten, en tegen zeven uur lag jij in je bed.
Pas rond half tien kwam Delphine toe met de kinderen: haar apotheek was open tot zeven uur, vandaar. Uiteraard werd je wakker, en toen was het hek van de dam: je was meteen door het dolle heen, en vond het kweetniehoewijs dat Marthe bij jou in de kamer ging slapen. Na een waarschuwing of vijf omdat jullie bleven praten en lachen, wilde ik je naar ons bed sturen, maar toen wilde Marthe niet alleen slapen, en jouw belofte dat je stil ging zijn, hielp ook niet meer. Resultaat: jij hebt alleen in je kamer geslapen, terwijl Marthe bij Delphine sliep.
De volgende morgen bruiste je van energie, net zoals Marthe en Victor. Na het ontbijt zijn we die energie gaan uitwerken in de Discovery Bay, ofte het piratenschip. Dat is een enorme hal met tropische planten, een hoge hangbrug, water, glijbanen, klautertoestanden, zand… Het lijkt inderdaad wel een piratenschip dat aangespoeld is op een tropisch eiland. De temperaturen waren er ook naar: op de hangbrug was het zeker 30 graden! Papa liep met jou en Marthe het hele complex rond, van de ene glijbaan naar de andere, over de brug, naar de kooi, door het zand, langs het waterdoolhof, en jullie vonden het ronduit ‘keicooltof’, zoals je het zelf uitdrukte. Af en toe kwamen jullie bezweet langs het tafeltje waar ik met de jassen (het was buiten amper 5°) en de kleine Kobe post had gevat, om iets te drinken, maar lang duurde dat nooit: er moest gespeeld worden! Delphine liep intussen op haar eigen tempo rond met de tweejarige Victor.

Met enige moeite konden we jullie na verloop van tijd overtuigen om toch weer die dikke jassen en mutsen aan te trekken (’Maar mama, ik zweet zo hard!’) en in het huisje een boterham te eten. Jullie waren eigenlijk al doodop en aan wat rust toe.

Na de middag mochten jullie dan wat tv kijken en rustig spelen, tot Pieter arriveerde (die had die ochtend moeten werken). Rond een uur of vier ging het dan richting waterpret. Tot onze verbazing was het daar een pak minder warm dan in het piratenschip, en ook het water was niet optimaal van temperatuur te noemen. Opnieuw pikten we een tafeltje als basis, en wég was jij, met papa. Ik bleef achter met Kobe, die een zwempampertje aanhad en zijn eerste zwembadervaring opdeed, lekker dicht en warm tegen mama aan.
Opnieuw was je weer helemaal opgewonden: de stroomversnelling, de watervalletjes, het kleine glijbaantje… Aan de grote glijbaan moest je veel te lang aanschuiven, zei papa. Na ongeveer drie kwartier kwamen Delphine en Pieter zeggen dat ze er uit gingen: Marthe was helemaal verkleumd aan het klappertanden. Jij wilde nog even blijven, zodat ik Kobe in papa’s handen heb gestopt (die zat intussen in een waterproof maxicosi in een handdoek gewikkeld) en zelf even met jou ben rond gaan lopen: de steile korte glijbaan, een paar keer de stroomversnelling, en dat was dat.

In het huisje bleek meteen dat jullie moe waren: snel huilen, weinig kunnen verdragen… Toch heb je je daar van je beste kant laten zien, liefje, en ik was apetrots! We hadden namelijk een steengrill besteld voor die avond: een pakket voor vier volwassenen, en twee pakketjes voor kinderen. Ik geef het toe, ik had aan Victor niet gedacht omdat die toch nog vrij klein is. Ik had beter moeten weten… Qua eten was er inderdaad geen probleem, maar in zo’n fun box zat dus een voorgerechtje, een portie vlees, groentjes, een sandwich, een puddinkje, een drankje, een tekening en een setje potloodjes, en vooral ook een kinderei.
Al de rest was geen probleem, maar Victor wilde ook zo’n kindersurprise, en zette het op een brullen. Jij had toen zowat de helft van je ei opgegeten, en een klein figuurtje uit het ei gehaald, en… ‘Hier Victor, jij mag een stukje van mijn ei hebben’, en je gaf hem zowaar de helft van je kinderei. Toen Victor daarop nog niet helemaal kalmeerde, gaf je hem ook spontaan het speelgoedje, compleet met sussende woordjes en al.

Hoeveel driejarigen (ok, drie jaar en 8 maanden) zouden zoiets doen? Papa en ik zijn er vaak verbaasd over hoe weinig belang jij hecht aan je spulletjes. Niet dat je ze slecht behandelt, hoor, je geeft ze gewoon makkelijk weg, je doet er heel makkelijk afstand van.

Het slapen ging die nacht een pak beter: je hebt netjes met Marthe op één kamer geslapen zonder noemenswaardige problemen. Het was eerder Victor die niet stil te krijgen was, maar gelukkig sliep jij door het meeste van zijn gebrul heen.

Zondagmorgen is papa koffiekoeken gaan halen, hebben we allemaal samen rustig ontbeten, en zijn daarna rustig tot aan de kinderboerderij een eindje verderop gewandeld. Papa is thuisgebleven met Kobe, en heeft spaghetti gemaakt voor ons. Het was stralend weer, en dus zijn we een hele tijd op het kleine speeltuintje onderweg blijven hangen, waar Delphine de meest wijze foto’s heeft gemaakt. Jij was alweer in je element, en schaterde en deed onnozel dat het een lieve lust was. Alleen begonnen jullie moe te worden (alweer) bij het terugkeren.

Na de heerlijke spaghetti (en een paar rustigere momenten) zijn we dan maar opnieuw naar het piratenschip gegaan, met opnieuw hetzelfde patroon en hetzelfde gezweet. Het was eigenlijk geen moment te vroeg voor jullie toen ik pannenkoeken begon te bakken, jullie waren doodop. Pieter, Delphine, Marthe en Victor zijn dan na het eten vertrokken, en jij bent in je bed gegaan voor een stevige nacht broodnodige slaap.

Maandagmorgen hebben we gespendeerd aan rustig opstaan, ontbijten, de hele boel inpakken, om dan tegen half elf het huisje te verlaten en de auto opnieuw op de grote parking aan de ingang te zetten: we wilden nog eens naar het piratenschip met jou. Je zag dat compleet zitten, durfde al duidelijk een pak meer dan de eerste keer, wist er schitterend je weg, en amuseerde je te pletter. Het was er veel minder druk en een stuk minder warm dan de vorige keren, zodat we er eigenlijk allemaal meer van genoten. Daar hebben we dan ook iets gegeten, heb jij een hele toffe snoep gekregen (het principe van een grote lippenstift, met een berginkje voor een speelgoedje onderaan) waar je nog dagen mee gespeeld hebt, tot je hem grootmoedig aan een jaloers klasgenootje hebt gegeven, en dan zijn we maar naar huis gereden.
Snoet, je hebt er echt van genoten, dat konden we zo zien :-)

De dag daarna moest je in bruine kleren naar school: grootouderfeest! Alle vier je grootouders waren present, en dat vond je blijkbaar heel erg leuk. Blijkbaar was het thema deze keer ‘Goudlokje’, en moest jij een papa beer zijn, maar meer weet ik er ook niet van. Per slot van rekening ben ik een mama, geen oma :-p

Vorige week zijn we op oudercontact geweest bij je juffen, en ze waren ongelofelijk positief :-) Niet dat papa en ik veel anders verwacht hadden hoor! Ze vonden jou zeer beleefd, opgewekt, enthousiast, meewerkend, en vooral ook ‘een denker’. Je had je papa moeten zien glimmen van trots toen ze dat zeiden :-p Juf Annemie was ervan onder de indruk dat je al zo’n goed tijdsbesef had: je weet immers al wat ‘gisteren’ en ‘eergisteren’ betekent.
Alleen hebben we het er ook grondig over gehad dat je eigenlijk niet zo graag meer naar school gaat. Ik had je juffen er al een paar weken eerder over aangesproken, en ze gingen kijken wat eraan te doen viel. Je zegt me ’s morgens namelijk nogal vaak dat je geen zin hebt om naar school te gaan, en dat je liever bij mij en Kobe zou blijven… Als ik daar dan het geregelde huilen aan de schoolpoort bijneem, is de conclusie snel getrokken natuurlijk. Aan je juffen ligt het niet, zeg je, die heb je even graag als juf Hilde vorig jaar. Na lang navragen ontdekte ik dat het probleem voor een deel rond het eten draait. Vorig jaar zat je namelijk nog in het zonneklasje, een apart klein klasje voor de allerjongste etertjes, lekker rustig en met apart toezicht. Nu zit je met de rest van de hoop in de eetput, tussen de drukte, en jou kennende maakt dat wel een verschil. Je krijgt een half uur etenstijd, en dan gaat iedereen naar buiten, en wordt er afgeruimd. Ik vermoed dat je dan nog niet klaar bent met eten (hier thuis moeten we je ook altijd aanporren, en dan zijn er nog geen vriendjes om mee te spelen) en dat je met honger van tafel gaat. Soms kan je immers, als ik je kom ophalen om half vier, naar me toekomen en met een diepe zucht debiteren: “Maar mama, ik heb zo’n honger!” Dat lijkt me niet zo logisch als je pas ’s middags hebt gegeten, en dan nog fruit hebt gekregen in de namiddag. Ondertussen is dat probleem besproken met de juffen van toezicht, en mag je gerust nog wat langer aan tafel blijven zitten. Je weet dat nu zelf ook, en je bent er een stuk geruster in.
Verder heeft het feit dat je weet dat ik nog steeds thuis ben, er wellicht ook mee te maken dat je ook liever thuis zou blijven. In elk geval merken de juffen in de klas er niks van: je bent heel vrolijk en werkt prima mee. Nu, het lijkt een pak beter te gaan de laatste weken, hopelijk blijft dat nu ook zo.

Je blijft ook fantastisch met je broertje: aangezien hij meer en meer begint te reageren, ga jij ook al meer met hem spelen. Je trekt gekke bekken en maakt rare geluidjes om hem aan het lachen te brengen als hij in zijn wippertje zit, je kruipt bij hem in zijn park, je pakt zijn handjes en zwaait ermee, zingt liedjes voor hem, toont hem vanalles, bent voortdurend tegen hem aan het praten, pakt hem op je schoot als hij in de zetel ligt en begint te huilen… Ik denk dat we geen van beiden kunnen wachten tot hij nog wat groter is, en er een echte interactie komt. Soms wil je ook aandacht als ik met hem bezig ben, maar meestal ben je gewoon blij dat hij er is, en dat hij een speelkameraadje zal zijn. Je houdt echt wel rekening met hem, en ook dat is vrij ongewoon voor een driejarige, heb ik de indruk.

Oh, en vandaag zijn we opnieuw naar de podoloog geweest. Het was geleden van vorig jaar augustus, en je steunzolen werden wat te klein. Ik denk dat je intussen drie schoenmaten bent gegroeid, vandaar. Hij heeft opnieuw beelden van jouw stapbewegingen genomen, en ging ze vergelijken met die van vorig jaar. Hij was blij te horen dat die steunzolen enorm veel hebben gedaan voor jouw stabiliteit, maar was ook wat verwonderd dat jouw voeten nog niet meer gecorrigeerd waren: je enkels staan nog steeds naar binnen geknikt. Mja, we zien wel. Je kan ze in elk geval niet missen, je draagt ze bijzonder graag omdat ze je steviger op je benen doen staan.

Gisteren heb ik je voor het eerst ook een mes gegeven. Je was er wel klaar voor, vond ik. Uiteraard gaat het nog om een kindermes, een klein en niet al te scherp ding. Ik heb je uitgelegd hoe je dan je mes en vork moet vasthouden, en hoe je precies ermee moet omgaan. Heel aandachtig en gefocust nam je elke beweging in je op, en probeerde die te imiteren. Je verloor er ook je geduld niet bij, toen ik je nog wat meer uitleg gaf of je handen corrigeerde, wel integendeel. Het ging dan ook verbazend goed, lieve jongen. Je wordt echt zo snel groot…

Logeerpartijtjes en andere onzin.

Gecategoriseerd onder: Feest, Logeren, Spelen — Mama om 5:49 pm op Thursday, November 1, 2007

Je bent net terug van twee daagjes bij oma en opa, en zo te zien heb je ervan genoten! Het was vooral opa die erop aandrong dat je ging logeren. Toen ik je vroeg of je daar zin in had, zei je van ja, maar dan maar voor één nachtje. Voor alle zekerheid heb ik toch maar gerief ingepakt voor twee nachten, en jawel hoor, gisteren ging de telefoon: “Mama?” “Ja Wolf?” “Mag ik nog een nachtje blijven slapen bij oma en opa?” Ja dus :-p Erg vonden papa en ik dat zeker niet: op die manier konden we nog eens rustig op restaurant zonder een babysit te hoeven vragen. Eigenlijk waren we dat dinsdagavond al van plan geweest, maar waren we allebei veel te moe.

Opa is trouwens je grote vriend: hij heeft jouw politieauto gerepareerd! Ik had het draadje van de bediening al eens provisoir gerepareerd, maar hij heeft het met jouw hulp gesoldeerd en opnieuw geisoleerd, zodat alles weer perfect werkt :-) Je hebt geluk met zo’n handige opa!
Wat je er verder hebt gedaan, is me een raadsel. Oma vertelde dat jullie gisteren samen waren gaan wandelen, en dat je met je laarzen zó hard in alle plassen hebt gestampt, dat je broek drijfnat was. Ook hebben jullie bladeren opgeruimd in de tuin, en was je bijzonder trots dat je de volle zak bladeren nog steeds kon optillen: “Kijk oma, en het weegt wel hónderd kilo!” Ik geloof dat oma ook pannenkoeken heeft gebakken gisterenavond, maar veel heeft ze er niet over gezegd.

Zaterdagavond was het hier in de wijk Halloween. Ik vond je nog te klein om mee te gaan in de stoet, maar ik had je wel verteld dat er kinderen gingen komen aanbellen en om snoep vragen. Je was bijzonder opgewonden daarover, had verkleedkleren aan, en buiten stonden er twee fakkels en een paar kaarsjes. Je had trouwens ook drie tekeningen van pompoenen gemaakt (ingekleurd eigenlijk) om op te hangen: eentje op de garagepoort, eentje aan het keukenraam, en eentje op de voordeur. Ik had de indruk dat je dan ook een beetje teleurgesteld was dat alles zo snel voorbij was: de kinderen belden aan, zongen een liedje, grabbelden in de snoep, en verdwenen weer. Volgend jaar mag je wat mij betreft mee met de kinderen: dan ben je ook al net weer wat groter.

Vorige week zondag zijn Pieter en Delphine komen eten met de kinderen, en dat vond jij super natuurlijk, of zoals je het zelf zegt: megakeitof. Je hebt dan ook het hele huis op stelten gezet met Marthe, en een grote fritakaas gemaakt. Dat laatste word je blijkbaar nog steeds niet moe: er gaat vrijwel geen dag voorbij of papa en ik mogen ’s avonds, als jij in je bed ligt, de stoelen weer op hun plaats schuiven, de dekens opvouwen en de kussens bijeenzoeken. Af en toe probeer ik er een foto van te maken, maar het geeft toch nooit goed weer hoe het er nu eigenlijk uitziet.

Cakejes en andere feestelijkheden

Gecategoriseerd onder: Feest, Gewoon verslag, School, Spelen — Mama om 7:15 pm op Thursday, October 4, 2007

Dag mijn liefje! Je ligt net in je bed, en ik hoor je nog stommelen, wat betekent dat je nog volop aan het spelen bent. Dat doe je wel vaker, maar gelukkig nooit echt lang. Eigenlijk zou je vroeger in bed moeten liggen, want je loopt verschrikkelijk moe sinds je windpokken, maar het lukt maar niet. ’s Avonds wil je nooit in bed (niet dat je moeilijk doet, maar je bent niet slaperig) en ’s morgens kan je er dan niet uit, of doe je wel lastig.
Je loopt ook huilerig en enorm aanhankelijk: de laatste week heb je al elke dag gehuild aan de schoolpoort omdat we doorgingen. Het maakt niet uit of het papa is of ik, je huilt dikke tranen. Gisteren vertelde Delphine dat je zelfs bij het turnen moeilijk deed. Ze had jou en Marthe zoals altijd naar de turnles gebracht, en Marthe was meteen aan het spelen, maar jij keek met grote ogen naar Delphine en zei met een zacht stemmetje: “Delphine, je blijft toch nog een beetje hé?” Toen ze ontkende, begon je meteen te huilen… Ook vandaag ging het niet best: deze morgen huilde je weer toen papa je naar school bracht, en juf Sofie vertelde me deze avond (ik kwam haar toevallig tegen toen ik je afhaalde) dat je in vrijwel elke speeltijd aan het huilen was omdat je je mama miste. Hmm. Ik denk dat het aan de vermoeidheid ligt, en aan het feit dat Kobe ook veel aandacht krijgt van mij. Ik doe nochtans mijn best, Wolf, om jou ook veel en vaak aandacht te geven, maar natuurlijk moet Kobe de borst krijgen, en gaat hij overal waar ik ben.

Na het turnen was je overigens opperbest gezind: niet alleen kwam Marthe weer spelen (zoals de gewoonte aan het worden is), deze keer was Mai er ook :-) Jullie hebben echt goed gespeeld, maar jij bent wel een ongelofelijke baasmaker! Je zegt de meisjes voortdurend wat ze wel en niet mogen doen, en waar ze vooral ook niet mee mogen spelen. Gelukkig is Marthe niet op haar mondje gevallen, laat ze zich niet doen, en komt ze in het slechtste geval bij mij om te klagen. Je zou het eventueel ook wel ‘komeren’ kunnen noemen :-p

Afgelopen weekend heb je je overigens ook prima geamuseerd: vrijdagavond waren papa en ik uitgenodigd op het dessertbuffet van de trouw van mijn kozijn Mathias, en hadden we Anaïs gevraagd om te komen babysitten en te blijven slapen. Jij lag al lang in bed toen ze toekwam, maar het ging ons vooral ook om de volgende morgen: om half acht was je wakker, heb ik je nachtpamper uitgedaan, en mocht je Anaïs gaan wakker maken tot jullie beider grote vreugde. Ik ben prompt weer in bed gekropen :-p
Rond tien uur ben ik dan weer opgestaan, en jullie waren allebei vrolijk in je pyama aan het spelen. Je had al ontbeten, Anaïs had zelfs de tafel alweer gedekt voor papa en mij, en je had al vanalles gedaan: getekend, bootjes en vliegertjes gevouwen, met de plasticine gespeeld… Kortom, je blonk van tevredenheid :-)

Zondag waren we uitgenodigd bij Nathalie en Koen, samen met Sepp en Sofie, en alle kinderen natuurlijk. Dat betekende dat er 7 kinderen waren tussen de 6 en de 2, een hoop lawaai, gespeel en gedoe dus. Je hebt er heel intens gespeeld, en ’s avonds was je dan ook pompaf, ook al zat je op tijd in bed.
Zaterdagnamiddag hadden we trouwens eindelijk je Winnie-The-Poohcakejes gebakken, twintig stuks. Je had namelijk een speciale doos gekregen voor je verjaardag, waarin zelfrijzende bloem zat, twee zakjes vanillesuiker, vormpjes, suikerbolletjes voor de afwerking, en vooral ook een prachtig keukenschortje. Met toevoeging van eieren, suiker en boter heb jij een prachtig beslag gemaakt, en je hebt zelfs zélf het eiwit geklopt (al was je een beetje bang van het lawaai van de mixer). Ik wilde wachten met de cakejes tot we een gelegenheid hadden om ze uit te delen, want het gingen er veel te veel zijn. Zondagvoormiddag hebben we dan samen de afwerking gedaan: ik streek een beetje honing op een cakeje, en jij dopte dat dan parmantig in een kommetje met suikerbolletjes. Het zag er allemaal prachtig uit, het was heel lekker, en jij was apetrots! En ja, je had veel succes bij de andere kinderen :-)

Je wordt groot, Wolf. Je wordt zo vreselijk snel groot…

Heel erg lang verhaal, deel drie…

Gecategoriseerd onder: Feest, Kobe, Lang verhaal, School, Spelen, Vakantie — Mama om 10:21 pm op Wednesday, September 26, 2007

Die ‘morgen’ is ook wel weer een week geworden, maar bon, het heeft deze keer toch zo lang niet geduurd, liefje :-p

Ik was je aan het vertellen over de dag van Kobes geboorte, en het feit dat jij zo ongelofelijk trots was op je broertje. Dat laatste is eigenlijk nog steeds niet veranderd, en hij is nu toch al twee maanden. Nog steeds ga je overal met trots verkondigen dat je een broertje hebt, en als hij mee is, wijs je hem aan: ‘Kijk, dat is mijn broertje, dat is onze baby!’ Op school troepen de kinderen soms rond ons, en dan ga jij heel ostentatief naast hem staan, geeft hem streeltjes en kusjes, en claimt op geregelde tijdstippen dat hij wel degelijk van jou is. Je bent er inderdaad zelfs bezitterig over :-p

De dagen na Kobes geboorte had je het wat moeilijker. Op donderdag en vrijdag viel het nog mee: je was opnieuw op kamp geweest, en bleef bij oma slapen, waar ik per definitie niet bij aanwezig was. Zaterdag ging papa je echter halen, en bleef je de rest van het weekend bij hem. Dat betekende dat je opnieuw thuis was, waar ik doorgaans voortdurend aanwezig ben. Het feit dat ik in het ziekenhuis intussen losgekoppeld was van alle draadjes en infusen, zal er ook wel geen goed aan gedaan hebben: ik kon opnieuw rondlopen en je uitgebreid knuffelen. Zaterdagnamiddag kwamen jullie inderdaad nog even op bezoek, werd er effectief uitgebreid geknuffeld, en zei je dat je bij me wilde blijven. Ik legde opnieuw uit dat dat niet kon, waarop je toch zonder tegenstribbelen met papa naar huis ging. Ik geef het toe, liefje, toen ik je vanuit mijn venster aan papa’s hand over de parking zag lopen, mijn twee flinke jongens, toen kreeg ik het toch even te kwaad. Een goed uur later moest ik trouwens nog maar eens een paar tranen wegvegen: de telefoon was gegaan, en jij was het, huilend omdat je me miste. Papa legde uit dat je thuis was beginnen snikken omwille van je mama, en dat je zo graag nog eventjes belde. Ik heb je dan maar getroost, gezegd dat het niet zo lang meer ging duren voordat ik thuis ging zijn, en dat je een flinke grote broer moest zijn. Dat hielp blijkbaar, want je stopte toch met huilen. Papa vertelde me achteraf dat het blijkbaar toch een hele troost was geweest, dat jullie samen nog wat hadden zitten knuffelen, en dat je daarna flink in bed was gekropen. Liefje toch!

De maandag daarop begon voor jou een tweede week kamp, thema tovenaar. Deze keer was het niet met Marthe, maar wel met Aaricia. Quinten zat in een hogere groep, maar was er dus ook wel. Papa vertelde me dat je inderdaad onmiddellijk naar Aaricia was gelopen, en dat jullie braafjes hand in hand naar binnen gingen. Op deze manier kon papa overdag ook alle mogelijke dingen regelen, bij mij langskomen en de lopende zaken op kantoor behandelen, zonder dat jij hem voortdurend voor de voeten liep. Hij ging je dan, net zoals oma, rond half vijf afhalen (vier uur hoefde niet, dan kon je nog wat spelen op het springkasteel) en kwam dan bij mij.

Dinsdag vond ik het welletjes in het ziekenhuis, en ik ging dan ook een dag vroeger dan voorzien naar huis. Ik voelde me prima, de baby was gezond, dus waarom ook niet? Het enige wat me nog eens op het hart werd gedrukt, was dat ik geen gewicht mocht tillen. Dat laatste had ik jou al uitgebreid gezegd, en op voorhand verschillende keren herhaald dat ik jou absoluut niet ging mogen oppakken. Knuffelen en spelen, geen probleem, maar niet oppakken. Je weegt per slot van rekening al 16 kilo, da’s niet niks meer. Je deed daar dan ook absoluut niet moeilijk over, wel integendeel! Toen ik je een paar ochtenden later je schoenen wilde aantrekken, en je dus uit pure gewoonte gewoon opnam en op tafel zette (ik voelde meteen dat dat eigenlijk geen goed idee was), keek je me met grote ogen onthutst aan. “Mama! Je mag dat niet doen!” Daarna volgde onmiddellijk, met een zachter, bezorgd stemmetje: “Heb je je nu pijn gedaan, mama? Doet je buik pijn?” Ik stelde je gerust, en gaf je meteen een knuffel omwille van zoveel bezorgdheid. Je bent echt een ongelofelijk lief kind, Wolf. Je was dan ook wel onder de indruk van het grote litteken op mijn buik, en het idee dat de dokter mijn buik gewoon had opengesneden om - floeps - de baby eruit te halen.
Afgezien daarvan ging het leven eigenlijk dadelijk opnieuw zijn gewone gangetje, zij het dan dat er een baby was bijgekomen. Die is echter zo rustig en lief, dat we het nauwelijks merken. Ja, hij moet op tijd en stond aan de borst, maar dan kom jij er vaak gewoon bij liggen, en vooral het feit dat ik gezegd heb dat je tv mag kijken, telkens als ik de borst geef, vind je ongelofelijk wijs. Je helpt ook bijzonder graag bij het geven van een badje. Je klimt dan op een krukje, laat het badje vollopen met de sproeier en zegt me wanneer het vol genoeg is, neemt een washandje, houdt de baby vast terwijl ik hem was, en kuist het badje achteraf netjes uit met een sponsje. Ondertussen hebben we uit ervaring geleerd dat je dat het beste doet in bloot bovenlijf - het is toch warm genoeg in de badkamer - omdat je anders kliedernat bent. De laatste tijd geef ik Kobe vaker zijn badje alleen: je bent ofwel naar school, ofwel ben je te moe van school en blijf je liever in de zetel zitten. Maar als je me nog helpt, ben je de gekste bekken aan het trekken tegen je broertje, en moet hij vaak lachen. Goh, liefje, als jullie op deze manier blijven overeenkomen, zie ik het volledig zitten :-)

Die eerste woensdag, een week na de bevalling, heeft papa jou nog naar het kamp gebracht, maar ben ik jou komen halen. Het was heerlijk weer (per uitzondering, deze zomer) en ik had Kobe in de draagdoek op mijn buik gehangen. Iedereen stond met zijn mond open over zo’n kleintje van een week oud, maar niemand was verbaasd: blijkbaar had je het nieuws al uitgebreid aan iedereen verteld. Glunderend kwam je bij ons in de auto zitten, en voor jou was Kobe al meteen een deel van de familie. Je hebt ook nooit vervelend of jaloers gedaan, tenminste tot hiertoe, al begint het, geloof ik, pas nu goed door te dringen dat Kobe voor altijd is, en dat je altijd rekening met hem zal moeten houden en mama en papa moet delen met hem.

Op donderdag en vrijdag herhaalde dat stramien zich, ware het niet dat we de vrijdag nog even zijn binnengewipt bij Nathalie en de kinderen. Nathalie was, net zoals ik, naar de ’show’ komen kijken, een evenement dat jullie een week lang hadden voorbereid voor de ouders, en we waren nog even blijven kletsen. Het was net Nathalie’s verjaardag, zodat we meteen ook op een stuk taart zijn getrakteerd. Ook Quinten, Aaricia en Jorunn waren helemaal gek op de baby, en jij was maar wat trots dat dat jóuw broertje was, al wilde je eigenlijk ook wel een deel van de aandacht.

Ik heb trouwens enorm moeten lachen met jou: ik ging jou ’s morgens naar het kamp brengen, zodat papa wat vroeger naar kantoor kon. Toen papa dus voortging, zei hij tegen jou: “Flink spelen op kamp met Marthe, hé!” waarop jij hem vrank in de ogen keek en riposteerde: “En jij, flink spelen op kantoor met Dirk, hé!” We lagen allemaal dubbel :-p
Het weekend daarop bleef het heerlijk weer, maar ik zag het niet zitten om het zwembadje op te blazen, aangezien we op zondag naar Ronse gingen, en jij daar dan de rest van de week ging blijven. Daarom heb ik maar de twee grote wasmanden buitengezet, zodat jij toch in het water kon spelen. De ene mand heb je gewoon volledig leeggeschept om daarmee de bloemen water te geven. Niet dat ik dat erg vond, hoor!
De volgende dag, schitterend weer overigens, zijn we naar Ronse gegaan om daar heerlijk te eten :-) Omaly had weer eens haar best gedaan, het mag gezegd worden :-) Voor het aperitief zaten we trouwens buiten, maar wel in de schaduw, want het was veel te warm in de zon. Bompa had al snel het badje dat we mee hadden gebracht, opgeblazen, en binnen de korste keren (lees: na veel gezaag kunnen wachten tot na het eten, zodat het water wat opgewarmd was) zat je te spetteren :-) Ook hier heb je er een sport van gemaakt om het hele badje leeg te scheppen en op het asfalt van de oprit te gieten. De loopspelletjes met bompa waren overigens ook leuk, maar die arme bompa was binnen de kortste keren bekaf, terwijl jij al gierend in je blootje maar over het grasveld blééf rennen :-p
De rest van de week was het een pak kouder en regende het nogal wat, zodat je het zwembadje jammer genoeg niet hebt kunnen gebruiken… Toch heb je je blijkbaar niet echt verveeld bij omaly en bompa, ook al heb je op een bepaald moment toch naar huis gebeld: je wilde je mama eventjes horen. Ik was eerlijk gezegd wel blij dat je even bij hen mocht blijven: op die manier kon ik rustig aan de nieuwe huisbewoner wennen, zonder dat jij voortdurend al mijn aandacht en energie opeiste, en kon ik ook nog wat bekomen van de keizersnee. Niet dat dat nu zo’n groot probleem was, hoor, ik voelde me opperbest.
Op vrijdag heeft bompa je dan naar huis gebracht, samen met een grote doos met drie kippen in. Die liepen in de weg op de boerderij van nonkel Staf, en waren ideaal voor oma en opa. Zij hadden inmiddels maar één kip meer, de andere waren net gestorven. Daarom reden wij quasi onmiddellijk door naar Zomergem: we moesten de kippen afleveren, en op die manier zagen zij zowel jou als de kleine Kobe nog even. Het was wel grappig om te zien hoe jij omsprong met die kippen: je kreeg tot je grote frustratie zelf de doos niet open, en daarna was het te diep voor jou om die kippen eruit te kunnen pakken. Al had ik de indruk dat je dat niet helemaal erg vond, die kippen waren nogal groot en levendig…
Daarna zijn we nog even Kobe gaan tonen bij Omoe en Opoe in Ursel. Ook hier vond je het blijkbaar niet erg dat het grootste deel van de aandacht naar je broertje ging. Wellicht heeft het koekje dat je kreeg daar wel bij geholpen :-p

De rest van de week was je weer lekker bij mij. We hebben het eigenlijk heel erg rustig gedaan, met wat klusjes in huis, boodschappen, veel tv (want het weer viel nogal tegen) en natuurlijk het spelen met en verzorgen van Kobe. Niet dat hij al veel respons gaf/geeft natuurlijk, maar toch. Op zondag zijn we wel gaan eten bij oma en opa, en dat was eigenlijk bijzonder gezellig. Ook heb je me in die week opnieuw geholpen met het maken van de doopsuiker voor Kobe. Jij vulde de espressokopjes netjes met drie suikerbonen van elke kleur, waarop ik ze voorzag van een etiketje, in een micapapier stak en dichtbond. Je was zo trots als wat dat je me kon helpen, en je merkte ook wel dat het niet zomaar was, dat het echt wel hielp.

De zaterdag daarop zijn Sofie en de meisjes wel even langsgekomen om kennis te maken met je broertje. Ze waren net op reis toen hij geboren werd, en hadden hem nog niet gezien. Uiteraard vond jij het heel erg fijn dat zij kwamen spelen, en hebben jullie niet eens ruzie gemaakt, tot mijn grote verbazing. Je bent namelijk nog altijd heel erg bazig als het op je speelgoed aankomt. Bezitterig mag ik niet zeggen, want je geeft soms zelfs dingen weg, maar je wil wel telkens uitleggen hoe er moet gespeeld worden, en wat kan en niet kan.

De week daarna mocht je weer op dinsdag en donderdag naar de opvang, zodat ik hier het huishouden wat beter kon regelen (want da’s niet evident met een pasgeborene en een hyperactieve driejarige wildebras) en vooral ook dingen kon doen zoals naar Kind&Gezin gaan, het ziekenfonds regelen, op school langsgaan voor alle papieren…
Op zaterdag heb je mij, papa en jobstudent-tuinman Stijn flink meegeholpen in de tuin: je droeg allerhande afgesnoeide toestanden naar de groene container, liep vrolijk te zingen, en fietste over het voetpad van het ene hekje naar het andere. De tuin moest er namelijk pico bello uitzien voor de volgende dag: geboortefeestje van Kobe!

In de voormiddag ben je samen met papa de taarten gaan ophalen, en in de namiddag heb je voortdurend tussen al het volk heen en weer gelopen, wat met de aanwezige kinderen gespeeld en algemeen de vrolijke hyperactieve jongen uitgehangen. Er was dan ook bijna 70 man aanwezig, serieus de moeite dus. Het kan niet missen dat je tegen ’s avonds behoorlijk moe was, en dan ook tegenstribbelde toen je met oma mee naar huis moest. Je wilde liever bij mij en de baby blijven, zei je. Dat kon ik best begrijpen, maar ik wilde eigenlijk ook nog wel wat rust, en opa keek er al naar uit om je een paar dagen over de vloer te hebben. Met enige moeite kregen we je in haar auto, maar ze vertelde me achteraf dat je verder helemaal niet moeilijk meer hebt gedaan, en dat je zelfs opgewekt naar bed ging.
Woensdagvoormiddag moest ze in Gent zijn, en is ze jou komen afzetten. Ik kreeg een enorme knuffel van jou, en daarna liep je onmiddellijk door naar de living, waar Kobe was, en begon je hem voorzichtjes te knuffelen en kusjes te geven. Je had je broertje gemist, zei je.
Die namiddag waren we uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje bij Ernest. Gwen had in totaal vier kinderen uitgenodigd, waaronder jij dus, en jullie hebben vrolijk buiten gespeeld op het kleine koertje en in de zandbak. Ook de pannenkoeken gingen vlot naar binnen.

De dag daarop ging je weer naar de opvang, maar ben ik je vrij vroeg komen halen omdat ik op controle moest bij de gynaecoloog. Jij mocht mee en keek er al naar uit, omdat je dan altijd koekjes krijgt :-p Je hebt je bijzonder braaf en rustig gedragen, zat in de wachtkamer tv te kijken terwijl ik in het monitorkamertje Kobe eten aan het geven was, en had zelfs niet gemerkt dat ik bij de dokter binnen was, zodat je pas na een paar minuten daar ook binnen kwam.

Heh, en het was echt wel een drukke laatste week van de vakantie: de dag daarna zijn Nathalie en de kinderen langsgekomen, zodat je opnieuw druk gespeeld hebt. Net zoals de dag daarop: we waren om 5 uur in de namiddag uitgenodigd bij Gwen en Erik, alweer, om daar samen met Sepp, Sofie en de meisjes te blijven eten en te spelen. Het weer was opnieuw behoorlijk, zodat Erik kon barbecuen, en we er allemaal van genoten hebben. Eerst kregen jullie eten, natuurlijk, en daarna trokken jullie naar boven, waar het thema blijkbaar ridders was, en vechten en zo. Na een tijdje kwam je echter alleen weer naar beneden, en begon je beneden te spelen: Ernest was een beetje te wild, zei je. Tsja, en ik die dacht dat jij al wild was :-p

En de volgende maandag? 3 september, en dus opnieuw school! Eerst wilde je niet gaan: je wilde bij mij blijven, en school was niet leuk, en je was nog moe, en… Na je ontbijt verbeterde je humeur zienderogen, en het feit dat zowel mama als papa als Kobe meegingen, maakte het er alleen maar beter op. Deze keer mochten we je gewoon gaan afleveren bij je juf, en hoefde je nog niet in een rij te gaan staan. Je zit nog een keertje in de eerste kleuterklas, wat normaal is, maar ze hebben alle oudste kleuters van het jaar voordien samengezet. Dat betekent dat jullie meteen met 22 zijn, dat er geen peuters meer bijkomen in de loop van het jaar, en dat alle verjaardagen in januari, februari, maart of half april liggen :-p Je hebt dus een nieuwe klas, maar met een hoop van je vriendjes van vorig jaar, en met twee juffen. Jawel, een duobaan. Dat betekent helaas niet dat er voortdurend twee juffen voor jullie neus staan, nee. Ze wisselen elkaar af, elk een week, van donderdagmorgen tot woensdagmiddag. Tot hiertoe heb je echt geen voorkeur voor een van de twee, maar natuurlijk zijn we nog maar een paar weken ver. Gelukkig coördineren juf Annemie en juf Dominique goed met elkaar, zodat ze elk van beiden goed weten wat er aan de hand is in de klassen.
Papa en ik kwamen met jou aan de klas, en onmiddellijk stak je je jas in onze handen en liep je naar binnen: Evert was er al aan het spelen, en dadelijk ging je meedoen met een hoop diertjes in een boerderij. Toch kwam je nog een paar keer terug: Kobe lag in de draagdoek op mijn buik te slapen, en je wilde hem perse tonen aan je vriendjes: Evert, Keanu, Brian, Wout, Meryem, Azra, Helena, Sarah, Mai… Uiteindelijk kwam je papa en mij nog een laatste knuffel geven, en zachtjes muisden we ervanonder. Jij was intussen al aan het schateren en gek aan het doen met Evert: achteraf vertelde je dat je de koeien over het dak had doen springen, en dat kan toch helemaal niet!

Enfin, school was goed gestart. Wat ook startte, maar dan op woensdag, was de turnclub. Delphine had me er al over gesproken, en zowel Marthe als overbuurjongen Pieter zouden ook gaan. Jij hebt altijd energie te veel en je doet niks liever dan klauteren en springen, dus het leek me ideaal. Ook een pluspunt was het feit dat we konden afwisselen wie zou brengen en wie ging halen. De eerste les was nochtans geen onverdeeld succes. Ik ging zelf meegaan, maar door het feit dat Kobe eerst nog een verse broek nodig had, waren we ietsje te laat (tiens tiens, hoor ik de oma’s al denken). Pieter zat huilend aan de kant tussen zijn mama’s benen, en ook Marthe was verlegen aan het doen in de armen van Delphine. Op de lange mat waren nochtans een hoop kleuters enthousiast aan het meedoen met de lesgeefsters, en ik moest je dus niet echt aansporen om mee te gaan doen. Vrolijk kroop je rond, zocht goudstaven voor de koning enzovoort. Het turnen is dus echt wel verpakt in een hoop leuke spelletjes. Delphine zei dat ze de rest van de les nog wel ging blijven en ging proberen om Marthe te doen deelnemen, zodat ik met een gerust hart naar huis kon om Kobe te voeden. Ze ging jou dan ook wel mee terugnemen. Ik riep je dan ook even bij me om je dat te vertellen,waarop je Marthe aan de kant zag zitten, en prompt zei: “Ik heb ook geen zin meer…”. Je bent dan maar bij Marthe en Delphine gaan zitten, en wat ik ook zei, je wilde niet meer terug meedoen. Ik ben toch doorgegaan, en toen jullie terugkwamen, vertelde Delphine dat jullie allebei toch nog flink hadden meegedaan. Je vond het best leuk, vertelde je. Marthe mocht meteen nog een uurtje blijven spelen, en samen hebben jullie de hele woonkamer op stelten gezet. Ook de twee volgende woensdagen verliepen volgens hetzelfde stramien, zodat Delphine en ik jullie maar definitief zullen inschrijven voor het hele jaar. Je kan er maar deugd van hebben, van een beetje sport :-p

De dag daarna, de eerste donderdag van het nieuwe schooljaar, moesten we al meteen oma’s hulp inroepen om op jou te passen: het was infoavond voor de kleuterklassen om 19.00u. Niet dat jij dat erg vond hoor: zodra je oma ziet, beginnen je ogen ondeugend te blinken, en roep je meteen: “Stout dink!” Waarop oma haar ogen al evenzeer beginnen te blinken, en ze meteen antwoordt met: “Pierlala!” Zo kunnen jullie wel even doorgaan, tot het ontaardt in een gigantische kriebel- en lachpartij. Ik had je wijsgemaakt dat je deze keer ‘Vuil vel’ moest zeggen, en je giechelde jezelf dan ook letterlijk omver toen ze gemaakt verontwaardigd reageerde met een kriebelaanval. Ja, oma die komt babysitten, dat is per definitie veel plezier.

De zaterdag daarop zijn we met zijn viertjes - jaja, we zijn met vier nu - naar papa’s kantoor getrokken. Hij moest de drankvoorraad aanvullen, en de koffiemachine was dringend aan een kuisbeurt toe. Ook wilde ik nog een besteld boek afhalen in de Fnac, dus heb ik Kobe in de draagdoek gehesen, jou bij de hand genomen, en zijn we gezellig samen door de Veldstraat gewandeld. Je vond de trappen in de Fnac ongelofelijk wijs: elk aan een kantje, en toch nog samen komen :-p Daarna zijn we op jouw aanvraag nog even de C&A binnengewipt: ze hadden daar toch wel roltrappen zeker! Ik kon het dan niet laten en heb nog wat babykleding gekocht voor Kobe, iets wat jou eigenlijk te lang duurde, waardoor je ongedurig begon rond te lopen. Ik heb het dan maar bewust kort gehouden, voor andere mensen jou begonnen te beschouwen als typisch onopgevoed ettertje :-p

De zondag was dan weer feest voor jou: opa en nonkel Roeland kwamen eten voor opa’s verjaardag! En aangezien op de kleuterschool geen verjaardag voorbij kan gaan zonder kroon, hebben we samen in de voormiddag een kroon gemaakt voor opa. Ik heb de basiskroon in stevig papier gemaakt, jij hebt ze gekleurd, en daarna beslist dat er nog zilverpapier bij moest, en een strikje, en nog wat veertjes. Je moest er ook perse wat losse stukjes papier opkleven, vooraleer je tevreden was. Opa was ongelofelijk opgetogen over zijn kroon, en heeft ze tot jouw grote vreugde de hele dag opgehouden. De mossels die ik voorzien had, zag jij echter niet zitten. Niet dat je ze niet lustte, je had gewoon geen honger (meer).

Vorige week zaterdag heb ik je dan samen met papa meegesleept naar de ledenbarbecue van Elanor, de Vlaamse Tolkienvereniging. Ik was vorig jaar al op dezelfde locatie geweest, midden in de bossen in Wachtebeke, met een grote zandhoop en verschillende speeltuigen, zodat ik wist dat je je wel ging kunnen uitleven. Dat was ook het geval, zeker omdat er nog andere kinderen waren met wie je prompt bent beginnen spelen. Na het eten heeft papa je dan mee naar huis genomen, terwijl ik nog wat langer kon blijven, aangezien we met aparte auto’s waren gekomen. Op mijn aanraden had je trouwens je houten zwaardje meegenomen, en daar heb je dan ook duchtig mee gevochten.

Afgelopen week begon heel rustig, niks speciaals. Toen ik woensdag echter spruw vaststelde bij Kobe, zijn we met zijn drietjes naar de dokter gegaan. Jij had immers al twee weken last van een slijmhoest die maar niet over ging, dus wilde ik die meteen ook laten nakijken. Dokter Filip zei dat het van je neus kwam, en schreef een spray en neusdruppels voor. Ja mijne joengne (een mens zou voor minder Gents beginnen spreken): papa en ik hebben tegen je moeten vechten! Woensdagavond liet je me nog min of meer betijen, maar donderdagmorgen stribbelde je met alle macht tegen. Papa heeft je in een houdgreep moeten nemen, zodat ik kon druppelen. Je vond het zodanig erg, en je had jezelf ook zodanig opgefokt gekregen, dat je zo hard begon te hoesten en te wurgen dat je meteen maar overgaf, op jezelf, het tapijt, papa en mij. Fijn hoor. Ik heb het vijf dagen volgehouden, telkens met ongelofelijk veel misbaar, gehuil, geworstel en een emmer. Intussen vind ik de kool het sop niet meer waard, en ben ik ermee opgehouden. Je hebt er nog steeds wat last van, maar het is wel al veel geminderd.
Trouwens, dat was niet het enige. Donderdagmorgen stelde ik verbaasd vast dat je een vijftal muggenbeten in je gezicht had, en dat terwijl je onder een klamboe slaapt. Nu ja, er kan altijd wel een mug in verzeild geraakt zijn, maar dan nog zo’n agressieve… Toen ik je donderdagavond van school ging afhalen, wist ik wel beter: je had intussen zo’n twintigtal rode stippen, en de juf wist me te zeggen dat je ’s middags nauwelijks gegeten had. Bij nadere inspectie thuis bleken het blaasjes te zijn: windpokken! Toch nog even naar de dokter gebeld om te vragen wat ik moest doen, en of die andere medicatie kwaad kon. Niet dus, zodat ik maar een fles eosine heb gehaald, en al je blaasjes ben beginnen aanstippen. Je leek wel het gestippelde monster! Gelukkig had je er verder geen last van: geen koorts, geen hangerig gedrag, nauwelijks jeuk, alleen af en toe een pok die vervelend deed, zoals je het zelf uitdrukte. Je hebt wel meer geslapen dan anders, en de vrijdag heb je zelfs de hele dag in pyama rondgelopen. Niet dat dat je hinderde in het bouwen van een frittakaas of zo :-p Het heeft wel de plannen voor de zondag in de war gestuurd: normaal gesproken was er het verjaardagdineetje voor Alexanders eerste verjaardag, maar dat wilden we ons niet riskeren natuurlijk. Uiteindelijk is het hele feestje zelfs niet doorgegaan wegens nog andere zieken.
Maandag heb ik je ook nog thuisgehouden, maar omdat je je zo verschrikkelijk verveelde en zo vol energie zat, ben je gisteren toch wel naar school gegaan. Alle blaasjes waren intussen opgedroogd, en de dokter had me verteld dat het dan wel mocht. Je had nog wel de stippen in je gezicht, maar dat was het minste. De windpokken zijn trouwens de ronde aan het doen op school, Marthe had het ook al goed zitten.

Vandaag (hehe, eindelijk zover geraakt) ben je dan weer netjes naar school geweest, in de namiddag naar het turnen, en daarna wilde ik met je bij de kapper langs. Je haar was intussen vreselijk lang, ik zeg het al van in augustus dat het moet geknipt worden. Deze keer wilde ik het liever niet zelf met de tondeuze doen, maar zag ik er graag wat snit in. Delphine had me verteld dat de kapper om de hoek ook kindersnits deed, en aangezien de woensdagnamiddag zonder afspraak was, zijn we even gaan kijken. Om vier uur zat er nogal veel volk, maar ze raadde me aan tegen vijf uur terug te komen. Het resultaat is dat je nu een fris modern kopje hebt, en dat je er nog veel ’stouter’ uitziet dan anders.
Je wordt nu helemaal een kwajongen, Wolf, en eigenlijk heb ik dat best wel graag :-p

Ochtendspelletjes

Gecategoriseerd onder: Spelen — Mama om 9:30 am op Sunday, April 8, 2007

Paasmorgen, en je zit in je paasbeste kleren naar tv te kijken. Nu ja, paasbest… Je had al nesquik gemorst op je broek, dus die ligt al te drogen, en jij zit momenteel in je blote billen. Erg is dat niet, want het is hier lekker warm, en daarbij, dan kan je des te trotser naar je onderbroekje kijken. Ik heb je vandaag namelijk je ondergoed met krokodillen laten aandoen! Eigenlijk was het de bedoeling dat je dat pas ging krijgen wanneer je een droge nacht had, maar dat kan nog wel eens heel lang duren. Daarom heb ik er een andere draai aan gegeven: je gaat tegenwoordig altijd zelfstandig op het grote toilet, je potje staat zelfs al in de berging, en daar ben ik eigenlijk wel heel blij om. Daarom dus deze beloning, en je was gewoon door het dolle heen.

Deze morgen was je anders ook wel al actief: om 8.10u riep je dat je wakker was, en ben ik je dus komen halen. Soms klauter je zelfstandig uit je bed en kruip je bij ons, zoals gisteren, maar meestal werkt die natte luier op je zenuwen, en wil je daar eerst vanaf. Daarna beklom je al zingend de trap, en sprong boven op papa als goeiemorgen. We hebben er nog een klein uur liggen spelen: het is altijd wel een variant op het thema: groot spook/monster/leeuw/krokodil valt aan/gaat bijten/gaat kriebelen en jij moet angstig wegvluchten en bij de andere ouder onder de dekens kruipen ter bescherming. Zoiets gaat trouwens steevast gepaard met een hoop gewriemel, gegiechel en gegil.
Vandaag was papa het grote spook dat voetjes wilde opeten, zodat ik quasi de hele tijd met een paar koude voetjes onder mijn oksels heb gezeten. Ik heb ook een paar keer de rollen omgedraaid en jou bij je voetjes tot aan mijn kant gesleurd, zodat je al gierend van de lach naar papa riep dat hij je moest komen redden. Die begon me dan te kriebelen tot ik wel niet anders kon dan jou loslaten. Alleen het likjesspook vond ik duidelijk minder: jij vond er niet beter op dan mij (en daarna ook papa) likjes te geven met die grote tong van jou, bah!
Aan de andere kant ben je ook echt wel een lieverdje. Papa heeft de neiging me uit bed te willen krijgen door aan mijn voeten te kriebelen, maar jij weet dat ik dat niet graag heb, en steekt daar dan ook steevast een stokje voor. Zo ook vandaag: papa wilde kriebelen, maar jij zei vastbesloten: “Nee, papa! Niet doen! Gewoon rechttrekken, kijk, zo!” en je kroop naar me toe, nam mijn hand, en trok me recht. “Zo gaat mama ook opstaan hoor, ze heeft niet graag dat je haar kriebelt!” Op die manier werd papa ook eens op zijn plaats gezet :-p

Aan de andere kant kan je echt een klein ondeugend varkentje zijn, met van die pretlichtjes in je ogen als je iets aan het uitspoken bent. Niet dat dat kwaad bedoeld is hoor, gewoon… een stout muiltje! Zo had ik woensdagavond je haar gewassen, omdat het echt wel nodig was. Je laat mij en papa dan altijd trots even ruiken hoe goed het wel ruikt, en dat beamen we dan ook volmondig. Zo ook woensdag, waarop jij heel onschuldig aan mij vroeg of mijn haar gewassen was. Dat was voor een keertje zelfs al drie dagen geleden, wat ik dan ook zei. Daarop wilde je even ruiken, en met een ongelofelijk stout gezichtje volgde daar meteen op: “Bèèèh!” Je viel daarna bijna van je kussen van het lachen door mijn verontwaardigde gezicht. Er zat toen maar niks anders op dan jou te kriebelen, kleine spookie!

Oh, en nog iets: je zingt heel erg graag, en in de opvang heb je nu het liedje geleerd van de Zeppelin: “We stegen met een zucht, tot boven in de lucht, we zaten zo gezellig in ons hui-uisje! We konden alles zien, we hadden pret voor tien, leve de zeppeli-i-i-in!” Je zingt het te pas en te onpas, meestal met ongelofelijk veel overgave en uit volle borst. Meestal vind je je liedjes echter zelf uit, over de gekste onderwerpen. Het valt me wel op dat ze meestal teruggaan naar het melodietje van ‘zakdoekje leggen’. Ik ben eigenlijk al lang blij dat er een melodie in te herkennen valt :-p

Vakantiedagje

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Spelen, Vakantie — Mama om 1:35 pm op Wednesday, April 4, 2007

Maandag was het gewoon heerlijk buiten! Het was wel twintig graden, en we hebben dan ook de hele tijd buiten gezeten. Ik voornamelijk in de hangmat, met jou boven op mij, en dan maar schommelen en giechelen en kriebelen! Je hebt ook hele maaltijden voor mij gekookt, met een lange stok in de parasolpoot :-p Ik moest wel opletten, want alles was héél héél hééééééééééél warm volgens jou.
Pas toen de werkman weg was, zijn we samen naar de Lidl gegaan, en om brood: we hadden toch eten nodig voor de volgende dagen! ’s Avonds heb ik je dan maar gedoucht in bad, zoals jij het uitdrukt. Je krijgt niet alle dagen een echt bad, dat is ook niet goed voor je velletje, maar het was echt wel nodig je te wassen, snoetie. Je amuseert je met de sproeier, en je mag jezelf afsproeien, iets wat je blijkbaar heel leuk vindt.
Dinsdag moesten we weer vroeg opstaan: tegen half acht waren de werkmannen hier weer, en werd het weer een geklop, geboor, gebeitel en gehamer van jewelste. Alles zit onder een fijn wit stof.
Het weer was totaal omgeslagen: het druppelde af en toe even, maar het was vooral bijzonder koud. Geen weer om veel buiten te spelen dus, en dus heb ik je maar wat tv laten kijken. Ik heb zowat de hele voormiddag in de keuken gestaan: soep gemaakt, en een ganse reeks rijstpapjes met fruit onder. In de namiddag kwamen Quinten, Aaricia en Jorunn namelijk spelen, en ik wist dat mama Nathalie heel graag rijstpap eet. Wist ik veel dat de kinderen dat niet lusten… Niet dat dat erg was, iedereen amuseerde zich kostelijk. Je bent wel een enorme baasmaker, Wolf, je zegt op je eigen terrein voortdurend wat de anderen mogen en niet mogen doen. Het was wel leuk om jullie allevier aan je kleine tafeltje te zien zitten, eerst tekenen, en daarna eten.
Uiteindelijk hebben jullie zelfs nog een half uurtje buitengespeeld, met een pull en een dikke jas aan. Het was droog, de koude alleen kon de pret niet drukken.

Daarna was je gewoon uitgeteld. We hebben gegeten, en toen je net beneden zat, fris gedoucht en in je pyama, kwam papa thuis :-) Die heeft je nog een verhaaltje voorgelezen, en daarna mocht je in bed. Eerst moest je nog uitgebreid je CD-gordijntje tonen dat we in de voormiddag samen hadden zitten maken: een ganse reeks oude schijfjes, aan elkaar geplakt met de blinkende kant naar buiten, en zo negen onder elkaar. Het geeft een heel leuk effect, en zou de muggen weghouden, naar verluidt.

Vandaag was je uit jezelf wakker, en ben je heel even bij mij in bed gekropen. Daarna heeft papa je aangekleed, voor hij naar kantoor is vertrokken.
We hebben zo’n beetje vanalles gedaan, vooral ook opgeruimd boven, en jij zat intussen in de kasten te spelen… tot je plots de vrachtwagen van Facq zag passeren! Je kon niet snel genoeg beneden zijn, want die ging weer een bewegende laadklep hebben! En jawel hoor, nadat het bad gelost was, mocht jij weer op de laadklep staan, en deze keer zelfs zelf het ding bedienen! Je glunderde van onder tot boven!
Het bad zat verpakt in een gigantische kartonnen doos, en die hebben de werkman en ik samen op het terras gezet. Met enige moeite heb ik er een deurtje in uitgesneden, en toen heb ik met de parasolvoet, een trekker, een oude plastieken buis, een paar oude lakens en een hoop wasspelden er een groot dak opgezet. Jij voelt je de koning te rijk, hebt er al een hoop kussens in gesleept, en ook een matje voor de hond. Die vindt dat wel leuk, en gaat er dan ook effectief in liggen. Gelukkig schijnt de zon vandaag, al is het wel behoorlijk koud.
Toen was het etenstijd, en blijkbaar is kip met groenten en mie in de wok niet zo’n geslaagde combinatie voor jou: je hebt er niet echt veel van gegeten. Alleen de dreiging dat je anders geen ijsje zou krijgen, hielp. Het is vandaag namelijk woensdag, en woensdag met mooi weer is ijsjesdag!
Toen je het muziekje van de ijskar hoorde, ben je dan ook naar buiten gesprint, met mij in je kielzog. Je wilde deze keer een pistache-ijsje, en dat ging vlot binnen. Het was dan ook een heerlijke locatie: languit op de kussens in je huisje, waar het door de zon en het feit dat de wind afgeschermd was, eigenlijk best warm was.

Nu zit je eventjes naar tv te kijken, en op die manier ook te rusten. Je slaapt al heel lang niet meer ’s namiddags, maar hebt dan wel behoefte aan een rustig moment. En op die manier kan ik een beetje op mijn computer zitten typen :-p

Oh, nog bijna vergeten zeggen: je gaat tegenwoordig helemaal zelfstandig (zolang het bij een plasje blijft natuurlijk) naar het grote toilet! Man, gemakkelijk dat dat is! En zelf ben je zo fier als een gieter. En terecht natuurlijk, kleine snoet!

Gecategoriseerd onder: Lang verhaal, Spelen — Mama om 11:21 pm op Wednesday, January 17, 2007

Terwijl jij naar tv zit te kijken, en ik me eventjes niet zo slecht voel, ga ik toch proberen een paar dingen neer te schrijven.

Je bent ongelofelijk aan het veranderen, Wolf. Dat kan ook niet anders natuurlijk, straks word je 3 jaar, maar toch… Je bent eigenlijk nog een groter schatje geworden dan je al was, en ik dacht dat dat niet meer mogelijk was. Tegenwoordig kan je flink op je eentje spelen, hele pozen aan een stuk, zodat papa of ik ook nog eens wat werk gedaan krijgen. Nog steeds is bergen bouwen met kussens een van je favoriete bezigheden.
Je krijgt echter ook meer en meer fantasie: je speelt de gekste dingen na, springt door het huis als een kikker, deelt imaginaire snoepjes uit, gaat vanalles gaan rondbrengen als postbode, enzoverder. Het is echt heerlijk om jou soms onopvallend af te luisteren, want ja, overal geef je commentaar bij, en als je daar geen zin in hebt, zit je zachtjes te zingen. Jouw mondje staat in elk geval nooit stil, kleine kletskous.
Een ander favoriet speeltje is onze nieuwe koelkast, en meer bepaald de buitenkant ervan, die volhangt met magneetjes en kaartjes. Onlangs ben ik met jou naar de Colruyt gereden, en toen heb ik een zak lettermagneetjes gekocht voor jou. Je was compleet door het dolle heen, en hebt uren aan een stuk voor de koelkast gezeten. Nóg leuker waren de magneten die papa voor jou op het internet heeft besteld. Die waren zelfs zó cool, dat het er even inzat dat ze nooit de kantoren van Netlash gingen verlaten, want daar was iedereen er ook mee aan het spelen gegaan. Het is namelijk een knikkerbaan, compleet met trechtertje, rad, tuimelelementen, enzovoort. Je vindt het gewoon zalig, en wij vinden knikkers doorheen de hele keuken, want af en toe is er wel eens eentje dat ontsnapt. Jammer genoeg kan je zelf nog geen baan bouwen, want je bent echt nog wel te klein om de mechanismen te snappen.

Je bent ondertussen wel erg zorgzaam geworden: vaak kom je bij me, geeft me een knuffel, en zeg je dat je me zal beschermen tegen de krokodillen en de leeuwen hier in huis. Of je stopt me onder een dekentje in de zetel, zodat ik toch geen kou krijg. Een paar dagen geleden moest ik lachen: je was al klaar met je boterhammen, en mocht nog even naar tv kijken. Er was net een aflevering van Batman, met wat jij noemt een grote vuile stoute beest. Je was toch niet helemaal op je gemak, en kwam me halen. Ik dus mee naar de living, met nog een bord met een boterham en een tasje melk. Toen ik iets later klaar was, stond jij recht, nam het bord, zette er de tas op, en zei tegen me: ‘Mama, ik ga dat op de pompsteen zetten hé, dat moet niet blijven staan’. En parmantig stapte je naar de keuken. Je bent echt wel de waardige zoon van je vader, hoor! Je vindt het ook zo leuk blikjes en dergelijke in de garage in de PMD-zak te gooien, en wel meer van die dingen. Zo help je me graag bij het uitlegen van de afwasmachine: terwijl ik er de breekbare dingen uithaal, leg jij al je bordjes en je bekertjes netjes op hun plaats.

Feestjes bij Thomas, en dan Leander en Ernest

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest, Gewoon verslag, Spelen — Mama om 9:50 am op Sunday, August 27, 2006

Kwart over negen op een zondagmorgen, en het is nog muisstil in huis. Erg vind ik dat niet, nog eventjes tijd om iets te schrijven. Het verwondert me ook niet: je had een hele vermoeiende dag gisteren.

In de voormiddag hebben we, zoals altijd als we niet gehaast zijn, nog even gespeeld in bed. Je vond het heerlijk dat papa er ook was om mee te spelen, en dat heb je dan ook gedaan, ook al was hij wat moeilijk wakker te krijgen. Zodra je aan je snoekduiken begon, kon hij natuurlijk wel niet veel anders.
Wat me verwondert, is dat je hem niet probeert in te smeren. Eén van je vaste ritueeltjes in bed, is tegenwoordig een van de flessen of tubes crème of olie die er staan, openmaken, eraan ruiken, en dan voorzichtigjes mijn arm insmeren. Elke morgen heb ik dus een zeer zachte rechteronderarm, geurend naar rozen of iets anders. Je schroeft ook telkens de tube open waarmee ik de eelt op mijn hielen moet behandelen, en ik krijg sterk onder mijn voeten van je als ik het zou vergeten.
Een ander ritueeltje is dat van de wekker. Er staat nog steeds een klein keukenwekkertje op de rand van het bed, hetzelfde wekkertje als dat waarmee ik jou dik twee jaar geleden borstvoeding gaf, en dat me hielp niet in slaap te vallen met jou bij me. Vroeger moest ik het opwinden voor jou, en dan schaterde je het uit van de pret en de schrik als ik het liet aflopen. Nu kan je dat zelf, en dan moet ik mijn ogen toedoen en ’slapen’, jij laat het wekkertje vlak naast mijn oren aflopen, en dan moet ik abrupt wakker schieten en verbaasd zijn. Ook dan schater je het uit, en je herhaalt het spelletje keer op keer.

Maar goed, ik ging vertellen wat we gisteren allemaal gedaan hebben. Je mocht samen in de douche met papa, en dat vond je echt wel leuk, tot papa op het lumineuze idee kwam om jouw haar te wassen met zijn shampoo, zonder eraan te denken dat die misschien toch wel ietsje kan prikken in de ogen. Resultaat: bleirconcert in de douche, een druipnatte handdoek waarmee hij de zeep uit je ogen had gewreven, en een iets minder goed gezinde Wolf die daarna nog perse in bad wilde, en aan het stampvoeten ging toen hij dat niet mocht.
Uiteindelijk kalmeerde je, kon ik je kleren aantrekken, kreeg je een lekstok van Elina (de kuisvrouw) en gingen we ontbijten. Je had alleen niet veel honger en wilde dat onbijt overslaan. Alleen het feit dat je die lekstok niet kreeg als je niks anders gegeten had, zorgde ervoor dat je een sneetje peperkoek binnenspeelde. Chantage, of hoe noemen ze dat ?

Daarna mocht je wat tv kijken van me, en gingen we samen op cadeautjesjacht voor alle feestjes in de namiddag en de volgende dag. Sofie had voorgesteld om een leuke winterpyama te kopen voor Margot, en het idee van strips voor Leander bleek ook een schot in de roos te zijn volgens Gwen. Wij dus naar Mariakerke, naar de Zeeman waar de betreffende pyama’s waren gespot. Niks meer in Margots maat te vinden, helaas, enfin niks deftigs toch. We hebben er wel een paar wollige winterpantoffeltjes met een fluffy hondenkop erop gevonden voor Thomasje, ‘tefontjes’ die jij eigenlijk hebt gekozen. Daarnaast heb ik er nog een paar onderbroekjes voor jou gekocht met Teigetje erop, je vond ze heel mooi, en een klein autootje voor Ernest, voor bij het boekje dat ik al had voor hem.
We zijn dan maar in de aanpalende Shoe Discount binnengelopen, waar ze ook kleren en ondergoed verkopen. Helaas, ook geen pyama’s. Ik ben dan toch maar gaan kijken voor een paar winterschoenen voor jou, en je hebt een mooi paar stevige donkerbruine stappers uitgekozen, zelfs nog met een ‘Terug naar school’-promotie van 20% :-p , en ze waren zo al niet duur. Je was apetrots, temeer daar het met velcro is en je ze zelf kan uittrekken. Al weet ik niet of ik daar eigenlijk wel zo happig op ben :-p Daar zag ik ook een heel mooi T-shirt met vestje liggen voor Margot, en dus hebben we het maar meegenomen. Hehe, ook voor haar al een cadeautje.
Dan nog even verderop naar de Blokker, en yep, een aantal strips gevonden voor Leander, waar hij inderdaad heel blij mee was.

Het was half een toen we thuiskwamen, en papa was ook net terug van kantoor. Zin om te koken had ik totaal niet, en eigenlijk ook nog niks in huis, en we hebben dan samen maar pizza gegeten. Je eet dat heel graag, we hoorden je echt niet klagen, al is het de eerste keer dat je het echt als maaltijd krijgt in plaats van een paar hapjes om te proeven.

Tegen drie uur stonden we dan in Evergem op het babyfeestje van baby Thomas, het zoontje van mijn nichtje Barbara. Je stal er eigenlijk wel een beetje de show bij al mijn tantes: ze vonden je heel knap, bijzonder lief en vooral beleefd. Ik groeide wel een meter van trots, denk ik. Zo wilde je nog een beetje water, en ging je met je bekertje naar Jean-Pierre: ‘M’eer, Wolfje nog een beetje water alsjeblief ?’ Tsja, wie verwacht dat dan van een peuter van tweeënhalf. Je was eerst nog een beetje verlegen, maar dat ging helemaal voorbij toen oma toekwam.

Een dik uur later stapten we weer in de wagen en reden naar Lembeke naar het huis van Gwens ouders, voor het feestje van Leander en Ernest. Iedereen zat er nog aan de taart, zoveel te laat waren we dus ook niet. Beide jongens waren blij met hun cadeautjes, en jij sprintte meteen het grasveld op om te gaan spelen met de andere kinderen. Er waren er elf in totaal, je amuseerde je rot. Je hebt niet eens om taart of zo gevraagd, dat interesseerde je totaal niet. Wel de tractor, de glijbaan, de andere kinderen… Die glijbaan was vrij steil, en jij volgde meteen het voorbeeld van Ernest en ging er met je hoofd naar beneden af, en bleek nog totaal niet bang ook. Zot kanon ! Je speelde ijverig mee met het piratenspel dat Erik had gemaakt voor de oudere kinderen, en vond vooral ook de smarties lekker die in de schat zaten. Eigenlijk hebben we je van de hele namiddag nauwelijks gezien, en dat is een goed teken.
Tegen zes uur zijn Gwen, Sofie en ik sandwichen beginnen smeren, en toen ik er je eentje aanbood, nam je die gretig aan. Ik stond er wel op dat je eerst even meeging naar het toilet, je papa had je de hele namiddag al tevergeefs gevraagd of je op je potje moest. En ja hoor, prijs. Dan maar een verse onderbroek en broek aangedaan, nog een sandwich in je handen gestopt, en wég was je, terug naar de anderen. Het voelde echt wel aan als een pitstop, kleine brok energie van me.
Tegen zeven uur gingen de eersten naar huis, en ook jij was doodop, of, zoals Sepp het stelde: game over. Je dronk eerst nog een hoop water, en werd in de auto gehesen, waar je toch nog zo moe niet bleek en honderduit bleef babbelen.
Thuis kreeg je een pyama aan (met behoorlijk wat tegengespartel, je wilde nog niet gaan slapen), mocht nog eventjes tv kijken, kreeg een fles, en tegen acht uur lag je toch voor pampus in je bed, en hebben we je niet meer gehoord.

Of toch wel: om kwart voor twee vannacht was je wakker geworden en zat je zachtjes te huilen. Ik trof je rechtop in je bed aan, en je uitleg was dat je bovenop je dekens zat en er niet meer onder geraakte. Je was ook je tuut kwijt, maar je giechelde alweer toen ik op handen en knieën onder je bed ging kijken om het vermaledijde ding te localiseren. Toen ik je instopte, sliep je alweer, denk ik.

Ondertussen is het kwart voor tien, en ga ik mijn mannenvolk eens wakker gaan maken. Trop is teveel, ook qua slapen :-p

Volgende pagina »