Boos

Gecategoriseerd onder: Sloeber, Vakantie, Ziek — Mama om 12:10 pm op Friday, March 28, 2008

Wolf De Waele, gisteren ben ik voor het eerst echt boos op jou geweest. Boos, en vooral teleurgesteld. Toegegeven, ik heb eerder al tegen jou geroepen als je iets uitstak wat niet mocht, of als je iets omgooide of zo. Maar gisteren, dat was anders.
Papa was vroeg naar kantoor vertrokken, en jij was rond half acht even bij me in bed gekropen. Omdat je voortdurend lag te wriemelen, zei ik dat je naar beneden mocht gaan om tv te kijken. Dat moest ik je geen twee keer zeggen, weg was je. Je had het niet nodig gevonden dat ik even meeging om je natte nachtpamper uit te doen en te verwisselen voor een onderbroekje. Aan eten had ik helemaal niet gedacht.
Rond kwart over negen kwam je vrolijk springend terug bij me. Kobe had net eten gekregen, en jullie hebben nog vrolijk liggen spelen in bed. Toen merkte ik een spoor van chocolade rond je mond, waarop ik vroeg: “Wolf, heb jij chocolade gegeten?” Je keek me met je grote ogen aan en knikte van nee. Ik herhaalde mijn vraag, op meer dwingende toon. Jij beweerde stellig van niet: “Nee mama, echt niet hoor!”. Ik verduidelijkte even dat ik misschien wel boos ging zijn als je ongevraagd chocolade had gegeten, maar dat ik nog veel bozer ging zijn als ik te weten kwam dat je loog. Met grote ogen herhaalde je dat je geen chocolade had gegeten. Hmm. Ik gaf je het voordeel van de twijfel, het kon altijd dat ik de avond voordien vergeten was je mondje af te kuisen, al leek dat me nogal sterk.

Ik was het hele voorval, na uitgebreid geploeter in de badkamer, al helemaal vergeten. Je had schitterend met je broertje zitten spelen terwijl ik in de douche stond: nu hij recht kan zitten, vind je het heerlijk om hem te entertainen.
Enfin, ik kwam beneden met jullie, begon de restanten van de avond voordien op te ruimen (lege glazen, snoeppapiertjes en zo) en vond toen een leeg zakje van paaseitjes. Ik denk dat er nog zo’n zes à achttal moeten ingezeten hebben, en die waren spoorloos verdwenen. Ik draaide me om, riep jouw naam, en hield het lege zakje omhoog. Meteen zag ik de angst in je ogen verschijnen.

“Wolf, heb jij die paaseitjes opgegeten?”
“Ja mama, maar ik had zo’n honger!” en prompt begon je te huilen. Je wist dus heel goed dat je iets misdaan had.
Ik gaf je stevig onder je voeten, niet zozeer omdat je de eitjes had opgegeten (al kwam ook dat wel ter sprake), maar vooral omdat je gelogen had. Ik was echt teleurgesteld, en dat merkte je.
Al huilend ging je aan tafel, zoals ik je bevolen had, en at je een halve sandwich. Intussen had ik Kobetje klaar voor de opvang, en ik zei je, dat als je netjes je boterham opat, stopte met huilen, en opruimde in de living, dat ik niet meer zo boos ging zijn.

Toen ik tien minuutjes later terugkwam, had je inderdaad een deel van je speelgoed netjes opgeruimd, was je gestopt met huilen, en was je boterham op. Je kwam je netjes verontschuldigen bij me, beloofde dat je nooit meer ging liegen, en gaf me een dikke dikke knuffel. Ik hoop maar, Wolf, dat je voor een tijdje je lesje geleerd hebt, al maak ik me geen illusies.

Intussen zit je hier vrolijk te spelen: het is immers vakantie, en dus ben je thuis bij me. Kobe zit voor het grootste deel in de opvang, zodat ik tijd heb om mijn eigen werk te doen en om met jou te spelen, zodat je ook wat kwaliteitstijd krijgt met mij. Je nieuwste speelgoed is een teut, meer bepaald een lange ronde paarse moussen teut van anderhalve meter lang, eigenlijk bedoeld om in het zwembad mee te spelen. Woensdag zijn we samen naar de Colruyt en de Droomland geweest. We hadden nieuwe autostoelen nodig, en dan heb ik er meteen met het Isofix-systeem gekocht voor papa’s auto. In het passeren zagen we zo’n teut liggen. Je kent die van in het zwembad in Ertvelde, en we waren beiden meteen enthousiast.
Het is me ondertussen nog maar eens duidelijk geworden dat ik geen gedefinieerd speelgoed moet kopen voor jou, maar meer algemene dingen. Wat bedoel ik daar nu mee? Wel, je playmobilkasteel is heel leuk, maar alles heeft echt zijn eigen functie en laat weinig plaats voor je eigen verbeelding. Al bij al speel je er niet zo vaak mee. Die teut is heel gewoon een lange moussen buis, en kan dus voor alles dienen. Je hebt er nu al twee dagen mee gespeeld, en hij is al vanalles geweest: een zwaard, een koningsstaf, een slagboom, een grendel, een brugje, een lange stok, een toverstaf, een boot, een vliegtuig… Zolang je maar je eigen ongebreidelde fantasie de vrije loop kan laten, is alles in orde bij jou :-)

Vorige week ben je ziek geweest, muis. Plots kreeg je woensdagavond behoorlijk wat koorts. Je was nochtans naar school geweest en zelfs naar de turnles, maar ’s avonds zagen je kaakjes rood als kooltjes, en je voelde je niet echt schitterend. Aangezien Kobe nog ziek was (die was ziek geworden in het weekend) en omaly op stand-by stond voor de volgende dag, heb ik haar maar meteen gebeld en gezegd dat ze waarschijnlijk wel de volgende dag ging moeten komen babysitten. En inderdaad, donderdagmorgen was je echt nog niet in orde: je had bij het wakkerworden nog lichte koorts, en was niet echt bijzonder actief. Gelukkig kon Omaly komen, zodat ik met een gerust hart kon gaan werken: je was immers in goeie handen. Tegen vrijdag was je alweer prima genezen, zodat je terug naar school kon.

Ondertussen is het vakantie en hebben we het rustig aan gedaan: maandag niks speciaals, dinsdag Kind en Gezin, woensdag Colruyt en Dreamland, gisteren Brico en Aldi, vandaag komen Marthe en Victor spelen, morgen is er het verjaardagsfeestje van Mai… En volgende week zien we nog wel.

Oh ja, in Kind & Gezin werd je 106 centimeter lang bevonden, 18 kilo zwaar, en verder in prima gezondheid. Je koorts kon wel eens van je linkeroor komen, zei de dokter die je meteen even had onderzocht, en ze schreef je druppeltjes voor.

En verder? Verder, lieve Wolf, ben je eigenlijk een zoetje! Je speelt, lacht, bent gehoorzaam, en ik heb absoluut geen problemen met jou, wel integendeel. Zelfs bij Kind & Gezin heb je een snoepje gekregen van de lieve dames aldaar, omdat je zo enorm flink was geweest, en zo beleefd. En als je op dezelfde manier voor je broertje blijft zorgen zoals je nu doet, dan kan ik me geen betere zoon wensen!

Nieuwjaar

Gecategoriseerd onder: Feest, Op stap, Sloeber, Spelen, Vakantie — Mama om 9:22 pm op Tuesday, January 1, 2008

Gelukkig nieuwjaar, lieve Wolf!

Ik begin maar meteen aan mijn goede voornemens, en dat is regelmatiger schrijven in je blogje. Momenteel zit je hier achter mij Putt Putt te spelen, één van je favoriete computerspelletjes. Je zit, zoals wel vaker, in je onderbroek, want lange broeken zakken nog steeds steevast af (je hebt totaal geen heupen om die dingen op te houden, en van bretellen hou je niet) en werken op je zenuwen. Je hebt hier net een grote tipi gemaakt rond de stokken van Kobes wieg, compleet met stoeltjes en kussens en al. Het is best wel grappig om te zien.

Je hebt al de hele week vakantie, en als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat je eigenlijk teveel tv kijkt om goed te zijn. Gelukkig zit je er niet voor geplakt, ondertussen doe je vanalles en nog wat, want je bent nog steeds een enorm woelwater. Je favoriete bezigheid is nog steeds het bouwen van kampen en frittakazen, en daar komt niks anders in de buurt. Je hebt ook een ongelofelijk levendige fantasie, zodat die kampen telkens weer iets anders voorstellen, met andere monsters, andere toegangsdeuren enzovoort.

Ondertussen staat er hier een groot ridderkasteel op de salontafel: een kerstcadeautje van omaly! Het heeft me drie uur gekost om het te bouwen, en jij was zo opgewonden als wat. Halverwege zat je op een bepaald moment kusjes te geven aan het kasteel, en kwam je ook mij overladen met kusjes: “Dank u mama om mijn kasteel te bouwen!” Je hebt er al ijverig mee zitten spelen: het wordt steevast aangevallen door de draak (die je van papa en mij gekregen hebt), en dan wordt er wel één en ander verwoest :-p

* * * *

Ondertussen is het al avond, lig jij in je bedje, en zijn we bij oma en opa in Zomergem langsgeweest. Je had immers je nieuwjaarsbrieven voor te lezen: eentje voor oma en opa, eentje voor peter Jeroen.

Liefste …

Het oude jaar dat mag nu gaan
Het heeft zo goed zijn best gedaan.

Het nieuwe jaar dat komt eraan
Ik ga nu op mijn stoeltje staan.

Kusjes geven, kusjes krijgen
Ik voel me zo blij!

Kusjes geven kusjes krijgen
Allemaal voor mij!

Erg lang zijn we niet gebleven, maar toch nog lang genoeg om ook Alexander nog even te zien. Je was uiteindelijk doodmoe en vooral hongerig, zodat we toch tegen half zeven thuis waren.

Donderdag ben je gaan spelen bij Mai, op haar uitdrukkelijke vraag (toch die van haar mama). Je vond het precies heel plezierig, en vroeg meteen of je daar ook eens een keertje mocht blijven slapen :-p Morgen komen trouwens de meisjes spelen, dat zal ook nog leuk worden. Het was de bedoeling dat ook Nathalie kwam met de kinderen, maar die zijn allemaal een beetje ziek, dus het valt nog af te wachten.

Kerstavond en -dag vond je trouwens ook heel leuk: op kerstavond kwamen oma en opa hier eten, en mocht je dus al een paar pakjes openmaken. Je hebt een playmobildraak gekregen van ons, en een piratenzwaard uit stevige mousse. Van oma en opa heb je een konijnenverhaaltjesboek gekregen, en een berendekentje met een klein beertje bij. Je was er helemaal vrolijk van en liep te ‘Joepie! Joepie!’-en. Toch ben je netjes gaan slapen, zonder protesteren, zodat wij rustig konden eten. Op Kerstdag zijn we dan naar Ronse gegaan, waar je dat fameuze kasteel hebt gekregen van Omaly en Bompa. Jammer genoeg kon je er daar nog niet mee spelen, omdat het nog helemaal in elkaar moest gezet worden.

Je hebt de laatste tijd een nieuwe gewoonte ontwikkeld: je staat regelmatig zelf op, en dan horen we je rondlopen. Op zich is dat niet erg, mocht je tenminste opstaan om naar het toilet te gaan of zo. Nee, je staat op en komt dan naar beneden hier bij ons, om een glas water te vragen, of te zeggen dat je bang bent van de monsters of zo. Is het midden in de nacht, dan word ik wakker van kleine voetjes op de trap, jouw getrippel door ons kamer, en dan kruip je tussen papa en mij in bed. Dat is uiteraard niet echt de bedoeling, dus doorgaans neem ik jou meteen weer mee naar je eigen kamer.
Je doet dat nu ook ’s morgens: in plaats van netjes te wachten met opstaan tot het acht uur is, kruip je bij ons in bed. Dan moet ik papa wakker maken (vaak is Kobe dan namelijk ook wakker geworden door jouw lawaai en moet ik hem voeden) om met jou naar beneden te gaan, je nachtpamper uit te doen, en dan mag je op je eentje wat tv kijken, terwijl papa weer terug in bed kruipt of opstaat en naar kantoor vertrekt, al naargelang.
Onlangs heb ik toch moeten lachen: het was ongeveer half drie ’s nachts, en ik was vaag wakker geworden met de gedachte: “Goh, Bart, lig eens stil! En moet je nu echt zo dicht tegen mij aan komen liggen, midden in de nacht? Blijf eens op je eigen stuk!” Toen ik me een vijftal minuten later omdraaide en op mijn buik ging liggen, voelde ik plots een handje in mijn hand. Het drong niet echt tot me door, ik weet alleen nog dat ik dacht: “Heh, lekker gezellig”. Er moet toch wel wat tijd over gegaan zijn voor ik me realiseerde dat het niet echt papa’s hand was. “Tiens, dat handje is klein”. Ik kneep even, en het handje kneep zachtjes terug. Nog eens. En pas toen viel mijn frank, en stak ik het licht aan. En jawel, twee helderblauwe ogen keken stralend in mijn gezicht, vanonder papa’s dubbele dekbed. Je was muisstil de trap op gekomen, en had je lekker tussen ons in genesteld, onder papa’s deken. Die had helemaal niks gemerkt, en was het niet van dat handje, ik zou het ook pas heel wat later gemerkt hebben. Je was immers doodstil blijven liggen. Hoe lang je daar gelegen hebt, weet ik niet. Ik weet wel dat ik eerst nog vijf minuutjes ben blijven liggen, voordat ik je terug naar je kamer heb gebracht. De reden van je bezoek? Je had buikpijn, zei je. Prutske!

Een paar zondagen geleden zijn we eindelijk bij nonkel Jeroen en tante Delphine Alexanders verjaardag gaan vieren. Die was al een paar maanden voorbij, maar door alternerende zieken en drukke agenda’s was het er maar niet van gekomen. Jij vindt het bijzonder leuk om met je kozijntje te spelen, wat je daar nog maar eens gedemonstreerd hebt. Alexander kan nog niet veel meer dan ‘Ugh!’ zeggen, maar dat kan ook bijzonder veelzeggend zijn :-p In het begin verliep alles nog vrij rustig, maar van zodra jullie gegeten hadden en de volwassenen nog aan tafel zaten, lieten we jullie maar begaan. Jullie hebben ongelofelijk wild zitten spelen, en je hebt Alexander doen schateren van plezier! Om één of andere reden vond die het heerlijk dat jij met een flesje water zat te gooien of aan buiksurfen deed op het losliggende inpakpapier. Je was dan ook steendood tegen acht uur, zodat we een stuk van Alexanders verjaardagstaart in een doosje hebben meegenomen, en jou tegen half negen in je bed hebben gestoken.
De volgende morgen protesteerde je toen we je wakker maakten: “Maar ik ben nog zo moeoeoeoeoeoe!” De rest van de dag was je lusteloos en ambetant, het zal ons leren jou zo laat in je bed te steken…

Oh, ik zou Sinterklaas nog bijna vergeten! Veel meer dan vorig jaar was je er mee bezig, en we hebben dan ook netjes je schoentje aan de kachel gezet, met een wortel voor het paard van Sinterklaas. De volgende morgen ging je met twinkelingetjes in je ogen kijken: en jawel hoor, vier pakjes!!! Met een hoop nicnacjes, karolientjes, een pakje speculoos en een paar mandarijntjes erbij! Het bleek een gestreepte zwart-wit-t-shirt te zijn van Spiderman, een zwarte broek met een zilveren Spiderman op de achterzak, en bijpassende Spidermankousen! En dan nog een doos met allemaal magneetstokjes en bolletjes! Je begreep maar niet hoe Sinterklaas zó precies wist wat je wilde! Ondanks het feit dat zowel t-shirt als broek wat te groot waren (nog steeds zijn), wilde je ze meteen aandoen. Trots als vijfendertig pauwen ben je zo naar school gegaan, en heb je aan iedereen laten zien wat je gekregen had.
Op zaterdag zijn we dan even naar Zomergem gegaan om daar de buit op te halen (een Spidermanpyama en -onderbroek, jawel, en een badspeeltje, met een hoop koekjes uiteraard) en op zondag gingen we koffie drinken bij omaly en bompa, waar de sint een piratent-shirt (zo noem je je t-shirt met een doodskop op) en een zwart t-shirt met een vogelspin op heeft gebracht, samen met een puzzel en een hoop koekjes. Je voelde je de koning te rijk, lieverdje.

En last but not least wil ik het nog even hebben over ons weekendje Center Parcs. Hoe, zul je zeggen, daar heb je het toch al over gehad? Nee hoor, we zijn namelijk nog een tweede keer geweest, deze keer met nonkel Roeland en tante Sarah!
Ook zij zijn vrijdagavond toegekomen toen jij al in je bedje lag, en werden op zaterdag vrolijk door jou wakkergemaakt. Die voormiddag zijn we allemaal samen naar de Baluba gegaan, de gigantische overdekte speeltuin. Meteen was je weg met je nonkel en tante, en pas een dik uur later kwam je terug bij ons, helemaal bezweet maar met blinkende ogen! Je genoot er overduidelijk van, en vond het niet zo leuk dat we terug naar ons huisje moesten om te eten. Deze keer was dat huisje trouwens vlakbij gelegen, zodat je er niet over hoefde te zagen dat het zo ver stappen was. In de late namiddag zijn we dan gaan zwemmen, waarbij tante Sarah en ik bij Kobe bleven, en jij met papa en nonkel Roeland meteen alle attracties ging uitproberen: de stromingsbaan, de beide grote kokerglijbanen (op papa’s schoot welteverstaan), en vooral ook de wildwaterbaan die voor een deel door de open lucht gaat. Vooral die laatste vond je super, en wel omdat we er deze keer aan gedacht hadden je grote zwemband mee te nemen, en je daarmee (en met een zwemvestje) helemaal alleen, onder het waakzame oog van papa en nonkel, die baan kon afgaan. Je bent zó graag zelfstandig, kleine mol!

’s Avonds hebben we dan een gourmet gedaan, maar jij had voldoende aan een boterham, want je was zó moe dat je eigenlijk geen honger meer had.
Op zondag zijn Roeland en Sarah in de voormiddag opnieuw met jou naar de speelwereld gegaan, zodat papa en ik het rijk voor ons alleen hadden, en heerlijk gerust hebben. Na de middag gingen we opnieuw zwemmen, en deze keer heb ik ook veel met jou gespeeld, want Sarah vond het niet erg om alleen voor Kobe te zorgen, ze is niet zo’n waterrat. Opnieuw viel je ’s avonds in een hoopje, en kreeg je nog amper een pannenkoek binnen.

Maandag heb je dan ook vrij lang geslapen, en daarna vrolijk met ons opgeruimd. We hadden je immers beloofd om een laatste keer nog naar de speelwereld te gaan, en jawel, je hebt je weer naar hartelust uitgeleefd. In de auto ben je daarna in slaap gevallen, en tijdens ons middageten in Leopoldsburg viel je ook bijna om van de slaap. Voor jou was het in elk geval een geslaagde vakantie, en voor papa en mij ook :-)

Goh, het is weer een lang epistel geworden. Hopelijk komt er wat in huis van mijn goede voornemens dit jaar. Ik ben alvast goed begonnen :-)

Gebrul

Gecategoriseerd onder: School, Sloeber — Mama om 9:16 am op Wednesday, September 6, 2006

Wolfje Wolfje Wolfje toch! Het was gisteren de moeite! Nooit gedacht dat je zo graag naar school zou gaan, en vooral, dat je zo tegen je zin naar huis zou moeten.

Gisteren haast ik me van mijn school naar die van jou, zodat je nauwelijks in de opvang zou moeten blijven. Ja hoor, kwart voor vier was ik er, ik kom de zaal ingestapt, en zie jou met een paar andere kinderen zitten netjes op een rij aan de kant. Wout was aan het huilen omdat hij zijn papa wilde. En jij? Jij zag me, en begon prompt ook te huilen. Niet omdat je papa wilde of zo, je snikte:’Nee mama, nog niet weg, Wolfje nog beetje blijven!’ Je had je maandag zo geamuseerd op de speeltuin, dat je dat vandaag ook wilde doen. Ik zei dat je nog vijf minuutjes mocht blijven, omdat ik juffrouw Hilde nog even wilde zien. Die kon me de oorsprong van de grote blauwe buil op je kopje vertellen: tijdens de speeltijd was je gewoon bij het lopen gestruikeld en gevallen, boem op je kopje. Ik kan me voorstellen dat het een gigantisch gehuil opleverde, want om eerlijk te zijn, het ziet er pijnlijk uit. Ze hebben er onmiddellijk ijs op gedaan, waardoor de zwelling al bij al nog meevalt. Je probeerde ze ’s avonds trouwens bij het eten mee weg te vegen, toen je je mond afkuiste. Ik heb je moeten uitleggen dat die buil vanbinnen in je velletje zit, en niet er bovenop. Dat leg je nu uit aan eenieder die het horen wil, trouwens. De juf had de uitleg trouwens ook zo heel lief op een briefje in je boekentasje gestoken :-)

Toen ik dus amper een paar minuten terugkwam, begon je nog veel heviger te huilen: je wilde echt niet mee! Dat ontaardde in een regelrechte crisis: ik heb je gewoon moeten oppakken en tegenspartelend en krijsend meenemen (en aan elke ouder die ik passeerde heb ik uitgelegd dat je wilde blijven, beschaamd als ik was voor je gebrul). Aan de auto werd het helemaal te gek: je autostoel was nog niet droog, maar voor die twee kilometer wilde ik jou gewoon met de buikgordel op de achterbank zetten. Natúúrlijk! Je krijste, schopte, sloeg, stampte rond, wurmde je vanonder je gordel en wierp je met volle kracht naar voor over mijn versnellingspook. Ik was gelukkig nog niet aangezet, dus stapte ik maar weer uit en opende de achterdeur, zodat je tenminste wat lucht had. Je was ondertussen bloedrood aangelopen en het zweet liep in straaltjes uit je haar. Een oma die met twee kinderen passeerde, is wel tien minuten bezorgd blijven staan, verbood me ten strengste (ik denk dat ze daarom bleef) om te vertrekken, wat ik zelf ook niet van plan was, en ried me aan naar binnen te gaan met jou en je te verfrissen met koud water. Ik wist dat dat toch geen zin ging hebben, en dat de moeilijkheden dan nog groter gingen worden als we binnen waren, dus ik bleef netjes wachten. Op den duur heb ik me gewoon op de rand van het voetpad gezet, terwijl jij maar bleef brullen, en de een na de ander bezorgd informeerde wat er scheelde. Die buil zal er wellicht ook geen goed aan gedaan hebben, misschien dachten ze wel dat ik je mishandelde!
Tien over vier was het me beu, en jij werd al wat minder energiek (al bleef je brullen voor de hele straat), dus heb ik me geriskeerd en ben snel naar huis gereden. Gelukkig bestaat er zoiets als kinderslot.
Thuis heb ik de deur voor je geopend, en je bent al brullend uitgestapt, en brulde dat jij de sleutel wilde om de poort te openen. Ik zei dat je die enkel kreeg als je stopte met huilen, en deed na een tiental seconden dan maar zelf de deur open. Dat werd onthaald op gebrul met hernieuwde kracht. Ik nam je mee naar de keuken, maar je bleef herhalen dat je buiten wilde spelen op de speeltuin, dat je naar school wilde. Prompt deed je dan ook weer de deuren naar de garage open, en even later hoorde ik de poort opengaan. Toen ben ik kwaad geworden - het was ook te gevaarlijk, je kon zo de straat op - heb je vastgegrepen, een paar flinke tikken op je poep gegeven, heel streng gezegd waar het op stond, en je in de woonkamer op je strafstoel gezet in de hoek. Voor het gebrul was ik intussen toch al meer dan immuun. Je hebt er nog een tiental minuten zitten krijsen (ik ben even koppig als jij, maar met dertig jaar meer ervaring)  en toen plots veranderde de toon van je gebrul, terwijl je van je stoel afkwam. Ik kon verstaan dat je blijkbaar in je broek had gedaan. Inderdaad, er lag een plasje op de grond aan je stoel, en er kwam een verdachte geur uit je broek. Om eerlijk te zijn: het liet me koud. Ik pakte je op en zette je weer, met kakbroek en al, op je stoel. Daartegen protesteerde je, en je huilen minderde merkbaar. Je verklaarde ook dat je nog op je potje wilde, en daar kon ik uiteraard geen bezwaar tegen hebben. Man man man. Het was een flinke diarree die al langs je benen naar beneden was gelopen intussen. Ik heb beneden je kleren uitgestroopt en alles in de gootsteen gekegeld, en heb je dan mee naar de badkamer genomen. Ondertussen brulde je wel dat je niet in bad of douche wilde, maar toen we boven kwamen, kalmeerde je eindelijk en zag je een bad wel zitten. Maar best, want je hing echt vol, en er zat nog een kilo zand in je haar van op school. Even later was je een pak properder en zat je te lachen in je lekkere warme badje. Je hebt er meer dan een half uur in zitten spelen, hebt zelf (met een beetje assistentie) je haar gewassen en uitgespoeld, en was gelukkig opnieuw mijn vrolijke lieve Wolf toen je eruit kwam.
Het was ondertussen bijna half zes, dus kreeg je al meteen je pyama aan, met een pamper. Toch zijn we nog buiten gaan spelen, en ben jij ettelijke keren van je grote glijbaan gegleden, op je buik dan nog wel! Je vindt het heerlijk… Uiteindelijk zat je iets voor half acht in bed, en gaf je geen kik meer. Koppig mormel! Papa heeft de hele toestand trouwens gemist (hij blij) omdat hij nog moest werken :-p maar schudde zijn hoofd toen ik het hele verhaal vertelde, en vroeg zich af van wie jij die koppigheid toch zou hebben :-p Ik zou het echt niet weten.

Deze morgen maakte ik je rond half acht wakker, en je vroeg om nog een beetje te mogen slapen. Ik antwoordde dat dat toch niet kon als je naar school moest, en meteen begonnen je ogen te stralen. School? Nu? Ik knikte bevestigend, en meteen kwam er een grote glimlach op je gezicht en wilde je opstaan. Je was echt wel goed gezind, maakte grapjes, stond te spelen en te plagen… Een heel verschil met gisteren, poetie.
Ik heb ook echt genoten van ons ochtendwandelingetje. Het belooft een stralende dag te worden, de hemel is helderblauw, geen wolkje te zien, en de zon geeft al een lekkere warmte af. Jammer dat het in augustus zo niet was :-p We zijn hand in hand, met Poetin achter ons aan, naar school gewandeld, en hebben ondertussen lekker gebabbeld. Je hebt me zowat alle brievenbussen en alle passerende kinderen aangewezen, en zweeg geen seconde.
Zodra we op school zelf aankwamen en je juffrouw Hilde zag, was je weg: je liet mijn hand los, en ging recht op haar af. Jammer genoeg had ze geen handjes meer vrij, of je had meteen haar hand gepakt. Ik heb haar ook nog eventjes gesproken, want deze morgen kwam je zelf met je tuutjes aandragen: je ging ze vandaag aan juffrouw Hilde geven, en dan was het gedaan. Ik heb niks geforceerd, ik wilde wachten tot je er zelf mee afkwam. Eigenhandig heb je ze in je boekentasje gestopt, en ik heb haar dus even uitgelegd wat de bedoeling was. Ik hoop maar dat het lukt, maar ik hou mijn hart al vast. Gelukkig heb ik nog een paar reservetuten achter de hand, maar ik hoop dat het echt niet nodig is. Dan word je echt mijn grote jongen!

LOL !

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Sloeber — Mama om 10:23 am op Sunday, August 27, 2006

Het is ondertussen kwart over tien, en je ligt nog steeds in je bed! Toen ik een half uur geleden in je kamer binnenkwam, omdat ik gehoord had dat je wakker was, riep je me toe: “Nee mama! Nog niet opstaan! Nog slapen!”
- “Oh? Wil je nog in je bed blijven liggen?”
- “Ja mama, nog beetje slapen, niet opstaan.”
- “Euhh, ok. Moet ik je instoppen?”
- “Nee mama, ik zit nog onder de dekens!”
- “Ok dan. Roep me als je wilt opstaan. Tot strakjes, slaapwel!”
Waarna ik zachtjes de deur dichttrok, je papa die ondertussen opgestaan was een knuffel gaf, en terug naar beneden ging.

Ik hoor je ondertussen via de babyfoon zingen, vertellen, tegen je beren bezig, en ik vind het echt wel schattig. Ik vind het ook niet erg dat je zo lang in je bedje rustig blijft: er is deze namiddag nog een feestje, en hoe beter je bent uitgerust, hoe leuker je het vindt.
Prutsje !

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Familie, Op stap, Pis- en kakverhalen, Sloeber, Ziek — Mama om 10:52 pm op Saturday, September 10, 2005

Het is acht uur en je ligt net in je bedje, doodop, veronderstel ik. Ik heb je net een half uur uitgebreid laten badderen (kon ik opruimen ondertussen) wat je met volle enthousiasme hebt gedaan. Je geestdrift was nochtans beneden niet bepaald groot: je was al een hele tijd aan het huilen en het neuten, en je hebt niet veel van je melk gedronken. Boterhammetjes waren er goed ingegaan, tot het je plotseling inviel dat er zoiets als pibo bestaat. Plots was de kaas niet goed genoeg meer. Met veel moeite heb je toch nog het merendeel van de kaas opgegeten, met lange tanden, en daarna kon ik de boterham met hagelslag niet vlug genoeg gesmeerd krijgen.
Dat badje was nodig: we zijn na je vieruurtje naar de Colruyt getrokken, waar je een gratis Actimelletje hebt gekregen. Ik heb het je uiteraard niet gans laten uitdrinken, maar van de helft die je wél kreeg, is zowat de helft in je T-shirt verdwenen. Ik heb dan maar een pakje servetten gekocht en je wat drooggedept. Zucht. Het waren nochtans al verse kleertjes van deze namiddag, want we hadden een kak-incidentje gehad. Ik had een poging ondernomen om je na de middag nog wat te laten slapen (je was behoorlijk vervelend), maar heel vlot ging dat niet: je bleef babbelen en spelen, en na een half uurtje wou je er duidelijk weer uit. Je begroette me met een enthousiast: ‘Kaka ! Potje !’ Ik kon uiteraard niet anders dan gehoor geven aan jouw geestdriftige oproep, temeer je toch ooit zal moeten leren dat potje te gebruiken. Ik stroopte je je broek af, deed je luier uit, en… zette je, besmeurd met kak, op je potje. Ook daar kan je niet stilzitten, dus dat besmeurde werd er niet bepaald beter op. Ik had me al verzoend met het idee dat ik de hoes van je luierkussen ging moeten verversen, maar ook je T-shirtje en je hemdje waren al betrokken in het kakfestijn. En toen vond je er niet beter op dan heel uitbundig met je beestje te zwaaien, netjes langs je plassertje en alle kak heen natuurlijk.
Die kleertjes zijn ondertussen gewassen, en je beertje hangt nog aan de wasdraad want die droogt niet zo vlot. En zo blijft een mens bezig natuurlijk.
Deze middag heb ik ook al de salontafel, nieuw van gisteren nota bene, moeten afwassen: je was nogal driftig aan het tekenen geslagen, en waar je doorgaans netjes op je papier blijft, was deze keer de verleiding té groot. Ik denk dat ik trouwens een 20tal tiktaks heb getekend voor jou. Heel even had ik gedacht dat je passie voor uurwerken afgenomen was, maar niks is minder waar. Je bent niet geïnteresseerd als ik bomen, of huisjes, of bloemen, of eigenlijk om het even wat teken: je enige verzoeknummer is telkens weer ‘Tietak !’ Ik heb er zelfs op je handjes getekend, en die zit je dan nonstop te bekijken en zelfs kusjes te geven. Ik hoop dat het toch een keertje overgaat, kleine muis !

Je eerste week bij Nice zit er alweer op, en vrijwel elke dag kom je wel met nieuwe woordjes af. Het gaat razendsnel nu. En je zit ook alweer stevig in je ritme: je wil alweer om zes uur eten, in plaats van half zeven of zelfs zeven, en ook ’s middags is het alweer vroeger dan tijdens de vakantie.

Gisteren heeft papa voor je moeten zorgen: overdag was je wel bij Nice, maar rond half zes, het uur waarop ik je doorgaans ga halen, zat ik nog volop in een vergadering op school. Toen ik thuiskwam, peddelde je al in je pyama rond, en werd ik met open armen en een gigantische glimlach begroet. Je ziet je mama toch duidelijk graag, liefje.

Donderdag was dan weer een specialere dag. We beleven momenteel de nazomer van de eeuw: 28 graden en volop zon (mocht ook wel, na de mottige zomer). Midden op de dag ging dan ook mijn telefoon: oma aan de lijn, die vroeg wanneer ik gedaan had met lesgeven, en of ik het dan niet zag zitten om met jou opnieuw te gaan zwemmen bij Marc en Annemie. Tegen half vijf kon ik wel bij haar zijn, en gezien de kleffe warmte zou het dan nog zeker goed genoeg zijn om te zwemmen. Jij vond dat ook wel, maar je was niet echt… in vorm, leek het wel. Je deed niet volop mee, schaterde niet en zo. Eén en ander werd duidelijk toen je naar de kleren en mijn tas liep, en om een koek vroeg. Ik was alweer vergeten dat je vieruurtje bij Nice niet om half vijf ligt, maar wel om half vier. Een koek later zat je wel uitbundig te spelen met oma :-p
Rond zes uur hebben we je dan met enig tegengespartel uit het water gevist, afgedroogd, aangekleed, in de auto gezet, en zijn naar omoe en opoe gereden. Daar moest je alweer gevoederd worden, maar verder ging je toch wel op ontdekkingstocht uit. De vliegendeuren in de veranda bleken fijn speelgoed te zijn, maar verbleekten bij de kruiwagen, zeker toen jij erin mocht zitten en oma met je rondreed. Yep, l’histoire se répète ! Je hebt ons ook geholpen bij het plukken van bloemen: elk bloemetje ging je naar oma en omoe dragen, terwijl opoe in verwondering zijn hoofd schudde.

De rest van de week was eigenlijk niks speciaals, denk ik. Voor mij was het de eerste volle week werk, en dus voor jou de eerste volle week bij Nice. En je vond het best leuk: opnieuw al dat speelgoed, en opnieuw die speelkameraadjes.

Vorige week zondag was wél speciaal: jouw opa verjaarde, en dus gaven Jeroen en Delphine een barbecue bij hen thuis, op het grote nieuwe terras. Ik was wel eerst bang voor jou, omdat er nog geen balustrade rond het terras staat, maar de boordsteen en onze waarschuwingen waren voldoende om jou op een veilige afstand te houden. Het was een fijne dag, alleen wilde je niet slapen: je vroeg er telkens zelf naar, maar zodra je in dat bedje lag, begon je te brullen en zweeg je niet meer. Arme jongen…

Nog een paar losse dingetjes:

* Je kan echt soms heel duidelijk maken wat je wil. Zo waren we op een bepaald moment buiten aan het spelen: jij zat in je zandbak, en ik was was aan het ophangen of zo. Plots kwam je naar me toe: “Naash”. Niet-begrijpend keek ik je aan. Jij herhaalde het woordje, duidelijk iets vragend. Toen ik mijn hoofd schudde en zei dat ik je niet begreep, herhaalde je met aandrang “Naash !”, nam me bij de hand en trok me mee naar binnen, en stopte me het doekje in de handen dat nog op de salontafel lag. Daarop wees je naar je gezichtje, en herhaalde “Naash”. Pas toen drong het tot me door: er zat blijkbaar zand in je neusje dat vreselijk op je zenuwen werkte, en je wilde dat ik je neusje schoonmaakte. Zodra ik dat dan ook gedaan had, lachte je naar me, zei: “Taaaaatie !” en rende weer naar buiten. Hoofdschuddend keek ik je na, en volgde je dan maar.

* Je hebt een hele leuke gewoonte opgedaan. Enfin, ik vind ze toch leuk, maar ik weet niet of je papa ze wel zo erg kan appreciëren. Ik had namelijk al de tafel gedekt voor onze broodmaaltijd ’s avonds, maar papa was nog steeds aan het werk. Ik had hem al laten weten dat we gingen eten, maar waarschijnlijk wou hij eerst nog iets afwerken. Toen ik aanstalten maakte om jou in je stoel te zetten, keek je met je grote blauwe ogen vragend naar me op: “Papa ?” “Papa is nog boven, hij is nog aan het werken.” Jij antwoordde niet, maar ging met gedecideerde stap naar de deur van de traphal, duwde die open, ging onderaan aan de trap staan, en riep: “Papaaaaaaaaaa ! Paaapaaaaaaa !” Ik lag dubbel van het lachen, maar effectief: even later stond jouw papa beneden. Aan jouw sirenenlokroep kan nu al niemand weerstaan, wat zal dat later met de meisjes worden ?

Gecategoriseerd onder: Sloeber — Mama om 12:08 pm op Wednesday, July 6, 2005

Ik heb gisteren vreselijk moeten lachen om jou :-) Ik was je gaan afhalen bij Nice rond half zes, en daarna thuis gekomen. Het was eindelijk gestopt met regenen, en de zon scheen zelfs heerlijk. Uitgelezen moment om de omgewaaide planten weer recht te zetten, dacht ik zo. Ik ging dus naar buiten, en uiteraard ging je mee. Toen ik Lucas, de schoolplant, had rechtgezet, keek ik om naar jou…. en je zat midden in je zwembadje (met 10 cm regenwater) te lachen ! Ik wist niet hoe snel ik je er moest uithalen, en je protesteerde heftig ! Je sandalen waren uiteraard doorweekt, net zoals je kousen, maar je broek viel al bij al nog mee. Je kan er nog maar net ingezeten hebben, want je pamper was zelfs nog droog, net als de binnenkant van je Winniesalopette. Ik heb je dan maar ter plekke uit je kleren gestroopt en verse kleren genomen van de stapel opgevouwen was op de woonkamertafel. Heh. Pruts !

Je hebt ondertussen ook een immense passie voor klokken opgedaan. Overal waar je komt ga je op zoek naar een klok, en als je die gevonden hebt, ken je geen rust meer voor je op zijn minst wel twintig keer ‘tiktak’, in casu ‘tieta’ hebt gezegd. Het staat buiten kijf dat dat gepaard gaat met zeer enthousiaste armbewegingen, gezichtsuitdrukkingen en wijzende vingertjes. Je vergeet bijna te eten omdat je zo naar de keukenklok aan het wijzen bent, in de badkamer val je bijna van je ververskussen, en zelfs de twee wijzers in de woonkamer kunnen op je belangstelling rekenen. In mijn bureau zou je bijna op het bureaublad kruipen om dichter bij de klok te zijn. Is het omdat het een echt herkenbaar woord is, waar vrijwel iedereen op reageert ? Dat je eindelijk een echte communicatie hebt gevonden ? Of is het gewoon omdat die dingen effectief tikken en bewegen ? Ik weet het niet. Jij laat het alvast niet aan je hart komen: zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens.

Gecategoriseerd onder: Familie, Sloeber — Mama om 5:58 pm op Saturday, May 7, 2005

Lieve snoetje, de laatste dagen ben je wat vervelend, en we weten niet waarom. Je bent nogal dreinerig en hangerig, maar het ligt niet aan je tandjes. Ik voel of zie ze in elk geval toch niet, terwijl je toch op alles wil bijten, soms tot bloedens toe.
Toch is het met zijn momenten: soms ben je dan ook weer ongelofelijk goed gezind, zoals de dagen daarvoor. Dan loop je te schateren door het huis, speel je met alles, en lach je voortdurend. Je hebt nu ook gevonden hoe je met je tong over je bovenlip kan gaan, zodat je ‘lelelelelelelele’ kan zeggen. Zodra iemand - papa, ikke, oma, Shura, … - je voordoet, doe je het prompt achter.

Je wordt zo snel groot… Papa heeft je gisteren je eerste fitnessoefeningen laten doen: hij heeft je geleerd hoe je de trap op kan kruipen, en dadelijk heb je dat dan ook maar vier keer gedaan, de twee volledige trappen. Naar beneden kan je zelf nog niet, gelukkig maar. De traphekjes zijn besteld, maar papa kon toch niet wachten… Bij oma heb je dat kunstje dan ook nog eens gedemonstreerd op de marmeren trap daar. We zijn gisteren even op bezoek geweest in Zomergem voor moederdag, en dan ook maar meteen binnengewipt bij je grootoma in Ursel. Daar hebben we dan ook boterhammetjes gegeten, maar ik had geen drinkflesje bij. Je moest dus wel uit een beker proberen drinken, maar dat lukt dus helemaal niet zoals het zou moeten: je bent veel te bruusk (je flesje kan je zonder meer ondersteboven houden, maar bij een beker loopt dat verkeerd af natuurlijk), waardoor je een ganse gulp naar binnen krijgt en je je verslikt. Gefrustreerd begon je te brullen en de beker uit mijn handen te slaan. Thuis zijn we nu ook maar overgeschakeld op tuitbekers, zodat je tenminste al de plotse vloed gewoonraakt, en niet meer hoeft te zuigen.

Je wordt trouwens ook verstandiger en sluwer met de dag. Je boterhammetjes gaan nog steeds vlot binnen, maar als je nu voldoende hebt, laat je de restjes niet zomaar liggen: secuur en in opperste concentratie haal je met je kleine vingertjes de boterhamhelftjes van elkaar, haalt het beleg er vantussen, en propt dat snel in je mond. En dan zit je natuurlijk triomfantelijk rond te kijken in je stoel ! Kleine sloeber !

Zwelpoet !

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Sloeber, Spelen — Mama om 6:34 pm op Thursday, December 30, 2004

Je bent niet te schatten, kleine dondersteen ! Het is negen uur ’s morgens en je ligt alweer in je bedje, doodop. Je bent nochtans maar wakker geworden om acht uur, maar dat ene uurtje was wel goed gevuld: je flesje, je badje, en dan had de kat weer een kerstbal uit de boom gevist. Dat kon je niet zomaar laten gebeuren: je bent er ijverig achteraan gekropen, hebt de bal gepakt, gelachen naar de kat, en de bal met een zwaai weer weggegooid. Waarop de kat er weer achteraan ging, er wat meppen op gaf, en het hele spelletje van voorafaan opnieuw begon. Daarna moest er dringend gespeeld worden met je nieuwe blokjes, die je van Wim en Lucie hebt gekregen. Ook je muzikale tafeltje werd erbij gehaald, en plotseling kwam je weer op me toegekropen, kroop op mijn schoot en begon zachtjes te huilen: voor mij het duidelijke teken dat je in je bedje wilde.

Ik heb nog enorm moeten lachen met jou deze morgen: er zit een zwelpoet in het bad, een hele grote, en jij weet niet wat je overkomt! (Voor wie niet weet wat een zwelpoet is - en dat zullen de meesten wel zijn - vraag het aan een lid van de familie Rombaut, en ze zullen het je met plezier uitleggen.) Papa had hem al aangekondigd, en jij begon al gebiologeerd naar het water te kijken, toen het nog volop aan het weglopen was. Toen de zwelpoet er dan was, viel je mondje open, gingen je ogen wijdopen, en keek je van het bad naar ons en terug, alsof je wilde zeggen: “Horen jullie dat ook ? Dat kan toch niet ? Waar is die zwelpoet ?” Gewoon schitterend, kleine muis !