Het liefste zoontje ter wereld

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest, School, Vriendjes — Mama om 12:56 pm op Friday, March 6, 2009

Je bent een fantastisch ventje, Wolf! Ik weet dat ik dat wel vaker zeg, maar ik meen het wel.

Neem nu de afgelopen week. Ik ben vorige week woensdag geopereerd aan mijn voet, en moet dus drie weken op krukken lopen. Dat betekent natuurlijk dat ik niet echt veel kan doen hier in huis, en dat ik vooral niks kan dragen. Jij had me beloofd goed voor me te zorgen, en dat doe je dan ook. Lees maar even wat ik vorige week vrijdag op mijn eigen blog heb geschreven:

Het liefste zoontje ter wereld

Ik weet wel dat veel mama’s dit over hun kind zeggen, en ja, de boutade ‘Mijn kind schoon kind’ is niet voor niks een boutade, maar lees even mee, en u zal me wel gelijk geven.

Zoals altijd waren de kinderen rond zeven uur wakker, vakantie of niet, en gingen ze met papa naar de badkamer. Diezelfde papa wou geen risico op extra beenbreuken bij zijn vrouw lopen door haar zonder toezicht van de trap te laten stommelen met haar krukken, en maakte me rond half acht wakker. Een kwartier later zat ik bij de kinderen aan tafel boterhammetjes te smeren, en nog een kwartier later was papa naar het werk vertrokken, met medeneming van Kobe om die onderweg in de kribbe te droppen, en met achterlating van Wolf.

Diezelfde Wolf heeft uitmuntend voor me gezorgd. Hij bezorgde me stapels kussens om me te installeren, drapeerde een dekentje over me, en nestelde zich daarna liefdevol in mijn arm om samen tv te kijken. Een uurtje later overhandigde hij me mijn krukken, schoof een tapijtje uit de weg en gaf de hond een duw, en loodste me naar de keuken als piloot van een vliegtuig, mét bijhorend gebrom.
Daar hielp hij me de afwasmachine aanzetten, gaf me een tas, nam de melk uit de ijskast, zette de microgolf in werking, en maakte me een volmaakte latte, compleet mét suikerklontje en lepeltje. Intussen had hij ook al geholpen de was te sorteren, in de machine te steken (waspoeder doseren en in het laatje doen was voor mij) en het boeltje aan te zetten, en een mand propere was naar de living te versleuren. Daarna nam hij omzichtig de volle kop hete koffie in een ovenwant en zette die op het salontafeltje bij me, en kroop weer bij me in de zetel.
’s Middags hielp hij de tafel zetten en afruimen, liet hij een paar keer de hond buiten en weer binnen, hielp hij me nog maar eens een koffie te zetten, voorzag me van koekjes, bouwde een kussenhuisje rond me, sprong enthousiast heen en weer toen het lukte een paar spelletjes te winnen met de Wii (die hij zorgvuldig bij me had gebracht, nadat hij de tv wat had gedraaid en zo), nam de telefoon voor me op, en was eigenlijk ongelofelijk braaf, lief en geduldig met me.

Wolf is net vijf geworden. Waar heb ik zo’n ongelofelijk kind aan verdiend? En zeg me nu niet dat de titel van deze post niet op zijn plaats is, toch zeker voor vandaag.

Intussen heb je vanalles al voor me gedaan, zonder morren, tegenstribbelen of zelfs maar even te pruttelen. Gisteren heb je zelfs volledig zelf - onder mijn toeziend oog, weliswaar - een kop koffie voor me gemaakt, en je was apetrots! Je zou ook voor minder, denk ik dan :-)

Intussen ben je ook vijf jaar geworden, lieverd. Je weegt intussen iets meer dan twintig kilo, en bent flink opgeschoten. Ik zou je eigenlijk eens moeten meten, maar ik schat dat je iets van een meter en tien bent. Je hebt ook twee feestjes gekregen: eentje voor de familie, en eentje voor je vriendjes.

Het familiefeestje was voor de oma’s en opa’s en nonkels. We hadden dat voor een keertje op zaterdag gelegd, omdat oma de zondag voor drie weken naar Cuba vertrok, en we haar er eigenlijk wel bij wilden. Jammer genoeg bleek Alexander serieus ziek te zijn, zodat nonkel Jeroen, tante Delphine en hij niet zijn afgekomen. Leuk was het anders wel: je kreeg van oma een grote doos K’Nex, van nonkel Roeland een kleinere doos, van omaly een digitaal kinderfototoestel (je had eigenlijk al een hoop kleren van Armani Junior gekregen, maar ze kon het toch niet laten) en van nonkel Koen een ongelofelijk wijze doos met magnetische dinosaurussen en een gezelschapsspelletje. Dat laatste hebben we nog niet gespeeld, realiseer ik me net. Moeten we dit weekend toch eens doen, ik zit toch maar in mijn zetel. Verder hebben we taart gegeten en vooral veel gekletst.

Ik denk dat jij meer gehad hebt aan het feestje een week later, met je vriendjes. Je had zelf mogen kiezen wie er kwam, en zo waren er zes aanwezig: Evert (die nog steeds je beste vriend is), Marthe, Mai, en dan nog Lukas, Azra en Robbe uit je klas. Ze kwamen ook allemaal met cadeautjes aandraven, waaronder een hoop K’Nex en een grote puzzel van Spiderman, die eigenlijk nog wat te moeilijk is. Jllie hebben gespeeld, binnen, buiten (het was vrij koud maar de zon scheen, dus dat kon wel) en zelfs boven. Tegen vier uur hebben we dan pannenkoeken gegeten (gekochte, zelf bakken duurt te lang voor zo’n grote groep ongeduldige kleuters) en tegen vijf uur was iedereen weer weg. Jij had genoten, en was hondemoe, net zoals Kobetje.

Intussen is er ook oudercontact geweest, en ik ben er nog steeds niet uit wat ik ervan moet denken. Pas op, het was allemaal bijzonder positief hoor! Je bent een vrolijk, goedlachs, positief ingesteld kind, heel gedienstig ook, en vooral ook bijzonder creatief. Je bent de beste van je klas qua intelligentie en spraakvaardigheid. Alleen wat motoriek betreft zit je op het gemiddelde, en dat is dan ook in schril contrast met de rest van je vaardigheden. Het levert je ook wel wat frustratie op: je hebt een enorm rijke fantasie, en slaagt er maar niet die om te zetten naar papier. Je durft uit frustratie ook wel eens te huilen, of omdat er teveel gekibbel of lawaai is, of omdat je vindt dat er iets niet rechtvaardig is. De juf is er vrij zeker van dat je hoogsensitief bent (wat niet echt een zegen is), en nam ook het woord ‘hoogbegaafd’ in de mond. Ik hoop maar, liefje, dat dat niet het geval is, want dat is zeker geen zegen. Het zou wel een aantal dingen uitleggen, en de juf weet waarover ze spreekt, want haar oudste dochtertje is hoogbegaafd, met kleuterdepressie en alles tot gevolg. Ik weet het niet, konijn. Je bent slim, dat hebben we al gemerkt. Ik vond nochtans niet dat je er bovenuit stak, als ik vergelijk met Evert, Marthe of Mai. Toen ik dat laatste zei, schoot je juf in de lach: ik noemde blijkbaar de beste van de andere klassen op! Maar bon, we zien wel. Ik ga er beginnen op letten dat je niet schoolmoe raakt en je gestimuleerd blijft. Ik ben wel niet van plan je te pushen: je voelt je goed in je vel, en dat wil ik zo houden.

En voor de rest blijf je mijn fantastische ventje! Ik zie je graag, Wolfje van me.

Plezier

Gecategoriseerd onder: Lang verhaal, Logeren, Pis- en kakverhalen, School, Spelen — Mama om 10:53 pm op Monday, November 26, 2007

Wolfje,

vorig weekend heb je de tijd van je leven gehad! We zijn met Delphine, Pieter, Marthe en Victor voor een lang weekend naar Center Parcs getrokken. Dat was voor jou niet de eerste keer, wel de eerste keer dat er een speelkameraadje mee was. We zullen het geweten hebben!

Op vrijdag hadden we het rijk voor ons alleen: we waren er tegen twee uur, hebben ons rustig geïnstalleerd in het huisje, daarna een wandeling gedaan door het park en de Market Dome (pasjes vergeten voor het piratenschip), gegeten, en tegen zeven uur lag jij in je bed.
Pas rond half tien kwam Delphine toe met de kinderen: haar apotheek was open tot zeven uur, vandaar. Uiteraard werd je wakker, en toen was het hek van de dam: je was meteen door het dolle heen, en vond het kweetniehoewijs dat Marthe bij jou in de kamer ging slapen. Na een waarschuwing of vijf omdat jullie bleven praten en lachen, wilde ik je naar ons bed sturen, maar toen wilde Marthe niet alleen slapen, en jouw belofte dat je stil ging zijn, hielp ook niet meer. Resultaat: jij hebt alleen in je kamer geslapen, terwijl Marthe bij Delphine sliep.
De volgende morgen bruiste je van energie, net zoals Marthe en Victor. Na het ontbijt zijn we die energie gaan uitwerken in de Discovery Bay, ofte het piratenschip. Dat is een enorme hal met tropische planten, een hoge hangbrug, water, glijbanen, klautertoestanden, zand… Het lijkt inderdaad wel een piratenschip dat aangespoeld is op een tropisch eiland. De temperaturen waren er ook naar: op de hangbrug was het zeker 30 graden! Papa liep met jou en Marthe het hele complex rond, van de ene glijbaan naar de andere, over de brug, naar de kooi, door het zand, langs het waterdoolhof, en jullie vonden het ronduit ‘keicooltof’, zoals je het zelf uitdrukte. Af en toe kwamen jullie bezweet langs het tafeltje waar ik met de jassen (het was buiten amper 5°) en de kleine Kobe post had gevat, om iets te drinken, maar lang duurde dat nooit: er moest gespeeld worden! Delphine liep intussen op haar eigen tempo rond met de tweejarige Victor.

Met enige moeite konden we jullie na verloop van tijd overtuigen om toch weer die dikke jassen en mutsen aan te trekken (’Maar mama, ik zweet zo hard!’) en in het huisje een boterham te eten. Jullie waren eigenlijk al doodop en aan wat rust toe.

Na de middag mochten jullie dan wat tv kijken en rustig spelen, tot Pieter arriveerde (die had die ochtend moeten werken). Rond een uur of vier ging het dan richting waterpret. Tot onze verbazing was het daar een pak minder warm dan in het piratenschip, en ook het water was niet optimaal van temperatuur te noemen. Opnieuw pikten we een tafeltje als basis, en wég was jij, met papa. Ik bleef achter met Kobe, die een zwempampertje aanhad en zijn eerste zwembadervaring opdeed, lekker dicht en warm tegen mama aan.
Opnieuw was je weer helemaal opgewonden: de stroomversnelling, de watervalletjes, het kleine glijbaantje… Aan de grote glijbaan moest je veel te lang aanschuiven, zei papa. Na ongeveer drie kwartier kwamen Delphine en Pieter zeggen dat ze er uit gingen: Marthe was helemaal verkleumd aan het klappertanden. Jij wilde nog even blijven, zodat ik Kobe in papa’s handen heb gestopt (die zat intussen in een waterproof maxicosi in een handdoek gewikkeld) en zelf even met jou ben rond gaan lopen: de steile korte glijbaan, een paar keer de stroomversnelling, en dat was dat.

In het huisje bleek meteen dat jullie moe waren: snel huilen, weinig kunnen verdragen… Toch heb je je daar van je beste kant laten zien, liefje, en ik was apetrots! We hadden namelijk een steengrill besteld voor die avond: een pakket voor vier volwassenen, en twee pakketjes voor kinderen. Ik geef het toe, ik had aan Victor niet gedacht omdat die toch nog vrij klein is. Ik had beter moeten weten… Qua eten was er inderdaad geen probleem, maar in zo’n fun box zat dus een voorgerechtje, een portie vlees, groentjes, een sandwich, een puddinkje, een drankje, een tekening en een setje potloodjes, en vooral ook een kinderei.
Al de rest was geen probleem, maar Victor wilde ook zo’n kindersurprise, en zette het op een brullen. Jij had toen zowat de helft van je ei opgegeten, en een klein figuurtje uit het ei gehaald, en… ‘Hier Victor, jij mag een stukje van mijn ei hebben’, en je gaf hem zowaar de helft van je kinderei. Toen Victor daarop nog niet helemaal kalmeerde, gaf je hem ook spontaan het speelgoedje, compleet met sussende woordjes en al.

Hoeveel driejarigen (ok, drie jaar en 8 maanden) zouden zoiets doen? Papa en ik zijn er vaak verbaasd over hoe weinig belang jij hecht aan je spulletjes. Niet dat je ze slecht behandelt, hoor, je geeft ze gewoon makkelijk weg, je doet er heel makkelijk afstand van.

Het slapen ging die nacht een pak beter: je hebt netjes met Marthe op één kamer geslapen zonder noemenswaardige problemen. Het was eerder Victor die niet stil te krijgen was, maar gelukkig sliep jij door het meeste van zijn gebrul heen.

Zondagmorgen is papa koffiekoeken gaan halen, hebben we allemaal samen rustig ontbeten, en zijn daarna rustig tot aan de kinderboerderij een eindje verderop gewandeld. Papa is thuisgebleven met Kobe, en heeft spaghetti gemaakt voor ons. Het was stralend weer, en dus zijn we een hele tijd op het kleine speeltuintje onderweg blijven hangen, waar Delphine de meest wijze foto’s heeft gemaakt. Jij was alweer in je element, en schaterde en deed onnozel dat het een lieve lust was. Alleen begonnen jullie moe te worden (alweer) bij het terugkeren.

Na de heerlijke spaghetti (en een paar rustigere momenten) zijn we dan maar opnieuw naar het piratenschip gegaan, met opnieuw hetzelfde patroon en hetzelfde gezweet. Het was eigenlijk geen moment te vroeg voor jullie toen ik pannenkoeken begon te bakken, jullie waren doodop. Pieter, Delphine, Marthe en Victor zijn dan na het eten vertrokken, en jij bent in je bed gegaan voor een stevige nacht broodnodige slaap.

Maandagmorgen hebben we gespendeerd aan rustig opstaan, ontbijten, de hele boel inpakken, om dan tegen half elf het huisje te verlaten en de auto opnieuw op de grote parking aan de ingang te zetten: we wilden nog eens naar het piratenschip met jou. Je zag dat compleet zitten, durfde al duidelijk een pak meer dan de eerste keer, wist er schitterend je weg, en amuseerde je te pletter. Het was er veel minder druk en een stuk minder warm dan de vorige keren, zodat we er eigenlijk allemaal meer van genoten. Daar hebben we dan ook iets gegeten, heb jij een hele toffe snoep gekregen (het principe van een grote lippenstift, met een berginkje voor een speelgoedje onderaan) waar je nog dagen mee gespeeld hebt, tot je hem grootmoedig aan een jaloers klasgenootje hebt gegeven, en dan zijn we maar naar huis gereden.
Snoet, je hebt er echt van genoten, dat konden we zo zien :-)

De dag daarna moest je in bruine kleren naar school: grootouderfeest! Alle vier je grootouders waren present, en dat vond je blijkbaar heel erg leuk. Blijkbaar was het thema deze keer ‘Goudlokje’, en moest jij een papa beer zijn, maar meer weet ik er ook niet van. Per slot van rekening ben ik een mama, geen oma :-p

Vorige week zijn we op oudercontact geweest bij je juffen, en ze waren ongelofelijk positief :-) Niet dat papa en ik veel anders verwacht hadden hoor! Ze vonden jou zeer beleefd, opgewekt, enthousiast, meewerkend, en vooral ook ‘een denker’. Je had je papa moeten zien glimmen van trots toen ze dat zeiden :-p Juf Annemie was ervan onder de indruk dat je al zo’n goed tijdsbesef had: je weet immers al wat ‘gisteren’ en ‘eergisteren’ betekent.
Alleen hebben we het er ook grondig over gehad dat je eigenlijk niet zo graag meer naar school gaat. Ik had je juffen er al een paar weken eerder over aangesproken, en ze gingen kijken wat eraan te doen viel. Je zegt me ’s morgens namelijk nogal vaak dat je geen zin hebt om naar school te gaan, en dat je liever bij mij en Kobe zou blijven… Als ik daar dan het geregelde huilen aan de schoolpoort bijneem, is de conclusie snel getrokken natuurlijk. Aan je juffen ligt het niet, zeg je, die heb je even graag als juf Hilde vorig jaar. Na lang navragen ontdekte ik dat het probleem voor een deel rond het eten draait. Vorig jaar zat je namelijk nog in het zonneklasje, een apart klein klasje voor de allerjongste etertjes, lekker rustig en met apart toezicht. Nu zit je met de rest van de hoop in de eetput, tussen de drukte, en jou kennende maakt dat wel een verschil. Je krijgt een half uur etenstijd, en dan gaat iedereen naar buiten, en wordt er afgeruimd. Ik vermoed dat je dan nog niet klaar bent met eten (hier thuis moeten we je ook altijd aanporren, en dan zijn er nog geen vriendjes om mee te spelen) en dat je met honger van tafel gaat. Soms kan je immers, als ik je kom ophalen om half vier, naar me toekomen en met een diepe zucht debiteren: “Maar mama, ik heb zo’n honger!” Dat lijkt me niet zo logisch als je pas ’s middags hebt gegeten, en dan nog fruit hebt gekregen in de namiddag. Ondertussen is dat probleem besproken met de juffen van toezicht, en mag je gerust nog wat langer aan tafel blijven zitten. Je weet dat nu zelf ook, en je bent er een stuk geruster in.
Verder heeft het feit dat je weet dat ik nog steeds thuis ben, er wellicht ook mee te maken dat je ook liever thuis zou blijven. In elk geval merken de juffen in de klas er niks van: je bent heel vrolijk en werkt prima mee. Nu, het lijkt een pak beter te gaan de laatste weken, hopelijk blijft dat nu ook zo.

Je blijft ook fantastisch met je broertje: aangezien hij meer en meer begint te reageren, ga jij ook al meer met hem spelen. Je trekt gekke bekken en maakt rare geluidjes om hem aan het lachen te brengen als hij in zijn wippertje zit, je kruipt bij hem in zijn park, je pakt zijn handjes en zwaait ermee, zingt liedjes voor hem, toont hem vanalles, bent voortdurend tegen hem aan het praten, pakt hem op je schoot als hij in de zetel ligt en begint te huilen… Ik denk dat we geen van beiden kunnen wachten tot hij nog wat groter is, en er een echte interactie komt. Soms wil je ook aandacht als ik met hem bezig ben, maar meestal ben je gewoon blij dat hij er is, en dat hij een speelkameraadje zal zijn. Je houdt echt wel rekening met hem, en ook dat is vrij ongewoon voor een driejarige, heb ik de indruk.

Oh, en vandaag zijn we opnieuw naar de podoloog geweest. Het was geleden van vorig jaar augustus, en je steunzolen werden wat te klein. Ik denk dat je intussen drie schoenmaten bent gegroeid, vandaar. Hij heeft opnieuw beelden van jouw stapbewegingen genomen, en ging ze vergelijken met die van vorig jaar. Hij was blij te horen dat die steunzolen enorm veel hebben gedaan voor jouw stabiliteit, maar was ook wat verwonderd dat jouw voeten nog niet meer gecorrigeerd waren: je enkels staan nog steeds naar binnen geknikt. Mja, we zien wel. Je kan ze in elk geval niet missen, je draagt ze bijzonder graag omdat ze je steviger op je benen doen staan.

Gisteren heb ik je voor het eerst ook een mes gegeven. Je was er wel klaar voor, vond ik. Uiteraard gaat het nog om een kindermes, een klein en niet al te scherp ding. Ik heb je uitgelegd hoe je dan je mes en vork moet vasthouden, en hoe je precies ermee moet omgaan. Heel aandachtig en gefocust nam je elke beweging in je op, en probeerde die te imiteren. Je verloor er ook je geduld niet bij, toen ik je nog wat meer uitleg gaf of je handen corrigeerde, wel integendeel. Het ging dan ook verbazend goed, lieve jongen. Je wordt echt zo snel groot…

Cakejes en andere feestelijkheden

Gecategoriseerd onder: Feest, Gewoon verslag, School, Spelen — Mama om 7:15 pm op Thursday, October 4, 2007

Dag mijn liefje! Je ligt net in je bed, en ik hoor je nog stommelen, wat betekent dat je nog volop aan het spelen bent. Dat doe je wel vaker, maar gelukkig nooit echt lang. Eigenlijk zou je vroeger in bed moeten liggen, want je loopt verschrikkelijk moe sinds je windpokken, maar het lukt maar niet. ’s Avonds wil je nooit in bed (niet dat je moeilijk doet, maar je bent niet slaperig) en ’s morgens kan je er dan niet uit, of doe je wel lastig.
Je loopt ook huilerig en enorm aanhankelijk: de laatste week heb je al elke dag gehuild aan de schoolpoort omdat we doorgingen. Het maakt niet uit of het papa is of ik, je huilt dikke tranen. Gisteren vertelde Delphine dat je zelfs bij het turnen moeilijk deed. Ze had jou en Marthe zoals altijd naar de turnles gebracht, en Marthe was meteen aan het spelen, maar jij keek met grote ogen naar Delphine en zei met een zacht stemmetje: “Delphine, je blijft toch nog een beetje hé?” Toen ze ontkende, begon je meteen te huilen… Ook vandaag ging het niet best: deze morgen huilde je weer toen papa je naar school bracht, en juf Sofie vertelde me deze avond (ik kwam haar toevallig tegen toen ik je afhaalde) dat je in vrijwel elke speeltijd aan het huilen was omdat je je mama miste. Hmm. Ik denk dat het aan de vermoeidheid ligt, en aan het feit dat Kobe ook veel aandacht krijgt van mij. Ik doe nochtans mijn best, Wolf, om jou ook veel en vaak aandacht te geven, maar natuurlijk moet Kobe de borst krijgen, en gaat hij overal waar ik ben.

Na het turnen was je overigens opperbest gezind: niet alleen kwam Marthe weer spelen (zoals de gewoonte aan het worden is), deze keer was Mai er ook :-) Jullie hebben echt goed gespeeld, maar jij bent wel een ongelofelijke baasmaker! Je zegt de meisjes voortdurend wat ze wel en niet mogen doen, en waar ze vooral ook niet mee mogen spelen. Gelukkig is Marthe niet op haar mondje gevallen, laat ze zich niet doen, en komt ze in het slechtste geval bij mij om te klagen. Je zou het eventueel ook wel ‘komeren’ kunnen noemen :-p

Afgelopen weekend heb je je overigens ook prima geamuseerd: vrijdagavond waren papa en ik uitgenodigd op het dessertbuffet van de trouw van mijn kozijn Mathias, en hadden we Anaïs gevraagd om te komen babysitten en te blijven slapen. Jij lag al lang in bed toen ze toekwam, maar het ging ons vooral ook om de volgende morgen: om half acht was je wakker, heb ik je nachtpamper uitgedaan, en mocht je Anaïs gaan wakker maken tot jullie beider grote vreugde. Ik ben prompt weer in bed gekropen :-p
Rond tien uur ben ik dan weer opgestaan, en jullie waren allebei vrolijk in je pyama aan het spelen. Je had al ontbeten, Anaïs had zelfs de tafel alweer gedekt voor papa en mij, en je had al vanalles gedaan: getekend, bootjes en vliegertjes gevouwen, met de plasticine gespeeld… Kortom, je blonk van tevredenheid :-)

Zondag waren we uitgenodigd bij Nathalie en Koen, samen met Sepp en Sofie, en alle kinderen natuurlijk. Dat betekende dat er 7 kinderen waren tussen de 6 en de 2, een hoop lawaai, gespeel en gedoe dus. Je hebt er heel intens gespeeld, en ’s avonds was je dan ook pompaf, ook al zat je op tijd in bed.
Zaterdagnamiddag hadden we trouwens eindelijk je Winnie-The-Poohcakejes gebakken, twintig stuks. Je had namelijk een speciale doos gekregen voor je verjaardag, waarin zelfrijzende bloem zat, twee zakjes vanillesuiker, vormpjes, suikerbolletjes voor de afwerking, en vooral ook een prachtig keukenschortje. Met toevoeging van eieren, suiker en boter heb jij een prachtig beslag gemaakt, en je hebt zelfs zélf het eiwit geklopt (al was je een beetje bang van het lawaai van de mixer). Ik wilde wachten met de cakejes tot we een gelegenheid hadden om ze uit te delen, want het gingen er veel te veel zijn. Zondagvoormiddag hebben we dan samen de afwerking gedaan: ik streek een beetje honing op een cakeje, en jij dopte dat dan parmantig in een kommetje met suikerbolletjes. Het zag er allemaal prachtig uit, het was heel lekker, en jij was apetrots! En ja, je had veel succes bij de andere kinderen :-)

Je wordt groot, Wolf. Je wordt zo vreselijk snel groot…

Heel erg lang verhaal, deel drie…

Gecategoriseerd onder: Feest, Kobe, Lang verhaal, School, Spelen, Vakantie — Mama om 10:21 pm op Wednesday, September 26, 2007

Die ‘morgen’ is ook wel weer een week geworden, maar bon, het heeft deze keer toch zo lang niet geduurd, liefje :-p

Ik was je aan het vertellen over de dag van Kobes geboorte, en het feit dat jij zo ongelofelijk trots was op je broertje. Dat laatste is eigenlijk nog steeds niet veranderd, en hij is nu toch al twee maanden. Nog steeds ga je overal met trots verkondigen dat je een broertje hebt, en als hij mee is, wijs je hem aan: ‘Kijk, dat is mijn broertje, dat is onze baby!’ Op school troepen de kinderen soms rond ons, en dan ga jij heel ostentatief naast hem staan, geeft hem streeltjes en kusjes, en claimt op geregelde tijdstippen dat hij wel degelijk van jou is. Je bent er inderdaad zelfs bezitterig over :-p

De dagen na Kobes geboorte had je het wat moeilijker. Op donderdag en vrijdag viel het nog mee: je was opnieuw op kamp geweest, en bleef bij oma slapen, waar ik per definitie niet bij aanwezig was. Zaterdag ging papa je echter halen, en bleef je de rest van het weekend bij hem. Dat betekende dat je opnieuw thuis was, waar ik doorgaans voortdurend aanwezig ben. Het feit dat ik in het ziekenhuis intussen losgekoppeld was van alle draadjes en infusen, zal er ook wel geen goed aan gedaan hebben: ik kon opnieuw rondlopen en je uitgebreid knuffelen. Zaterdagnamiddag kwamen jullie inderdaad nog even op bezoek, werd er effectief uitgebreid geknuffeld, en zei je dat je bij me wilde blijven. Ik legde opnieuw uit dat dat niet kon, waarop je toch zonder tegenstribbelen met papa naar huis ging. Ik geef het toe, liefje, toen ik je vanuit mijn venster aan papa’s hand over de parking zag lopen, mijn twee flinke jongens, toen kreeg ik het toch even te kwaad. Een goed uur later moest ik trouwens nog maar eens een paar tranen wegvegen: de telefoon was gegaan, en jij was het, huilend omdat je me miste. Papa legde uit dat je thuis was beginnen snikken omwille van je mama, en dat je zo graag nog eventjes belde. Ik heb je dan maar getroost, gezegd dat het niet zo lang meer ging duren voordat ik thuis ging zijn, en dat je een flinke grote broer moest zijn. Dat hielp blijkbaar, want je stopte toch met huilen. Papa vertelde me achteraf dat het blijkbaar toch een hele troost was geweest, dat jullie samen nog wat hadden zitten knuffelen, en dat je daarna flink in bed was gekropen. Liefje toch!

De maandag daarop begon voor jou een tweede week kamp, thema tovenaar. Deze keer was het niet met Marthe, maar wel met Aaricia. Quinten zat in een hogere groep, maar was er dus ook wel. Papa vertelde me dat je inderdaad onmiddellijk naar Aaricia was gelopen, en dat jullie braafjes hand in hand naar binnen gingen. Op deze manier kon papa overdag ook alle mogelijke dingen regelen, bij mij langskomen en de lopende zaken op kantoor behandelen, zonder dat jij hem voortdurend voor de voeten liep. Hij ging je dan, net zoals oma, rond half vijf afhalen (vier uur hoefde niet, dan kon je nog wat spelen op het springkasteel) en kwam dan bij mij.

Dinsdag vond ik het welletjes in het ziekenhuis, en ik ging dan ook een dag vroeger dan voorzien naar huis. Ik voelde me prima, de baby was gezond, dus waarom ook niet? Het enige wat me nog eens op het hart werd gedrukt, was dat ik geen gewicht mocht tillen. Dat laatste had ik jou al uitgebreid gezegd, en op voorhand verschillende keren herhaald dat ik jou absoluut niet ging mogen oppakken. Knuffelen en spelen, geen probleem, maar niet oppakken. Je weegt per slot van rekening al 16 kilo, da’s niet niks meer. Je deed daar dan ook absoluut niet moeilijk over, wel integendeel! Toen ik je een paar ochtenden later je schoenen wilde aantrekken, en je dus uit pure gewoonte gewoon opnam en op tafel zette (ik voelde meteen dat dat eigenlijk geen goed idee was), keek je me met grote ogen onthutst aan. “Mama! Je mag dat niet doen!” Daarna volgde onmiddellijk, met een zachter, bezorgd stemmetje: “Heb je je nu pijn gedaan, mama? Doet je buik pijn?” Ik stelde je gerust, en gaf je meteen een knuffel omwille van zoveel bezorgdheid. Je bent echt een ongelofelijk lief kind, Wolf. Je was dan ook wel onder de indruk van het grote litteken op mijn buik, en het idee dat de dokter mijn buik gewoon had opengesneden om - floeps - de baby eruit te halen.
Afgezien daarvan ging het leven eigenlijk dadelijk opnieuw zijn gewone gangetje, zij het dan dat er een baby was bijgekomen. Die is echter zo rustig en lief, dat we het nauwelijks merken. Ja, hij moet op tijd en stond aan de borst, maar dan kom jij er vaak gewoon bij liggen, en vooral het feit dat ik gezegd heb dat je tv mag kijken, telkens als ik de borst geef, vind je ongelofelijk wijs. Je helpt ook bijzonder graag bij het geven van een badje. Je klimt dan op een krukje, laat het badje vollopen met de sproeier en zegt me wanneer het vol genoeg is, neemt een washandje, houdt de baby vast terwijl ik hem was, en kuist het badje achteraf netjes uit met een sponsje. Ondertussen hebben we uit ervaring geleerd dat je dat het beste doet in bloot bovenlijf - het is toch warm genoeg in de badkamer - omdat je anders kliedernat bent. De laatste tijd geef ik Kobe vaker zijn badje alleen: je bent ofwel naar school, ofwel ben je te moe van school en blijf je liever in de zetel zitten. Maar als je me nog helpt, ben je de gekste bekken aan het trekken tegen je broertje, en moet hij vaak lachen. Goh, liefje, als jullie op deze manier blijven overeenkomen, zie ik het volledig zitten :-)

Die eerste woensdag, een week na de bevalling, heeft papa jou nog naar het kamp gebracht, maar ben ik jou komen halen. Het was heerlijk weer (per uitzondering, deze zomer) en ik had Kobe in de draagdoek op mijn buik gehangen. Iedereen stond met zijn mond open over zo’n kleintje van een week oud, maar niemand was verbaasd: blijkbaar had je het nieuws al uitgebreid aan iedereen verteld. Glunderend kwam je bij ons in de auto zitten, en voor jou was Kobe al meteen een deel van de familie. Je hebt ook nooit vervelend of jaloers gedaan, tenminste tot hiertoe, al begint het, geloof ik, pas nu goed door te dringen dat Kobe voor altijd is, en dat je altijd rekening met hem zal moeten houden en mama en papa moet delen met hem.

Op donderdag en vrijdag herhaalde dat stramien zich, ware het niet dat we de vrijdag nog even zijn binnengewipt bij Nathalie en de kinderen. Nathalie was, net zoals ik, naar de ’show’ komen kijken, een evenement dat jullie een week lang hadden voorbereid voor de ouders, en we waren nog even blijven kletsen. Het was net Nathalie’s verjaardag, zodat we meteen ook op een stuk taart zijn getrakteerd. Ook Quinten, Aaricia en Jorunn waren helemaal gek op de baby, en jij was maar wat trots dat dat jóuw broertje was, al wilde je eigenlijk ook wel een deel van de aandacht.

Ik heb trouwens enorm moeten lachen met jou: ik ging jou ’s morgens naar het kamp brengen, zodat papa wat vroeger naar kantoor kon. Toen papa dus voortging, zei hij tegen jou: “Flink spelen op kamp met Marthe, hé!” waarop jij hem vrank in de ogen keek en riposteerde: “En jij, flink spelen op kantoor met Dirk, hé!” We lagen allemaal dubbel :-p
Het weekend daarop bleef het heerlijk weer, maar ik zag het niet zitten om het zwembadje op te blazen, aangezien we op zondag naar Ronse gingen, en jij daar dan de rest van de week ging blijven. Daarom heb ik maar de twee grote wasmanden buitengezet, zodat jij toch in het water kon spelen. De ene mand heb je gewoon volledig leeggeschept om daarmee de bloemen water te geven. Niet dat ik dat erg vond, hoor!
De volgende dag, schitterend weer overigens, zijn we naar Ronse gegaan om daar heerlijk te eten :-) Omaly had weer eens haar best gedaan, het mag gezegd worden :-) Voor het aperitief zaten we trouwens buiten, maar wel in de schaduw, want het was veel te warm in de zon. Bompa had al snel het badje dat we mee hadden gebracht, opgeblazen, en binnen de korste keren (lees: na veel gezaag kunnen wachten tot na het eten, zodat het water wat opgewarmd was) zat je te spetteren :-) Ook hier heb je er een sport van gemaakt om het hele badje leeg te scheppen en op het asfalt van de oprit te gieten. De loopspelletjes met bompa waren overigens ook leuk, maar die arme bompa was binnen de kortste keren bekaf, terwijl jij al gierend in je blootje maar over het grasveld blééf rennen :-p
De rest van de week was het een pak kouder en regende het nogal wat, zodat je het zwembadje jammer genoeg niet hebt kunnen gebruiken… Toch heb je je blijkbaar niet echt verveeld bij omaly en bompa, ook al heb je op een bepaald moment toch naar huis gebeld: je wilde je mama eventjes horen. Ik was eerlijk gezegd wel blij dat je even bij hen mocht blijven: op die manier kon ik rustig aan de nieuwe huisbewoner wennen, zonder dat jij voortdurend al mijn aandacht en energie opeiste, en kon ik ook nog wat bekomen van de keizersnee. Niet dat dat nu zo’n groot probleem was, hoor, ik voelde me opperbest.
Op vrijdag heeft bompa je dan naar huis gebracht, samen met een grote doos met drie kippen in. Die liepen in de weg op de boerderij van nonkel Staf, en waren ideaal voor oma en opa. Zij hadden inmiddels maar één kip meer, de andere waren net gestorven. Daarom reden wij quasi onmiddellijk door naar Zomergem: we moesten de kippen afleveren, en op die manier zagen zij zowel jou als de kleine Kobe nog even. Het was wel grappig om te zien hoe jij omsprong met die kippen: je kreeg tot je grote frustratie zelf de doos niet open, en daarna was het te diep voor jou om die kippen eruit te kunnen pakken. Al had ik de indruk dat je dat niet helemaal erg vond, die kippen waren nogal groot en levendig…
Daarna zijn we nog even Kobe gaan tonen bij Omoe en Opoe in Ursel. Ook hier vond je het blijkbaar niet erg dat het grootste deel van de aandacht naar je broertje ging. Wellicht heeft het koekje dat je kreeg daar wel bij geholpen :-p

De rest van de week was je weer lekker bij mij. We hebben het eigenlijk heel erg rustig gedaan, met wat klusjes in huis, boodschappen, veel tv (want het weer viel nogal tegen) en natuurlijk het spelen met en verzorgen van Kobe. Niet dat hij al veel respons gaf/geeft natuurlijk, maar toch. Op zondag zijn we wel gaan eten bij oma en opa, en dat was eigenlijk bijzonder gezellig. Ook heb je me in die week opnieuw geholpen met het maken van de doopsuiker voor Kobe. Jij vulde de espressokopjes netjes met drie suikerbonen van elke kleur, waarop ik ze voorzag van een etiketje, in een micapapier stak en dichtbond. Je was zo trots als wat dat je me kon helpen, en je merkte ook wel dat het niet zomaar was, dat het echt wel hielp.

De zaterdag daarop zijn Sofie en de meisjes wel even langsgekomen om kennis te maken met je broertje. Ze waren net op reis toen hij geboren werd, en hadden hem nog niet gezien. Uiteraard vond jij het heel erg fijn dat zij kwamen spelen, en hebben jullie niet eens ruzie gemaakt, tot mijn grote verbazing. Je bent namelijk nog altijd heel erg bazig als het op je speelgoed aankomt. Bezitterig mag ik niet zeggen, want je geeft soms zelfs dingen weg, maar je wil wel telkens uitleggen hoe er moet gespeeld worden, en wat kan en niet kan.

De week daarna mocht je weer op dinsdag en donderdag naar de opvang, zodat ik hier het huishouden wat beter kon regelen (want da’s niet evident met een pasgeborene en een hyperactieve driejarige wildebras) en vooral ook dingen kon doen zoals naar Kind&Gezin gaan, het ziekenfonds regelen, op school langsgaan voor alle papieren…
Op zaterdag heb je mij, papa en jobstudent-tuinman Stijn flink meegeholpen in de tuin: je droeg allerhande afgesnoeide toestanden naar de groene container, liep vrolijk te zingen, en fietste over het voetpad van het ene hekje naar het andere. De tuin moest er namelijk pico bello uitzien voor de volgende dag: geboortefeestje van Kobe!

In de voormiddag ben je samen met papa de taarten gaan ophalen, en in de namiddag heb je voortdurend tussen al het volk heen en weer gelopen, wat met de aanwezige kinderen gespeeld en algemeen de vrolijke hyperactieve jongen uitgehangen. Er was dan ook bijna 70 man aanwezig, serieus de moeite dus. Het kan niet missen dat je tegen ’s avonds behoorlijk moe was, en dan ook tegenstribbelde toen je met oma mee naar huis moest. Je wilde liever bij mij en de baby blijven, zei je. Dat kon ik best begrijpen, maar ik wilde eigenlijk ook nog wel wat rust, en opa keek er al naar uit om je een paar dagen over de vloer te hebben. Met enige moeite kregen we je in haar auto, maar ze vertelde me achteraf dat je verder helemaal niet moeilijk meer hebt gedaan, en dat je zelfs opgewekt naar bed ging.
Woensdagvoormiddag moest ze in Gent zijn, en is ze jou komen afzetten. Ik kreeg een enorme knuffel van jou, en daarna liep je onmiddellijk door naar de living, waar Kobe was, en begon je hem voorzichtjes te knuffelen en kusjes te geven. Je had je broertje gemist, zei je.
Die namiddag waren we uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje bij Ernest. Gwen had in totaal vier kinderen uitgenodigd, waaronder jij dus, en jullie hebben vrolijk buiten gespeeld op het kleine koertje en in de zandbak. Ook de pannenkoeken gingen vlot naar binnen.

De dag daarop ging je weer naar de opvang, maar ben ik je vrij vroeg komen halen omdat ik op controle moest bij de gynaecoloog. Jij mocht mee en keek er al naar uit, omdat je dan altijd koekjes krijgt :-p Je hebt je bijzonder braaf en rustig gedragen, zat in de wachtkamer tv te kijken terwijl ik in het monitorkamertje Kobe eten aan het geven was, en had zelfs niet gemerkt dat ik bij de dokter binnen was, zodat je pas na een paar minuten daar ook binnen kwam.

Heh, en het was echt wel een drukke laatste week van de vakantie: de dag daarna zijn Nathalie en de kinderen langsgekomen, zodat je opnieuw druk gespeeld hebt. Net zoals de dag daarop: we waren om 5 uur in de namiddag uitgenodigd bij Gwen en Erik, alweer, om daar samen met Sepp, Sofie en de meisjes te blijven eten en te spelen. Het weer was opnieuw behoorlijk, zodat Erik kon barbecuen, en we er allemaal van genoten hebben. Eerst kregen jullie eten, natuurlijk, en daarna trokken jullie naar boven, waar het thema blijkbaar ridders was, en vechten en zo. Na een tijdje kwam je echter alleen weer naar beneden, en begon je beneden te spelen: Ernest was een beetje te wild, zei je. Tsja, en ik die dacht dat jij al wild was :-p

En de volgende maandag? 3 september, en dus opnieuw school! Eerst wilde je niet gaan: je wilde bij mij blijven, en school was niet leuk, en je was nog moe, en… Na je ontbijt verbeterde je humeur zienderogen, en het feit dat zowel mama als papa als Kobe meegingen, maakte het er alleen maar beter op. Deze keer mochten we je gewoon gaan afleveren bij je juf, en hoefde je nog niet in een rij te gaan staan. Je zit nog een keertje in de eerste kleuterklas, wat normaal is, maar ze hebben alle oudste kleuters van het jaar voordien samengezet. Dat betekent dat jullie meteen met 22 zijn, dat er geen peuters meer bijkomen in de loop van het jaar, en dat alle verjaardagen in januari, februari, maart of half april liggen :-p Je hebt dus een nieuwe klas, maar met een hoop van je vriendjes van vorig jaar, en met twee juffen. Jawel, een duobaan. Dat betekent helaas niet dat er voortdurend twee juffen voor jullie neus staan, nee. Ze wisselen elkaar af, elk een week, van donderdagmorgen tot woensdagmiddag. Tot hiertoe heb je echt geen voorkeur voor een van de twee, maar natuurlijk zijn we nog maar een paar weken ver. Gelukkig coördineren juf Annemie en juf Dominique goed met elkaar, zodat ze elk van beiden goed weten wat er aan de hand is in de klassen.
Papa en ik kwamen met jou aan de klas, en onmiddellijk stak je je jas in onze handen en liep je naar binnen: Evert was er al aan het spelen, en dadelijk ging je meedoen met een hoop diertjes in een boerderij. Toch kwam je nog een paar keer terug: Kobe lag in de draagdoek op mijn buik te slapen, en je wilde hem perse tonen aan je vriendjes: Evert, Keanu, Brian, Wout, Meryem, Azra, Helena, Sarah, Mai… Uiteindelijk kwam je papa en mij nog een laatste knuffel geven, en zachtjes muisden we ervanonder. Jij was intussen al aan het schateren en gek aan het doen met Evert: achteraf vertelde je dat je de koeien over het dak had doen springen, en dat kan toch helemaal niet!

Enfin, school was goed gestart. Wat ook startte, maar dan op woensdag, was de turnclub. Delphine had me er al over gesproken, en zowel Marthe als overbuurjongen Pieter zouden ook gaan. Jij hebt altijd energie te veel en je doet niks liever dan klauteren en springen, dus het leek me ideaal. Ook een pluspunt was het feit dat we konden afwisselen wie zou brengen en wie ging halen. De eerste les was nochtans geen onverdeeld succes. Ik ging zelf meegaan, maar door het feit dat Kobe eerst nog een verse broek nodig had, waren we ietsje te laat (tiens tiens, hoor ik de oma’s al denken). Pieter zat huilend aan de kant tussen zijn mama’s benen, en ook Marthe was verlegen aan het doen in de armen van Delphine. Op de lange mat waren nochtans een hoop kleuters enthousiast aan het meedoen met de lesgeefsters, en ik moest je dus niet echt aansporen om mee te gaan doen. Vrolijk kroop je rond, zocht goudstaven voor de koning enzovoort. Het turnen is dus echt wel verpakt in een hoop leuke spelletjes. Delphine zei dat ze de rest van de les nog wel ging blijven en ging proberen om Marthe te doen deelnemen, zodat ik met een gerust hart naar huis kon om Kobe te voeden. Ze ging jou dan ook wel mee terugnemen. Ik riep je dan ook even bij me om je dat te vertellen,waarop je Marthe aan de kant zag zitten, en prompt zei: “Ik heb ook geen zin meer…”. Je bent dan maar bij Marthe en Delphine gaan zitten, en wat ik ook zei, je wilde niet meer terug meedoen. Ik ben toch doorgegaan, en toen jullie terugkwamen, vertelde Delphine dat jullie allebei toch nog flink hadden meegedaan. Je vond het best leuk, vertelde je. Marthe mocht meteen nog een uurtje blijven spelen, en samen hebben jullie de hele woonkamer op stelten gezet. Ook de twee volgende woensdagen verliepen volgens hetzelfde stramien, zodat Delphine en ik jullie maar definitief zullen inschrijven voor het hele jaar. Je kan er maar deugd van hebben, van een beetje sport :-p

De dag daarna, de eerste donderdag van het nieuwe schooljaar, moesten we al meteen oma’s hulp inroepen om op jou te passen: het was infoavond voor de kleuterklassen om 19.00u. Niet dat jij dat erg vond hoor: zodra je oma ziet, beginnen je ogen ondeugend te blinken, en roep je meteen: “Stout dink!” Waarop oma haar ogen al evenzeer beginnen te blinken, en ze meteen antwoordt met: “Pierlala!” Zo kunnen jullie wel even doorgaan, tot het ontaardt in een gigantische kriebel- en lachpartij. Ik had je wijsgemaakt dat je deze keer ‘Vuil vel’ moest zeggen, en je giechelde jezelf dan ook letterlijk omver toen ze gemaakt verontwaardigd reageerde met een kriebelaanval. Ja, oma die komt babysitten, dat is per definitie veel plezier.

De zaterdag daarop zijn we met zijn viertjes - jaja, we zijn met vier nu - naar papa’s kantoor getrokken. Hij moest de drankvoorraad aanvullen, en de koffiemachine was dringend aan een kuisbeurt toe. Ook wilde ik nog een besteld boek afhalen in de Fnac, dus heb ik Kobe in de draagdoek gehesen, jou bij de hand genomen, en zijn we gezellig samen door de Veldstraat gewandeld. Je vond de trappen in de Fnac ongelofelijk wijs: elk aan een kantje, en toch nog samen komen :-p Daarna zijn we op jouw aanvraag nog even de C&A binnengewipt: ze hadden daar toch wel roltrappen zeker! Ik kon het dan niet laten en heb nog wat babykleding gekocht voor Kobe, iets wat jou eigenlijk te lang duurde, waardoor je ongedurig begon rond te lopen. Ik heb het dan maar bewust kort gehouden, voor andere mensen jou begonnen te beschouwen als typisch onopgevoed ettertje :-p

De zondag was dan weer feest voor jou: opa en nonkel Roeland kwamen eten voor opa’s verjaardag! En aangezien op de kleuterschool geen verjaardag voorbij kan gaan zonder kroon, hebben we samen in de voormiddag een kroon gemaakt voor opa. Ik heb de basiskroon in stevig papier gemaakt, jij hebt ze gekleurd, en daarna beslist dat er nog zilverpapier bij moest, en een strikje, en nog wat veertjes. Je moest er ook perse wat losse stukjes papier opkleven, vooraleer je tevreden was. Opa was ongelofelijk opgetogen over zijn kroon, en heeft ze tot jouw grote vreugde de hele dag opgehouden. De mossels die ik voorzien had, zag jij echter niet zitten. Niet dat je ze niet lustte, je had gewoon geen honger (meer).

Vorige week zaterdag heb ik je dan samen met papa meegesleept naar de ledenbarbecue van Elanor, de Vlaamse Tolkienvereniging. Ik was vorig jaar al op dezelfde locatie geweest, midden in de bossen in Wachtebeke, met een grote zandhoop en verschillende speeltuigen, zodat ik wist dat je je wel ging kunnen uitleven. Dat was ook het geval, zeker omdat er nog andere kinderen waren met wie je prompt bent beginnen spelen. Na het eten heeft papa je dan mee naar huis genomen, terwijl ik nog wat langer kon blijven, aangezien we met aparte auto’s waren gekomen. Op mijn aanraden had je trouwens je houten zwaardje meegenomen, en daar heb je dan ook duchtig mee gevochten.

Afgelopen week begon heel rustig, niks speciaals. Toen ik woensdag echter spruw vaststelde bij Kobe, zijn we met zijn drietjes naar de dokter gegaan. Jij had immers al twee weken last van een slijmhoest die maar niet over ging, dus wilde ik die meteen ook laten nakijken. Dokter Filip zei dat het van je neus kwam, en schreef een spray en neusdruppels voor. Ja mijne joengne (een mens zou voor minder Gents beginnen spreken): papa en ik hebben tegen je moeten vechten! Woensdagavond liet je me nog min of meer betijen, maar donderdagmorgen stribbelde je met alle macht tegen. Papa heeft je in een houdgreep moeten nemen, zodat ik kon druppelen. Je vond het zodanig erg, en je had jezelf ook zodanig opgefokt gekregen, dat je zo hard begon te hoesten en te wurgen dat je meteen maar overgaf, op jezelf, het tapijt, papa en mij. Fijn hoor. Ik heb het vijf dagen volgehouden, telkens met ongelofelijk veel misbaar, gehuil, geworstel en een emmer. Intussen vind ik de kool het sop niet meer waard, en ben ik ermee opgehouden. Je hebt er nog steeds wat last van, maar het is wel al veel geminderd.
Trouwens, dat was niet het enige. Donderdagmorgen stelde ik verbaasd vast dat je een vijftal muggenbeten in je gezicht had, en dat terwijl je onder een klamboe slaapt. Nu ja, er kan altijd wel een mug in verzeild geraakt zijn, maar dan nog zo’n agressieve… Toen ik je donderdagavond van school ging afhalen, wist ik wel beter: je had intussen zo’n twintigtal rode stippen, en de juf wist me te zeggen dat je ’s middags nauwelijks gegeten had. Bij nadere inspectie thuis bleken het blaasjes te zijn: windpokken! Toch nog even naar de dokter gebeld om te vragen wat ik moest doen, en of die andere medicatie kwaad kon. Niet dus, zodat ik maar een fles eosine heb gehaald, en al je blaasjes ben beginnen aanstippen. Je leek wel het gestippelde monster! Gelukkig had je er verder geen last van: geen koorts, geen hangerig gedrag, nauwelijks jeuk, alleen af en toe een pok die vervelend deed, zoals je het zelf uitdrukte. Je hebt wel meer geslapen dan anders, en de vrijdag heb je zelfs de hele dag in pyama rondgelopen. Niet dat dat je hinderde in het bouwen van een frittakaas of zo :-p Het heeft wel de plannen voor de zondag in de war gestuurd: normaal gesproken was er het verjaardagdineetje voor Alexanders eerste verjaardag, maar dat wilden we ons niet riskeren natuurlijk. Uiteindelijk is het hele feestje zelfs niet doorgegaan wegens nog andere zieken.
Maandag heb ik je ook nog thuisgehouden, maar omdat je je zo verschrikkelijk verveelde en zo vol energie zat, ben je gisteren toch wel naar school gegaan. Alle blaasjes waren intussen opgedroogd, en de dokter had me verteld dat het dan wel mocht. Je had nog wel de stippen in je gezicht, maar dat was het minste. De windpokken zijn trouwens de ronde aan het doen op school, Marthe had het ook al goed zitten.

Vandaag (hehe, eindelijk zover geraakt) ben je dan weer netjes naar school geweest, in de namiddag naar het turnen, en daarna wilde ik met je bij de kapper langs. Je haar was intussen vreselijk lang, ik zeg het al van in augustus dat het moet geknipt worden. Deze keer wilde ik het liever niet zelf met de tondeuze doen, maar zag ik er graag wat snit in. Delphine had me verteld dat de kapper om de hoek ook kindersnits deed, en aangezien de woensdagnamiddag zonder afspraak was, zijn we even gaan kijken. Om vier uur zat er nogal veel volk, maar ze raadde me aan tegen vijf uur terug te komen. Het resultaat is dat je nu een fris modern kopje hebt, en dat je er nog veel ’stouter’ uitziet dan anders.
Je wordt nu helemaal een kwajongen, Wolf, en eigenlijk heb ik dat best wel graag :-p

Heel erg lang verhaal…

Gecategoriseerd onder: Familie, Kobe, Lang verhaal, Logeren, Mijlpaal, School, Vakantie, Vriendjes — Mama om 8:20 pm op Thursday, August 23, 2007

Goh, Wolfje, ik ben gewoon beschaamd wanneer ik zie hoe lang het geleden is dat ik je nog geschreven heb. Ik heb er wel een soortement van excuus voor: als je 8 maanden zwanger bent, of net bevallen bent, heb je echt geen zin meer om uren voor je computer te zitten en te schrijven. Lam excuus, ik weet het, maar het is wel zo.

In elk geval is de grootste omwenteling van de voorbije twee maanden, en zelfs eigenlijk van je hele leventje, het feit dat je er een broertje hebt bijgekregen. Het heeft alles voor jou op zijn kop gezet, maar je vindt het maar wat leuk. Ik heb je natuurlijk zo goed mogelijk proberen voor te bereiden op wat ging komen, maar je weet nooit natuurlijk. Zo heb je een tuutje mogen kiezen voor Kobe, heb je kleertjes uitgezocht, hebben we samen de wieg opgezet (papa heeft er zelfs een filmpje van gemaakt), hebben we samen alle kopjes gevuld met doopsuiker, heb je ons geholpen de kamer van Kobe te schilderen… En uiteraard hebben we er heel veel over gesproken, en heb ik je heel erg duidelijk proberen maken dat Kobe ook veel tijd ging vragen, dat je vaak alleen ging moeten spelen, vooral als ik borstvoeding ging geven, en dat jullie dan met twee gingen zijn. Dat heb je perfect geaccepteerd, en nu zeg je zelf dat ik twee lieverdjes heb.
Je bent ongelofelijk lief voor Kobe: zodra hij nog maar een kik geeft, ben je ernaartoe om hem te troosten en een tuutje te geven, of gewoon te kijken wat er scheelt. Je gaat ook regelmatig in de wieg kijken of hij nog wel goed ingestopt is, en verzint alle mogelijke speelgoed voor hem: je haalt knuffelberen, en gisteren ben je op het idee gekomen om, wanneer hij wakker is en ligt te kijken, dat verkleurende lichtballetje in zijn wieg te leggen. Ik moet zeggen, hij ligt er inderdaad geïntrigeerd naar te kijken… Je houdt ook rekening met hem: ons ochtendritueel in de weekends en de vakantie bestaat erin dat je naar boven komt, bij me in bed kruipt, we even knuffelen en de komende dag overlopen, ik dan een verhaal van de Rode Ridder voorlees, en we bijna onveranderlijk eindigen met een woest gevecht in bed, doorgaans Spiderman (dat ben jij dan) tegen de slechterik (papa of ik). Nu is Kobe er natuurlijk bijgekomen, en als ik hem moet eten geven temidden van dat ochtendritueel, dat makkelijk een uur kan duren, dan vind je dat heel normaal, en dan ga je ook geduldig wachten. Dan begin je zelf een frittakaas te maken, of haal je er een hoop knuffels bij, of verzin je de meest gekke spelletjes waaraan ik kan meedoen zonder Kobe te verwaarlozen…
Wanneer we buitenshuis zijn, dan wil je eigenlijk trots aan de hele wereld je broertje tonen, desnoods aan compleet onbekenden die voor ons aan de kassa van de Delhaize staan. Je zal hem dan ook geen moment uit het oog verliezen, en wil hem voortdurend beschermen. Je geeft hem ook vaak spontaan kusjes, of een streeltje, haalt zijn tuut of iets anders dat ik nodig heb, enzovoort. Je bent echt een droomjongetje wanneer het op je broertje aankomt, en gedraagt je als een echte grote broer. Blijkbaar denk je er ook soms over na: zo kwam je onlangs bij me, en vertelde me dat je hem later, wanneer hij ook naar jouw school zal gaan, ging beschermen. Als de grote jongens hem zouden pesten, dan zou jij ernaar toe gaan en zeggen: “Jij mag hem niet pesten, hij is mijn kleine broertje, en anders ga ik hééééééééééél boos worden, want ik ben zijn grote broer!” En je kijkt dan zo ongelofelijk ernstig, gemeend en met vuur in je ogen. Ik zie je graag, mijn liefje!

Nu ga ik proberen, aan de hand van de agenda en de foto’s, te vertellen wat er sinds het vorige verslag allemaal is gebeurd. Het eerste grote moment was toch wel het schoolfeest. Al dagenlang was je aan het aftellen, en je had me al volledig verteld wat de bedoeling was. Op het moment zelf was er het grote podium, met een lange catwalk in het publiek. Het was stralend weer, gelukkig maar, en ik had je iets voor twee afgezet bij de juf. Daarna ging ik snel weer even naar huis om oma, opa en papa op te halen. Gelukkig wonen we dicht bij de school, want het was anders niet te doen om in de buurt te parkeren, had ik zo de indruk. We posteerden ons met een stoel en een drankje in het publiek, puften in de zon, en wachtten tot het jouw beurt was. Plots zagen we een meute kleine jongens (zoals opa het omschreef) opkomen, allemaal netjes in een witte schort met muzieknootjes op, en een soort instrument in de hand. Er waren trommels, triangels, toeters, en jij had twee stokjes vast waarmee je op elkaar moest tikken, op het ritme van een van de liedjes van K3. Zoals een massa andere ouders spurtte ik naar voor om jou toch op foto te proberen krijgen, maar je zat nogal in het midden. Al bij al was het eigenlijk wel schattig om te zien! Na jouw ‘optreden’ zijn we je dan maar dadelijk gaan ophalen bij de juf, en aangezien ik het lastig had in die warmte met mijn dikke buik, en ook jij duidelijk moe was van de opwinding, zijn we niet zo lang meer gebleven. Uiteraard heb je wel uitgebreid je klas getoond aan oma en opa, hebben we een ijsje gegeten, moest je perse nog een hele tijd op het springkasteel - je doet echt niks liever - en heb je oma en opa een rondleiding gegeven bij de speeltuin. Je straalde helemaal van trots, nu je alles eens mocht tonen, en jij op bekend terrein was en oma en opa niet.

Het daaropvolgende ’specialleke’ was een paar weken later: we waren uitgenodigd bij vrienden van papa, Serge en diens vrouw, om te gaan barbecuen. Ze hebben een zoontje van een paar maanden ouder dan jij, Arthur, en we hoopten dat jullie dat leuk zouden vinden. Het weer was jammer genoeg allesbehalve: we zijn buiten begonnen, maar nog voor we goed en wel aan tafel konden, zijn we al naar binnen moeten vluchten, ondanks het uitgerolde zonnescherm. Jij en Arthur waren heel erg gereserveerd tegenover elkaar: jij was op vreemd terrein, en hij was nogal beschermend over zijn spullen. Je mocht wel met een en ander spelen, maar pas nadat zijn moeder hem scherp had terechtgewezen. Zo leuk vond je dat ook niet, zodat je al meteen wat weigerachtig stond. Het duurde tot jullie samen naar tv mochten kijken, en dus onnozel begonnen te doen in de zetel. Al bij al toch nog geslaagd, dus.

Twee dagen voordien had je me nog maar eens apetrots gemaakt door te tonen hoe flink, welopgevoed en braaf je wel kon zijn. Ik had de vrijdagavond namelijk personeelsfeest op school, voorafgegaan door een receptie, en de huldiging van een lieve collega die met pensioen ging. Een hoop leerlingen van me had een en ander voorbereid, en ik wilde dat eigenlijk echt niet missen. Het probleem was echter dat papa in de file rond Brussel zat, en niet op tijd thuis geraakte. Ik zat al te vloeken en te grommelen, tot Vallery belde om te vragen waar ik bleef. Toen ze hoorde wat het probleem was, zei ze dat ik jou gewoon moest meebrengen, en dat papa jou dan wel daar kon ophalen. Heh, zo ver had ik nog niet gedacht. Ik heb je dus uitgelegd wat de bedoeling was, je gevraagd lief, beleefd en gehoorzaam te zijn, en je mocht mee. En ja hoor, je hebt netjes staan luisteren tijdens de speeches, hebt rustig rondgelopen, geknuffeld met Vallery, en je al bij al bijzonder goed gedragen, in die mate dat de collega’s me erover aanspraken. Ik heb er geen idee van of je het eigenlijk leuk vond, maar het was vooral iets van grote mensen en dus per definitie cool. Tegen acht uur is papa je dan komen ophalen, en je sputterde zelfs nog eventjes tegen…

De woensdag daarna mocht je opnieuw bij Delphine, Pieter, Marthe en Victor blijven eten, want ik zat alweer vast op school, deliberaties deze keer. Ook nu had je het fantastisch gehad: je had flink gegeten, ongelofelijk veel gegiecheld met Marthe en zowat alle vuile woorden opgesomd die jullie kennen, en je was druk aan het spelen met de plasticine toen ik binnenkwam. Ik ben Delphine echt dankbaar, want je was het meest blije jongetje dat ik ken, en niet zo’n zielig kasplantje dat op het schoolmuurtje zat te wachten…

Twee dagen later was het vrijdag 29 juni, de laatste schooldag dus. Ik weet niet in hoeverre dat toen tot jou doorgedrongen is, maar ik was er niet bij: je school eindigde voor één keertje om twaalf uur, zonder opvang daarna, en aangezien ik zelf op mijn eigen school moest zijn, kon ik je moeilijk ophalen. Oma is dan maar in de bres gesprongen, heeft jou opgepikt op school, de sleutel uit je schooltasje gehaald, bij ons thuis je valiesje opgehaald, en is naar Zomergem gereden. Ik had eerst voorgesteld dat ik je dan in de loop van de namiddag zou komen halen, maar ze stelde voor dat je zou blijven slapen. Opa drong er dan op aan dat je meteen het hele weekend zou blijven, en papa en ik zeiden niet neen natuurlijk: een lekker rustig weekendje voor onszelf, nu de nieuwe baby er nog niet was.

Uiteindelijk zijn we je op zondagvoormiddag gaan ophalen: we waren uitgenodigd voor een barbecue bij nonkel Roeland en tante Sarah, samen met Sepp, Sofie en de meisjes. Gelukkig was het weer deze keer wél zoals het hoort: papa was zelfs verbrand! Jullie hebben non-stop buiten zitten ravotten, lawaai maken, spelen, grote mensen lastig gevallen en er duidelijk van genoten! Ook voor ons was het meer dan geslaagd: lekker eten, goed gezelschap, zalig weer, en kinderen die zichzelf voor het grootste deel bezig hielden, wat wil ne mens nog meer?

In elk geval ben ik met dit verhaal tenminste al in juli geraakt, kleine man, maar de rest zal voor de volgende keer zijn. En ja, ik beloof plechtig dat het deze keer niet zo lang meer zal duren, echt waar, ook al zijn er nu twee blogs die ik moet onderhouden :-p

Ochtendzon

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Pis- en kakverhalen, School — Mama om 8:07 am op Wednesday, May 23, 2007

Hehe, ik heb je net met de fiets naar school gebracht op de eerste zonnige schoolmorgen sinds een paar weken. Je vond het heerlijk, vooral omdat we net op Pieter en Marthe botsten, en we dus samen naar school zijn gereden. Jullie zaten allebei te schateren en te gieren, en op onze (zijnde Pieter en mij natuurlijk) rug te trommelen. Toen we aankwamen, zijn jullie samen al schaterend naar binnen gerend, kiekeboe om het hoekje zeggend en zingend dat je op school was. Zeg nu nog eens dat jullie niet graag gaan!

Deze morgen was papa al heel vroeg weg, waardoor we met ons tweetjes waren. Ik ben tot jouw grote verbazing en vreugde nog vijf minuutjes bij jou in bed geklommen, en we hebben dus liggen knuffelen en kletsen. Je bleek echter weer een enorme kakbroek te hebben, en dus zijn we toch maar vrij snel opgestaan. Het is weer erg met die stoelgang van jou: helemaal slap, stinkend en met onverteerde stukjes. Het lijkt wel seizoensgebonden, om eerlijk te zijn. Aangezien je verder zo gezond als een visje bent, ga ik er nu niet verder meer op ingaan. De dokters vinden niks, en de volgende stap zou al een intern onderzoek zijn, dus laat maar.

Gisteren heb ik moeten lachen met jou: ik ging je rond kwart voor vijf ophalen op de opvang, en je was weer buiten aan het spelen in de aarde, met het bekende nefaste gevolg voor handen en kleren :-p Je had een ganse hoop stenen opgedolven, met behulp van een paar oudere jongens (die het blijkbaar helemaal niet erg vinden om met jou te spelen) en troonde me trots mee om te tonen waar die precies hadden gelegen. Toen we ietsje later in de auto stapten, stonden Sara en Helio aan het hek te kijken en tegen jou te roepen. Ik verstond Sara niet direct, maar jij antwoordde heel serieus ‘Ja’ op haar vraag. Toen ik daarna instapte en je aankeek, legde je uit dat ze iets had gezegd van chocolade, en toen ik zei dat ik dat niet begrepen had, zei je heel ernstig: “Ja maar mama, Sara kan ook nog niet zo goed praten hé. Maar ik versta haar wel want ik ben dat al een beetje gewoon”. Jaja, kleine snotter van drie jaar en drie maanden!
Thuis heb je eerst uitvoerig je stenen staan wassen, en ’s avonds mocht je zelf even in bad, wegens nogal aan de vuile kant :-p
Toen papa en ik gingen slapen, kwamen we zoals altijd nog even bij jou kijken. Toen ik je wilde onderstoppen, werd je wakker, en wilde je wat water. Ik stopte je onder, en gaf je zoals altijd nog een liefkozende aai over je kaak. Daarop vroeg je met slaperig stemmetje: “Mama, mag ik ook aan je gezicht voelen?” waarop je me een soortgelijk streeltje gaf. Je ogen gingen toe, maar toch vroeg je nog waar papa was, en die moest je ook nog een zoen komen geven. Niet dat je je vandaag daar nog iets van herinnert, je sliep eigenlijk nog half :-p

Zondagavond ben ik echt wel ziek geworden: ik voelde me vreselijk en ben beginnen overgeven. Jij zat al in je bed, dus hebt dat niet gemerkt. Maandagmorgen vroeg je me wel waarom ik zo stilletjes was, en je vroeg met een heel ernstig gezichtje of ik soms boos op je was. Tuurlijk ben ik niet boos, kleintje, ik was gewoon ziek. Ondanks alles heb ik me toch samengeraapt en ben naar school gegaan, gewoon omdat ik die laatste lessen zo moeilijk kan missen. Toen ik je na school had opgehaald en thuis kwam, was ik uitgeput: ik had die morgen nog moeten overgeven, en had ’s middags amper een yoghurtje gegeten. Gelukkig begreep jij dat een beetje, en liet je me rustig in de zetel liggen. Je papa was gelukkig nog veel begrijpender, had zijn afspraak die avond afgezegd, en was iets na vijf al thuis :-) Ik ben dan maar in mijn bed gekropen, nadat ik van jou nog een lief kusje had gekregen: “Omdat jij ziek bent, mama”.
Toen ik tegen half acht wakker werd, lag jij al te slapen, maar vond ik één van je knuffels op de trap. Papa vertelde me dat je me die had willen brengen, maar dat hij je had tegengehouden om me niet wakker te maken. Simon moest bij me slapen omdat ik me dan sneller beter ging voelen, en omdat ik ziek was en een beetje troost wel kon gebruiken. Lieve lieve jongen toch!

Je bent al even lief voor je nieuwe broertje: wanneer papa en jij ’s morgens vertrekken, krijg ik eerst een dikke knuffel en een zoen, en daarna geef je mijn buik ook nog apart een knuffel en een zoen: “Maar dat is wel voor de baby, he mama!” Je hebt al een hoop knuffels uitgezocht voor hem, en gisteren ging je even in zijn kleine bedje liggen, en vertelde me dat hij, als zijn bedje kapot zou zijn, bij zijn grote broer in bed mocht slapen. Je kijkt er echt naar uit, maar ik hoop dat je zal kunnen omgaan met de gedeelde aandacht. Ik waarschuw je daar vaak voor, maar dat wil nog niks zeggen. Ach snoetje, ik zie je zo graag!

Variatie op eenzelfde thema

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, School — Mama om 7:21 pm op Saturday, May 5, 2007

Vorige zondag was een heerlijk rustige dag: nog altijd stralend weer, en dus een buitenspeeldag. Tegen een uur of elf zijn jij en ik met de fiets naar de markt op het Vanbeverenplein gereden, om te kijken of we geen simpele slippertjes voor in de tuin voor jou vonden. Ik had al de halve stad afgelopen, maar ofwel waren ze nog niet binnen, ofwel waren ze al uitverkocht in jouw maat. Ook op de markt hebben we er geen gevonden, maar we hebben wel een T-shirt voor jou meegebracht.  Tegen dat we thuis waren, had papa een heerlijke kouwe pla klaargezet, buiten in de schaduw van de luifel, en we hebben daar allebei van genoten. De rest van de dag heb je voor een groot deel binnen gezeten en huizen zitten bouwen achter de zetel met al je kussens, omdat het buiten echt wel warm was.

Maandag was een vrije dag voor ons tweetjes (de scholen maakten de brug met 1 mei), en ’s voormiddags hebben we het opnieuw lekker rustig aangepakt. De bedoeling was om nog voor de middag naar de winkel gegaan, maar daar hadden we allebei geen zin in, zodat we dan maar viskroketten met puree en sla gegeten hebben, iets wat ik nog in huis had. Na de middag wilde ik even liggen omdat mijn buikje pijn deed, en zijn we uiteindelijk rond kwart voor drie naar de Suprabazar gereden. Dat laatste was een suggestie van oma, om daar dan toch een paar slippertjes te vinden. En jawel hoor, ze hadden er effectief! Je bent soms toch een raar kind, Wolf: je had de keuze tussen felgroen en matgrijs, en je twijfelde geen seconde: het moesten grijze zijn. Je trekt echt wel op je vader, kleintje!
Daarna zijn we doorgereden naar Zomergem, waar oma op ons wachtte (een groot woord misschien, want het duurde meer dan een half uur voor we daar weggeraakten :-p ) om samen te gaan zwemmen in de vijver van meneer Mark. Ik had ’s morgens nog getwijfeld omdat het hier in de schaduw in de wind toch wel frisjes was, maar ginder viel de wind best mee en zaten we in de volle zon, zodat het toch wel warm genoeg was. Jij vond het alvast heel leuk, zeker toen Mark met jou kwam spelen, en jullie samen op de surfplank een rondje vaarden. Je hebt ook uitvoerig aan oma je drijfcapaciteiten met je zwembandjes gedemonstreerd, maar het water bleek toch wat frisjes, en je bleef liever aan het strandje spelen met emmers en schepjes en steentjes en… Toen meneer Mark je aandacht trok op de kikkers in de vijver, was je meteen verkocht: jullie zijn ijverig naar kikkers gaan speuren op de waterleliebladeren, en jawel, je hebt er een paar gezien, tot je grote enthousiasme. Ook een bezoek aan de ezel Margrietje kon niet overgeslagen worden, maar toen Mark je even op haar rug zette, had je duidelijk gemengde gevoelens: je vond het enerzijds wel wijs en opwindend, maar aan de andere kant zat je met een bang hartje, en was je duidelijk opgelucht toen je er weer af mocht.
Al bij al was het kwart voor zeven voor we opnieuw bij oma waren, en jij had duidelijk honger: je speelde een puddinkje naar binnen, en kloeg toen dat je nog honger had, waarop oma je nog twee boterhammen heeft gesmeerd, eentje met kaas en eentje met honing.
Toen we thuis kwamen, bleek papa ook net thuisgekomen te zijn, en die gaf je nog een boterham (al dat buitenspelen had je duidelijk met een grote honger opgezadeld), stak je in bad, en daarna in bed, veel te laat eigenlijk.

Dinsdag heb je dan ook geslapen tot negen uur, en ben je daarna bij ons in bed komen spelen. Ook die vrije dag was een lekker luie dag: veel hebben we niet gedaan, behalve opnieuw buitenspelen en genieten van het mooie weer. ’s Avonds mocht je met papa in het bubbelbad, en ik weet nog niet wie daar het meest van genoten heeft, jij of je papa.

Woensdag was het school voor jou, maar uiteraard maar een half dagje. Ik ben je met de fiets komen halen, we hebben een pizza gegeten (geen van ons tweeën had zin in spaghetti) met aansluitend de restjes van jouw ingevroren verjaardagstaart, en toen moesten we met de hond op controle bij de dierenarts. Alles was gelukkig in orde, zijn staart was mooi aan het genezen :-) Ondertussen was er een werkman bij ons thuis om de oude badkamer te beginnen afbreken, en dat vond jij intrigerend natuurlijk.
Nog wat later kwam nonkel Faust toe, en zijn we samen buiten gaan zitten kletsen, met een grote pot aardbeienmilkshake. Faust had zijn nieuw fototoestel bij en zocht al dan niet gewillige sujetten om foto’s van te trekken, zodat hij zijn belichting onder de knie kon krijgen. Dat resulteerde natuurlijk in een reeks foto’s van jou :-)
Toen Faust weg was, en ook de werkman was vertrokken, zijn we nog snel naar de Delhaize getrokken, en was het vrijwel zeven uur voor we thuis waren. Toen was papa ook net thuis, hebben we samen gegeten, heb ik jou gewassen, en zat je alweer veel te laat in bed.

Donderdag was een gewone schooldag, behalve dan dat ze om vijf uur onze gesneuvelde vaatwas kwamen vervangen. Ook die werken heb jij nauwlettend in de gaten gehouden. ’s Avonds moest je alweer in bad, wegens weer pottezwart van in de opvang. Niet dat dat erg is hoor, het is alleen tijdrovend. Je had me heel lief gevraagd of je alsjeblief een beetje mocht spelen, en dus kreeg je een echt bad in plaats van het functionele inzepen en afspoelen. Resultaat: alweer veel te laat in bed :-/

Vrijdag was een dag waar je al de hele week naartoe had geleefd: verkeersdag op school! Het straatje van jouw school was afgesloten, en er was ons vriendelijk gevraagd om zoveel mogelijk met de fiets te komen, en jou ook een fiets mee te geven. Papa heeft dus jouw driewieler in de auto gezet, heeft zich in het begin van de Vroonstallestraat geparkeerd, en jij hebt het hele eind vrolijk gefietst, tot in de zaal van de kleuters, waar je moest parkeren. De brandweer stond er al, net zoals de politie met een politieboot. ’s Avonds vertelde je dat je veel had mogen fietsen buiten, dat je in de brandweerwagen had mogen zitten, en zelfs in de boot van de politie! Je ogen begonnen trouwens opnieuw te schitteren toen je het vertelde.

Vandaag begon eigenlijk niet zo goed: je was huilerig, landerig en vervelend, toen je deze morgen bij me in bed kroop. Het was amper half acht, en op die manier kon je natuurlijk de gemiste slaap van de voorbije week niet inhalen. Pas op, we hebben wel gezellig liggen knuffelen en babbelen, maar zodra we opstonden, begon je te dreinen, iets wat ik totaal niet gewoon ben van jou. Omdat we papa nog salu wilden zeggen voor hij naar Barcamp ging, kwamen we in pyama naar beneden, en mocht jij al meteen wat tv kijken, lekker onder een dekentje. Ik had gedacht dat je opnieuw in slaap zou gevallen zijn, maar na een kwartiertje of zo begon je weer te huilen: je had honger. Dan maar kleren aangedaan, en jou twee sandwichen gegeven, en het werd meteen duidelijk: het slechte humeur was volledig aan de honger te wijten! Naarmate het ontbijt vorderde, ging jouw humeur in stijgende lijn omhoog, tot je weer zat te lachen en te tateren als gewoonlijk.
Daarna mocht je wat tv kijken, iets wat je toch nooit echt lang volhoudt, omdat je begint te spelen met vanalles en nog wat. Ik voelde me niet schitterend en was onder een deken gekropen in de zetel, en toen ik een uurtje later wakker werd, had jij een compleet huis rond mij gebouwd met kussens en beestjes en ander speelgoed.
De zalmspaghetti ’s middags ging opnieuw vlot binnen, we hebben de bloemen buiten water gegeven en een hoop was opgehangen, Vallery en Marc die iets kwamen afgeven een kop koffie ingeschonken, en uiteindelijk samen het aquarium ververst. Dat was al màànden nodig, maar ik kon er maar niet aan beginnen. Het heeft amper een uurtje geduurd, waarna we ons nog hebben moeten haasten om op tijd in de Lidl te zijn voor de boodschappen. Daar hebben we trouwens pindakaas gekocht: je had dat woordje ergens opgepikt op school, wist niet wat het was, en had je huisje achter de zetel dan maar ‘pindakaas’ gedoopt. Ik heb het je dan uitgelegd, en vanavond laten proeven. Je vindt het maar niks, en ik mocht het opeten, zei je.
Al bij al zat je vandaag eens op tijd in je bedje, kwart over zeven, en heb je amper nog een kwartiertje liggen babbelen. Want dat doe je de laatste tijd opnieuw: je kan in je bed nog gemakkelijk een half uur liggen zingen, babbelen, spelen met je beestjes, verhaaltjes verzinnen… Dat draagt natuurlijk niet bij tot jouw vereiste twaalf uren slaap, sproetie!

Oudercontact en andere bezigheden

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, School, Vriendjes — Mama om 8:25 pm op Saturday, April 28, 2007

Vorige week zondag kon het niet snel genoeg middag zijn voor jou, ondanks alle koffiekoeken en speelmomenten: Marthe kwam spelen samen met haar broertje en haar ouders! Het was stralend weer buiten, eigenlijk zelfs te warm, maar de tafel en de zandbak stonden in de schaduw, dus dat viel eigenlijk wel mee. Rond half drie kwamen onze gasten in de tuin, en je straalde van plezier! Je hebt dan ook met Marthe rondgereden op de fietsjes, op de schommel gespeeld, op de glijbaan gezeten, eigenlijk verbazend weinig in de zandbak gespeeld, het huis getoond aan Pieter, en toch ook behoorlijk wat ruzie gemaakt :-p Niks ernstigs natuurlijk, doorgaans gewoon over wie er nu wie een duw had gegeven, of wie er nu precies met wat mocht spelen. Er werd confituurtaart gegeten en fristi gedronken, en door de volwassenen vooral enorm veel gekletst. Tegen half zes waren jullie allemaal lastig van vermoeidheid, zodat Marthe en Victor naar huis gingen, en jij in bad mocht. Je vindt het bubbelbad nog steeds de max, ook al doe ik het voor jou niet bubbelen (er moet teveel water in om goed te zijn voor jou), maar het is wel een pak ruimer dan het vorige, wat het veel leuker maakt om in te spelen natuurlijk. Uiteindelijk zat je iets na zeven in bed, doodop.

Maandag was niks speciaals, behalve dan dat je weer pottezwart was van buiten te spelen in de opvang. Je begint onderhand trouwens een pak blonder te worden, en je armen en snoetje worden al mooi bruin :-) Oh, en het litteken van de schram van een paar weken geleden trekt ook al mooi weg. Het valt niet eens meer op.

Dinsdag was opnieuw voor jou een gewone schooldag, maar omdat ik pas om vijf uur met de hond naar de dierenarts kon, en jou liever niet meenam, was het half zes voor ik jou kon opvissen. We zijn naar huis gereden, hebben jouw snoet en handen gewassen, en zijn samen met papa per fiets weer naar school gereden: oudercontact! Ik heb een papiertje gekregen van de juf met jouw vorderingen, en eigenlijk waren ze vrijwel allemaal positief! Ik som ze hier even op:
- Je stelt je present, geniet van de leuke dingen, wendt je spontaan naar anderen, kan intens bezig zijn
- Je stelt je weerbaar op, maar reageert soms heel heftig, en hebt dan moeite om je gevoelens onder controle te houden: je weent bij kleine strubbelingen
- je doet goed mee, ook klassikaal, hebt een groot inlevingsvermogen (soms ietsje té), kan zelf goed oordelen wat mag en niet mag, reageert daar spontaan op.
- Je fijne motoriek is positief gevorderd, zo kan je bijvoorbeeld kleine stukjes knippen, heb je meer interesse in puzzels, en val je ook niet zo vaak meer (lang leve de steunzolen!)
- Je kleurenkennis is ok, je kent zelfs de nevenkleuren, je maakt puzzels van zes stukken, en je slaagt er ook in een kopvoeter te tekenen! Alleen je potloodgreep is nog niet in orde, maar dat komt wel, zei je juf.
- Je luistert naar verhalen, kan ze navertellen, maar hebt het moeilijk om naar anderen te luisteren, kan moeilijk je beurt afwachten, en wil steeds zelf het woord voeren. Tiens, zou dat iets genetisch zijn misschien?
- Je kan in een spel een keuze maken, en je bent in orde wat zelfstandigheid betreft.
Heh. Soms zie ik daar zo ongelofelijk veel van mezelf in, snoetje, dat het grappig wordt. Ik denk dat oma en opa dat zullen beamen, vooral dat van het hoge woord voeren :-p Je bent op school dus duidelijk niet anders dan hier bij ons thuis. Samen met de juf hebben we afgesproken dat we op die paar minpuntjes een beetje gaan oefenen.

Woensdag was opnieuw een rustige namiddag: we hebben ons moeten haasten met eten om nog op tijd een ijsje van de ijskar te halen, maar verder hebben we het bijzonder rustig gehouden: buiten spelen in de heerlijke zon, een beetje soezen, om boodschappen gaan, en dat was het zowat. En uiteraard een uitgebreid bad ’s avonds, want het was weer de moeite!

Donderdag ben je na school meegegaan naar de dierenarts, en je hebt je voorbeeldig gedragen: stil en geduldig heb je staan kijken naar wat de dierenarts allemaal met de staart van Catullus aan het doen was. Jammer genoeg had die slecht nieuws: de wonde van het weghalen van die grote cyste was helemaal niet aan het genezen zoals het hoorde, en de huid was zelfs aan het afsterven. De dokter stelde voor om het beest erger te besparen en te opteren voor de korte pijn: amputatie van de staart. Jij was er nog niet al te erg van onder de indruk, ook niet toen ik vrijdag Catullus ging ophalen, en jij dus deze morgen zijn bloederig stompje onder ogen kreeg. Ik had het je wel uitgebreid uitgelegd natuurlijk, je was er op voorbereid.

Deze morgen hebben we eerst, naar goede weekendtraditie, een uurtje in bed gespeeld, en dan hebben papa en jij me nog een uur laten slapen: ik was nog doodop van de vermoeiende schoolreisweek. Tegen tien uur zijn jullie me toch komen wakker maken: ik moest me aankleden en klaarmaken om samen met jullie te gaan zwemmen! Je keek er ongelofelijk naar uit, kleine pruts, en terecht: het was heerlijk in het lauwe water. Onvervaard stapte jij van de rand af, en toog, nog zonder zwembandjes aan, naar het diepere. En toen struikelde je, en ging je hals over kop onder water. Je probeerde recht te krabbelen, maar kreeg precies je kopje niet boven water. Een halve seconde later had ik je vast, en was je verongelijkt aan het proesten: je huilde nog net niet. Je was behoorlijk geschrokken, maar een goeie knuffel, de verzekering dat papa en ik er waren om op jou te letten, en een paar zwembandjes later, ging je er weer onverstoorbaar alleen op uit. Je zag alleen nog wat witjes om je neus.
Een tiental minuten later ontdekte je plots zelf dat je met die zwembandjes kon drijven! Eerst nog wat voorzichtigjes, maar steeds driester ging je te werk, en papa heeft je zelfs al leren trappelen met je voeten! Toen ik me al was gaan omkleden en dus na een vijftal minuten terugkwam, was je met een zwemplankje en je zwembandjes alleen aan het zwemmen, zonder voeten aan de grond, of de beschermende armen van papa onder je buikje. Ik was echt trots, kleine mol!

Daarna zijn we op zoek gegaan om iets te eten, maar dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan: onze favoriete adresjes waren gesloten. In Evergem Dorp zijn we dan maar in een snackbar binnengegaan voor een moussaka en een penne met kip en champignons. Jij hebt niet veel gegeten, je viel bijna in slaap in je bordje.
Thuisgekomen was het dan ook siëstatijd, wat voor jou inhoudt dat je heel rustig speelt, en op een bepaald moment bij mij in de hangmat bent komen liggen om zachtjes wat te babbelen en te knuffelen. Ik moest natuurlijk niet meer slapen, maar heb wel genoten van elk moment. Je kan soms zo ongelofelijk lief zijn, muisje.

Daarna ben je nog met papa naar de Delhaize gegaan, hebben we aardbeienmilkshake gedronken, heb jij nog uitgebreid huizen zitten bouwen tegen de robots, wat tv gekeken, en uiteindelijk, alweer doodmoe, zonder protest naar bed gegaan.

Een heerlijk rustige, maar toch goed gevulde dag. Ik zie je graag, Wolfje!

Lang verhaal

Gecategoriseerd onder: Lang verhaal, Mijlpaal, School, Vriendjes, Ziek — Mama om 10:09 am op Tuesday, December 12, 2006

Heh, mijn kleine ventje, ik heb je net naar school gebracht, en alles leek in orde. Gisteren was ik er toch niet helemaal gerust in: toen ik je tegen vijf uur ging halen op school, zat je stilletjes in een hoekje te zitten, iets wat ik helemaal niet gewoon ben van jou. Toen je me uiteindelijk opmerkte, begon je prompt te huilen. Je had in je broek geplast, en durfde het niet zeggen tegen juf Koula. Je zat ocharme in een plasje… Ik heb je dan maar dadelijk gewassen in je klasje, en verse kleren aangedaan, en je voelde je meteen al een pak beter. Wel waren je kaken helemaal rood, en ja, je voelde warm aan. Thuis kroop je tegen me aan in de zetel en keken we samen naar Sesamstraat, en toen viel het me op dat je wel héél erg warm had. Honger had je niet, zei je. Tegen kwart over zes lag je rustig te slapen in mijn armen… en heb ik je nog tot kwart over zeven laten slapen in de zetel. Toen heb ik je toch wakker gemaakt: je ging beter slapen in je bed, en een pamper is toch ook nog altijd veiliger. Eten wilde je niet, wel een glaasje water. Ik probeerde je temperatuur te nemen, maar je hebt een heilige schrik van de thermometer, en het is me niet gelukt. Ik schat dat je toch boven de 39° had, je gloeide helemaal. Boven liet je me gewillig je pyama aandoen, en heb ik er snel een Perdolan poepsnoep bovenop gedaan. Je begon te brullen zodra je het voelde, maar kalmeerde al even snel. Iets later lag je rustig en blijkbaar zelfs blij in je eigen bed. Toen ik rond elf uur even ging kijken, sliep je vast, en was de koorts verdwenen. Rond vier uur wilde je een glaasje water en zag je er al veel beter uit. Om half zeven hoorde ik plots je glasheldere stemmetje in de gang: “Mama? Ik wil een glaasje water”. Je was zelf uit je bed gekomen en had je deur open gedaan, wellicht omdat ik je eerder niet had gehoord. Toen voelde je wat klam aan, maar ging gewillig weer slapen na dat glaasje water.
Ik heb je dan maar meteen laten slapen tot tien voor acht, je een stevig ontbijt gegeven, en je naar school gebracht. Je zag nog wat bleekjes, maar taterde alweer honderduit, ik hoefde me dus geen zorgen te maken.

Je bent er blijkbaar ook nogal van onder de indruk dat papa voor drie dagen met de trein naar Parijs is. Je komt er steeds weer op terug, en vannacht heb ik moeten lachen: terwijl ik een glas water ging halen, zei jij dat papa snel even terug was gekomen, en dan snel weer naar de trein ging. Ik zei dat papa een bed in Parijs had, en dus niet thuis sliep. Toen moest je even denken, en kwam de conclusie: “Mama, als papa woensdag terug komt, dan zal hij niet meer op de tsjoeke tsjoeke trein zitten, maar weer in jouw bedje slapen, he? En jou dan een grooooooote knuffel geven, ja”. En dit werd onderstreept door grote armgebaren en een heftig geknik. Ik wist toen eigenlijk al dat je niet meer ziek ging zijn, je ogen straalden alweer.

Je bent de laatste tijd wel vaker ziek, of toch een beetje. Meestal heeft het te maken met een hoest, maar ook niet altijd. Zo was je op zaterdag 11 november ook geveld door de koorts, zonder enig aanwijsbare oorzaak. Het enige waar papa en ik konden aan denken, was het doorbreken van je laatste kiezen. Je hebt die nog steeds niet, en je klaagde over pijn aan je tanden. Je zit ook voortdurend met je vingers in je mond, of op het een of het ander te knauwen, net zoals een kleine baby. Je had die zaterdag nochtans wel ijverig gespeeld met ons en de gebruikelijke kussenkastelen gebouwd, maar tegen de avond was je toch uitgeteld in de zetel in slaap gevallen. Je had dan ook een ‘kasteel’ gebouwd in je speelhoekje: je had al je speelgoed op elkaar gestapeld, inclusief stoeltjes en en auto’s en schommelpaard, en was er toen nog bovenop geklommen. Dat je er niet bent afgedonderd, ik versta het nog niet. Je zat in elk geval apetrots van boven, en papa moest een foto nemen, zei je.
Tegen de zondag was je helemaal ziek: lusteloos, weinig honger, en koorts. Ik had de indruk dat papa er ook wat last van had: hij is de hele dag ook amper uit de zetel gekomen. Op een bepaald moment hebben jullie dan ook allebei liggen slapen in de zetel, wel meer dan een uur, en het was schattig om zien. Ik had echt medelijden met mijn zieke ventjes…

Maandag was je er gelukkig weer helemaal door, en was er schoolfoto. Ik heb er toch eentje genomen, ondanks het feit dat je net twee grote builen had. Een keertje was je van een trapje geschoten en gevallen, de tweede keer had je een stevige duw gekregen van een grotere jongen in de opvang. Het lijkt wel of ik je mishandel! Gelukkig weet de juf wel beter (de valpartijen gebeuren ook bijna altijd op school) en dat beaamde ze ook ’s avonds tijdens ons eerste oudercontact. Het doet wel raar om langs de andere kant te staan, voor een keer. Ze wist te vertellen dat je op zo goed als alles prima scoort: voor je leeftijd ben je bijzonder taalvaardig, zeer sociaal, kan je je vrij lang concentreren, ben je lief, behulpzaam en gehoorzaam, en nog wel wat zo van die lovende termen. Papa en ik zaten allebei te stralen. Alleen qua zelfredzaamheid kan het wel wat beter: je zegt nogal snel dat je iets niet kan, zoals het uittrekken en zelf weghangen van je jas. Ik moet toegeven, hier thuis doe ik dat nogal vaak voor jou, maar sindsdien mag je het zelf doen, al is dat soms tegen je zin. Je doet nu dus veel meer zelf, en eigenlijk is dat helemaal niet slecht. Oh, en nog iets wat de juf bizar vond: je bent in zowat alles goed, behalve puzzelen, en toch doe je dat zo graag. Elke vrijdagnamiddag worden er puzzels uitgehaald, en wie wil mag ermee spelen. Jij zegt elke keer enthousiast ja, en ze heeft gewoon medelijden met je, omdat het telkens opnieuw niet lukt. Arme snoet…

Dinsdag was je gelukkig weer je eigen energieke zelf, en maar best ook: grootouderfeest! Ik had je witte, gele, oranje of beige kledij moeten aandoen, en een paar gele rubberen handschoenen meegeven. Tegen twee uur werden de grootouders op school verwacht, en bompa, Omaly en oma zijn inderdaad ook gekomen. Ze werden er getrakteerd op een spektakel met allemaal eendjes, en mochten zelfs de vogeltjesdans meedansen, wat beide oma’s ook gedaan hebben. Daar is zelfs fotografisch bewijs van! Daarna kregen ze een kop koffie met een stuk taart, en tegen half vier kwamen ze met jou thuis. Iedereen had het blijkbaar enorm naar zijn zin gehad, en jij was al helemaal opgewonden en enthousiast. Toch viel je iets later stil, en heb je rustig naar tv gekeken, toen de oma’s en bompa al weg waren.

Woensdag zijn we in de namiddag naar Quinten, Aaricia en Jorunn gegaan: ik wilde Nathalie nog wel eens zien, en op die manier kon ook jij spelen op je lange woensdagmiddag. Je hebt samen met Aaricia de boel op stelten gezet, al viel het me op dat je al bij al nog vrij rustig was. Fruit ging vlot binnen, en we zijn ook even het huis gaan verkennen en een kijkje gaan nemen bij de verbouwingen van de zolderverdieping. Het huis en speelgoed van andere kinderen zijn altijd wel leuk, natuurlijk.

Rond een uur of zes zaten we thuis alweer aan tafel boterhammetjes te eten, en viel mijn frank dat ik nog even langs de apotheek moest. Wij allebei dus opnieuw jassen aan, en naar de apotheek. Het eerste dat jij altijd vraagt als we daar binnen komen, is of Marthe thuis is, en Delphine lijkt het ook helemaal niet erg te vinden dat we zo onaangekondigd binnenvallen. Tsja, ze hoeft ons maar niet binnen te laten als het niet uitkomt natuurlijk, eigenlijk kom ik gewoon iets halen in de winkel. We hebben, denk ik, wel meer dan een uur zitten kletsen, terwijl jij en Marthe enthousiast aan het spelen waren. Het valt me telkens weer op hoe goed jullie je op je gemak voelen bij elkaar, en hoe leuk jullie samen spelen. Pieter kwam toen ook nog thuis, en toen ben je helemaal wilde spelletjes met hem beginnen spelen. Ik denk dat je tijdens de week je papa soms wel een beetje mist, kleine sproet. Het was geloof ik wel half acht voor we thuis waren, al voorbij je bedtijd. Niet dat dat zo erg was hoor, je had je prima geamuseerd. Oh, en Delphine en ik liggen elke keer weer plat van het lachen als we je vragen salu te zeggen en een kusje te geven: het is nog steeds netjes op de mond, echt schattig!

Op zaterdag was het papa’s verjaardag: wij tweetjes zijn samen opgestaan en hebben papa laten slapen tot tien uur. Dat was meer dan tijd genoeg om hem een “hiep-hiep-hoera-kroon” te maken, zoals jij dat noemt. Blijkbaar moeten verjaardagen gevierd worden met een kroon, en wie ben ik om dat tegen te spreken :-p In de namiddag is nonkel Koen langsgekomen en hebben we samen taart gegeten (jij mocht samen met papa het kaarsje uitblazen), en in de late namiddag hebben we samen papa’s favoriete dessert gemaakt: witte chocolademousse. Jij helpt me daarbij echt wel: je staat op je eigen hoge stoel met een schort aan, en roert enthousiast in elke pot waarin geroerd moet worden. Niet dat ik je kan betichten van altruïstische motieven: het is je enkel en alleen te doen om het aflikken van gebruikt keukenmateriaal, en ik kan je geen ongelijk geven :-p
’s Avonds is dan Anaïs gekomen om met jou te spelen en op jou te babysitten, want papa en ik zijn lekker gaan eten ter ere van zijn verjaardag. Al bij al waren we vrij vroeg thuis, maar dat was ook omdat we wisten dat jij de volgende ochtend fris en vrolijk paraat ging staan om in bad te gaan en koffiekoeken te eten. Ik moest ook ’s middags een concert zingen met het koor, en wilde mijn stem niet teveel belasten. Jij bleef ondertussen netjes bij papa, en zo te zien hebben jullie vooral veel gespeeld. Je geniet toch echt van de weekends dat je papa thuis is, liefje :-)

De woensdag daarop zijn we in de vroege middag naar Lovendegem getrokken, om te spelen met de meisjes. Dat was eigenlijk best lang geleden, veel te lang eigenlijk. We zien Sofie en de meisjes amper nog, jammer. Je hebt je best geamuseerd, ook al omdat ik een taartje had meegebracht ter ere van mijn verjaardag. Wat me trouwens opviel, was hoe lief je eigenlijk wel was voor de kleine Ines. Zodra ze huilde, ging je naar haar toe, en probeerde haar te troosten. Toch was je ook jaloers: ze was naar me toegekomen en zat op een van mijn knieën, en jij wou meteen op de andere komen zitten. Tsja, dat ga je toch moeten leren hoor, lieve schat.

Op zaterdag ging de Ajuinlei, de straat waar papa’s kantoor ligt, weer plechtig open. Er was een speech voorzien, en een receptie en zo, en papa had wel zin om te gaan kijken. Wij dus alledrie dikke jassen aan, de paraplu mee, en naar Gent centrum. Op de parking van papa’s kantoor stond een partytent opgesteld, werden er broodjes, drank en warme ajuinsoep uitgedeeld, en was er muziek afkomstig van een live violist. Voor jou was het nogal druk en uitzichtloos tussen al die grote mensen, en heb je meer op papa’s arm gezeten dan wat anders. De broodjes gingen vlot binnen, trouwens. Na een uurtje was het meer dan welletjes voor jou (we waren al even het kantoor zelf binnengelopen, waren buiten naar het water en de bootjes gaan kijken en dergelijke) en gingen we iets eten in het Lepelblad, papa’s favoriete dagschotelrestaurant om de hoek. We hadden eerst nog gedacht aan een korte wandeling doorheen de stad zelf, maar toen zagen we Zwarte Pieten in een politieboot op het water, en iets verder een grotere overdekte boot met de Sint! We hebben een kwartiertje of zo staan kijken, en toen bleek het voor jou alweer welletjes te zijn, en we gingen dan maar naar huis, lekker genieten achter glas :-p

Zondag werd een gezellige standaard zondag, met lang slapen, koffiekoeken, lekker eten ’s middags, samen chocomousse maken, een wandeling langs de ringvaart met Catullus, en dan koor voor mij en rustig tv kijken en slapen voor jou.

De week daarna ging eigenlijk vrij onopgemerkt voorbij: niks speciaals, niks dat uit de band sprong, net zoals het daaropvolgende weekend.

Vorige week was weer iets anders, en dat kwam eigenlijk gewoon door Sinterklaas! Toen ik je dinsdag van school kwam halen, was je helemaal opgewonden: Sinterklaas was langsgekomen op school, en jullie hadden liedjes gezongen in de zaal, en koekjes gekregen, en je was niet bang geweest van Zwarte Piet, vertelde je. Je had ook een zakje snoepgoed mee: twee zakjes kleine koekjes, een zakje speculoos, een mandarijntje, wat chocolade munten… Meer dan genoeg om opgetogen over te zijn. ’s Avonds ging je zonder problemen slapen, ook al wist je dat Sinterklaas die nacht ging komen. Je zei wel eventjes in je bed dat je bang was, maar ik zei dat mama (en later die avond ook nog papa) er was, en dat er dus niks was om bang over te zijn. Gerustgesteld ging je slapen, en toen papa rond elf uur thuiskwam, zijn we samen van de zolder jouw tafeltje, bankje en stoeltje gaan halen, om dat samen met wat witte chocolade en andere snoepjes klaar te zetten.
Goh, je gezichtje ’s morgens! Je straalde helemaal, en ik was zelf zodanig vertederd dat ik vergeten ben er het fototoestel bij te nemen, ook al was ik dat op voorhand vast van plan. Iets later waren we op school, en deed je blijkbaar uitgebreid verslag aan de juf van wat je gekregen had.
In de namiddag gingen we naar Zomergem, eens kijken wat de sint daar gebracht had (en vooral ook het driewielertje ongezien meesmokkelen omdat dat eigenlijk in Ronse ging gebracht worden). Het bleek een verfdoos te zijn met kleine stempelsponsjes, en een schildersschort. Oma en opa waren nog maar net terug uit Thailand, en hadden vandaar wat schelpen meegebracht, een prachtig blauw porseleinen olifantje, een T-shirt, en een… krokoleeuw! Een lang papieren draakachtig beestje, dat via een systeem met een koordje, een wieletje en rekkertjes de meest wijze bewegingen en bokkesprongen maakt. Onmiddellijk werd dit je krokoleeuw gedoopt, en je was het daar roerend mee eens.

Vrijdag vond je het schitterend om samen met mij, toen ik je van school had afgehaald, gerief in onze splinternieuwe koelkast te leggen. De vorige, een inbouwmodel dat nog van de vorige eigenaars was, had het eindelijk begeven, en daarop hadden papa en ik vorig weekend de inbouwkast afgebroken, om plaats te maken voor een nieuw, hoog, vrijstaand inox model. Ze waren het die vrijdag komen leveren, en jij vond het fantastisch: groot en blinkend, en vooral met magneetjes op! Papa en ik moeten dringend eens een nieuwe serie magneten kopen, want jij hebt de hele dag met die dingen zitten spelen, zodat de koelkast al niet echt meer blonk maar vol vettige kleine vingertjes stond :-p Niet dat dat erg is hoor, gewoon grappig.

Je had vrijdag al zitten zingen over een groene krans met vier kaarsjes, en dus vond ik het zaterdag ideaal om samen met jou een echte adventskrans te maken. Ik had je dat de vrijdag nog beloofd, en het was ongeveer het eerste wat je zei, toen ik je zaterdagmorgen uit je bedje viste: “Vandaag groene krans maken, he mama?” Gewapend met dikke jassen, mutsen en een snoeischaar zijn we gaan aanbellen bij de overbuurvrouw, die de ideale soort coniferen (ik weet niet wat het precies zijn) staan heeft in haar tuin. Samen hebben we een emmer blaadjes geknipt, en dan op de keukentafel met rood lint een kerstkrans gemaakt. Jij keek en zag dat het goed was.
Eergisteren, zondag, was ook weer een voltreffer. We hebben samen de kerstboom gezet! Samen met papa ben je naar de zolder gegaan om er de kunstboom (beste oplossing met kleine kinderen en katten) en de versiering naar beneden te halen, en samen hebben we de boom opgezet en opgetuigd. Je vindt hem prachtig, vooral de lichtjes.
Daarna was het stilaan tijd om ons boeltje te pakken en naar Ronse te gaan. Daar was de sint immers ook geweest, en die had voor jou een prachtige rode driewieler mee, twee puzzels en een beetje snoep. Vooral over de fiets was je heel enthousiast: je had dan ook twee fietsen uitgeknipt en opgeplakt op je verlanglijstje in school. De puzzels hadden ook wel iets: je bent er absoluut niet goed in, maar doet het wel dolgraag. Nonkel Staf ook, blijkbaar :-p
We hebben er heerlijk gegeten, zoals altijd, en gezellig zitten kletsen over vanalles en nog wat. Jij was vrij moe, maar hebt toch een en ander gegeten, en vooral heel lief gespeeld. Nonkel Staf en ik hebben dus met de puzzels gespeeld, opa heeft je voorgelezen, je hebt met zowat iedereen zitten knuffelen en spelen… Tegen vier uur zijn we nog even op bezoek gegaan bij tante Els in het rusthuis iets verderop, en daarna richting huis. Toen ik thuis kwam uit het koor zat jij al braafjes in je bed, zonder een kik te geven, vertelde papa.

Maandagmorgen was het enkel ons tweetjes: papa was voor drie dagen naar een congres in Parijs, en was heel erg vroeg vertrokken. Ik moest niet naar school, en kon ons rustig klaarmaken, ontbijten, en nog netjes op tijd zijn.  Vandaag had datzelfde scenario zich kunnen herhalen, ware het niet dat ik jou liever zo lang mogelijk liet slapen, en me er voor een keertje niet aan stoorde dat je te laat was.

UPDATE: Om half twee ging de telefoon: de secretaresse van jouw school wist me te vertellen dat je nauwelijks gegeten had, en op dat eigenste moment lag te slapen in een bedje bij tante Mireille. En of ik je niet wou komen halen omdat je eigenlijk toch wel ziek was. Toen ik aan de kleuterrefter aankwam, zat jij net verdwaasd voor je uit te kijken op een bedje, je was net wakker geworden na een stevige tuk van een uur. Zodra je me zag, gingen de armen op, en klemde je je rond mij, je hoofdje op mijn schouders. Op zich al teken genoeg dat er iets scheelde. Tante Mireille vertelde ook nog dat je vlak na het eten bijna 40° koorts had, en dat ze je daarom in bed had gestoken. Toen ik je kwam halen, had je geen koorts (meer), maar je was toch duidelijk niet helemaal in de haak.
Toch had je thuis geen zin om te slapen: je viel er precies door, en speelde honderduit met kussens en fietsjes en kaartjes en… Toch heb je op een bepaald moment moeten overgeven, maar dat was eerder van het hoesten dan wat anders. Gelukkig had je een handdoek bij de hand, en was de schade heel beperkt. Al je eten was er wel opnieuw uitgekomen, samen met het koekje dat je intussen had gekregen. Je had er echter geen last van: na opruim speelde je gewoon verder.
Toen heb je nog een tijdje rustig naar tv zitten kijken, en heb je een chocomelkje gedronken. Ik vond dat geen goed idee, maar er was geen zeggen aan. En ja hoor, je had aan tafel een halve boterham naar binnen gewerkt en zat honderduit te tateren, toen er plots bij een hoestbui alles weer uit kwam. Ik had gelukkig de reflex je op te pakken en boven de pompsteen te houden, dus opnieuw was de schade miniem. Jij huilde van het ongemak, maar voelde je echt niet slecht.

Ondertussen lig je al een dik half uur in bed, en ben je nog steeds zwaar aan het hoesten, ondanks een stevige lepel hoestsiroop. Ik heb echt medelijden met je, maar weet niet wat ik eraan zou kunnen doen. Arme arme jongen… Als het morgen niet beter is, toch maar weer eens naar de dokter. Op den duur ga je nog immuun worden voor dit soort antibiotica, snoetje…

Van feestjes, ziekenhuizen en steunzolen

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest, Lang verhaal, Pis- en kakverhalen, School, Ziek — Mama om 11:02 pm op Sunday, December 3, 2006

Tsja, dit wordt wellicht weer een erg lang verhaal, aangezien er zoveel is gebeurd sinds mijn laatste berichtje.

Ik moet al de foto’s raadplegen om te weten wat we weer allemaal hebben uitgespookt. In jouw geval is dat letterlijk op te vatten: je bent een klein spookje! Ik heb enorm moeten lachen: op een bepaald moment was ik rustig aan het werken aan mijn PC, en jij was met papa je pyama gaan halen. Plots hoor ik een groot gegiechel en een ge-stttt! de trap afkomen. Ik doe uiteraard alsof ik niks hoor, en werk rustig verder. En wat zegt er plots boe naast mij, waardoor ik verschrikkelijk verschiet? Twee spoken! Je viel bijna omver van het lachen toen ik “verschoot” :-)

Enfin, ik was gebleven bij het einde van de herfstvakantie, toen ik jou weer ging oppikken in Zomergem. Oorspronkelijk ging je maar tot vrijdag blijven, maar ik heb oma heel diep in de ogen gekeken, en gevraagd of je soms nog een nachtje langer mocht blijven zodat papa en ik nog samen konden gaan eten. Ze moest lachen, en stemde toe. Toppunt is dat ik me die avond alles behalve goed voelde, zodat we ook het restaurant hebben afgebeld. Al bij al was ik wel blij dat jij er niet was: ik voelde me gewoon slecht. Zaterdag ging het al wat beter, en ben ik jou kort na de middag komen halen. Zoals altijd was je blij me te zien, maar had je het dik naar je zin gehad in Zomergem. Jullie waren samen naar omoe geweest (waar je haar een boterkoek had afgeluisd), naar verschillende winkels, en hadden vooral veel gespeeld. Je vond het trouwens niet erg om nog voor één keertje in een klein bedje te slapen, maar ik vrees dat dat de volgende keer geen waar meer zal zijn. Mijn kleine jongen wordt groot, jaja.

Zondag werd weer een hele onderneming: zoals altijd aten we ’s morgens versgebakken boterkoeken en croissants - één van de weinige momenten trouwens dat jij altijd compleet zwijgt, het valt me telkens weer op - speelden we een hoop, bouwde jij nog maar eens met alle kussens uit de zetel een grote berg (die jij trouwens om onbegrijpelijke redenen je kelder noemt), en maakten we ons tegen half vijf klaar om te vertrekken. We waren uitgenodigd op het geboortefeestje van je neefje Alexander, en je kreeg daarom je mooiste kleertjes aan. Het was in dezelfde feestzaal als het trouwfeest van nonkel Jeroen en tante Delphine, en papa en ik reden dan ook op automatische piloot. Pas toen we aan de feestzaal zelf stonden, viel ons te binnen dat dat de verkeerde was, en vlak bij het ouderlijke huis van Delphine. Een en ander resulteerde erin dat we pas tegen zes uur in de feestzaal aankwamen, een pak later dan bedoeld. Het grappige was, dat Sepp en Sofie achter ons aan waren gereden, en dus ook verkeerd en te laat waren, en dat we hen eerst niet eens hadden opgemerkt!
Hoe dan ook, toen we er eenmaal waren, was jij in je sas: er stond een springkasteel! Gelukkig maar, want er was gigantisch veel volk en immens veel kinderen, en anders was je gegarandeerd al na vijf minuten lastig beginnen doen door de drukte. Nu konden we dat nog rekken tot pakweg zeven uur. Toen was je hondemoe, had je last van het vele volk, en kreeg je vooral ook veel honger. De hapjes op de receptie waren overvloedig, maar niet echt geschikt voor kleine jongetjes. Gelukkig hadden we noodrantsoenen mee in je ‘handtas’ - dat is de naam die je aan je blauwe zak geeft, waarin altijd wel reservekleren zitten, natte doekjes, een paar koekjes en een flesje water. We waren trouwens amper een paar 100 meter ver op een grote dubbele baan, toen jij met de mededeling kwam dat je moest plassen. Toch maar het zekere boven het onzekere gekozen, en een noodstop gemaakt. Je mocht langs de kant van de weg in het gras plassen, en vond dat nog best leuk ook. Thuis kreeg je nog snel een boterham, en ging je dadelijk in bed: je was doodop.

De juf kon dat de volgende dag trouwens wel zien, zei ze: je was hangerig en wilde voortdurend slapen. Tsja, een zwaar weekend gehad, he kleintje!

Maandag kreeg ik een telefoontje van dokter Rijckaert, de kindergastro-enterologe van het UZ die jou onder haar vleugels heeft genomen. Ze had jouw geval nog eens besproken met de heren professoren van de dienst, en ze vonden het heel erg bizar dat het probleem van je diarree zo persistent bleef, terwijl je er precies toch geen last van had. Daarom wilde ze dat we even langskwamen in het ziekenhuis voor een bloedafname, en ook om een pot te komen halen voor een 24-uurs urineverzameling. Ik hield mijn hart al vast: hoe gingen ze er in hemelsnaam in slagen om een naald in jou te steken zonder dat je moord en brand ging schreeuwen en de hele boel op stelten zetten? Ik had je wel al voorbereid op het feit dat je een spuitje ging moeten krijgen, dat kende je namelijk van mijn hormoneninjecties. Ik had je ook beloofd dat het niet erg ging zijn, maar dat het misschien een heel klein beetje pijn kon doen.
Op het moment zelf, de eerstvolgende woensdag, kon ik je compleet afleiden, voelde je het prikje in je hand nauwelijks, en keek je gewoon even wat die verpleegster aan het doen was. Je gaf gewoon geen kik, en vond het ook helemaal niet erg. Ik glom van trots, want ook de verpleegster was onder de indruk. Hehe.

De volgende dag kwam je alweer in een doktersomgeving terecht: we mochten je steunzolen ophalen bij podoloog Kenneth. Ook daar had ik je uitgebreid op de hoogte gebracht van wat je mocht verwachten. Het hielp wel dat je het begrip steunzolen wel kende omdat ik er zelf ook heb, en je me die dingen al regelmatig hebt zien versteken van het ene paar schoenen naar het andere.
Toch schrok ik toen ik ze zag: ze waren wel heel erg hoog, en gingen de stand van je voetjes wel heel erg grondig veranderen. Kenneth waarschuwde me dan ook: het zou best kunnen dat je erover ging klagen, dat je voeten pijn gingen doen, of je knieën, en dat je kramp kon krijgen in je kuiten. Hij raadde me aan je geleidelijk aan te laten wennen aan die dingen, en ze dus na een paar uur al uit je schoenen te halen de eerste dagen. Opnieuw vreesde ik dus het ergste, en opnieuw verbaasde je me, kleine snoet. We legden ze in je schoenen (nieuwtjes trouwens, hoge waterdichte oranje hippe dingen waar je gek van bent) en trots stapte je rond, zonder een kik te geven. Je vond het helemaal niet erg, zei je.
De volgende dag gaf ik toch maar een briefje mee voor de juf, met de vraag het in de gaten te houden en de steunzolen er ’s middags toch uit te halen. Toen ze dat rond de middag dan ook wilde doen, protesteerde je, en zei je dat ze helemaal geen pijn deden. Pas na enig aandringen mocht ze ze er toch uithalen. Op vrijdag weigerde je resoluut: je vond ze goed en ze moesten blijven. Ze heeft ze dan ook maar laten zitten, en sindsdien draag je ze onafgebroken.
Het is ons wel opgevallen dat je zekerder stapt, en dat je ook minder valt. Wellicht voel je zelf ook de stabiliteit die ze jou geven. Ik ben in elk geval dolbij dat je ze accepteert, en dat we dus de mogelijkheid krijgen jouw voeten te corrigeren.
Lieve lieve schat van me!

Volgende pagina »