Het is acht uur en je ligt net in je bedje, doodop, veronderstel ik. Ik heb je net een half uur uitgebreid laten badderen (kon ik opruimen ondertussen) wat je met volle enthousiasme hebt gedaan. Je geestdrift was nochtans beneden niet bepaald groot: je was al een hele tijd aan het huilen en het neuten, en je hebt niet veel van je melk gedronken. Boterhammetjes waren er goed ingegaan, tot het je plotseling inviel dat er zoiets als pibo bestaat. Plots was de kaas niet goed genoeg meer. Met veel moeite heb je toch nog het merendeel van de kaas opgegeten, met lange tanden, en daarna kon ik de boterham met hagelslag niet vlug genoeg gesmeerd krijgen.
Dat badje was nodig: we zijn na je vieruurtje naar de Colruyt getrokken, waar je een gratis Actimelletje hebt gekregen. Ik heb het je uiteraard niet gans laten uitdrinken, maar van de helft die je wél kreeg, is zowat de helft in je T-shirt verdwenen. Ik heb dan maar een pakje servetten gekocht en je wat drooggedept. Zucht. Het waren nochtans al verse kleertjes van deze namiddag, want we hadden een kak-incidentje gehad. Ik had een poging ondernomen om je na de middag nog wat te laten slapen (je was behoorlijk vervelend), maar heel vlot ging dat niet: je bleef babbelen en spelen, en na een half uurtje wou je er duidelijk weer uit. Je begroette me met een enthousiast: ‘Kaka ! Potje !’ Ik kon uiteraard niet anders dan gehoor geven aan jouw geestdriftige oproep, temeer je toch ooit zal moeten leren dat potje te gebruiken. Ik stroopte je je broek af, deed je luier uit, en… zette je, besmeurd met kak, op je potje. Ook daar kan je niet stilzitten, dus dat besmeurde werd er niet bepaald beter op. Ik had me al verzoend met het idee dat ik de hoes van je luierkussen ging moeten verversen, maar ook je T-shirtje en je hemdje waren al betrokken in het kakfestijn. En toen vond je er niet beter op dan heel uitbundig met je beestje te zwaaien, netjes langs je plassertje en alle kak heen natuurlijk.
Die kleertjes zijn ondertussen gewassen, en je beertje hangt nog aan de wasdraad want die droogt niet zo vlot. En zo blijft een mens bezig natuurlijk.
Deze middag heb ik ook al de salontafel, nieuw van gisteren nota bene, moeten afwassen: je was nogal driftig aan het tekenen geslagen, en waar je doorgaans netjes op je papier blijft, was deze keer de verleiding té groot. Ik denk dat ik trouwens een 20tal tiktaks heb getekend voor jou. Heel even had ik gedacht dat je passie voor uurwerken afgenomen was, maar niks is minder waar. Je bent niet geïnteresseerd als ik bomen, of huisjes, of bloemen, of eigenlijk om het even wat teken: je enige verzoeknummer is telkens weer ‘Tietak !’ Ik heb er zelfs op je handjes getekend, en die zit je dan nonstop te bekijken en zelfs kusjes te geven. Ik hoop dat het toch een keertje overgaat, kleine muis !

Je eerste week bij Nice zit er alweer op, en vrijwel elke dag kom je wel met nieuwe woordjes af. Het gaat razendsnel nu. En je zit ook alweer stevig in je ritme: je wil alweer om zes uur eten, in plaats van half zeven of zelfs zeven, en ook ’s middags is het alweer vroeger dan tijdens de vakantie.

Gisteren heeft papa voor je moeten zorgen: overdag was je wel bij Nice, maar rond half zes, het uur waarop ik je doorgaans ga halen, zat ik nog volop in een vergadering op school. Toen ik thuiskwam, peddelde je al in je pyama rond, en werd ik met open armen en een gigantische glimlach begroet. Je ziet je mama toch duidelijk graag, liefje.

Donderdag was dan weer een specialere dag. We beleven momenteel de nazomer van de eeuw: 28 graden en volop zon (mocht ook wel, na de mottige zomer). Midden op de dag ging dan ook mijn telefoon: oma aan de lijn, die vroeg wanneer ik gedaan had met lesgeven, en of ik het dan niet zag zitten om met jou opnieuw te gaan zwemmen bij Marc en Annemie. Tegen half vijf kon ik wel bij haar zijn, en gezien de kleffe warmte zou het dan nog zeker goed genoeg zijn om te zwemmen. Jij vond dat ook wel, maar je was niet echt… in vorm, leek het wel. Je deed niet volop mee, schaterde niet en zo. Eén en ander werd duidelijk toen je naar de kleren en mijn tas liep, en om een koek vroeg. Ik was alweer vergeten dat je vieruurtje bij Nice niet om half vijf ligt, maar wel om half vier. Een koek later zat je wel uitbundig te spelen met oma :-p
Rond zes uur hebben we je dan met enig tegengespartel uit het water gevist, afgedroogd, aangekleed, in de auto gezet, en zijn naar omoe en opoe gereden. Daar moest je alweer gevoederd worden, maar verder ging je toch wel op ontdekkingstocht uit. De vliegendeuren in de veranda bleken fijn speelgoed te zijn, maar verbleekten bij de kruiwagen, zeker toen jij erin mocht zitten en oma met je rondreed. Yep, l’histoire se répète ! Je hebt ons ook geholpen bij het plukken van bloemen: elk bloemetje ging je naar oma en omoe dragen, terwijl opoe in verwondering zijn hoofd schudde.

De rest van de week was eigenlijk niks speciaals, denk ik. Voor mij was het de eerste volle week werk, en dus voor jou de eerste volle week bij Nice. En je vond het best leuk: opnieuw al dat speelgoed, en opnieuw die speelkameraadjes.

Vorige week zondag was wél speciaal: jouw opa verjaarde, en dus gaven Jeroen en Delphine een barbecue bij hen thuis, op het grote nieuwe terras. Ik was wel eerst bang voor jou, omdat er nog geen balustrade rond het terras staat, maar de boordsteen en onze waarschuwingen waren voldoende om jou op een veilige afstand te houden. Het was een fijne dag, alleen wilde je niet slapen: je vroeg er telkens zelf naar, maar zodra je in dat bedje lag, begon je te brullen en zweeg je niet meer. Arme jongen…

Nog een paar losse dingetjes:

* Je kan echt soms heel duidelijk maken wat je wil. Zo waren we op een bepaald moment buiten aan het spelen: jij zat in je zandbak, en ik was was aan het ophangen of zo. Plots kwam je naar me toe: “Naash”. Niet-begrijpend keek ik je aan. Jij herhaalde het woordje, duidelijk iets vragend. Toen ik mijn hoofd schudde en zei dat ik je niet begreep, herhaalde je met aandrang “Naash !”, nam me bij de hand en trok me mee naar binnen, en stopte me het doekje in de handen dat nog op de salontafel lag. Daarop wees je naar je gezichtje, en herhaalde “Naash”. Pas toen drong het tot me door: er zat blijkbaar zand in je neusje dat vreselijk op je zenuwen werkte, en je wilde dat ik je neusje schoonmaakte. Zodra ik dat dan ook gedaan had, lachte je naar me, zei: “Taaaaatie !” en rende weer naar buiten. Hoofdschuddend keek ik je na, en volgde je dan maar.

* Je hebt een hele leuke gewoonte opgedaan. Enfin, ik vind ze toch leuk, maar ik weet niet of je papa ze wel zo erg kan appreciëren. Ik had namelijk al de tafel gedekt voor onze broodmaaltijd ’s avonds, maar papa was nog steeds aan het werk. Ik had hem al laten weten dat we gingen eten, maar waarschijnlijk wou hij eerst nog iets afwerken. Toen ik aanstalten maakte om jou in je stoel te zetten, keek je met je grote blauwe ogen vragend naar me op: “Papa ?” “Papa is nog boven, hij is nog aan het werken.” Jij antwoordde niet, maar ging met gedecideerde stap naar de deur van de traphal, duwde die open, ging onderaan aan de trap staan, en riep: “Papaaaaaaaaaa ! Paaapaaaaaaa !” Ik lag dubbel van het lachen, maar effectief: even later stond jouw papa beneden. Aan jouw sirenenlokroep kan nu al niemand weerstaan, wat zal dat later met de meisjes worden ?

Gisteren was papa ziek, het begin van een griep, of een forse verkoudheid, zo je wil. In elk geval was hij het equivalent van een natte dweil. Eén die veel sliep, wel te verstaan. Ik heb je daarom zoveel mogelijk uit zijn buurt gehouden, zodat hij kon uitrusten. Zelf had je nochtans niet veel zin om te slapen gisteren, terwijl je de hele week bij Nice al flink hebt geslapen. Daarom zijn we ’s morgens eerst samen in het grote bad geweest, een waar festijn voor jou. Na een heel kort slaapje en een portie gehuil trokken we richting Delhaize, waar je je ogen uitkeek naar alle mensen die passeerde, want druk was het er wel. Ik had ook een bon gekregen voor een professionele kinderfotograaf, dus heb ik daar je foto laten nemen. Wel jammer dat je oogjes zo rood zagen (vermoeidheid en het huilen) en dat nog steeds twee muggenbeten je gezichtje ontsieren. Dinsdagavond had ik namelijk je muggennet weggedaan, omdat je ermee begint te spelen, en ik dacht dat de muggen het nu wel voor bekeken hielden. Niet dus. Er moet ofwel een hele familie gezeten hebben, ofwel één bijzonder hongerige mug met slecht karakter. Ze heeft je onder andere net onder je oogje gestoken, zodat het leek alsof je gevochten had, op zijn minst.
Rode bietjes gingen vlot binnen gisteren, en toen wou je nog wel eventjes slapen. Eventjes maar. Toen heb ik je maar in je buggy op sleeptouw genomen richting videotheek en wereldwinkel. Nu je stevig recht kan zitten, hou je ongelofelijk veel van wandelingen in je buggy. Ik probeer dan ook je zoveel mogelijk af te halen bij Nice in je wandelwagen, da’s goed voor mama ook. Fruitpap was uiteraard gisteren niet aan de orde, maar Petit Gervais Baby is blijkbaar wel lekker. Je eet er doorgaans toch twee van op, ook bij Nice. Moest ik je er drie geven, je zou ook niet protesteren, denk ik. Daarna hebben we nog wat gespeeld, heb jij nog wat liggen brullen in je bedje, en tegen zes uur heb ik je de borst gegeven boven in ons grote bed, want papa lag te slapen hier in de zetel. Na afloop was je zodanig goed gezind dat ik je heb doen schateren ! Je vindt het heerlijk als ik op je buikje blaas, in je armpjes hap of in je zij kriebel. Je lag zodanig te kraaien en plezier te maken, dat je je plots verslikte, plat op je rugje. Een hoestbui volgde, en … een fontein van melk, yoghurt en bietjes ! Het leek wel aardbeimilkshake, het rook behoorlijk anders. Prompt zette je het op een huilen, want het spul zat overal: in je oogjes, je oortjes, je haar, je nieuwe pulletje, ons bed… Ik zuchtte, nam je op, en stak je dan maar weer in je badje. Erg vond je dat niet, je was alleen heel erg moe. Pyamaatje aan, en tegen kwart voor zeven hoorde ik je al niet meer, je sliep rustig doorheen het zachte gemiauw. Yep, gemiauw, eindelijk Er woont opnieuw een katje bij ons, een pikzwart klein mormeltje dat hopelijk ooit zal luisteren naar de naam Raspoetin. Momenteel leeft het onder het bed in de logeerkamer, en miauwt er angstig om zijn mama. Jij begrijpt er niks van en luistert met grote ogen naar het gemiauw. Wacht tot het wat minder schuw wordt, dan heb je weer een speelkameraadje om uitbundig naar te zwaaien en te kraaien. Wedden dat Catullus jaloers wordt ?

Ik weet niet waar jij dat virus vandaan gehaald hebt, maar het is er een met een slecht karakter ! Papa en mama zijn namelijk allebei ook plat gegaan…
Dinsdagnacht wou je perse rond half twee je flesje, er was geen doen aan. Een halve fles was ook niet genoeg, je moest en zou een hele fles leeglebberen. Ik begrijp wel dat je honger had, je was per slot van rekening je maaginhoud al helemaal kwijtgespeeld. Met een bang hartje legden we je terug in je bedje, en ja hoor, een kwartier later hadden we weer prijs ! Gelukkig was tegen dan onderlakentje 1 al gewassen en gedroogd, zodat ik nog maar eens je bedje ververste, samen met je pyama, je slaapzak, je lakentjes en je dekentje. Beertje nummer 3 werd erbij gehaald, en jij mocht mee naar beneden, een beetje rechtop zitten en spelen. Tegen een uur of drie mocht je weer naar bed, maar je bleef rusteloos, zodat ik in het logeerbed heb geslapen met beide deuren open om onmiddellijk bij jou te zijn. Je sliep half en lag nonstop te kreunen. Tegen half vijf ben ik dan toch weer bij papa gekropen, maar je werd toch nog een paar keer wakker, en tegen half zeven wou jij weer eten. Zucht. Ik voelde me zo verschrikkelijk dat papa jou heeft gewassen en bij zich heeft genomen, en mij heeft laten slapen. School ging er niet dood van, zeker ? De hele dag door was je niet echt lastig, en heb je vooral veel geslapen, gelukkig. Tegen ’s avonds bleek dat je behoorlijke diarree had, dus dat werd nog maar eens bedjes verversen (god ik heb gewassen die dagen !) Je sliep weer heel onrustig, maar je sliep toch, al heb je me toch een paar keer wakker gemaakt. Je hebt die dag op melkvoeding geleefd, we wouden je darmpjes niet overbelasten met vaste voeding.
Donderdag ging je weer naar Bernice, toog papa aan het werk, en ging ik richting school. Hmm, bad idea. Het eerste lesuur ging prima, het tweede al heel wat minder. Ik dacht eerst dat het lag aan slaaptekort, niks wat een leuke klas leerlingen en een goeie kop koffie niet zouden verhelpen. Mis poes. Tegen elf uur lag ik zowat op apegapen, ben ik maar naar huis gegaan, flink overgegeven, en bedje binnen. De hele dag heb ik geslapen, afgewisseld met overgeven en toiletzitten. Papa zat voor een vergadering met klanten in Brussel, en reed zich vast in een gigantische file. Pas tegen zes uur is hij je kunnen gaan halen bij Nice, want ik zag het niet zitten om veel mijn bed uit te komen. Jij voelde je prima, maar papa zag tegen dan ook witjes om de neus, en installeerde zich in de zetel. Je had ons moeten zien: allebei op de tanden bijtend om jou je slaapkleertjes aan te doen en in bedje te leggen. En toen kwam de wet van Murphy: jij die altijd zo flink slaapt, zag het deze keer niet zitten, en wilde perse spelen. Nog tot negen uur heb je beneden gezeten (met een paar slaappogingen tussenin) terwijl papa als een blok lag te slapen en ik met de emmer bij me zat. Toen je eindelijk goed en wel sliep, heb ik maar hetzelfde gedaan.

Vandaag voelen papa en ik ons allebei nog behoorlijk flauwtjes, maar jij was alweer de happy parkiet. Maar best dat jij er niet zo van afziet als wij.

Het is echt druk geweest afgelopen week, pitoe. Ik heb onder andere mijn computer moeten herinstalleren (was dringend nodig, het ding kreeg slakallures) en daardoor heb ik niet kunnen schrijven naar jou. Nu is het zondagvoormiddag en lekker rustig, want jij zit bij papa boven, en ik hier beneden in mijn bureau. Je houdt ervan op steeds wisselende plaatsen te zitten, zodat je steeds nieuwe dingen hebt om naar te kijken en nieuwe spullen om mee te spelen. Speelgoed heb je anders wel genoeg: je vergaat er bijna in ! Toch koop ik zelf niks: je krijgt alles van je nonkels en tantes :-p. Alleen je badspeelgoed heb ik zelf aangeschaft: een knalgele badeend, een familie walvissen, een bekertje, en dan heb je nog een dikke rubberen spin die ik ooit heb gekregen van Nathalie in lang vervlogen tijden. In je kleine badje heb je meer dan voldoende aan je eend en je bekertje, maar vorige week is papa voor het eerst met jou in het grote bad geweest ! Jij zat in de badstoel tot aan je okseltjes in het water, en maar plonsen ! Gisteren heb ik hetzelfde gedaan, en vooral de douchekop intrigeert je: zo’n blinkend ding waar dan nog water uitkomt ! Zoals alle andere nieuwigheden wil je het ding dan in je mondje stoppen, maar krijg je water binnen en moet je verschrikkelijk hoesten.
Dat hoesten ben ik onderhand al een beetje gewoon: je hebt een stevige verkoudheid te pakken, en sniffelt, snuift en kucht als een oude hond. Verder laat je het niet aan je hartje komen hoor: je bent even actief en vrolijk als anders. Ook je eetlust laat je er niet door bederven, al eet het soms niet makkelijk met een verstopte neus. ’s Middags ben ik soms bang dat je gaat ontploffen - of dan toch overgeven achteraf: je eet zowaar een hele ontbijtkom patatjes (of rijst of wat het ook is) leeg. Aanporren hoeft echt niet, wel integendeel: je mondje gaat soms sneller weer open dan dat papa of ik het eten kunnen aanvoeren. Ook Nice bevestigt dat, zeker als het witloof of rode bietjes zijn. Ging het maar zo vlot bij de fruitpap… Daar heb je nog steeds geen zin in, en ik heb al een hoop soorten en combinaties geprobeerd. Even dacht ik deze week dat ik het gevonden had: ik had een Compotine (een klein potje vruchtenmoes van verschillende soorten fruit) opgewarmd, en dat bleek je al lekkerder te vinden: met enig aandringen at je het helemaal leeg. ’s Avonds echter… Tegen een uur of twaalf, toen je toch al een paar uurtjes in bed lag, begon je plots te huilen, en behoorlijk hard. Nu gebeurt dat soms nog, en dan zit er een windje verkeerd, of heb je slecht gedroomd, of ben je je tuutje kwijt. Ik viste je uit je bedje en nam je sussend in mijn armen, maar het beterde niet of nauwelijks. De armen van mama zijn doorgaans nochtans een wondermiddel… Het was duidelijk je buikje waar het mis ging. Ik heb je dan maar ‘gethermometerd’, en na een hoop lucht die eruit kwam, voelde je je blijkbaar al wat beter. Je ging terug je bedje in. Een half uur later: zelfde scenario. Je huilde opnieuw van ellende. Nog maar eens de thermometer bovengehaald, en ook deze keer kwam er een behoorlijke hoop naar buiten. Kalmeren deed je echter niet, of toch niet echt. Ik zat in het gele zeteltje in je kamer, in het halfduister, met jou op je buikje boven op mijn buik, je hoofdje in de plooi van mijn arm. Doorgaans is dat voldoende om weerspannige buikjes klein te krijgen, maar niet deze keer. Je dommelde in, om dan na vijf minuten weer met een huil wakker te schieten. Als ik je dan suste en over je buikje wreef, werd je wel weer rustig… tot weer vijf minuten later. Uiteindelijk ben ik maar in het logeerbed gekropen - papa mist zo al genoeg slaap, en ik loop ook moe - met jou in mijn armen of zelfs boven op mij. Op die manier kon ik ook platliggen, kreeg ik het opnieuw warm, en kon ik je toch telkens opnieuw geruststellen dat mama er was voor jou. Uiteindelijk, tegen een uur of twee, ben je echt in slaap gevallen en kon je opnieuw je bedje in, en ik in het mijne. Vreselijk fruit… Op aanraden van Nice - want ook zij krijgt je niet meer dan een paar happen fruit gevoerd - ga ik straks eens Petit Gervais Baby proberen. Eens zien wat dat geeft. Gisteren heb je nochtans een halve geplette banaan opgegeten, niet met volle goesting, maar toch.

Ik denk dat het niet al te lang meer zal duren voordat je begint te kruipen. Je doet toch verwoede pogingen in die richting, en eindigt altijd met een huilconcert uit pure frustratie. Als papa of ik in de zetel zitten met jou op schoot, dan kruip je alle richtingen uit: je wurmt je in de gekste bochten en posities om toch maar bepaalde dingen te kunnen pakken, en schatert als je over ons heen mag klauteren. Je hebt alleen nog het kruipmechanisme niet door: dat poepje gaat nog niet de lucht in. Ik ben eens benieuwd wat ons nog te wachten staat als het je wel lukt. Erger dan wat de hond in zijn apenjaren heeft uitgespookt zal het wel niet zijn, zeker ?

***

Het is nu late namiddag, en jij ligt alweer in je bedje. Je was uitgeput, en dat kan niet missen ook ! We zijn naar oma Annemie en opa Koen geweest, en ook je twee nonkels waren daar met Sarah en Delphine. Eerst heb je geloof ik wel anderhalf uur geslapen, en daarna was je zo’n blije baby ! Er is ongelofelijk met je gespeeld geweest: je bent blijkbaar gek van Delphine, en daarna heeft Roeland met je zitten spelen met een sierkussen, waar floshkes en opgenaaide bloemen op staan die je kon pakken. Alleen jammer nog dat het allemaal gebroken wit was, felle kleurtjes hadden het nog leuker gemaakt. We hadden je boerderij meegenomen, en je vond het maar wat leuk dat iedereen de dierengeluiden zat na te doen. Ook in de nek zitten van je papa was heel erg plezant, zeker toen peter Jeroen je nog een handje kwam helpen. Je bent van de ene naar de andere gegaan, overal werd je dooreengeschud, aangemoedigd om te kraaien en te schateren, aangevuurd om te spelen met de gekste dingen, je hebt over iedereen heen geklauterd enzovoort. Ik denk dat je het gewoon heerlijk vond, al die aandacht. Na verloop van tijd werd het welletjes, en toen je dan na de autorit - vandaag voor het eerst in de autostoel, en niet langer in de maxicosi - je bedje zag, was je meteen verkocht. Je bent een heerlijke baby, Wolfje !