Plassen

Gecategoriseerd onder: Pis- en kakverhalen — Mama om 9:56 pm op Wednesday, January 2, 2008

Dat stralen was daarnet een heel pak minder, Wolf De Waele!

Ter verdediging: je was inderdaad echt wel moe, en je had al een tijdje je pyama aan, maar zonder luier.
Je zat naast me in de zetel terwijl ik een kabouterverhaaltje voorlas, en plots kijk je me strak aan. Ik stop even met lezen, en je zegt verwijtend: “Maar mama, ik heb al mijn pyama aan en je bent vergeten mij een pamper aan te doen, en nu heb ik al pipi gedaan!”

En jawel, het donkerblauw van je pyamabroek werd stilaan nog veel donkerder. Kijk, toen ben ik uit mijn krammen geschoten. Ik zeg je al tijden dat je naar toilet moet gaan in plaats van je luier te gebruiken, maar blijkbaar vind je die luier gewoon veel gemakkelijker, en ben je te lui om naar het toilet te lopen.
Ik heb je onmiddellijk richting toilet gestuurd, papa is toegesneld om je op te vangen en heeft je onder de douche gezet, en ik ben dan maar het plasje in de zetel beginnen opdeppen. Uiteraard was je flink aan het huilen, maar dat vond ik maar verdiend ook. Je bent bijna vier jaar, Wolf!

Hopelijk heeft het een beetje een indruk nagelaten, en begin je er nu wél rekening mee te houden. Anders zitten we binnen tien jaar nóg met een nachtluier. Pruts!

Plezier

Gecategoriseerd onder: Lang verhaal, Logeren, Pis- en kakverhalen, School, Spelen — Mama om 10:53 pm op Monday, November 26, 2007

Wolfje,

vorig weekend heb je de tijd van je leven gehad! We zijn met Delphine, Pieter, Marthe en Victor voor een lang weekend naar Center Parcs getrokken. Dat was voor jou niet de eerste keer, wel de eerste keer dat er een speelkameraadje mee was. We zullen het geweten hebben!

Op vrijdag hadden we het rijk voor ons alleen: we waren er tegen twee uur, hebben ons rustig geïnstalleerd in het huisje, daarna een wandeling gedaan door het park en de Market Dome (pasjes vergeten voor het piratenschip), gegeten, en tegen zeven uur lag jij in je bed.
Pas rond half tien kwam Delphine toe met de kinderen: haar apotheek was open tot zeven uur, vandaar. Uiteraard werd je wakker, en toen was het hek van de dam: je was meteen door het dolle heen, en vond het kweetniehoewijs dat Marthe bij jou in de kamer ging slapen. Na een waarschuwing of vijf omdat jullie bleven praten en lachen, wilde ik je naar ons bed sturen, maar toen wilde Marthe niet alleen slapen, en jouw belofte dat je stil ging zijn, hielp ook niet meer. Resultaat: jij hebt alleen in je kamer geslapen, terwijl Marthe bij Delphine sliep.
De volgende morgen bruiste je van energie, net zoals Marthe en Victor. Na het ontbijt zijn we die energie gaan uitwerken in de Discovery Bay, ofte het piratenschip. Dat is een enorme hal met tropische planten, een hoge hangbrug, water, glijbanen, klautertoestanden, zand… Het lijkt inderdaad wel een piratenschip dat aangespoeld is op een tropisch eiland. De temperaturen waren er ook naar: op de hangbrug was het zeker 30 graden! Papa liep met jou en Marthe het hele complex rond, van de ene glijbaan naar de andere, over de brug, naar de kooi, door het zand, langs het waterdoolhof, en jullie vonden het ronduit ‘keicooltof’, zoals je het zelf uitdrukte. Af en toe kwamen jullie bezweet langs het tafeltje waar ik met de jassen (het was buiten amper 5°) en de kleine Kobe post had gevat, om iets te drinken, maar lang duurde dat nooit: er moest gespeeld worden! Delphine liep intussen op haar eigen tempo rond met de tweejarige Victor.

Met enige moeite konden we jullie na verloop van tijd overtuigen om toch weer die dikke jassen en mutsen aan te trekken (’Maar mama, ik zweet zo hard!’) en in het huisje een boterham te eten. Jullie waren eigenlijk al doodop en aan wat rust toe.

Na de middag mochten jullie dan wat tv kijken en rustig spelen, tot Pieter arriveerde (die had die ochtend moeten werken). Rond een uur of vier ging het dan richting waterpret. Tot onze verbazing was het daar een pak minder warm dan in het piratenschip, en ook het water was niet optimaal van temperatuur te noemen. Opnieuw pikten we een tafeltje als basis, en wég was jij, met papa. Ik bleef achter met Kobe, die een zwempampertje aanhad en zijn eerste zwembadervaring opdeed, lekker dicht en warm tegen mama aan.
Opnieuw was je weer helemaal opgewonden: de stroomversnelling, de watervalletjes, het kleine glijbaantje… Aan de grote glijbaan moest je veel te lang aanschuiven, zei papa. Na ongeveer drie kwartier kwamen Delphine en Pieter zeggen dat ze er uit gingen: Marthe was helemaal verkleumd aan het klappertanden. Jij wilde nog even blijven, zodat ik Kobe in papa’s handen heb gestopt (die zat intussen in een waterproof maxicosi in een handdoek gewikkeld) en zelf even met jou ben rond gaan lopen: de steile korte glijbaan, een paar keer de stroomversnelling, en dat was dat.

In het huisje bleek meteen dat jullie moe waren: snel huilen, weinig kunnen verdragen… Toch heb je je daar van je beste kant laten zien, liefje, en ik was apetrots! We hadden namelijk een steengrill besteld voor die avond: een pakket voor vier volwassenen, en twee pakketjes voor kinderen. Ik geef het toe, ik had aan Victor niet gedacht omdat die toch nog vrij klein is. Ik had beter moeten weten… Qua eten was er inderdaad geen probleem, maar in zo’n fun box zat dus een voorgerechtje, een portie vlees, groentjes, een sandwich, een puddinkje, een drankje, een tekening en een setje potloodjes, en vooral ook een kinderei.
Al de rest was geen probleem, maar Victor wilde ook zo’n kindersurprise, en zette het op een brullen. Jij had toen zowat de helft van je ei opgegeten, en een klein figuurtje uit het ei gehaald, en… ‘Hier Victor, jij mag een stukje van mijn ei hebben’, en je gaf hem zowaar de helft van je kinderei. Toen Victor daarop nog niet helemaal kalmeerde, gaf je hem ook spontaan het speelgoedje, compleet met sussende woordjes en al.

Hoeveel driejarigen (ok, drie jaar en 8 maanden) zouden zoiets doen? Papa en ik zijn er vaak verbaasd over hoe weinig belang jij hecht aan je spulletjes. Niet dat je ze slecht behandelt, hoor, je geeft ze gewoon makkelijk weg, je doet er heel makkelijk afstand van.

Het slapen ging die nacht een pak beter: je hebt netjes met Marthe op één kamer geslapen zonder noemenswaardige problemen. Het was eerder Victor die niet stil te krijgen was, maar gelukkig sliep jij door het meeste van zijn gebrul heen.

Zondagmorgen is papa koffiekoeken gaan halen, hebben we allemaal samen rustig ontbeten, en zijn daarna rustig tot aan de kinderboerderij een eindje verderop gewandeld. Papa is thuisgebleven met Kobe, en heeft spaghetti gemaakt voor ons. Het was stralend weer, en dus zijn we een hele tijd op het kleine speeltuintje onderweg blijven hangen, waar Delphine de meest wijze foto’s heeft gemaakt. Jij was alweer in je element, en schaterde en deed onnozel dat het een lieve lust was. Alleen begonnen jullie moe te worden (alweer) bij het terugkeren.

Na de heerlijke spaghetti (en een paar rustigere momenten) zijn we dan maar opnieuw naar het piratenschip gegaan, met opnieuw hetzelfde patroon en hetzelfde gezweet. Het was eigenlijk geen moment te vroeg voor jullie toen ik pannenkoeken begon te bakken, jullie waren doodop. Pieter, Delphine, Marthe en Victor zijn dan na het eten vertrokken, en jij bent in je bed gegaan voor een stevige nacht broodnodige slaap.

Maandagmorgen hebben we gespendeerd aan rustig opstaan, ontbijten, de hele boel inpakken, om dan tegen half elf het huisje te verlaten en de auto opnieuw op de grote parking aan de ingang te zetten: we wilden nog eens naar het piratenschip met jou. Je zag dat compleet zitten, durfde al duidelijk een pak meer dan de eerste keer, wist er schitterend je weg, en amuseerde je te pletter. Het was er veel minder druk en een stuk minder warm dan de vorige keren, zodat we er eigenlijk allemaal meer van genoten. Daar hebben we dan ook iets gegeten, heb jij een hele toffe snoep gekregen (het principe van een grote lippenstift, met een berginkje voor een speelgoedje onderaan) waar je nog dagen mee gespeeld hebt, tot je hem grootmoedig aan een jaloers klasgenootje hebt gegeven, en dan zijn we maar naar huis gereden.
Snoet, je hebt er echt van genoten, dat konden we zo zien :-)

De dag daarna moest je in bruine kleren naar school: grootouderfeest! Alle vier je grootouders waren present, en dat vond je blijkbaar heel erg leuk. Blijkbaar was het thema deze keer ‘Goudlokje’, en moest jij een papa beer zijn, maar meer weet ik er ook niet van. Per slot van rekening ben ik een mama, geen oma :-p

Vorige week zijn we op oudercontact geweest bij je juffen, en ze waren ongelofelijk positief :-) Niet dat papa en ik veel anders verwacht hadden hoor! Ze vonden jou zeer beleefd, opgewekt, enthousiast, meewerkend, en vooral ook ‘een denker’. Je had je papa moeten zien glimmen van trots toen ze dat zeiden :-p Juf Annemie was ervan onder de indruk dat je al zo’n goed tijdsbesef had: je weet immers al wat ‘gisteren’ en ‘eergisteren’ betekent.
Alleen hebben we het er ook grondig over gehad dat je eigenlijk niet zo graag meer naar school gaat. Ik had je juffen er al een paar weken eerder over aangesproken, en ze gingen kijken wat eraan te doen viel. Je zegt me ’s morgens namelijk nogal vaak dat je geen zin hebt om naar school te gaan, en dat je liever bij mij en Kobe zou blijven… Als ik daar dan het geregelde huilen aan de schoolpoort bijneem, is de conclusie snel getrokken natuurlijk. Aan je juffen ligt het niet, zeg je, die heb je even graag als juf Hilde vorig jaar. Na lang navragen ontdekte ik dat het probleem voor een deel rond het eten draait. Vorig jaar zat je namelijk nog in het zonneklasje, een apart klein klasje voor de allerjongste etertjes, lekker rustig en met apart toezicht. Nu zit je met de rest van de hoop in de eetput, tussen de drukte, en jou kennende maakt dat wel een verschil. Je krijgt een half uur etenstijd, en dan gaat iedereen naar buiten, en wordt er afgeruimd. Ik vermoed dat je dan nog niet klaar bent met eten (hier thuis moeten we je ook altijd aanporren, en dan zijn er nog geen vriendjes om mee te spelen) en dat je met honger van tafel gaat. Soms kan je immers, als ik je kom ophalen om half vier, naar me toekomen en met een diepe zucht debiteren: “Maar mama, ik heb zo’n honger!” Dat lijkt me niet zo logisch als je pas ’s middags hebt gegeten, en dan nog fruit hebt gekregen in de namiddag. Ondertussen is dat probleem besproken met de juffen van toezicht, en mag je gerust nog wat langer aan tafel blijven zitten. Je weet dat nu zelf ook, en je bent er een stuk geruster in.
Verder heeft het feit dat je weet dat ik nog steeds thuis ben, er wellicht ook mee te maken dat je ook liever thuis zou blijven. In elk geval merken de juffen in de klas er niks van: je bent heel vrolijk en werkt prima mee. Nu, het lijkt een pak beter te gaan de laatste weken, hopelijk blijft dat nu ook zo.

Je blijft ook fantastisch met je broertje: aangezien hij meer en meer begint te reageren, ga jij ook al meer met hem spelen. Je trekt gekke bekken en maakt rare geluidjes om hem aan het lachen te brengen als hij in zijn wippertje zit, je kruipt bij hem in zijn park, je pakt zijn handjes en zwaait ermee, zingt liedjes voor hem, toont hem vanalles, bent voortdurend tegen hem aan het praten, pakt hem op je schoot als hij in de zetel ligt en begint te huilen… Ik denk dat we geen van beiden kunnen wachten tot hij nog wat groter is, en er een echte interactie komt. Soms wil je ook aandacht als ik met hem bezig ben, maar meestal ben je gewoon blij dat hij er is, en dat hij een speelkameraadje zal zijn. Je houdt echt wel rekening met hem, en ook dat is vrij ongewoon voor een driejarige, heb ik de indruk.

Oh, en vandaag zijn we opnieuw naar de podoloog geweest. Het was geleden van vorig jaar augustus, en je steunzolen werden wat te klein. Ik denk dat je intussen drie schoenmaten bent gegroeid, vandaar. Hij heeft opnieuw beelden van jouw stapbewegingen genomen, en ging ze vergelijken met die van vorig jaar. Hij was blij te horen dat die steunzolen enorm veel hebben gedaan voor jouw stabiliteit, maar was ook wat verwonderd dat jouw voeten nog niet meer gecorrigeerd waren: je enkels staan nog steeds naar binnen geknikt. Mja, we zien wel. Je kan ze in elk geval niet missen, je draagt ze bijzonder graag omdat ze je steviger op je benen doen staan.

Gisteren heb ik je voor het eerst ook een mes gegeven. Je was er wel klaar voor, vond ik. Uiteraard gaat het nog om een kindermes, een klein en niet al te scherp ding. Ik heb je uitgelegd hoe je dan je mes en vork moet vasthouden, en hoe je precies ermee moet omgaan. Heel aandachtig en gefocust nam je elke beweging in je op, en probeerde die te imiteren. Je verloor er ook je geduld niet bij, toen ik je nog wat meer uitleg gaf of je handen corrigeerde, wel integendeel. Het ging dan ook verbazend goed, lieve jongen. Je wordt echt zo snel groot…

Ochtendzon

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Pis- en kakverhalen, School — Mama om 8:07 am op Wednesday, May 23, 2007

Hehe, ik heb je net met de fiets naar school gebracht op de eerste zonnige schoolmorgen sinds een paar weken. Je vond het heerlijk, vooral omdat we net op Pieter en Marthe botsten, en we dus samen naar school zijn gereden. Jullie zaten allebei te schateren en te gieren, en op onze (zijnde Pieter en mij natuurlijk) rug te trommelen. Toen we aankwamen, zijn jullie samen al schaterend naar binnen gerend, kiekeboe om het hoekje zeggend en zingend dat je op school was. Zeg nu nog eens dat jullie niet graag gaan!

Deze morgen was papa al heel vroeg weg, waardoor we met ons tweetjes waren. Ik ben tot jouw grote verbazing en vreugde nog vijf minuutjes bij jou in bed geklommen, en we hebben dus liggen knuffelen en kletsen. Je bleek echter weer een enorme kakbroek te hebben, en dus zijn we toch maar vrij snel opgestaan. Het is weer erg met die stoelgang van jou: helemaal slap, stinkend en met onverteerde stukjes. Het lijkt wel seizoensgebonden, om eerlijk te zijn. Aangezien je verder zo gezond als een visje bent, ga ik er nu niet verder meer op ingaan. De dokters vinden niks, en de volgende stap zou al een intern onderzoek zijn, dus laat maar.

Gisteren heb ik moeten lachen met jou: ik ging je rond kwart voor vijf ophalen op de opvang, en je was weer buiten aan het spelen in de aarde, met het bekende nefaste gevolg voor handen en kleren :-p Je had een ganse hoop stenen opgedolven, met behulp van een paar oudere jongens (die het blijkbaar helemaal niet erg vinden om met jou te spelen) en troonde me trots mee om te tonen waar die precies hadden gelegen. Toen we ietsje later in de auto stapten, stonden Sara en Helio aan het hek te kijken en tegen jou te roepen. Ik verstond Sara niet direct, maar jij antwoordde heel serieus ‘Ja’ op haar vraag. Toen ik daarna instapte en je aankeek, legde je uit dat ze iets had gezegd van chocolade, en toen ik zei dat ik dat niet begrepen had, zei je heel ernstig: “Ja maar mama, Sara kan ook nog niet zo goed praten hé. Maar ik versta haar wel want ik ben dat al een beetje gewoon”. Jaja, kleine snotter van drie jaar en drie maanden!
Thuis heb je eerst uitvoerig je stenen staan wassen, en ’s avonds mocht je zelf even in bad, wegens nogal aan de vuile kant :-p
Toen papa en ik gingen slapen, kwamen we zoals altijd nog even bij jou kijken. Toen ik je wilde onderstoppen, werd je wakker, en wilde je wat water. Ik stopte je onder, en gaf je zoals altijd nog een liefkozende aai over je kaak. Daarop vroeg je met slaperig stemmetje: “Mama, mag ik ook aan je gezicht voelen?” waarop je me een soortgelijk streeltje gaf. Je ogen gingen toe, maar toch vroeg je nog waar papa was, en die moest je ook nog een zoen komen geven. Niet dat je je vandaag daar nog iets van herinnert, je sliep eigenlijk nog half :-p

Zondagavond ben ik echt wel ziek geworden: ik voelde me vreselijk en ben beginnen overgeven. Jij zat al in je bed, dus hebt dat niet gemerkt. Maandagmorgen vroeg je me wel waarom ik zo stilletjes was, en je vroeg met een heel ernstig gezichtje of ik soms boos op je was. Tuurlijk ben ik niet boos, kleintje, ik was gewoon ziek. Ondanks alles heb ik me toch samengeraapt en ben naar school gegaan, gewoon omdat ik die laatste lessen zo moeilijk kan missen. Toen ik je na school had opgehaald en thuis kwam, was ik uitgeput: ik had die morgen nog moeten overgeven, en had ’s middags amper een yoghurtje gegeten. Gelukkig begreep jij dat een beetje, en liet je me rustig in de zetel liggen. Je papa was gelukkig nog veel begrijpender, had zijn afspraak die avond afgezegd, en was iets na vijf al thuis :-) Ik ben dan maar in mijn bed gekropen, nadat ik van jou nog een lief kusje had gekregen: “Omdat jij ziek bent, mama”.
Toen ik tegen half acht wakker werd, lag jij al te slapen, maar vond ik één van je knuffels op de trap. Papa vertelde me dat je me die had willen brengen, maar dat hij je had tegengehouden om me niet wakker te maken. Simon moest bij me slapen omdat ik me dan sneller beter ging voelen, en omdat ik ziek was en een beetje troost wel kon gebruiken. Lieve lieve jongen toch!

Je bent al even lief voor je nieuwe broertje: wanneer papa en jij ’s morgens vertrekken, krijg ik eerst een dikke knuffel en een zoen, en daarna geef je mijn buik ook nog apart een knuffel en een zoen: “Maar dat is wel voor de baby, he mama!” Je hebt al een hoop knuffels uitgezocht voor hem, en gisteren ging je even in zijn kleine bedje liggen, en vertelde me dat hij, als zijn bedje kapot zou zijn, bij zijn grote broer in bed mocht slapen. Je kijkt er echt naar uit, maar ik hoop dat je zal kunnen omgaan met de gedeelde aandacht. Ik waarschuw je daar vaak voor, maar dat wil nog niks zeggen. Ach snoetje, ik zie je zo graag!

Van feestjes, ziekenhuizen en steunzolen

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest, Lang verhaal, Pis- en kakverhalen, School, Ziek — Mama om 11:02 pm op Sunday, December 3, 2006

Tsja, dit wordt wellicht weer een erg lang verhaal, aangezien er zoveel is gebeurd sinds mijn laatste berichtje.

Ik moet al de foto’s raadplegen om te weten wat we weer allemaal hebben uitgespookt. In jouw geval is dat letterlijk op te vatten: je bent een klein spookje! Ik heb enorm moeten lachen: op een bepaald moment was ik rustig aan het werken aan mijn PC, en jij was met papa je pyama gaan halen. Plots hoor ik een groot gegiechel en een ge-stttt! de trap afkomen. Ik doe uiteraard alsof ik niks hoor, en werk rustig verder. En wat zegt er plots boe naast mij, waardoor ik verschrikkelijk verschiet? Twee spoken! Je viel bijna omver van het lachen toen ik “verschoot” :-)

Enfin, ik was gebleven bij het einde van de herfstvakantie, toen ik jou weer ging oppikken in Zomergem. Oorspronkelijk ging je maar tot vrijdag blijven, maar ik heb oma heel diep in de ogen gekeken, en gevraagd of je soms nog een nachtje langer mocht blijven zodat papa en ik nog samen konden gaan eten. Ze moest lachen, en stemde toe. Toppunt is dat ik me die avond alles behalve goed voelde, zodat we ook het restaurant hebben afgebeld. Al bij al was ik wel blij dat jij er niet was: ik voelde me gewoon slecht. Zaterdag ging het al wat beter, en ben ik jou kort na de middag komen halen. Zoals altijd was je blij me te zien, maar had je het dik naar je zin gehad in Zomergem. Jullie waren samen naar omoe geweest (waar je haar een boterkoek had afgeluisd), naar verschillende winkels, en hadden vooral veel gespeeld. Je vond het trouwens niet erg om nog voor één keertje in een klein bedje te slapen, maar ik vrees dat dat de volgende keer geen waar meer zal zijn. Mijn kleine jongen wordt groot, jaja.

Zondag werd weer een hele onderneming: zoals altijd aten we ’s morgens versgebakken boterkoeken en croissants - één van de weinige momenten trouwens dat jij altijd compleet zwijgt, het valt me telkens weer op - speelden we een hoop, bouwde jij nog maar eens met alle kussens uit de zetel een grote berg (die jij trouwens om onbegrijpelijke redenen je kelder noemt), en maakten we ons tegen half vijf klaar om te vertrekken. We waren uitgenodigd op het geboortefeestje van je neefje Alexander, en je kreeg daarom je mooiste kleertjes aan. Het was in dezelfde feestzaal als het trouwfeest van nonkel Jeroen en tante Delphine, en papa en ik reden dan ook op automatische piloot. Pas toen we aan de feestzaal zelf stonden, viel ons te binnen dat dat de verkeerde was, en vlak bij het ouderlijke huis van Delphine. Een en ander resulteerde erin dat we pas tegen zes uur in de feestzaal aankwamen, een pak later dan bedoeld. Het grappige was, dat Sepp en Sofie achter ons aan waren gereden, en dus ook verkeerd en te laat waren, en dat we hen eerst niet eens hadden opgemerkt!
Hoe dan ook, toen we er eenmaal waren, was jij in je sas: er stond een springkasteel! Gelukkig maar, want er was gigantisch veel volk en immens veel kinderen, en anders was je gegarandeerd al na vijf minuten lastig beginnen doen door de drukte. Nu konden we dat nog rekken tot pakweg zeven uur. Toen was je hondemoe, had je last van het vele volk, en kreeg je vooral ook veel honger. De hapjes op de receptie waren overvloedig, maar niet echt geschikt voor kleine jongetjes. Gelukkig hadden we noodrantsoenen mee in je ‘handtas’ - dat is de naam die je aan je blauwe zak geeft, waarin altijd wel reservekleren zitten, natte doekjes, een paar koekjes en een flesje water. We waren trouwens amper een paar 100 meter ver op een grote dubbele baan, toen jij met de mededeling kwam dat je moest plassen. Toch maar het zekere boven het onzekere gekozen, en een noodstop gemaakt. Je mocht langs de kant van de weg in het gras plassen, en vond dat nog best leuk ook. Thuis kreeg je nog snel een boterham, en ging je dadelijk in bed: je was doodop.

De juf kon dat de volgende dag trouwens wel zien, zei ze: je was hangerig en wilde voortdurend slapen. Tsja, een zwaar weekend gehad, he kleintje!

Maandag kreeg ik een telefoontje van dokter Rijckaert, de kindergastro-enterologe van het UZ die jou onder haar vleugels heeft genomen. Ze had jouw geval nog eens besproken met de heren professoren van de dienst, en ze vonden het heel erg bizar dat het probleem van je diarree zo persistent bleef, terwijl je er precies toch geen last van had. Daarom wilde ze dat we even langskwamen in het ziekenhuis voor een bloedafname, en ook om een pot te komen halen voor een 24-uurs urineverzameling. Ik hield mijn hart al vast: hoe gingen ze er in hemelsnaam in slagen om een naald in jou te steken zonder dat je moord en brand ging schreeuwen en de hele boel op stelten zetten? Ik had je wel al voorbereid op het feit dat je een spuitje ging moeten krijgen, dat kende je namelijk van mijn hormoneninjecties. Ik had je ook beloofd dat het niet erg ging zijn, maar dat het misschien een heel klein beetje pijn kon doen.
Op het moment zelf, de eerstvolgende woensdag, kon ik je compleet afleiden, voelde je het prikje in je hand nauwelijks, en keek je gewoon even wat die verpleegster aan het doen was. Je gaf gewoon geen kik, en vond het ook helemaal niet erg. Ik glom van trots, want ook de verpleegster was onder de indruk. Hehe.

De volgende dag kwam je alweer in een doktersomgeving terecht: we mochten je steunzolen ophalen bij podoloog Kenneth. Ook daar had ik je uitgebreid op de hoogte gebracht van wat je mocht verwachten. Het hielp wel dat je het begrip steunzolen wel kende omdat ik er zelf ook heb, en je me die dingen al regelmatig hebt zien versteken van het ene paar schoenen naar het andere.
Toch schrok ik toen ik ze zag: ze waren wel heel erg hoog, en gingen de stand van je voetjes wel heel erg grondig veranderen. Kenneth waarschuwde me dan ook: het zou best kunnen dat je erover ging klagen, dat je voeten pijn gingen doen, of je knieën, en dat je kramp kon krijgen in je kuiten. Hij raadde me aan je geleidelijk aan te laten wennen aan die dingen, en ze dus na een paar uur al uit je schoenen te halen de eerste dagen. Opnieuw vreesde ik dus het ergste, en opnieuw verbaasde je me, kleine snoet. We legden ze in je schoenen (nieuwtjes trouwens, hoge waterdichte oranje hippe dingen waar je gek van bent) en trots stapte je rond, zonder een kik te geven. Je vond het helemaal niet erg, zei je.
De volgende dag gaf ik toch maar een briefje mee voor de juf, met de vraag het in de gaten te houden en de steunzolen er ’s middags toch uit te halen. Toen ze dat rond de middag dan ook wilde doen, protesteerde je, en zei je dat ze helemaal geen pijn deden. Pas na enig aandringen mocht ze ze er toch uithalen. Op vrijdag weigerde je resoluut: je vond ze goed en ze moesten blijven. Ze heeft ze dan ook maar laten zitten, en sindsdien draag je ze onafgebroken.
Het is ons wel opgevallen dat je zekerder stapt, en dat je ook minder valt. Wellicht voel je zelf ook de stabiliteit die ze jou geven. Ik ben in elk geval dolbij dat je ze accepteert, en dat we dus de mogelijkheid krijgen jouw voeten te corrigeren.
Lieve lieve schat van me!

Een weekje vakantie

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Logeren, Pis- en kakverhalen, Ziek — Mama om 11:23 pm op Friday, November 3, 2006

Toen we zaterdag dus thuiskwamen van al dat gewinkel, hebben we op ons gemak wat tv gekeken en een koekje gegeten, en toen viel plots mijn frank dat we nog snel naar de Aveve moesten: we hadden geen croissants meer, en ik had dat beloofd aan Annick! Ik wilde namelijk die avond nog naar Etterbeek naar een Halloweenfuif van Eternica, en zij had spontaan aangeboden om te babysitten. Ze ging dan meteen ook blijven slapen, zodat ik me geen zorgen hoefde te maken als ik wat langer wegbleef. Ik had haar in ruil ovenverse croissants aangeboden, en dat zag ze compleet zitten. We zijn dus samen de auto ingesprongen en op het laatste nippertje de Aveve binnengestormd, nog net op tijd voor croissants en boterkoeken.

Daarna hebben we gegeten, en tegen half acht kwam Annick toe. Ik had jou nog niet eens je pyamaatje aangedaan, ik wilde je trouwens ook ietsje langer ophouden aangezien die nacht het winteruur inging. Op die manier zou het voor jou misschien wel makkelijker zijn dat ene uurtje op te schuiven. Uiteindelijk, na het nodige gespeel en het trotse tonen van jouw kamer, was het bijna negen uur voor je in je bed lag. Je gaf dan ook geen kik meer.
Met een gerust hart verkleedde ik me, en trok naar Brussel. Toen ik in het holst van de nacht - veel te laat, trouwens - thuiskwam, zag ik in de garage meteen je beddengoed liggen. Zucht. Het was me buiten ook al opgevallen dat het licht in je oude kamer brandde, en jawel, je had rond middernacht grondig overgegeven over je hele bedje. Annick had je meteen gewassen, een verse pyama aangedaan, je badjas zodat je het niet koud zou krijgen, en je toen in je zetel in je kamer gezet terwijl zij je beddengoed kon verversen. Daar was er een tweede gulp gekomen, zodat je opnieuw een verse pyama aankreeg, en ze jou uiteindelijk in je kleine bedje had gelegd, omdat je grote donsdeken helemaal besmeurd was. Arme Annick… Ze komt dan al eens babysitten. Gelukkig nam ze het nogal filosofisch op. Ik ben haar echt wel dankbaar.
De volgende morgen heb je eerst bij ons in bed liggen spelen, en daarna zijn we allemaal in bad/douche gegaan. Van de ovenverse croissants is niet veel in huis gekomen, helaas: ik was veel later thuis dan gepland, en ze waren dus niet genoeg gerezen. Annick was zo ongelofelijk lief om dan naar de bakker te rijden en koffiekoeken te halen, terwijl ik jou waste en zelf ook een douche nam. We hebben dan nog tot de middag gezellig zitten kletsen. Jij was nogal rustig, maar speelde wel met zichtbaar genoegen twee boterkoeken binnen. Dat was misschien niet zo’n goed idee voor je maagje, maar er was geen zeggen aan: zondag betekende koffiekoeken.

We hebben dan eigenlijk nauwelijks gegeten ’s middags, en tegen half drie was oma daar: we gingen samen naar Denderleeuw, voor het babyfeestje van het dochtertje van mijn nichtje Caroline. Jij zegt het zo mooi: baby Amber. Je verwisselt het wel vaak met baby Alexander, maar die namen moesten dan maar niet zo op elkaar lijken :-p
Daar was je eigenlijk weer de ster van de namiddag: al mijn nonkels en tantes stonden ervan versteld hoe goed jij wel gegroeid was, en hoe spraakzaam en flink je wel was. Ik was trots als altijd :-) Blijkbaar besefte je wel dat er iets mis was met je buikje, want je wilde enkel water, en toen je een koekje vroeg, nam je genoegen met de zandkoekjes die ik je gaf. Ik had je natuurlijk wel uitgelegd dat chocolade niet zo goed was voor je buikje, en dat was ok voor jou. Je vroeg het ook telkens heel netjes als je iets wilde, zelfs wanneer ik je gezegd had dat je gerust zelf een druif mocht nemen. Hehe, blij dat je zo welopgevoed bent.
Tegen vijf uur gingen we door, zodat ik normaal gesproken nog net op tijd ging zijn voor het koor om zes uur. Normaal gesproken, maar dat was buiten de file gerekend. Er was net na Erpe Mere een groot ongeval gebeurd op de autoweg, zodat we een uur quasi stilgestaan hebben. Ik hield mijn hart vast: we wisten niet hoelang het zou duren, en hoelang jij het zonder zagen of huilen zou volhouden. Ik moet zeggen: je hebt je schitterend gedragen. Alleen klaagde je erover dat je dorst had, en dat je water wilde. En uiteraard was mijn alomtegenwoordig flesje water net leeg natuurlijk.
In het begin bleef je braaf in je stoel zitten, commentaar gevend en rondkijkend. Na een tijdje vroeg ik aan oma of je soms bij haar op school mocht zitten, we reden toch hooguit stapvoets. Toen hebben we echt wel gelachen: het venster stond open, en je zwaaide naar alle auto’s die wij voorbijreden of die ons voorbijreden: andere kinderen, vieze meneren (zei jij soms heel luid zelfs, tot het schaamrood van het lachen op ons kaken stond), leuke mevrouwen… De meesten zwaaiden terug, of riepen iets terug als jij luid ‘boe’ had geroepen. In elk geval amuseerde je je best, en zijn we zonder kleerscheuren door de file heen geraakt. Ik was natuurlijk wel oeverloos te laat op de repetitie, maar daar was niks aan te doen.
Papa was gelukkig al thuis toen wij thuiskwamen, en hij kreeg een gigantische knuffel: je had hem duidelijk gemist de voorbije dagen. Je straalde helemaal en was niet meer bij hem weg te slaan.
Toen ik later thuiskwam van het koor, sliep jij al rustig in je grote bed. Ik ben later nog even gaan kijken, en heb je dan netjes ondergestopt. Je bent zo lief, kleine snoet…

Maandag werd een heel rustige dag, rustiger dan eigenlijk bedoeld: ik voelde me allesbehalve, moest op mijn beurt overgeven, en heb zowat de hele dag in de zetel gelegen. Jij speelde rustig, zat veel bij papa die gelukkig net de dag vrijaf had genomen, en je bent samen met hem te voet om brood geweest. Het weer buiten was dan ook heerlijk: een stralende zon, en niet eens echt koud. Je had zelfs je dikke winterjas niet aan, je tussenjasje was meer dan voldoende.
’s Avonds wilde je echter niet in je grote bed slapen: je wilde in je oude kamer, in je kleine bedje. Dat is echt niet meer de bedoeling (er liggen trouwens geen lakens meer op, ik moet het dringend echt afbreken) en ik heb je dan maar overtuigd om in je grote bed te slapen. Eventjes samen met je onder de dekens kruipen en wat onnozel doen was meer dan voldoende, ik ben er dan ook goed in :-p

Dinsdag hebben we allebei lekker lang geslapen, rustig ontbeten, en boodschappen gedaan. We hadden maandag namelijk samen naar een tekenfilm gekeken waarin het ging over onder andere viskroketten, en je wilde dat eens proeven. We hebben dinsdag dan ook viskroketten gegeten, en je vond het best lekker.
In de namiddag moesten we naar de podoloog: na het vorige onderzoek een paar maanden geleden was gebleken dat je steunzolen nodig had, iets wat me eigenlijk al langer duidelijk was. Deze middag was het dan ook de bedoeling dat de podoloog (je noemt hem dokter Kenneth, ook al is hij strikt genomen geen dokter) kleine gipsen afdrukken ging maken, en hij had me gevraagd jou daar al op voor te bereiden. Je zag het dan ook helemaal zitten en hebt je voorbeeldig gedragen. Je wist dat het nat ging zijn, dat je even ging moeten wachten, en dat het geen pijn ging doen. Ik was, voor de verandering, weer heel trots op jou, kleine snoet!

Woensdagmorgen begon net iets minder leuk :-/ Papa was net weg toen jij wakker werd en prompt luidkeels begon te huilen. Ik spurtte naar je toe, en begreep op slag waarom je zo huilde: je lag in een ware plas kak. Het was vreselijk: niet alleen je pyama en je onderlaken, maar zelfs je dekbed en je hoofdkussen hingen vol. Arme jongen. Brullend heb ik je meegenomen naar de badkamer, prompt een bad laten lopen, en je vieze kleren uitgestroopt. Tegen dan was je al niet meer aan het brullen, gewoon aan het huilen. Ik heb je voorzichtig met een washandje proper gewreven, en je daarna in bad gezet. Pas toen werd je rustig: al het vuil was van je af. Even later zat je zelfs opgewekt te spelen. Mij restte een iets minder opwekkende taak: je bed afhalen. De matrasbeschermer was intussen gewassen maar lag nog niet op, zodat ook je matras zelf volledig geplekt was. Gelukkig is het er een met wasbare bekleding, zodat ik ook die eraf heb geritst en in de wasmachine heb gestoken. Het ding moet wel twee dagen drogen, maar je ging net vandaag voor een paar dagen naar oma en opa, gelukkig maar.
Op aanraden van Delphine, de apotheker die ik toevallig aan de lijn had, heb ik je Perenterol gegeven om de diarree te minderen. Het kon echt niet zijn, liefje. Dit is echt abnormaal, en het is dan ook bizar dat de specialisten ter zake niks vinden. Je bent er totaal niet ziek van, en zit perfect op gewicht, zodat het al helemaal een rare zaak is. Je bent die ochtend ook nog een paar keer op je potje gegaan, en ook toen liep het er gewoon uit, maar toch bleef je vrolijk en opgewekt, het deert je dus echt niet. Bizar, bizar.
Een beetje na twaalven trokken we samen naar Zomergem, al je gerief netjes in de auto geladen, om daar te eten, en je ging er dan ook blijven tot zaterdag. Eventjes rust voor papa en mij, en vooral ook tijd om wat werk in te halen.
Je was ongelofelijk blij je grootouders te zien, je gezichtje lichtte op zodra we de straat indraaiden. Alleen je eetlust was nog niet helemaal terug, en oma had net zo lekker gekookt: konijn met gebakken appeltjes, patatjes en vooral beken saus, mmm. Na het eten kwamen dan nog nonkel Roeland en tante Sarah toe en werd het helemaal feest.
Tegen een uur of drie ben ik doorgegaan, en je zwaaide me enthousiast uit. Je zag het helemaal zitten om bij oma en opa te blijven, gelukkig maar.

Toch heb je me donderdag wel drie keer gebeld. Oma vertelde me dat ze naar haar moeder had gebeld, en dat jij daarop ook naar mij wilde bellen. Niet dat je veel te vertellen had, hoor, je bent aan telefoon nooit veel van zeg, maar het deed wel deugd je fijne stemmetje te horen. Hoe leuk het ook is om in een rustig en leeg huis te zijn, toch mis ik je, kleine dondersteen.

Vandaag heb ik rustig kunnen doorwerken, en was het de bedoeling om samen met papa uitgebreid uit eten te gaan, maar ik voel me nog steeds niet optimaal, zodat we gewoon thuis zijn gebleven. Het zou zonde zijn van het lekkere eten en het geld als ik nauwelijks een hap binnenkrijg.

Morgen na de middag ga ik je weer ophalen. En ik kijk er eigenlijk toch wel naar uit, hoor :-) Weet je, mijn kleintje, ik zie je toch wel ongelofelijk graag.

Een prachtige nazomerdag

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Gewoon verslag, Pis- en kakverhalen, School, Taal — Mama om 9:02 pm op Wednesday, September 13, 2006

Snoetje snoetje, dat jij nog niet al lang dood ligt! Ik word moe van jou bezig te zien, sproetel. Vandaag heb je echt heel intens gespeeld, en toch lig je pas nu, kwart over acht, in bed.

Deze morgen heeft papa jou met de fiets naar school gebracht, en ik ben je tegen twaalf uur komen halen. We zijn naar huis gereden, zijn veranderd naar de auto, hebben boodschappen gedaan in de Lidl, gegeten, en toen was het al bijna half twee, en nog steeds heerlijk weer buiten. Ik wilde de laatste prachtige dagen niet zomaar voorbij laten gaan, en heb de wasmand gevuld met lauw water. Jij vond het zalig: je hebt de hele middag in het water gespeeld met een paar emmertjes en vooral ook twee gietertjes, tot grote vreugde van mijn potplanten buiten, die allemaal grondig water hebben gekregen. Als neveneffect had dat natuurlijk dat ik verschillende keren het water heb moeten bijvullen :-p Ik vrees dat je volgend jaar niet meer in die wasmand zal passen, en dat ik een ander alternatief voor je grote zwembad ga moeten zoeken. Want, ik geef het toe, ik zag het echt niet zitten om je opblaasbadje schoon te maken en op te blazen. Het heeft meer dan een maand ongebruikt buiten gelegen, en is dus hondesmerig.
Ondertussen is er ook een loodgieter langsgeweest om het lopende toilet een halt toe te roepen, en om helemaal boven eindelijk het water aan te sluiten. Je bent verschillende keren gaan kijken naar wat die man allemaal aan het doen was, en vond het hoogst interessant.
Ik ben wel weer eens boos moeten zijn op jou: je was net klaar met eten, en stond een beetje te draaien in het deurgat. Ik dacht dat je gewoon aan het wachten was tot ik ook klaar was, maar toen zag ik plots iets lopen langs je benen, en voor ik het wist had je zelfs ook nog in je broek gekakt! Grmbl! Ik heb je meteen uitgekleed en op je potje gezet, en gelukkig was Elina net in de buurt om me te helpen met opruimen. Gisteren had je me het ook al gelapt: ik had een vergadering op school en kon je pas op school afhalen tegen vijf uur. Je lag languit op je buik op een van de speeltuigen te kijken naar de andere kinderen, en toen ik je eraf nam en op je voeten wilde zetten, riep je dat je in je broek had gedaan. Jawel hoor, prijs, een mooi kakje. De toezichtster was hogelijk verbaasd: amper tien minuten voordien had juf Hilde je nog even meegenomen naar het toilet, juist omdat ze weet dat je het zelf soms vergeet. Ik heb je dan maar meegenomen naar het toilet, schoongemaakt, en even in je blote poep laten rondlopen, tot we iemand hadden gevonden met de juiste sleutel om je in je klas binnen te laten. Daar lag namelijk een setje reservekleren van jou, en dat is wel zo handig. Ik had je niet graag in een vuile broek of je blote poep in de fietsstoel gezet, er zijn leuker dingen.
Toen we daarna thuis kwamen, heb je nog buiten gespeeld. Je was al behoorlijk vuil door op school te spelen, maar door je eindeloos geglij op de grote glijbaan ben je er echt niet op verproperd :-p Ik heb je dan maar in bad gestoken, maar je was al de hele avond ongelofelijk neutig. Je huilde voor het minste, wilde nauwelijks eten (en we hebben nota bene buiten gegeten) en alles was verkeerd. Toen je dan ook nog bij alles tegenspartelde en de hele badkamer onder water zette, was voor mij de maat vol. Telkens je begon te huilen of contrair deed, ging ik gewoon weg en deed iets anders, tot jij stopte met huilen of me terug riep en beloofde dat je het niet meer ging doen. Eigenlijk was ik opgelucht toen je tegen kwart voor acht in je bed zat. Je had bij het aandoen van je pyama met opzet je beide beertjes op de doornatte vloer gegooid, en stribbelde tegen. Ik heb je toen zonder pardon in je bed gelegd, zonder beertjes, en toen huilde je zachtjes om je papa. Ik vrees dat je hem inderdaad de hele week niet zal zien, kleintje, hij heeft het vreselijk druk met de ene vergadering na de andere. Daarop heb ik je maar getroost, gezegd dat ik niet meer boos was, en je ging rustig slapen. Arme Wolfje, het is niet altijd makkelijk om de harde, consequente mama te zijn hoor. Soms zou ik je ook veel liever alles toegeven, maar dan weet ik pertinent zeker dat ik over een paar jaar met een onhandelbaar kind zit opgescheept, en daarvan heb ik er al genoeg in mijn klassen. En jij hebt dan natuurlijk pech dat ik de soort ben die niet snel medelijden heeft.

Aan de andere kant ben ik ook degene die onvoorwaardelijk met jou speelt, woordspelletjes uithaalt, je kriebelt (vandaag heb je ook weer in je broek geplast van het lachen, mijn eigen schuld), en altijd wel te vinden is voor een wild spelletje of een knuffel.
Vandaag was je trouwens een echt schatje! Je hebt eerst een hele tijd buiten gespeeld terwijl ik aan het opruimen was en dergelijke, en bleef netjes buiten zolang je nat was. Daarna had je er even genoeg van, heb ik je afgedroogd en aangekleed, en heb je naar tv gekeken. Na Samson vond je het buitenzijn weer een pak aantrekkelijker, en kwam je plots bij me in mijn bureau - ik was aan het werken voor school - om te zeggen dat je kleren nat waren. Dat was eigenlijk wel een understatement, je was gewoon drijfnat. Ik heb je dan maar weer uitgestroopt, en je hebt de rest van de avond in je blootje rondgelopen, nog veel in je badje gezeten, zelfs in je nakie gegeten, en er gewoon deugd van gehad. Ik heb zelfs rustig een hele hoop werk voor school kunnen doen, zó flink was je aan het spelen.
Je begon nog eventjes te huilen omdat je in bad wilde, en ik je gewoon met een washandje ging wassen (je had in je broek geplast en ik wilde je niet belonen) maar dat was heel snel voorbij. En nu slaap je dus, wellicht echt wel diep, want je viel bijna in mijn armen in de zetel in slaap. Ik vraag me af hoelang je het nog zal volhouden zonder een middagslaapje.

Ik heb deze middag even aan juffrouw Hilde gevraagd hoe je het uiteindelijk stelde in de klas, zo als kleinste van de hoop. Dat was me namelijk opgevallen op je klasfoto: de meeste kinderen zijn echt wel een pak groter dan jij. Ze stelde me gerust: je was bijzonder levendig en sociaal, veel meer zelfs dan bepaalde kinderen die een jaar ouder zijn. Ze stond versteld over je taalvaardigheid, en ook over je leergierigheid: je hebt voortdurend alles in de gaten, hebt alles gezien, alles gehoord, en alles in dat kopje van je opgeslagen. Dat laatste was me ook al opgevallen: als papa en ik aan tafel aan het praten zijn, volg je voortdurend de conversatie, en vraagt soms uitleg. Zo was ik dit weekend bezig over een collega, en toen vroeg jij: ‘Mama, wat is dat, een collega?’ Ik heb het je uitgelegd, en je hebt het blijkbaar onthouden. Je geheugen is trouwens voor jouw leeftijd fenomenaal, net als je logisch denken. Daarstraks had nonkel Jeroen me even opgebeld, en je wilde hem ook even spreken. Je liet hem eerst een paar dingen zeggen/vragen, en toen vroeg je, zomaar uit het niets: ‘Baby’tje al eruit gekomen?’ Jeroen en ik stonden allebei versteld: je legt niet alleen de onvoorwaardelijke link tussen Jeroen en Delphine, je weet dat hun kindje nu elke dag kan geboren worden, en je vraagt er dus naar. Slimme snoet!
Ook op school krijg je complimentjes links en rechts: de secretaresse zei me gisteren dat jij het ongelofelijk goed kan uitleggen, en toen we vandaag een groepje passeerden dat blijkbaar in de opvang moest blijven, riep de juffrouw spontaan: ‘Dag Wolfje!’ Jij zwaaide terug, en tegen mij gaf ze toen de commentaar: ‘Kijk, dat is nu ne keer ne wijzen sie! Dat is echt een wijs ventje!’ Ik schoot in de lach, en schudde mijn hoofd over het feit dat ze jou al allemaal na een goeie week kennen.

* Bij het tanden poetsen slik je nog steeds je tandpasta in, maar je begint wel al je mond te spoelen, en dat is dan natuurlijk de manier waarop papa het ook doet: je steekt je mond onder de kraan, laat zo water in je mondje lopen en spuwt het daarna uit. Enfin, gedeeltelijk toch, het meeste drink je op :-p

* Je leert snel bij op school, en één ding waar ik bijzonder blij om ben, was het volgende: je was aan het spelen met mij, en begon te bijten. Ik zei streng dat je moest ophouden, en toen beet je vrij hard in mijn borst. Ik riep het uit, deels van de pijn, deels van het verschieten, deels om jou duidelijk te maken dat ik dat echt niet apprecieer, en jij begon dadelijk: “Het spijt me, mama, het spijt me, Wolfje niet meer doen, het spijt me!” Je leek het nog te menen ook.

* Als je het niet vergeet, ga je tegenwoordig meer en meer zelfstandig op je potje. Het hangt ook een beetje af van de kleren die je aanhebt: vandaag had je enkel een boxersshortje aan, of zelfs helemaal niks, en je bent verschillende keren spontaan op je potje geweest. Flinke snoet! Je komt me dan pas roepen als je klaar bent: je wil me trots je prestatie tonen, en vooral dan de beloning in de vorm van een snoepje opstrijken.

Baby’s, feestjes en verhuizingen

Gecategoriseerd onder: Feest, Lang verhaal, Logeren, Pis- en kakverhalen — Mama om 11:36 pm op Sunday, September 3, 2006

Om verder te gaan op gisteren (strikt genomen deze morgen): toen we in de kamer van Caroline aankwamen, was zij net naar het toilet, en zat Johan in een hoekje bij tegenlicht met de baby in zijn armen, zodat ze nauwelijks te zien was. Jij stoof binnen, keek rond, en vroeg meteen: “Waar is baby Amber? Wolfje kan niet zien!” Waarop beide ouders begonnen te stralen, jij kon zowaar haar naam al! Je hebt haar een kusje gegeven, en was zelfs teleurgesteld dat je haar niet op je schoot mocht nemen. Wel was je erover verwonderd dat ze zo klein was, je hebt dat een paar keer herhaald zelfs.
Een drie kwartier later zijn we doorgegaan, en toen we nog drie kwartier later thuiskwamen, bleek dat het plasje in het ziekenhuis verre van voldoende was geweest om de halve liter water op te vangen die jij ondertussen gedronken had. Pech dus, en een autostoel te wassen. We hebben snel andere kleren aangedaan, papa had al je slaapgerief klaargezet, en we zijn naar Erik, Gwen, Ernest en Leander gereden. Dat is amper een kwartiertje rijden, naar het centrum van Gent, maar wat raad je? Opnieuw prijs, deze keer in de andere autostoel. Zucht.
Ginder kreeg je dan maar meteen je pyama aan, en heb je enthousiast gespeeld met de twee jongens. Je hebt flink een boterham binnengespeeld, een stuk zalm en wat quiche, en toen gingen we proberen of je ook op de kamer van Ernest en Leander zou kunnen slapen. Zij slapen samen in één bed, zodat er nog een kabouterbedje vrij was voor jou. Je ging netjes liggen, lekker ingeduffeld onder je donsdeken. Het was niet zozeer het bedje zonder spijlen waar ik mijn twijfels bij had, als wel het feit dat jullie op één kamer sliepen, en dat er geen licht brandde.
Inderdaad, na een kwartier stond jij al op de gang: je wilde nog een flesje. Papa nam je mee naar beneden, je dronk een paar slokken, had al genoeg, en wilde terug in je bed. Een half uur later was je opnieuw aan het roepen: je wilde opnieuw je fles. Niks van, deze keer: het was duidelijk een excuus om weer naar beneden te komen. Je begon dan ook te huilen toen ik niet toegaf. Ondertussen zette Gwen het reisbedje op in haar eigen kamer, zodat je de andere kinderen niet meer ging wakker maken. Nadat ik je dat had uitgelegd, en verzekerd had dat ik een lichtje ging laten branden, wilde je weer slapen. We hebben je dan ook niet meer gehoord, en toen we rond half twaalf doorgingen, sliep je diep.
Gwen hoopte dat je zou doorslapen, maar ik schoot in de lach: niet mijn Wolfje! Papa haalde je uit bed, en verdwaasd en huilerig keek je om je heen, terwijl ik je slaapgerief bijeengraaide. Tegen dat we beneden waren, keek je al wakker uit je ogen, en toen je buiten op straat muziek hoorde, zong je al luidkeels mee. Je mocht voor één keertje in papa’s armen in je dekentje mee in de auto, en je gaf commentaar op alles wat je zag, maar nogal onsamenhangend: je was echt wel slaapdronken. Thuis kon je niet snel genoeg in je bed liggen, en je sliep meteen.
Bij papa en mij was dat wel anders: we hebben ter plekke nog de autostoelen ontmanteld en de hoezen gewassen. Ik weet wel leuker bezigheden om middernacht op een zaterdag :-p Hoe eerder we die dingen wasten, hoe beter, want dan hadden ze een extra nacht om te drogen. Het weer heeft ook echt niet meegewerkt: had de zon de ganse dag geschenen in plaats van dat druilerige weer, dan waren ze ook wel droog geweest.

Deze morgen zijn we pas wakker geworden rond tien uur, en het was elf uur tegen dat je gebadderd en gekleed aan tafel zat voor je ovenverse boterkoeken. Je hebt er met smaak twee binnengespeeld, vergezeld van een hoop extra rozijnen. Toen ben ik dadelijk weer plintjes beginnen zagen en nog wat schilderen, en je bent me flink komen helpen. Rond half twee heeft papa je eten gegeven, maar je had niet echt honger. Niet te verwonderen, na zo’n ontbijt!
Ik werkte haastig verder, en om drie uur belde Xavier aan om papa te helpen ons bed te ontmantelen en naar boven te verhuizen. Tegen dan was het boven opgeruimd, gekuisd, en klaar om meubels te zetten. Alleen de twee deuren moeten nog geverfd worden, en dat kan ik wel eens tussendoor doen. Jij vond het bijzonder leuk wat we aan het doen waren, en wilde voortdurend helpen, wat natuurlijk resulteerde in voortdurend in de weg lopen. Toch begreep je best dat je niet in de weg mocht staan, en speelde op de matras die aan de zijkant lag, ging de kussens halen, bracht pootjes aan, ging om schroevendraaiers enzovoort. Ondertussen hield je haarscherp in de gaten wat we allemaal aan het doen waren, en gaf overal commentaar bij. Ik heb je een paar keer gewoon het zwijgen moeten opleggen, papa en ik konden gewoon niks meer zeggen tegen elkaar.
Rond zes uur stonden zowel het bed er, als de boekenkast voor de strips, en was het welletjes voor iedereen. Xavier ging naar huis, ik naar het koor, en papa en jij hebben samen biefstuk met friet klaargemaakt en opgegeten, nadat hij je eerst nog wat afgebeuld had door met je springballetje te spelen. Ongelofelijk hoe jij daar in op kan gaan: je loopt gewoon te gillen van plezier en opwinding. Je bent echt zo’n heerlijk positief kind, liefje.
Onnodig te zeggen dat je om zeven uur in je bed lag. Hopelijk kan je er morgenvroeg wat beter uit, want jawel, je mag naar school, en je boekentasje is al gemaakt.

* Roeland vertelde vrijdagavond iets over jou waar we allemaal vreselijk mee moeten lachen hebben. Je hebt de gewoonte om jou onbekende woorden te herhalen, zodat je ze kan memoriseren. Zo moeten we vreselijk op onze woorden letten. Roeland heeft dat aan den lijve ondervonden toen hij een keertje met de auto reed en jij achterin zat. Blijkbaar zat er een prutschauffeur voor hem, en hij sakkerde: “Zeg, wa kakker zijde gij!” Waarop een zacht stemmetje achter hem herhaalde: “Kakker!” Gelukkig heb je het niet verder onthouden, sloebertje !

* Je speelt dolgraag rollenspel, en zo was je in Center Parcs met een wagentje aan het rondgaan waarin blokken lagen, en die wilde jij verkopen als ijskrijm. Ik kreeg een mooi blauw blokje, papa een grote gele. Toen je aan Sarah vroeg of zij een ijsje wilde, antwoordde ze dat ze geen geld had. Je dacht even diep na, hield je hoofd scheef, en zei dat ze er niet voor hoefde te betalen. Nonkel Roeland gaf jou wel’centjes’, en prompt kwam je naar mij gelopen en gaf ze aan mij. Om dingen te kopen in de winkel, zei je. Snoetie toch!

* Ook nog in Center Parcs: ik had ’s morgens je vuile luier uitgedaan, maar had nog geen onderbroek bij de hand. Jij bleef niet wachten, maar liep al lachend weg naar ons bed, omdat je daar nog wilde spelen. Ik riep je terug, maar je lachte en zei: “Neenee mama, eerst spelen”. Ik stond dus met mijn handen in mijn heupen te kijken naar jou, hoe je met pretoogjes zo snel je beentjes je dragen konden voorbij mij crosste richting het bed. Net toen ik mijn mond opendeed om iets te zeggen, draaide jij je om, en zei in mijn richting: “Zucht!” Je haalde me de woorden uit de mond, ik stond dus even met mijn mond vol tanden, en Roeland kreeg haast iets van het lachen. Jaja, je kent je mama veel te goed!

De eerste schooldag

Gecategoriseerd onder: Familie, Mijlpaal, Pis- en kakverhalen, School — Mama om 1:20 am op Sunday, September 3, 2006

Grmbl, klein mormel van me ! Ik zie je graag, maar daarstraks kon ik je heel even de nek omwringen! Je bent erin geslaagd om in minder dan een uur tijd alletwee! je autostoelen onder te piesen. En die dingen zijn een pak werk om te wassen, en vooral een heel pak tijd om te drogen. Als het moet, vlieg je morgen maar op het verhoogkussen. Ik moet eigenlijk eens nakijken vanaf wanneer je daarop mag. Het is verplicht tot 1.35 meter, maar vanaf wanneer ? Enfin, later meer dus.

Je eerste schooldag was een succes, snoetie! Papa is je gaan halen, en toen ik thuiskwam, zat je rustig met hem in de zetel te spelen. Je was doodop, dat wel, maar dat hadden we ook verwacht. Pas in de loop van de voorbije dag ben ik wat meer over je schooldag te weten gekomen, want als ik het direct vraag, antwoord je eigenlijk nauwelijks iets. Blijkbaar heb je gespeeld, getekend, met de fietsjes gereden, een liedje gezongen, in je handen geklapt, gedanst, spaghetti gegeten, en ergens tussendoor ook je wafeltjes uit je brooddoos mogen opeten. Feit was, dat je nog steeds dezelfde kleren aanhad, en er dus geen ongelukjes waren geweest. Heh, ik heb echt bewondering voor die juf van jou.
Maandagavond is er een eerste infoavond voor de ouders van kleutertjes, en eigenlijk dus ook een eerste soortement oudercontact. Ik ben benieuwd wat ze over jou te zeggen zal hebben, na twee dagen.

Je was trouwens die vrijdagavond bijna in slaap gevallen in mijn armen, terwijl we tv keken. Was het niet dat de telefoon was gegaan, je lag wellicht te ronken. Je was er zelfs een klein beetje vervelend van, je hebt in de zetel geplast omdat je bijna lag te slapen. Aan een kant was het ook wel goed dat je zo moe was: papa en ik gingen met de rest van de Rombautjes eten voor opa’s verjaardag, en dat betekende een babysit. Het was iemand die je nog niet kende, Freya, een leerlinge van me. Je was nog net wakker toen ik iets over zeven met haar thuiskwam. We hebben haar samen haar kamer getoond, en dan jouw kamer, en toen wilde je niet meer naar beneden, maar direct in bed. Papa heeft dat dan ook meteen gedaan, des te gemakkelijker voor het meisje.

Deze morgen heb je dan ook tot tien uur geslapen, wat Freya ook wel leuk vond, en wat ervoor zorgde dat ik al helemaal gedoucht en gekleed was toen jij wakker werd. Je vond dat trouwens niet leuk, je dacht dat ik weg moest en begon prompt te huilen. Ik heb echt moeite gehad om je te kalmeren, maar toen zijn we samen een flesje gaan halen, en dan nog even bij papa in bed gekropen. Omdat het al vrij laat werd, heb je nog in je pyama ontbeten met ons, nog gespeeld met Freya (gevoetbald met de afplakbandbal) en toen was het de bedoeling dat je in bad ging, terwijl ik haar naar huis bracht.
Een klein halfuurtje later kwam ik thuis en zat je nog steeds in je pyama. Je weigerde in bad te gaan, en zat met papa naar je nieuwste favoriete clipje te kijken, dat van ‘We all stand together’ van Paul McCartney. De namen van je beestjes zijn erop gebaseerd, en je kent het al helemaal van buiten: je doet de bewegingen mee, zegt wat er gaat komen, en zingt zelfs ganse stukjes in het Engels mee - het is echt grappig om je bezig te zien.
Daarna ben je met papa boven gaan schilderen, hebben we laat gegeten, mocht je wat met ons naar tv kijken, hebben wij tweetjes verder geschilderd boven terwijl papa omaly en bompa van het station haalde, en zijn we naar Aalst gereden. Yep, Aalst. Je reageerde bijzonder enthousiast toen ik je vertelde waarom.
- Zeg Wolfje, weet je nog, dat feestje voor baby Thomas ?
- Ja mama ?
- Je hebt daar toen Caroline gezien, die met die dikke buik, waar dat kindje in zat ?
- Ja, Wolfje kusje gegeven op buik
- Wel, snoetje, dat babytje is genoeg gegroeid, en is eruit gekomen, en nu is de dikke buik weg, en moeten wij op bezoek bij baby Amber.
Waarop jij een gat in de lucht sprong, dolenthousiast een rondje maakte, en riep: ‘Jaaaaa! Zal leuk zijn! Wolfje baby Amber kusje geven, gaan samen kijken naar baby! Joepie, hoera!” En toen kon ik niet snel genoeg stoppen met schilderen, en wilde je mee. Dat het lang in de auto zitten was, vond je totaal niet erg.
De naam Amber sprak je eerst verkeerd uit: je zei Ander, en keek beteuterd omdat het niet lukte. Ik deed het je nog een paar keer voor, en toen het plots wél ging, en ik trots was op jou, begon je te stralen en zei: “Wolfje kan moeilijk woordje wél! Wolfje is een beetje flink!” En uiteraard kon ik niet anders dan dat beamen.
Bon, de rest is voor morgen, het wordt gewoon veel te laat!

Buikjescontrole

Gecategoriseerd onder: Pis- en kakverhalen, Spelen, Taal, Ziek — Mama om 11:56 pm op Thursday, August 24, 2006

Deze morgen geslapen tot negen uur, een uurtje gespeeld, badje gepakt, ontbeten om elf uur (ik ben je hele dagritme naar de knoppen aan het helpen), dan wat gelummeld en naar de winkel getrokken, gekookt, gegeten om half twee, en eigenlijk al ruim te laat naar het Universitair Ziekenhuis vertrokken.

Je had een afspraak met de kindergastroënteroloog, ofte, zoals jij het noemt, de buikjesdokter. Een dikke maand geleden zijn we er voor de eerste keer langs geweest omdat jouw stoelgang bijzonder slap is, om niet te zeggen quasi voortdurend diarree is. Ze had toen de raad gegeven om jouw voeding veel vetrijker te maken, en je hebt de voorbije maand dus een dikke laag boter op je brood gekregen, volle melk, romige sausen, een goeie laag choco en dergelijke. Geen verbetering. Deze morgen kon ik zelfs je pamper uitgieten, zo erg was het. Ik heb ook al twee dagen op rij je beddegoed moeten verversen wegens gelekte kakluier. Fijn hoor. De dokter was verwonderd dat het niet geholpen had, en de volgende stap is nu de analyse van een aantal stoelgangstaaltjes: drie opeenvolgende voor de aanwezigheid van parasieten, en één staaltje om te controleren op het suikergehalte. Het zou kunnen dat je een enzym mist waardoor je een bepaalde soort suikers niet afbreekt, die dan beginnen fermenteren in je dikke darm, en daardoor je stoelgang enorm veel vocht aantrekt. Dat zouden we dan met een dieet moeten oplossen. In ieder geval zijn dat zorgen voor later, nu eerst de staaltjes nemen.
Verder ben je nog altijd tiptop in orde, en zelfs flink gegroeid in die maand: je bent nu 89.2 cm groot, en weegt op de kop 14 kilo droog aan de haak. De dokter maakt zich dan ook niet al te veel zorgen: je zit perfect op schema en bent zelfs voor qua verstandelijke ontwikkeling. Ze vond het ook grappig dat jij totaal niet bang was, want je ging aan haar hand de wachtkamer uit richting haar kabinet. Ik zei dat ik dat normaal vond: waarom zou je ook bang zijn ? De dokter is vriendelijk, ik leg uit wat er aan de hand is, en ze doet jou totaal geen pijn. Toch logisch dat je dan niet bang bent ?

Aansluitend zijn we dan even binnengewipt op mijn school om mijn lesrooster af te halen, en je kreeg een pakje koekjes van Anja, de onderdirecteur. Je zei netjes bedankt en speelde daarop de koekjes binnen, gezeten op een stoel in mijn vaste lokaal. Je deelde er wel eentje uit aan mij, want “Mama moet ook koekje hebben”. Lief toch ? Achteraf zei je trouwens ook nog in de auto dat Anja lief was. Heh.

Thuisgekomen heb je je in de zetel geïnstalleerd onder een dekentje, geleund tegen de onderkant van je Winniezetel die je in de grote zetel had gesleept, en heb je naar tv gekeken: Samson, Clifford, en dergelijke meer. Op een bepaald moment wou ik een appel met je delen die ik in stukjes had gesneden, maar je vond het niet zo lekker. Een half uurtje later kwam je echter wel met de pluchen versie van Catullus aanzetten, en zei dat het hondje een banaan wilde. Die heeft er dan ook een gekregen, netjes in schijfjes in een kommetje. Een kwartier later riep je me triomfantelijk vanuit de zetel toe dat de banaan allemaal op was.
Ik had je in de loop van de middag verschillende keren gevraagd of je niet op je potje wilde, en telkens had je nee gezegd. Rond een uur of zes stelde ik nog maar eens die vraag, en ook toen zei je nee. Je herriep dat echter bijna onmiddellijk met een aarzelend ‘Ja’, en toen wist ik al hoe laat het was: je had inderdaad in je broek gedaan ! Gelukkig waren zetel en deken gespaard gebleven, dus heb ik je even uitgekafferd, gewassen en verse kleren aangedaan. Jij zei dat je een kleine baby was, die nog niet op zijn potje kon. Toen heb ik maar komaf gemaakt met die babytrend van jou: je mag gerust kleine baby spelen, maar dan word je ook behandeld als een kleine baby: geen tv, geen snoep, geen boekjes voorlezen, alleen maar melk en slapen. Beteuterd zei je toen dat je misschien toch geen kleine baby was… en dat je als grote jongen toch op je potje kon. Ik hoop dat het helpt, petoetie.

Tegen half zeven dook papa op en heb jij samen met hem macaroni gegeten, daarna gespeeld (je was door het dolle heen) en tegen acht uur lag je in bed.

* Eén van je favoriete spelletjes - behalve het spelen van een kleine baby dan - is momenteel ‘Ai mijn tenen!’. Je staat dan op papa’s voeten, houdt je stevig vast aan zijn handen, en dan draait papa rond zijn as terwijl hij zegt: “Ai mijn tenen ai mijn tenen ai mijn tenen”. Hij pauzeert even, en herhaalt alles maar dan sneller. Opnieuw pauze, en dan nóg een pak sneller, en op het einde ervan gooit hij jou in de lucht, terwijl je aan het schateren bent. Heerlijk gewoon, en duidelijk iets tussen jou en papa, want mij heb je het nog nooit gevraagd.

* Een heerlijk woordje van jou is ’snoepduik’. Daarmee bedoel je eigenlijk een snoekduik, en dat is wat papa zegt tegen jouw grote duiksprong op ons bed. Je duikt dan voorover en laat je languit vallen op je buik. Tegenwoordig heb je ook een snoepduik in de auto: je kruipt in de auto, gaat op de bank staan naast je autostoel, en dan duik je op die stoel zodat je plat op je buikje ligt, en moet beginnen wriemelen om er toch nog deftig in te gaan zitten. Praktisch is anders, maar wel hoogst amusant.

* Een ander leuk spelletje - vind jij toch - is ‘dikke slak’. Ook dat speelt zich bij voorkeur in ons bed af, al kan het op elke plaats en elk moment gespeeld worden - alweer volgens jou. Je legt je op je buik, komt aangekropen, zegt dat je een dikke slak bent, en dan begin je te ’slijmen’: je steekt je tong uit zover je kan, en lekt op elk mogelijk stukje bloot vel. Dat kan mijn knieholte zijn, mijn buik, maar bij voorkeur mijn neus of mijn nek. De enige verdediging tegen zo’n slak is kriebelen, heb ik al gemerkt, ofwel heel streng nee zeggen, maar dan kijk je bijzonder beteuterd: al bij al is het maar een spelletje.

Podoloog en aanverwanten

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Op stap, Pis- en kakverhalen, Ziek — Mama om 8:22 pm op Tuesday, August 22, 2006

Acht uur, en je slaapt. Hehe. Niks te vroeg. Niet dat je vervelend was of zo, gewoon uitputtend.

Deze morgen ben je om half acht met een flesje bij me gekropen, en was het half negen voor we in de badkamer verzeilden: we hebben een uur liggen spelen, knuffelen en babbelen, klein spook. Terwijl jij daarna in bad zat, kroop ik onder de douche. Ik had me net helemaal ingezeept en zo toen jij met de melding kwam dat je kaka wilde doen op potje. Oh fijn. Ik heb me snel afgespoeld, jou uit je bad gevist en op je pot gezet. Gelukkig staat er eentje in de badkamer. Een mooi kakje later mocht je weer in je bad, maar eigenlijk wilde je er al bij al snel uit.

Daarna hebben we ontbeten, nog wat op de computer gezeten, en zijn we naar de podoloog vertrokken. Die bevestigde mijn vermoeden: je hebt vrij platte voeten, maar vooral een compleet verkeerde staphouding, waarbij je voeten naar binnen plooien. Niks dat een paar stevige steunzolen niet kan verhelpen, zegt hij. Toch wil ik eerst nog een orthopedist raadplegen en horen wat die te zeggen heeft. Per slot van rekening is een podoloog een graduaat en een orthopedist een echte arts met alles erop en eraan. Er zitten nog wel een paar verschillen qua behandeling in, maar ik ga pas beslissen wanneer ik dus de orthopedist gehoord heb. Feit is dat jij alvast de komende jaren met steunzolen door het leven zal moeten gaan. Als je er maar niet moeilijk over doet…

Aansluitend zijn we boodschappen gaan doen in de Lidl, heb ik gekookt, en zijn we als de bliksem richting papa’s kantoor vertrokken: de Netlashauto (waar ik ook voortdurend mee rijd) was dringend aan onderhoud toe, maar papa had onvoorziene problemen op kantoor en kon dus niet gaan. Wij hebben snel van auto gewisseld en zijn naar de garage in Ledeberg gereden. Daar heb ik de buggy uitgehaald, jouw blauwe zak en een grote paraplu, en zijn we samen langs het zuidpark naar het winkelcentrum van de Zuid gestapt.
Jij keek vooral je ogen uit op de lift, en we zijn er dan ook een paar keer ingegaan. We hebben rondgelopen, ondergoed voor jou gekocht, kleren voor papa gekocht, beneden respectievelijk een caffe latte en een chocomelk gedronken en er een heerlijk koekje van de Hema bij gegeten, nog maar eens naar toilet gegaan (waar jij een lekstok hebt gekregen, verwend nest) en dan buiten aan de fontein op het plein in het zonnetje die lekstok opgegeten. Toen waren we al twee uur later en zijn we via het park in heraanleg terug gestapt. Tegen dan was jij moe, en begon je wat vervelend te doen.
Al bij al waren we om half vijf thuis en hadden we er een heerlijke namiddag opzitten. Je was gelukkig ook compleet zindelijk gebleven, iets waarvoor ik mijn hart had vastgehouden. Jammer genoeg kan dat van de rest van de dag niet meer gezegd worden: je speelde buiten, en plots kwam je naar me toe rennen met de boodschap dat je kaka had gedaan, jawel, in je broek en onderbroek. Ik heb hartsgrondig gevloekt, jou de mantel uitgeveegd, en heb dan maar jou gewassen en daarna die kakkleren uitgespoeld. Ze zitten ondertussen al in de wasmachine.
Jij bent daarna rustig tv gaan kijken, en je gaat echt wel op in wat je ziet. Je geeft commentaar, schrikt, roept, lacht… Datzelfde heb je trouwens in Center Parcs gedaan bij een toneeltje van de Zomerkoningin die het Vlindervrouwtje moet redden van een ziekte. Je spreekt er nog altijd over, en dat verwondert me.
Uiteindelijk kwam je bij me aan de computer op mijn schoot zitten, en hebben we zitten spelen. Kwam het nu van het lachen, ik weet het niet, maar feit is dat je dan opnieuw in je broek gedaan hebt, en ik dus alweer jouw kleren én die van mij mag wassen. Grmbl ! Deze keer ben ik echt uitgevlogen, en stond je te huilen. Ik weet niet of ik er goed aan doe om jou onder druk te zetten, maar het is zo onderhand welletjes geweest met al die pis- en kakbroeken.
Je wilde trouwens geen eten meer, en pas om zeven uur, toen papa ook thuiskwam en ging eten, wilde je wat patatjes mee-eten. Daarna hebben jullie nog wat gespeeld, en nu lig je dus in bed.

Morgen ga je in de namiddag bij Vallery, want ik heb een workshop storytelling. Ze ging nog zien wat ze met jou ging doen, maar ik weet nu al dat je het leuk zal vinden. Hopelijk slaap je vannacht een beetje goed, zodat je morgen echt welgezind bent.

Volgende pagina »