Feestje

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Feest, Mijlpaal, Op stap, Vriendjes — Mama om 7:13 pm op Saturday, February 9, 2008

Poeh, Wolf! Papa en Kobe liggen allebei uitgeteld te slapen, jij zit eventjes rustig tv te kijken, en ik ga straks mijn voeten even masseren, denk ik. Het huis is immers eindelijk weer rustig en opgeruimd na de invasie van de kleuters, zoals papa het zo mooi uitdrukte. Jawel, vandaag heb je je eerste echte verjaardagsfeestje gekregen!
Stipt om twee uur waren Evert, Mai, Marthe en Wout De Smet hier, om met jou te spelen ter ere van je verjaardag. Gisteren hadden we al het huis versierd met slingers en vlagjes, vandaag hebben we nog een hoop ballonnen opgeblazen, en ik heb pannenkoeken gebakken. We hadden ongelofelijk veel geluk met het weer: ik denk niet dat er al ooit eerder een negende februari was waarbij jullie allemaal buiten konden spelen in een T-shirt of een lichte pull, en dat het vijftien graden was in de schaduw. Papa had al alle fietsjes buitengezet deze morgen, zodat jullie eerst anderhalf uur hebben buitengespeeld. Daarna mochten jullie pannenkoeken komen eten, en dan, aangezien het toch begon af te koelen buiten, mochten jullie binnenspelen. Vooral het grote ridderkasteel had succes, en dat kon uiteraard niet mee naar buiten.
Op het einde werden jullie allemaal moe, begonnen jullie je een beetje te vervelen, en toen heeft papa eerst jullie laten boksen met de Wii, en daarna verhaaltjes voorgelezen, en toen was het vijf uur. Ik denk wel dat je ervan genoten hebt, liefje, je zit toch lekker moe te wezen met blozende kaakjes. Alle kinderen hebben hun hoedje mee naar huis, een toetertje (zo’n roltong) en een klein speelgoedje.

Gisteren hebben wij tweetjes samen jouw verjaardag gevierd. Donderdag waren we nog samen met Kobetje naar oma en opa, en omoe en opoe geweest, en gisteren was Kobe al genoeg genezen van zijn oorontsteking dat hij naar de opvang kon. Dat betekende dat we de hele dag voor ons alleen hadden. In de voormiddag hebben we het huis versierd en verder wat spookje gespeeld, en om één uur hadden we afgesproken met papa en nonkel Faust om iets te eten in het Lepelblad. Jij vindt een restaurant zo af en toe wel een keertje leuk, en je kreeg een lekkere spaghetti voorgeschoteld. Daarna zijn wij met ons tweetjes naar de film geweest, voor ‘t eerst in je leventje. Je was diep onder de indruk van het gigantische scherm, en ging volledig op in de film: K3 en de kattenprins. Alleen de snoepjes die ik gekocht had, konden je uit je concentratie halen, en het verwondert me zelfs dat je er nog geen buikpijn van kreeg: je hebt er veel te veel van gegeten :-p en voor één keertje mocht je dat van me.

Na de film zijn we naar het Zuidpark gereden, omdat ik weet dat daar een klein speeltuintje is met een paar leuke toestellen. Het was er vrij druk, maar wat wil je, het was dan ook heerlijk weer! Je hebt zitten schateren op de verschillende schommels en draaimolens, en zat behoorlijk onder het zand. Van daaruit zijn we naar het shoppingcenter gewandeld, waar ik je beloofd had dat je in de coole glazen lift mocht, en op de roltrappen: dat is een attractie op zich. Ik heb je even meegenomen naar de Hema waar we ballonnen en zo gekocht hebben, en daarna naar de H&M, omdat ze er een Spidermancollectie hebben/hadden. T-shirts hadden ze niet meer, maar wel een hoop andere parafernalia, waaruit je uiteindelijk een blauwe Spidermanpet hebt gekozen, en een polsbandje. Daarna zijn we weer naar buiten gegaan, waar er ondertussen drie eenden op de grote fontein zaten. Er was net een man met zijn zoontje brood aan het werpen naar de dankbare beestjes, en ook jij hebt verscheidene stukken brood gekregen om ze te voederen. Om terug naar de auto te gaan passeerden we langs het skatepark, waar een aantal jongens heel intensief aan het oefenen waren. Ademloos stond je te kijken, en daardoor begonnen ze natuurlijk nog méér hun kunsten te tonen, tot jouw grote vreugde.

Toen we weer thuis kwamen, was je pompaf, maar had je er duidelijk van genoten. Hoewel, toen ik je vroeg wat je nu het leukste had gevonden van de hele dag, antwoordde je zonder verpinken: “Spidermankleren kopen in de winkel”. Val nu dood!

En weet je wat, Wolfie? Ik heb minstens evenveel van die dag genoten als jij :-)

Nieuwjaar

Gecategoriseerd onder: Feest, Op stap, Sloeber, Spelen, Vakantie — Mama om 9:22 pm op Tuesday, January 1, 2008

Gelukkig nieuwjaar, lieve Wolf!

Ik begin maar meteen aan mijn goede voornemens, en dat is regelmatiger schrijven in je blogje. Momenteel zit je hier achter mij Putt Putt te spelen, één van je favoriete computerspelletjes. Je zit, zoals wel vaker, in je onderbroek, want lange broeken zakken nog steeds steevast af (je hebt totaal geen heupen om die dingen op te houden, en van bretellen hou je niet) en werken op je zenuwen. Je hebt hier net een grote tipi gemaakt rond de stokken van Kobes wieg, compleet met stoeltjes en kussens en al. Het is best wel grappig om te zien.

Je hebt al de hele week vakantie, en als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat je eigenlijk teveel tv kijkt om goed te zijn. Gelukkig zit je er niet voor geplakt, ondertussen doe je vanalles en nog wat, want je bent nog steeds een enorm woelwater. Je favoriete bezigheid is nog steeds het bouwen van kampen en frittakazen, en daar komt niks anders in de buurt. Je hebt ook een ongelofelijk levendige fantasie, zodat die kampen telkens weer iets anders voorstellen, met andere monsters, andere toegangsdeuren enzovoort.

Ondertussen staat er hier een groot ridderkasteel op de salontafel: een kerstcadeautje van omaly! Het heeft me drie uur gekost om het te bouwen, en jij was zo opgewonden als wat. Halverwege zat je op een bepaald moment kusjes te geven aan het kasteel, en kwam je ook mij overladen met kusjes: “Dank u mama om mijn kasteel te bouwen!” Je hebt er al ijverig mee zitten spelen: het wordt steevast aangevallen door de draak (die je van papa en mij gekregen hebt), en dan wordt er wel één en ander verwoest :-p

* * * *

Ondertussen is het al avond, lig jij in je bedje, en zijn we bij oma en opa in Zomergem langsgeweest. Je had immers je nieuwjaarsbrieven voor te lezen: eentje voor oma en opa, eentje voor peter Jeroen.

Liefste …

Het oude jaar dat mag nu gaan
Het heeft zo goed zijn best gedaan.

Het nieuwe jaar dat komt eraan
Ik ga nu op mijn stoeltje staan.

Kusjes geven, kusjes krijgen
Ik voel me zo blij!

Kusjes geven kusjes krijgen
Allemaal voor mij!

Erg lang zijn we niet gebleven, maar toch nog lang genoeg om ook Alexander nog even te zien. Je was uiteindelijk doodmoe en vooral hongerig, zodat we toch tegen half zeven thuis waren.

Donderdag ben je gaan spelen bij Mai, op haar uitdrukkelijke vraag (toch die van haar mama). Je vond het precies heel plezierig, en vroeg meteen of je daar ook eens een keertje mocht blijven slapen :-p Morgen komen trouwens de meisjes spelen, dat zal ook nog leuk worden. Het was de bedoeling dat ook Nathalie kwam met de kinderen, maar die zijn allemaal een beetje ziek, dus het valt nog af te wachten.

Kerstavond en -dag vond je trouwens ook heel leuk: op kerstavond kwamen oma en opa hier eten, en mocht je dus al een paar pakjes openmaken. Je hebt een playmobildraak gekregen van ons, en een piratenzwaard uit stevige mousse. Van oma en opa heb je een konijnenverhaaltjesboek gekregen, en een berendekentje met een klein beertje bij. Je was er helemaal vrolijk van en liep te ‘Joepie! Joepie!’-en. Toch ben je netjes gaan slapen, zonder protesteren, zodat wij rustig konden eten. Op Kerstdag zijn we dan naar Ronse gegaan, waar je dat fameuze kasteel hebt gekregen van Omaly en Bompa. Jammer genoeg kon je er daar nog niet mee spelen, omdat het nog helemaal in elkaar moest gezet worden.

Je hebt de laatste tijd een nieuwe gewoonte ontwikkeld: je staat regelmatig zelf op, en dan horen we je rondlopen. Op zich is dat niet erg, mocht je tenminste opstaan om naar het toilet te gaan of zo. Nee, je staat op en komt dan naar beneden hier bij ons, om een glas water te vragen, of te zeggen dat je bang bent van de monsters of zo. Is het midden in de nacht, dan word ik wakker van kleine voetjes op de trap, jouw getrippel door ons kamer, en dan kruip je tussen papa en mij in bed. Dat is uiteraard niet echt de bedoeling, dus doorgaans neem ik jou meteen weer mee naar je eigen kamer.
Je doet dat nu ook ’s morgens: in plaats van netjes te wachten met opstaan tot het acht uur is, kruip je bij ons in bed. Dan moet ik papa wakker maken (vaak is Kobe dan namelijk ook wakker geworden door jouw lawaai en moet ik hem voeden) om met jou naar beneden te gaan, je nachtpamper uit te doen, en dan mag je op je eentje wat tv kijken, terwijl papa weer terug in bed kruipt of opstaat en naar kantoor vertrekt, al naargelang.
Onlangs heb ik toch moeten lachen: het was ongeveer half drie ’s nachts, en ik was vaag wakker geworden met de gedachte: “Goh, Bart, lig eens stil! En moet je nu echt zo dicht tegen mij aan komen liggen, midden in de nacht? Blijf eens op je eigen stuk!” Toen ik me een vijftal minuten later omdraaide en op mijn buik ging liggen, voelde ik plots een handje in mijn hand. Het drong niet echt tot me door, ik weet alleen nog dat ik dacht: “Heh, lekker gezellig”. Er moet toch wel wat tijd over gegaan zijn voor ik me realiseerde dat het niet echt papa’s hand was. “Tiens, dat handje is klein”. Ik kneep even, en het handje kneep zachtjes terug. Nog eens. En pas toen viel mijn frank, en stak ik het licht aan. En jawel, twee helderblauwe ogen keken stralend in mijn gezicht, vanonder papa’s dubbele dekbed. Je was muisstil de trap op gekomen, en had je lekker tussen ons in genesteld, onder papa’s deken. Die had helemaal niks gemerkt, en was het niet van dat handje, ik zou het ook pas heel wat later gemerkt hebben. Je was immers doodstil blijven liggen. Hoe lang je daar gelegen hebt, weet ik niet. Ik weet wel dat ik eerst nog vijf minuutjes ben blijven liggen, voordat ik je terug naar je kamer heb gebracht. De reden van je bezoek? Je had buikpijn, zei je. Prutske!

Een paar zondagen geleden zijn we eindelijk bij nonkel Jeroen en tante Delphine Alexanders verjaardag gaan vieren. Die was al een paar maanden voorbij, maar door alternerende zieken en drukke agenda’s was het er maar niet van gekomen. Jij vindt het bijzonder leuk om met je kozijntje te spelen, wat je daar nog maar eens gedemonstreerd hebt. Alexander kan nog niet veel meer dan ‘Ugh!’ zeggen, maar dat kan ook bijzonder veelzeggend zijn :-p In het begin verliep alles nog vrij rustig, maar van zodra jullie gegeten hadden en de volwassenen nog aan tafel zaten, lieten we jullie maar begaan. Jullie hebben ongelofelijk wild zitten spelen, en je hebt Alexander doen schateren van plezier! Om één of andere reden vond die het heerlijk dat jij met een flesje water zat te gooien of aan buiksurfen deed op het losliggende inpakpapier. Je was dan ook steendood tegen acht uur, zodat we een stuk van Alexanders verjaardagstaart in een doosje hebben meegenomen, en jou tegen half negen in je bed hebben gestoken.
De volgende morgen protesteerde je toen we je wakker maakten: “Maar ik ben nog zo moeoeoeoeoeoe!” De rest van de dag was je lusteloos en ambetant, het zal ons leren jou zo laat in je bed te steken…

Oh, ik zou Sinterklaas nog bijna vergeten! Veel meer dan vorig jaar was je er mee bezig, en we hebben dan ook netjes je schoentje aan de kachel gezet, met een wortel voor het paard van Sinterklaas. De volgende morgen ging je met twinkelingetjes in je ogen kijken: en jawel hoor, vier pakjes!!! Met een hoop nicnacjes, karolientjes, een pakje speculoos en een paar mandarijntjes erbij! Het bleek een gestreepte zwart-wit-t-shirt te zijn van Spiderman, een zwarte broek met een zilveren Spiderman op de achterzak, en bijpassende Spidermankousen! En dan nog een doos met allemaal magneetstokjes en bolletjes! Je begreep maar niet hoe Sinterklaas zó precies wist wat je wilde! Ondanks het feit dat zowel t-shirt als broek wat te groot waren (nog steeds zijn), wilde je ze meteen aandoen. Trots als vijfendertig pauwen ben je zo naar school gegaan, en heb je aan iedereen laten zien wat je gekregen had.
Op zaterdag zijn we dan even naar Zomergem gegaan om daar de buit op te halen (een Spidermanpyama en -onderbroek, jawel, en een badspeeltje, met een hoop koekjes uiteraard) en op zondag gingen we koffie drinken bij omaly en bompa, waar de sint een piratent-shirt (zo noem je je t-shirt met een doodskop op) en een zwart t-shirt met een vogelspin op heeft gebracht, samen met een puzzel en een hoop koekjes. Je voelde je de koning te rijk, lieverdje.

En last but not least wil ik het nog even hebben over ons weekendje Center Parcs. Hoe, zul je zeggen, daar heb je het toch al over gehad? Nee hoor, we zijn namelijk nog een tweede keer geweest, deze keer met nonkel Roeland en tante Sarah!
Ook zij zijn vrijdagavond toegekomen toen jij al in je bedje lag, en werden op zaterdag vrolijk door jou wakkergemaakt. Die voormiddag zijn we allemaal samen naar de Baluba gegaan, de gigantische overdekte speeltuin. Meteen was je weg met je nonkel en tante, en pas een dik uur later kwam je terug bij ons, helemaal bezweet maar met blinkende ogen! Je genoot er overduidelijk van, en vond het niet zo leuk dat we terug naar ons huisje moesten om te eten. Deze keer was dat huisje trouwens vlakbij gelegen, zodat je er niet over hoefde te zagen dat het zo ver stappen was. In de late namiddag zijn we dan gaan zwemmen, waarbij tante Sarah en ik bij Kobe bleven, en jij met papa en nonkel Roeland meteen alle attracties ging uitproberen: de stromingsbaan, de beide grote kokerglijbanen (op papa’s schoot welteverstaan), en vooral ook de wildwaterbaan die voor een deel door de open lucht gaat. Vooral die laatste vond je super, en wel omdat we er deze keer aan gedacht hadden je grote zwemband mee te nemen, en je daarmee (en met een zwemvestje) helemaal alleen, onder het waakzame oog van papa en nonkel, die baan kon afgaan. Je bent zó graag zelfstandig, kleine mol!

’s Avonds hebben we dan een gourmet gedaan, maar jij had voldoende aan een boterham, want je was zó moe dat je eigenlijk geen honger meer had.
Op zondag zijn Roeland en Sarah in de voormiddag opnieuw met jou naar de speelwereld gegaan, zodat papa en ik het rijk voor ons alleen hadden, en heerlijk gerust hebben. Na de middag gingen we opnieuw zwemmen, en deze keer heb ik ook veel met jou gespeeld, want Sarah vond het niet erg om alleen voor Kobe te zorgen, ze is niet zo’n waterrat. Opnieuw viel je ’s avonds in een hoopje, en kreeg je nog amper een pannenkoek binnen.

Maandag heb je dan ook vrij lang geslapen, en daarna vrolijk met ons opgeruimd. We hadden je immers beloofd om een laatste keer nog naar de speelwereld te gaan, en jawel, je hebt je weer naar hartelust uitgeleefd. In de auto ben je daarna in slaap gevallen, en tijdens ons middageten in Leopoldsburg viel je ook bijna om van de slaap. Voor jou was het in elk geval een geslaagde vakantie, en voor papa en mij ook :-)

Goh, het is weer een lang epistel geworden. Hopelijk komt er wat in huis van mijn goede voornemens dit jaar. Ik ben alvast goed begonnen :-)

Beestjes, feestjes en andere onzin.

Gecategoriseerd onder: Feest, Kobe, Op stap, Vriendjes — Mama om 7:24 pm op Monday, October 15, 2007

Nu ben je weer wat tegengekomen, Wolf! Vorige week zaterdag, toen je uit de douche kwam en papa je afdroogde, zag hij een klein zwart bolletje in je oksel. Hij wilde het wegplukken, maar dat lukte niet meteen. Toen hij daarop wat harder trok en het bolletje meehad, zag hij… wriemelende pootjes! In een halve paniek kwam hij bij mij, waarop ik vaststelde dat het wel een teek moest zijn. Hoe die in jouw oksel terechtkwam, was me een raadsel. Gelukkig zag het wondje er schoon uit, en was het kopje niet blijven zitten. Toch even nagekeken op het net wat we nu verondersteld werden te doen, en dat was dat. Tot ik donderdag bij het wassen toch even nakeek: de beet was een pak roder en groter geworden. Conclusie: dokter. Die had die avond absoluut geen tijd meer, maar wilde jou wel zien op vrijdagmorgen. Zijn conclusie was dezelfde: een tekenbeet. Hij wilde echter liever geen risico lopen ivm. de ziekte van Lyme, en heeft jou antibiotica gegeven, en een corticoïde zalf. De kans zit erin dat je gewoon nogal sterk reageerde, zoals bij je muggenbeten, maar we nemen het risico dus niet.
Je was een uur te laat op school daardoor, maar dat was geen enkel probleem: je ging de klas binnen, zette je drankje waar het hoorde, legde je heen-en-weerschriftje bij de rest, en begon prompt te spelen. Mama is heel duidelijk geen onderdeel van het klasgebeuren, en dat wilde je zo houden.

Ondertussen denk ik te weten vanwaar die teek komt: de poes! Poetin ligt overal te slapen waar het hem uitkomt, en ook soms op jouw opengeslagen donsdeken of in de propere was (die dan doorgaans niet lang proper blijft, maar bon). Het kan ook gewoon de zetel zijn natuurlijk.

Gisteren was voor jou een echte feestdag: Kobe werd gedoopt! Niet dat je dat feit op zich zo heuglijk vond, wel de toestanden die dat met zich meebracht. Je mocht nieuwe mooie kleren aandoen, de hele familie kwam langs, en dan gingen we naar de kerk, waar jij na afloop de klokken mocht luiden. Spectaculair is dat niet, gewoon op een knopje duwen, maar toch :-)
Wat je er wel fantastisch aan vond, was dat je na de receptie/aperitief bij ons thuis mee mocht met Delphine en Pieter, en Marthe dus, naar zee :-) Zo was het eigenlijk het aangenaamst voor ons allemaal: jij hoefde je niet steendood te vervelen de hele namiddag in een chic restaurant, en wij hoefden ons niet de hele tijd druk te maken om jou. De enigen die er aan waren voor de moeite, waren natuurlijk Pieter en Delphine :-p Ik ben daarnet nog even binnengesprongen in de apotheek, en ze waren vol lof over jou. Ze vonden je een verschrikkelijk braaf kind, helemaal niet wild, en zeer gehoorzaam. Zo hoor ik het natuurlijk graag, Wolfje! Je mag nog mee, zeiden ze :-p
Je had eerst bijzonder flink en veel gegeten. Aan zee had je prima gespeeld, maar je was wel eventjes overmoedig geworden en was kopje onder gegaan. Gelukkig had ik droge verse kleren meegegeven, zodat het leed snel geleden was. Zelf beweer je overigens met stelligheid dat je ‘verdronken’ bent, en ik kan je niet aan het verstand brengen dat dat misschien niet de juiste woordkeuze is. Daarna hebben jullie een ijsje gekregen, en ook dat ging vlot binnen. Je had eerst wel ‘geprotesteerd’ dat je er te voet om moest. Zoals Pieter het vertelde:
- Wolf, nu krijgen jullie een ijsje.
- Ah. En ga jij dat dan kopen, Pieter?
- Ja, maar jullie gaan mee naar het kraampje.
- Oh. En ga jij dat dan meebrengen naar hier?
- Nee Wolf, jullie moeten meegaan.
- Maar ik kan niet meer zover meegaan! Als ik meega, dan ga ik languit vallen, en dan val ik flauw, en dan doe ik mij pijn. (na het zien van de ongelovige gezichten) En mijn voeten gaan heel heel veel zeer doen!
Toch ben je blijkbaar zonder klagen meegegaan om een ijsje, al werd je wel moe.

Omdat je nog een hele tijd in de file hebt gestaan, was je pas thuis om half acht. Je had honger en hebt nog behoorlijk wat gegeten, maar je was zodanig moe dat je daarna bijna in de zetel in mijn armen in slaap viel. De juf meldde vandaag ook dat je moe was in de klas, en ook thuis heb je bijzonder rustig naar tv gekeken, en zat je tegen zeven uur effectief in bed.

Vrijdagavond ben je ook een uurtje bij Marthe geweest: papa zat in de file van Brussel, en ik moest opoe afhalen aan het Atheneum en naar huis brengen. Gelukkig vond Delphine het helemaal niet erg :-)
Eigenlijk hebben we hen wel vaak gezien de laatste week: ook zaterdagavond hadden we met hen afgesproken, en wel voor het eetfestijn bij jou op school. Het is de typische manier van fondsen verzamelen voor een school: ouders en sympathisanten worden uitgenodigd om te komen eten, en wie zijn wij dan om dat te weigeren? We hadden afgesproken om 18.00u, en hebben gezellig zitten kletsen, terwijl jij en Marthe hebben rondgelopen en gespeeld tussen de tafels en al het volk. Je zat pas tegen half negen goed en wel in bed, veel te laat voor jou dus.

Vorige maandag had je een vrije dag (pedagogische studiedag bij jou op school), en ik vond dat de ideale gelegenheid om nog even langs te gaan bij oma en opa, en bij omoe en opoe. Ik heb onszelf dan maar uitgenodigd bij oma om te blijven eten, maar ik had de indruk dat ze dat niet erg vond :-p
We zijn dus rond half tien hier thuis aangezet richting Ursel, en hebben een uurtje bij omoe en opoe gezeten. Jij was nogal ongedurig, en wilde uiteindelijk weg. Je hebt trouwens een massa koekjes gekregen van opoe, in die mate zelfs dat je op een bepaald moment zei: “Maar opoe, ik heb wel genoeg hoor!” waarop hij verwonderd moest lachen.

Eenmaal bij oma en opa bleek weer eens duidelijk hoe thuis je je daar wel voelt: je ging meteen naar opa’s bureau en zette je computer aan, terwijl ik foto’s voor oma aflaadde. We hebben er rustig en smakelijk gegeten, en zijn dan met ons viertjes - oma, jij, ik, en Kobe in de rolwieg natuurlijk - naar het Leen gegaan om er te wandelen. Voor oma was dat in feite geen wandelen, eerder slenteren, maar dat wist ze op voorhand natuurlijk: je hebt in de grachten gelopen, naar de vijvers gekeken, op bankjes gezeten, en uiteindelijk werd je echt wel moe. Toch moest en zou er nog, bijna als beloning, een half uurtje op de speeltuin worden gespeeld. Ikzelf bleef bij Kobe, terwijl oma jou assisteerde op de speeltuigen.
Omdat we er vlakbij waren, zijn we daarna even binnengesprongen bij Brantano: jij was toe aan nieuwe winterschoenen, omdat die van vorig jaar wat te klein werden, en je ze ook niet zelf aan en uit kan doen. Nu heb je zwarte met een paar felle kleuren, met een brede velcrostrip: je kan ze perfect zelf aan en uit doen, en glundert als het je lukt. Ja, je kleuterjuffen weten écht wel waarover ze het hebben als ze tips geven om je zelfstandiger te maken :-)
Opnieuw bij oma thuis moest ik echt nog wel iets in orde proberen zetten op opa’s computer, zodat jij van oma een paar boterhammetjes met honing hebt gekregen, en daarna eentje zonder boterham :-p Ik weet niet wie dat nu eigenlijk het leukst vindt, jij of je oma :-p Ik denk niet dat ik nog hoef te vermelden dat je die nacht goed geslapen hebt :-p

Dat laatste is trouwens niet zo evident de laatste tijd: je bent bang in het donker! Je hebt al heel lang een levendige fantasie, en nu begin je overal monsters en zo te zien, zelfs met je lichtje aan. Je slaapt dus nog steeds met een schemerlamp aan die al bij al toch veel licht geeft, en soms is dat nóg niet genoeg voor jou. Dan zit je huilend om ons te roepen, en moet ik al mijn overredingskracht gebruiken om jou ervan te overtuigen dat die monsters helemaal niet echt zijn, en dat ze trouwens bang zijn als je ze uitlacht. Gelukkig zie je de paradox daarvan nog niet in :-p en lachen we samen de monsters uit, waarna je met een geruster hartje gaat slapen.

Soms ben je nog zo klein, mijn liefje, al wil je zo graag groot zijn…

Heel erg lang verhaal, deel twee…

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Feest, Kobe, Lang verhaal, Op stap, Vakantie — Mama om 8:35 pm op Tuesday, September 18, 2007

Dan beloof ik al eens dat het niet meer zo lang zal duren voordat ik schrijf, is het weer bijna een maand… Jouw broertje houdt me meer bezig dan ik wil toegeven, geloof ik.

In ieder geval ga ik nu proberen jouw grote vakantie te beschrijven, voordat ik het zelf allemaal weer vergeten ben. Jou moet ik dat niet vragen, want blijkbaar is het normaal dat je bijvoorbeeld niet meer weet wat je precies hebt gedaan in de klas, of wat je ’s middags hebt gegeten. Soms vind ik dat wel wat frustrerend, want ik ben eigenlijk echt wel geïnteresseerd in dat kleine leventje van jou, en ik zou wat meer willen inpikken op jouw klasactiviteiten. Ach ja, dat komt nog wel zeker?

De grote vakantie begon lekker rustig, voor mij dan toch :-p Omdat ik met die dikke buik rondliep en nog een hoop wilde doen vooraleer je broertje werd geboren, ging je twee dagen in de week naar de opvang, op dinsdag en donderdag, samen met Marthe. Ik had niet de indruk dat je veel met haar speelde, dat deed je voornamelijk met de oudere kinderen. Erg leek je de opvang niet te vinden: thuis was maar thuis met mij, en daar had je tenminste vriendjes in de buurt. Toch was je wel blij als je me zag. De opvang was echter maar open de eerste twee en de laatste twee weken van de vakantie, maar daar heb ik dan ook dankbaar gebruik van gemaakt.

Vrijdagnamiddag vertrokken we dan, zodra papa klaar was, naar zee: omaly en bompa hadden ons opnieuw uitgenodigd voor een weekendje, in Koksijde deze keer. Je mocht met ons mee-eten aan tafel, maar ging daarna vrij vlot je bed in. Dat vond je wel wat raar: je bed stond bij ons op de kamer, en toch gingen wij nog niet mee slapen. Je bent dan later die avond, toen wij kwamen slapen, nog eventjes wakker geweest, maar ik denk niet dat je daar de volgende dag nog iets van wist.
Er zat wel een groot nadeel aan het feit dat je bij ons op de kamer sliep: ’s morgens was je wakker rond zeven uur, en je vond het heerlijk dat je meteen je klep kon openzetten en bij ons in bed springen. Papa en ik kreunden even onder het verbale en fysieke geweld, en besloten toen dat de tv misschien geen slecht idee was, gezien het feit dat we pas tegen negen uur aan de ontbijttafel werden verwacht. We hebben je er ook op uitgestuurd om bompa en omaly wakker te maken, maar bompa was al in geen velden en wegen meer te bekennen, die was ook al vroeg wakker en gaan wandelen.
Na het ontbijt zijn jullie, zijnde papa, bompa, nonkel Koen en tante Else gaan zwemmen in het verwarmde binnenzwembad van het hotel. Ik geloof dat jullie er vooral ‘haai’ hebben gespeeld, met een vermoeide maar bijzonder opgefokte Wolf tot gevolg :-p Ikzelf heb ondertussen geslapen want ik had die nacht geen oog toegedaan.
Daarna zijn we samen iets gaan eten in een restaurant op de dijk, maar zijn voor de koffie toch maar naar binnen gegaan, uit de felle wind. Jij werd wat ongedurig, en mocht met een go-car-achtig iets gaan rijden, iets waar je ongeveer een uur om gezaagd hebt. Na vijf minuten was de lol er blijkbaar al af, ook al mocht je een half uur rondrijden, en hebben we het ding maar teruggebracht. Toen zag ik een kledingwinkel, een typisch dijk-ding, waar ze onder andere Spidermankousen verkochten, en je was wildenthousiast toen ik je even later toonde wat ik voor je gekocht had.
Toen was het eindelijk strand-tijd: hoewel het aan de frisse kant was door de harde wind, gingen jij, papa en bompa vrolijk aan het graven, terwijl ik onder een felgroene parasol een poging deed om te slapen. Een halve put later wilde jij richting het water, en ja hoor, je was binnen de korste keren drijfnat. Niet dat dat erg was, alleen niet bijzonder warm, zeker omdat ik geen andere droge kleren bijhad. Na een uur of twee was het welletjes: je was doodop van altijd maar in het water te springen, de golven te ontwijken of ze juist tegemoet te lopen. Ook bompa en papa waren intussen behoorlijk moe. Bibberend kwam je bij mij (waarbij de fluogroene parasol bijzonder goed zijn taak van baken vervulde), waarop ik je uit je natte kleren stroopte, een droog onderbroekje aantrok, en in een droge handdoek wikkelde. Gelukkig was het hotel op nog geen tien minuten wandelen (het geploeg door het zand inbegrepen) zodat je al snel onder een warme douche stond te bekomen. Je had er overduidelijk enorm van genoten.
Daarna hebben we allemaal samen rustig iets gedronken op het terras in de warme zon, en heb jij al een boterham met kaas gekregen. Tegen dat het zeven uur was, tijd voor ons om aan tafel te gaan, lag jij al in je bed.

De volgende dag zijn papa en ik met je gaan zwemmen, en heeft papa jou bezig gehouden terwijl de rest van de familie genoot van sauna en massage :-) Daarna werd alle bagage in de auto geladen, en zijn we met zijn allen de kusttram opgestapt richting Nieuwpoort. Zo’n tram blijft een belevenis voor jou :-)
Toen we amper op de dijk waren, stond er een grote, oude typische paardenmolen. Ikzelf mag niet gedroomd hebben dat ik erop moet zitten omdat ik dadelijk ongemakkelijk zou worden, maar jij vond het wel leuk. In het begin vertrouwde je het zaakje niet helemaal (omaly wou eigenlijk dat bompa meeging met jou om je vast te houden, maar ik vond dat je al groot genoeg was), na een tijdje vond je het best leuk en opwindend, en uiteindelijk wou je er af, een beetje witjes om de neus, ik vermoed om dezelfde reden als ik er in de eerste plaats al niet op wilde. Datzelfde vermoeden is ook al bevestigd in de auto: je bent wagenziek. Dan begin je te klagen dat je buik pijn doet, dat je zou moeten overgeven, en dan zie je compleet wit en grauw, arme jongen. Ik heb echt medelijden met jou, maar ik kan er niks aan doen. Hopelijk gaat het bij jou sneller over dan bij mij, want ik heb het nog steeds behoorlijk serieus zitten.
Na een korte wandeling op de dijk gingen we dan iets eten, daarna opnieuw de tram op, en in de auto huiswaarts. Het heeft, geloof me, geen tien minuten geduurd voor zowel jij als papa lagen te slapen, helemaal tot in Wondelgem :-p Jaja, die mannen…

De week daarna verliep ook heel gewoon. Alleen jammer dat het weer niet meewilde, want anders had ik het zwembadje kunnen opzetten, en waren we quasi nonstop buiten gebleven.
Op vrijdagavond belde Delphine dan: of we soms geen zin hadden om op zaterdag (ze voorspelden eens mooi weer) te komen barbecuen ’s avonds. Daar zeiden we natuurlijk geen nee tegen, zodat we, na een dagje schilderen in Kobes nieuwe kamer (waarbij jij enthousiast geholpen hebt) tegen half zes het blokje om gingen. Jij had thuis al uitgebreid met water gespeeld in de twee wasmanden, maar Pieter had het zwembadje van Marthe opgezet. Het duurde dan ook geen vijf minuten of jullie zaten al in het water. Papa is dan maar snel even terug naar huis gelopen om verse kleren en handdoeken en dergelijke, en heeft meteen maar je pyama meegenomen zodat je daar kon slapen. Jullie hebben tot half acht in het water zitten spetteren, daarna snel wat gegeten, en tegen half negen lag jij in Marthes reisbedje in hun badkamer te slapen. Jullie waren zodanig moe dat er geen halve kik meer te horen was. Tegen half twaalf heeft papa jou dan uit je bedje getild, naar huis gedragen, en daar weer in bed gelegd. Je was wel wakker, maar heel veel wist je er de volgende dag toch niet meer van.
De zondag zijn we dan met ons drietjes even gaan rondlopen op de Gentse Feesten, gewoon rustigjes, een ijsje eten, wat kraampjes bekijken… Je vond het ‘peshiaal’, al die mensen overal, en de muziek en de clowns en zo.

Maandag de zestiende juli gingen we opnieuw naar de gynaecoloog, en werd ons vermoeden bevestigd: Kobe lag nog steeds in stuitligging, en had precies niet veel zin om zich te draaien. De dokter wilde nog een weekje wachten, en dan, als de baby zich nog niet had gedraaid, overgaan tot een keizersnee een paar dagen later. Jij vond het vooral jammer dat het geluid van de monitor kapot was, want zo’n blaadje met wat kriebellijntjes op vond je maar niks, terwijl het geluid van zijn hartje wel best spannend was.
De rest van de week was opnieuw rustig: ik had eigenlijk verschillende keren met jou naar de Gentse Feesten willen gaan, maar met die buik zag ik dat niet zo goed zitten wegens veel te snel moe. Op donderdag wilde ik wel met oma en jou een poppenvoorstelling van het Puppetbuskerfestival meepikken op de Site (aan de Gasmeterlaan), maar er konden om het half uur amper zeven mensen binnen, die dan nog willekeurig werden uitgekozen, zodat we na een uur wachten gewoon door zijn gegaan. Jammer, maar niks aan te doen. Aangezien we vlak bij het speeltuintje aan de Blaisantvest waren en jij al heel lang had gevraagd om daar eens te mogen spelen, hebben we dat dan maar gedaan. Je amuseerde je kostelijk: oma moest mee in de trein, we hebben met ons drieën op de wip gezeten, en ik denk dat je ongeveer een halve kilo zand hebt meegezeuld naar huis. Daarna zijn we nog de stad in gegaan: we hebben rondgelopen, oliebollen gegeten, gekeken naar breakdancers,… Je wilde ook perse een ballondiertje, maar het bleek een teleurstelling: toen we een schildpadje vroegen, kreeg je geen hoedje maar een klein armbandje. Gelukkig liet je je ontgoocheling niet echt merken, pas thuis zei je er iets van. Je bent toch echt wel lief, kleine man!

De volgende dag, zijnde de vrijdag, zijn we dan samen met Sofie en de meisjes naar Shura gegaan: we moesten al heel lang eens langsgaan ter ere van haar kleinzoontje Albert. Ook al had ik gezegd dat ze zeker geen eten moest doen, en dat taart meer dan voldoende was, toch had ze willen vasthouden aan Tsjetsjeense tradities, zodat de tafel gedekt stond met gevulde kip, een speciaal courgettegerecht en frietjes, en daarna taart. Wij hadden allemaal net gegeten, zodat we uit beleefdheid wat van de kip hebben gegeten, en daarna vooral taart. Van die taart heb ik trouwens zowat de helft meegekregen, poeh… Ze was echt wel lekker, daar niet van, maar zo zwaar…

Rond half vijf zijn we doorgegaan, en in ‘t passeren ben ik nog even aan de Zuid gestopt. In het Zuidpark stond namelijk een hoop kinderanimatie: een springkasteel voor kleintjes, een hoop klim- en klautergerief, een schminkstand, een podium… Jij was de koning te rijk met dat springkasteel, en ik geloof dat je het bijna een uur hebt volgehouden, tot het plots begon te regenen en ze het boeltje hebben opgedoekt. Het was tegen dan toch tijd om naar huis te gaan, je was doodop.

Het daaropvolgende weekend hebben we met opzet rustig gehouden, zodat we konden genieten van de tijd met ons drietjes, ons laatste weekend zonder baby.

Op maandag mocht je trouwens voor het eerst op kamp. En nee, daarmee bedoel ik geen echt kamp met tenten en slapen en zo, maar een dagkamp voor kleuters op de schoolterreinen van de Voskenslaan. Het thema was ‘Sprookjes’, en we hadden afgesproken dat zowel jij als Marthe zouden gaan. Op maandag zijn echter Pieter en ik elk apart gereden, gewoon omdat we jullie allebei wilden begeleiden op je eerste dagje. Het was met grote ogen en een bang hartje dat je er stond: er waren echt veel kinderen van alle leeftijden, en je liep een beetje verloren. We zijn dan ook gebleven tot jullie in de juiste groep waren verzeild, en handje in handje met Marthe liep je naar binnen. Toen ik jullie tegen half vijf ging ophalen, zag ik echter al van ver een klein jongetje in zijn regenvestje tussen de hekkens doelloos rondlopen: je had gedacht dat ik jullie al meteen om vier uur ging staan opwachten hebben, en je begon dan ook prompt te huilen toen je me zag. Arme jongen, mijn hart brak. Je had je nochtans prima geamuseerd, zei je later. Marthe zat ondertussen wel binnen vrolijk te spelen, en die lachte breeduit. Het leed was snel geleden, de boekentasjes opgehaald, en de volgende dag ging je probleemloos met Marthe en Pieter mee. ’s Avonds ben ik je gaan ophalen, hebben we thuis gegeten en ons boeltje gepakt, en heb ik je naar oma gebracht. De volgende morgen moest ik immers al vroeg in het ziekenhuis zijn. Jij vond het jammer dat je niet mee mocht, maar toen ik je uitlegde dat er niemand mocht bijzijn wanneer Kobe ging geboren worden, behalve papa dan, kon je je ermee verzoenen.
De volgende dag heeft oma je dan afgezet op kamp, en is je om half vijf ook weer gaan ophalen, om dan bij mij in het ziekenhuis te komen: je had immers een broertje! Eerst was je uiteraard wat onwennig en deed je nogal stoer: mama lag immers met een hoop draadjes in een ziekenhuisbed, en dan lag er een baby in zo’n klein bakje. Toch was je meteen heel erg lief: je kroop even bij mij in bed om me te knuffelen, en wilde dan meteen Kobe grondig bekijken en aanraken. Trots verkondigde je tegen alle verpleegsters en oma en iedereen die het horen wilde, dat je nu een grote broer was, en dat je ging zorgen voor je kleine broertje en hem zou beschermen. Je was dan ook apetrots toen je, op papa’s schoot weliswaar, hem even mocht vasthouden. Je bleef hem maar strelen en voorzichtige kusjes geven. Ik had een beetje gevreesd voor een jaloerse reactie, maar daar was helemaal geen sprake van: je was heel erg lief en bezorgd om hem, en wilde nog het liefst van al bij ons blijven. Toen ik je echter had uitgelegd dat dat niet kon, en dat ik in het ziekenhuis moest blijven omdat de dokter mijn buik had opengesneden, ging je zonder problemen met oma mee naar huis. Ze vertelde achteraf dat je behoorlijk onder de indruk was, maar toch probleemloos ging slapen.

Heh. Het vervolg is voor morgen, het is welletjes voor nu.

Alweer weekend

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Eetperikelen, Op stap — Mama om 8:03 pm op Saturday, April 21, 2007

Vorige week zondag was het stralend weer, en hebben we opnieuw buitengespeeld. We moesten de planten die we de dag voordien hadden gekocht, nog uitplanten, en uiteraard was er de zandbak die uitgebreid moest bespeeld worden. Je hebt al je zandspeelgoed uit de garage naar buiten gesleept, tot je er amper zelf nog bij kon. Het leek je bad wel!

Maandagmorgen hebben we je wakker moeten maken: je zat op een lichtjes ander ritme. Het beloofde weer een stralende dag te worden, maar ’s morgens was het nog behoorlijk koud. Lekker ingeduffeld heb ik je met de fiets weggebracht, en dat vond je heerlijk. ’s Avonds, toen ik je snel ging afhalen (we moesten naar de dokter), bleek je pottezwart, ik heb er zelfs een paar foto’s van genomen, zo erg was het. Je had namelijk in de opvang weer in de aarde zitten spelen. Er is een zandbak, maar natuurlijk is die aarde veel en veel leuker :-p Ik heb dan snel je snoet, je handen en je knieën gewassen, andere (lees: propere) kleren aangedaan, en weg waren we naar de gynaecoloog. Deze keer hadden we wél geluk: je krijgt een broertje! De dokter had alles duidelijk kunnen zien en liet er geen twijfel over bestaan. Jij vond het schitterend: je had liefst een broertje, zodat je er kon mee spelen als hij wat groter is. Al bij al zat je weer rijkelijk laat in je bed.

Dinsdag is de temperatuur een tiental graden gezakt, zodat het echt wel frisjes was. Tot zover de sandalen en de kniebroek, welkom terug de schoenen en de lange broek. Dat belette overigens niet dat de opvang opnieuw buiten was - de zon scheen wel volop - zodat je alweer zo zwart als een schoen was. Deze week heb ik nogal wat af gewassen, snoetie!

Verder was het eigenlijk een doodgewone week, liefje. Woensdag hebben we ook al niks speciaals gedaan: buitengespeeld, wat werk verzet, naar de winkel gegaan, beetje tv gekeken… En ’s avonds voor de laatste keer echt in bad in de oude badkamer. Want…

Deze morgen hebben we voor het eerst de nieuwe badkamer gebruikt! De werkmannen zijn eindelijk klaar boven met het ruwere werk, zodat ik vrijdagavond nog alles grondig heb gekuist, om deze morgen ervan te kunnen genieten. De vloer zijn nog wel de oude tegels met chappe in plaats van de kurk, de muren zien er nog niet uit, het bad is niet afgewerkt en er zijn nog geen echte kasten, maar… Er is een bubbelbad en een douchecabine met een ganse resem verschillende sproeiers, en een stoomfunctie! Onmiddellijk heb je een deel van je speelgoed versleept, en weldra zat jij in het ruime bad, in het rozige water (door een badparel) te spelen. Ik ben er dan bijgekomen, plaats zat, en samen hebben we genoten van de bubbels. Ondertussen probeerde papa de stoomdouche uit, en was hij helemaal relaxed. Je bent helemaal opgetogen over de nieuwe badkamer: er is eindelijk plaats zat, veel licht, plaats om de handdoeken te hangen enzovoort. Ook de designkranen van de nieuwe wastafels vind je heel leuk om mee te spelen, en je zou dan ook voortdurend je handen gaan wassen.
Jouw tafel met legkussen staat er al in, jouw tandenborstel en zo ligt netjes in de kast, er liggen badmatjes en er staat een plant… En toch kan ik niet wachten tot de badkamer helemaal klaar zal zijn. Niet dat jij daar van wakker ligt…

Daarna hebben we een rustige voormiddag doorgebracht, en zijn we tegen één uur (we hadden laat ontbeten) naar ‘t stad getrokken, om daar te eten in het Lepelblad. Jij wilde perse pasta, maar hebt eigenlijk vooral van papa’s bord gegeten, die voor alle veiligheid toch maar hamburger met spinaziepuree had besteld. Daarna hebben we wat lopen flaneren, op jouw aanvraag vooral langs het water, zijn we een kleuterschaartje gaan kopen voor jou (”Mama, ik ben wel nog een peuter hé!”) en daarna hebben we een lekijsje gegeten bij Damass. Jij hebt weer pistache gekozen, je eet dat blijkbaar echt wel graag, en hebt ervan genoten. Jammer dat ik het fototoestel niet mee had…

Toen we weer thuis waren, zijn papa en jij naar de Delhaize getrokken, en daarna moest er blijkbaar weer dringend in de zandbak gespeeld worden. Uiteindelijk verzeilde je weer in het bad om alle vuil af te spoelen, en iets na zeven heeft papa je in je bed gestoken, zoals traditie is wanneer hij thuis is.

En morgen komt Marthe spelen :-)

Suburbia, 8.15

Gecategoriseerd onder: Op stap — Mama om 9:09 am op Monday, April 2, 2007

Over dinsdagmorgen heb ik het volgende kroniekje geschreven, kleine Wolf. Het is wel niet rechtstreeks aan jou gericht, maar aangezien het eigenlijk wel rond jou draait, vond ik dat het hier wel paste.

“Flink ingeduffeld in een dikke winterjas stappen we de straat op, het prille lentezonnetje tegemoet. Wij, dat zijn mijn zoontje van drie en ik, zijn kleine warme handje in mijn hand, zijn boekentas in mijn andere hand. Onze hond springt uitgelaten mee tot aan het tuinhek, en kijkt ons dan teleurgesteld na. Poes is nergens te bespeuren, of die was wel een flink eind meegelopen.

Een klein wolkje damp vormt zich bij elke ademhaling, maar echt koud is het niet: de zon schijnt, en de wereld wordt wakker. Wolf huppelt vrolijk naast me mee, en kan het niet laten even in elke vrijstaande brievenbus te piepen. Sommige zijn al leeg, in andere wacht, tot zijn grote vreugde, de krant nog tot haar lezers buiten komen sloffen om ze op te halen.
Er wordt enthousiast gezwaaid wanneer de apotheker met dochtertje op de achterbank toeterend voorbij rijdt, en even later stopt papa zelfs eventjes, op weg naar kantoor. Wolf zet het even op een lopen, wil de auto’s bijhouden, maar ziet gelukkig snel in dat dat niet bepaald tot zijn mogelijkheden behoort. Even later voel ik opnieuw zijn handje in de mijne: “Ik ben wel moe van het lopen hoor mama!”

Rustig stappen we verder langs de voortuintjes. Een werkman van de gemeente stapt uit een pickuptruck, en tot Wolfs ontzetting rijdt die daarna verder. Het kost me moeite hem te overtuigen dat de vrachtwagen gewoon het pleintje rondrijdt om daarna te parkeren. Pas als hij dat met eigen ogen heeft kunnen bevestigen, is hij gerustgesteld. “Dat was wel raar hé mama!”

Ondertussen worden we voortdurend ingehaald door fietsers met kleuters in het kinderstoeltje. Het verbaast me telkens weer dat ze Wolf allemaal kennen en hem vrolijk toeroepen. Hij zwaait terug, en geeft me tekst en uitleg bij de passanten. Aan de schoolpoort zelf is het natuurlijk drukker, en we zijn zelfs een half minuutje te laat: we zien net zijn rij naar binnen gaan. Ontzet sleurt hij me mee naar binnen (ik moet zijn vermiste muts zoeken) tot hij de rang vervoegd heeft, geeft me snel een kus op de wang, en vergeet me dan. ‘Zijn kinderen’ eisen immers al zijn aandacht op: Evert grijpt zijn hand, Sara wil haar nieuwste knuffeltje tonen, en zelf is hij al bezig zijn inderhaast uitgespeelde jas aan de kapstok te hangen.

Stilletjes muis ik ervan onder, nadat ik zijn muts - die gewoon op een andere kapstok hing - in zijn mouw heb gepropt. Een paar meter voorbij de school overvalt de stilte me opnieuw. Genietend van de koude ochtendlucht stap ik verder, en dan krijg ik plots een beeld dat zo lijkt weggelopen uit ‘The Truman Show’: gelijktijdig gaan twee voordeuren van villa’s open. Uit de ene komt een man in keurig pak naar buiten, uit de andere een huisvrouw in ochtendjas en op sloffen. Beiden dragen een doos oud papier naar de straatkant, en zetten die netjes naast de brievenbus. Ze knikken even beleefd naar elkaar, en verdwijnen dan weer naar binnen. Ik kan een glimlach niet onderdrukken.

Even later pluk ik zelf de krant uit de brievenbus, en verdwijn op mijn beurt door mijn voordeur naar binnen. En als u me nu wil excuseren, ik moet nog de was ophangen.”

Hoestperikelen

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Logeren, Op stap, Ziek — Mama om 1:38 pm op Wednesday, October 18, 2006

Ik heb je net van school afgehaald, en je bent ondertussen toch wel weer ziek aan het worden. Je had al vorige week een hoestje, en dat is erger aan het worden. Zondag had je al een paar keer een lepeltje hoestsiroep van me gekregen, en maandag op school was het er niet op verbeterd. ’s Avonds maakte ik me zorgen: je was ’s nachts huilend wakker geworden en wilde een glaasje water. Toen ik aan je voelde, gloeide je helemaal. Het was overduidelijk dat je koorts had, maar aangezien je weer onmiddellijk wilde slapen, wou ik je niet wakker houden om je temperatuur te meten. Ik had me er al op voorbereid dat ik dinsdag een dagje omstandigheidsverlof ging moeten vragen, maar ’s morgens was je koorts verdwenen, en gedroeg je je normaal en levendig, behalve dan met een stevige hoest. Ik had je wel laten slapen en het was al acht uur tegen dat je wakker werd, zodat we een paar minuten te laat waren op school. Op die manier hoefde je ook niet in de kou rond te lopen op de speelplaats, en kon ik aan de juf uitleggen wat er gaande was. Ze ging het nauwlettend in de gaten houden en me bellen als dat nodig was. Papa kwam je rond zes uur ophalen op school, en er zat geen briefje of zo in je schooltas. Tegen half zeven kwam ik dan ook thuis, en jullie waren ook nog maar net thuis van de Delhaize. Je hoest was er wel degelijk nog, verder zag je er prima uit.
Ook deze nacht ben je wakker geworden, maar zonder koorts deze keer. Alleen was je nu echt aan het wurgen en had je enorm veel last van slijm en hoesten. Een lepeltje siroop kon het ergste verhelpen, en je ging weer probleemloos slapen.

Deze morgen heb ik getwijfeld of ik je wel naar school zou laten gaan: je zag er lusteloos uit, en hoestte nog steeds veel. Uiteindelijk ben je toch gegaan, in je nieuwe dikke winterjas (die nog een stuk te groot is :-p ) en alweer nieuwe schoenen (de vorige waren teveel beschadigd). Ik verwachtte half en half een telefoontje van school, maar blijkbaar was het zo erg nog niet.
De juf vertelde me wel, toen ik je daarnet ging ophalen, dat je helemaal niet de Wolf was die zij kende: je was de hele voormiddag lusteloos, wilde liggen, en deed wel aan alles mee maar dan vanop de zijlijn, met een stoeltje dat je overal mee naartoe sleepte. Nu is je hoest echt wel erg, en ik weet niet goed wat ik er nog meer kan aan doen dan je siroop geven. Je zit met je beestjes onder een dekentje naar tv te kijken, en hoest de longen uit je lijf. Ik denk, als het niet betert, dat ik vanavond toch met jou naar de dokter ga: ik zou niet graag hebben dat dit ontaardt in een longontsteking of zoiets. Eten wilde je niet, trouwens. Je hebt daarnet flink op je potje kaka gedaan, maar zei zelf dat je geen snoepje wilde, en dat is toch wel een teken aan de wand. Ik ga zien of oma morgen misschien beschikbaar is om op jou te letten, en anders moet ik maar een dagje thuisblijven, helaas…

Even terug naar vorige week: omaly en bompa kwamen dus op jou letten, en met een gerust hart vertrok ik naar school. Toen ik ’s avonds weer thuis kwam, had bompa de haag geschoren en de hele tuin opgeruimd, was omaly klaar met mijn strijkberg, en was jij naar hartelust aan het spelen. Omaly had hespenrolletjes meegebracht met puree, en ze hadden er versteld van gestaan hoeveel jij wel kon eten. Het had je duidelijk gesmaakt, en je had duidelijk ook genoten van hun aanwezigheid, zo helemaal voor jou alleen.

Vorige week woensdag was het heerlijk weer: een echte nazomerdag, met stralende zon en ongeveer 20°. Ideaal dus om een wandelingetje te maken. Ik had je opgepikt om twaalf uur aan school, daarna waren we samen naar de winkel gegaan, gekookt, gegeten, en wat tv gekeken en zo. Tegen vier uur laadde ik de buggy in de auto, jouw tas met verse kleren en een drankje en koekje en zo - je noemt ze jouw handtas - en reden we naar de Blaarmeersen, waar we afgesproken hadden met oma. De bedoeling was eigenlijk om rond de grote vijver te wandelen, maar op het strand kwamen we al de eerste speeltuin tegen, en waren we eraan voor de moeite. Je speelde op de glijbanen, het klimrek, en vooral ook met het vele zand. Toch bizar hoe zand dat van verderop komt, leuker is dan het zand dat onder je voeten ligt :-p

Toen we na een kwartier een eind verder wandelden (met jou in de buggy, welteverstaan) kwamen we de grote speeltuin tegen, en daar hebben we de rest van de middag doorgebracht. Je hield vooral van de hele grote kokerglijbaan, en zoals altijd had je ook hier een meisje dat zich over jou ontfermde. Je kon echter nog niet alleen het begin van de toren naar die glijbaan op, zodat afwisselend oma en ik je moesten helpen. Je gezichtje was echter goud waard: je straalde helemaal en genoot intens van het spelen. Je hebt de hele speeltuin afgeschuimd, en toen was het tijd om papa op te halen op kantoor. De hele straat aan zijn kantoor is opengebroken zodat ook zijn parkeerplaats onbruikbaar is, en het stadscentrum is nu eenmaal niet ideaal om parking te vinden. Daarom, als ik niet vroeg moet beginnen op school, breng ik hem met de wagen, en gaan we hem ’s avonds samen afhalen.

Je was pompaf tegen ’s avonds, en na het avondeten kreeg je je pyama aan, mocht je nog vijf minuutjes tv kijken (tot aan een pauze in de Simpsons) en ging je naar bed. Tegenwoordig lig je er tussen zeven en half acht in, dat compenseert voor het gebrek aan middagslaapje en het vroege opstaan.

Vrijdag ben je zoals altijd naar school geweest, en ben ik je samen met Geert komen ophalen om half vier: jij vond dat maar wat leuk: Geert kreeg prompt een grote enthousiaste knuffel van jou :-p. We vertrokken samen op Poortweekend (je weet wel, die live roleplay die ik doe), maar eerst moest jij nog opgehaald worden door tante Sarah. Je mocht namelijk een weekendje bij hen gaan logeren, voor het eerst in hun nieuwe huis. Je keek ernaar uit, net zoals ik uitkeek naar mijn spelweekend en papa naar een rustig (werk)weekend alleen thuis. Je gerief stond al klaar: het reisbedje, beddengoed, kleren, speelgoed, en wat je nog zoal kan gebruiken.
Je hebt je blijkbaar prima geamuseerd bij hen: zaterdag zijn jullie naar de Brielmeersen in Deinze gaan wandelen en spelen, zondag mocht je mee naar de barbecue van tante Sarahs volleybalclub. Nonkel Roeland vertelde me dat je verder enorm lief en braaf bent geweest, een voorbeeldig jongetje. Het enige waar ze het wat moeilijk mee hadden, was dat jij op zondagmorgen al om half acht op hun bed stond te springen: ‘Nonkel Roeland, wakker worden!’ Ik kon een lachje niet onderdrukken :-p

Vrijdag, toen ik je ging afhalen, zag je er trouwens allerschattigst uit: het thema van de voorbije weken was huisdieren, en je had een kroontje op met zelfgeschilderde kattenoortjes, en drie snorharen op elk van je kaakjes getekend. Je liep dan ook luid te miauwen :-p, zelfs toen je, in afwachting van tante Sarah, buiten met Geert aan het spelen was op je schommel en glijbaan.

Ondertussen hebben we samen in de zetel wat vol-au-vent gegeten, en begin je er blijkbaar door te vallen: je hoestfrequentie neemt wat af, en je loopt alweer wat opgewekt rond :-) Ik hoop dat je erdoor valt, want als je echt ziek bent, breekt mijn hart.

Knuffeltje :-)

Alexander, eetfestijn en andere bezigheden

Gecategoriseerd onder: Feest, Gewoon verslag, Mijlpaal, Op stap, School — Mama om 11:09 pm op Saturday, September 23, 2006

Hehe je ligt in bed. Vrij laat, maar dat komt omdat we net thuis zijn van het eetfestijn op jouw school. Op die manier haalt je school geld op voor schooluitstappen en bosklassen en dergelijke. We zijn er respectievelijk stoofvlees, vol-au-vent en balletjes in tomatensaus gaan eten, en het was best lekker. Jij vond het eerst nogal raar, zo ’s avonds naar school met mama en papa, maar zodra ik je had uitgelegd dat we gewoon gingen eten en daarna terug naar huis zouden komen, was alles in orde. Je keek wel je ogen uit naar al die mensen, en was zodanig afgeleid dat je eigenlijk niet veel hebt gegeten. Zelfs je frisco wilde je niet eens helemaal: hij was eerst te koud, en nadat ik er de chocolade had afgehaald zodat je kon likken, smolt hij eigenlijk iets te snel. Wel heb ik de ouders van een paar van je klasgenootjes leren kennen, en dat was ook de bedoeling. Papa vertelde me trouwens ook iets leuks: hij was samen met jou om de desserts geweest, en zeker een mevrouw of vijf in oranje school-T-shirt had hem tegengehouden en gezegd wat voor een schatje jij eigenlijk wel was :-) Meer is er natuurlijk voor een vader niet nodig om te blinken van trots :-p

Dat doet me er trouwens aan denken: ook je nonkel Jeroen blinkt van trots: zijn zoontje Alexander is geboren dinsdag! Je had het al een paar keer gevraagd langs de telefoon: “Babytje nog niet uitgekomen, nonkel Jeroen?” Aangezien het een aangekondigde keizersnede was, waren we er vrij zeker van dat jouw kozijntje dinsdag ging geboren worden, maar je wilde het precies niet geloven. Toen ik het je dinsdagavond vertelde, reageerde je meteen: “Babytje uitgekomen? Nonkel Jeroen eruitgehaald?” Ik moest echt lachen. Jeroen had liever niet dat we dinsdag al een kijkje kwamen nemen, en dus hebben we gewacht tot woensdagnamiddag. Je was al aan het popelen, maar ik had nog een verrassing voor jou. Na het eten, waarvoor we buiten op het terras zaten, kwamen namelijk Quinten, Aaricia en Jorunn spelen! Ik had het cadeautje voor Alexander via Nathalie gekocht, en het stond nog steeds bij haar. Ofwel moest ik het dus daar gaan oppikken, ofwel kon zij met de kinderen langskomen en een dik uur genieten van het mooie weer, de schommels en de glijbanen :-p Ik ben blij dat ze is langsgekomen: alle kinderen genoten ervan, en ook ik vond het leuk om Nathalie te zien. Tegen half vier zijn ze doorgegaan, en rond half vijf stonden wij tweetjes met een heel groot pak in het ziekenhuis in Tielt. Zodra je de kamer binnenkwam, begon je rond te kijken waar baby Exander stond. Jeroen en Delphine glommen van trots, en naast haar bed stond een klein glazen bakje, met een rustig slapende Alexander. Stilletjes ging je kijken, en was verbaasd hoe klein hij wel was. Je bent echt wel een paar keer gaan kijken, en was jaloers toen hij bij mij in mijn arm lag: je wilde hem ook vasthouden!
Uiteindelijk waren we pas laat thuis, moest je nog in bad, en was het kwart voor negen voor je in bed zat, snoetie.

Donderdag was een zware dag voor me: acht uur les, en daarna nog klassenraden. Het was echt wel net geen zes uur toen ik je kwam ophalen. Gelukkig vind je de opvang niet erg: je zit dan ook telkens in de armen van juffrouw Hilde-van-de-opvang te knuffelen, en ze zingt dan liedjes voor jou. Lief he :-)
In elk geval was ik stikkapot, en heel blij dat het mooi weer was en we samen in de hangmat konden spelen. We hebben dan ook buiten gegeten, en tegen kwart over zeven zat je in bed. Hehe. Ik ben daarop maar in slaap gevallen in de zetel :-p

Vrijdag was het half zes toen ik je kon ophalen, en meteen ging mijn dag in mineur: ’s morgens had ik je met de fiets naar school gebracht, maar toen we thuiskwamen, merkte ik dat hij verdwenen was :-( Ik was die morgen thuisgekomen en hoorde de telefoon, en heb me naar binnen gerept. Ik was te laat voor het telefoontje, maar dacht niet meer aan de fiets. Ik kan me ook niet herinneren dat ik hem nog zien staan heb toen ik om negen uur naar school vertrok. In elk geval is hij dus gepikt vanop onze oprit, en is het voorlopig dus gedaan met de leuke fietstochtjes naar en van school :-( Ik moet niet alleen een nieuwe fiets zien te vinden, maar ook nog een nieuw kinderstoeltje aanschaffen, en dat duurt wel even. Ik was echt nijdig, maar toen ik even later las dat Kims mama was overleden, zet je zo’n dingen wel even in perspectief. Jij speelde uiteraard lustig verder, maar merkte blijkbaar wel dat ik nogal stilletjes was. Ik was dan ook blij dat papa vrij vroeg thuis was, en met jou speelde.

Vandaag was een rustige dag, en ook weer niet. Rond acht uur hoorden we je fijne stemmetje, en mocht je bij ons in bed spelen. Deze keer vond je het grote laken bijzonder inspirerend, en maakte je er een vakantiehuisje voor ons drietjes van. Een dik half uur later ben je met papa naar de bakker gereden, jammer genoeg dus met de auto, en hebben we even later gezellig koffiekoeken zitten eten.
Daarna mocht je met papa spelen, terwijl ik de deuren op onze nieuwe kamer eindelijk heb geschilderd. Je kwam af en toe een kijkje nemen, maar verdween al gauw weer naar beneden, al was het maar om met je splinternieuwe tolletjes te spelen.
We hadden uitgebreid en vrij laat ontbeten, zodat ook het middagmaal laat viel. Het was dan nog ongewoon ook: boterhammen ’s middags! Ik had er wel nog snel soep bij gemaakt, maar toch. Jij liet het niet aan je hart komen, en at vrolijk wat we je voorschotelden, zonder commentaar.
’s Namiddags werd er nog meer gespeeld, en ben je dan met papa eerst naar de Delhaize gegaan om water en cola en dergelijke, en dan naar kantoor om de pas gekochte drank te gaan afzetten. In ieder geval bleef je lang genoeg weg om ervoor te zorgen dat ik ongestoord wat kon werken voor school, de deuren een tweede laagje kon geven, en tiramisu voor morgen kon maken. Daar ben je trouwens altijd als de kippen bij: je vindt het heerlijk om de spatels en kloppers af te likken :-p en ik kan je geen ongelijk geven.

Tegen kwart over zes waren we allemaal netjes aangekleed en klaar voor een wandelingetje: het eetfestijn!

En daarmee ben ik rond met mijn verhaal voor vandaag. Ik hoop eigenlijk dat je er plezier zal aan beleven wanneer je dit zelf kan lezen, want van de naar het schijnt vele lezers op het internet is er niemand die ooit een boodschapje voor jou achterlaat in het gastenboek of als commentaar op een van mijn posts. Ach ja, ik doe het eigenlijk toch alleen maar voor jou hoor, kleine snoet.

Kusje.

Je eerste kunstwerk

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Gewoon verslag, Op stap — Mama om 11:59 pm op Wednesday, August 23, 2006

Een hele drukke dag gehad vandaag, snoetie.

Deze morgen vond ik het bijzonder raar dat je zo lang sliep: ik was uiteindelijk om negen uur opgestaan, maar je gaf geen kik. Om half tien vond ik het welletjes en ben ik met je flesje naar boven gegaan. Jij was duidelijk al wakker, en had een overvolle luier. Toen ik je vroeg of je al lang wakker was, zei je: “Ja, maar papa ‘eroept, en niet gehoord !” Blijkbaar had je geroepen rond half acht toen papa opgestaan was, en ben je dan maar braaf blijven liggen tot ik je kwam halen. Je bent echt zo’n zoetje, liefje. Een verse broek en pyama later kwam je bij me in bed spelen, maar een half uur was deze keer echt genoeg: het was zo al vreselijk laat.

Dan maar ontbeten (drie dubbele boterhammen ! Eentje met hagelslag en twee met choco) en daarna naar buiten getrokken om het gras af te rijden. Jij hebt me wonderwel goed geholpen: eerst alle hondendrollen helpen opsporen, dan schopjes en dergelijke aandragen, op de startknop van de grasmachine duwen, alle slakken vakkundig verwijderen, en op het einde de grasmachine (gelukkig een kleintje) terug naar het tuinhuisje rollen. Je was zo fier als een gieter dat het gelukt was !
We zijn trouwens niet rond geraakt met het gras: om half een ben ik gestopt om te koken en heb jij netjes aan de keukentafel zitten spelen, daarna gegeten, en dan ons doodgehaast om naar Vallery te rijden. Ik had namelijk een workshop storytelling van het Tolkiengenootschap, en Vallery ging op jou passen.
Ik wist niet goed wat ze allemaal met jou ging aanvangen, maar toen ik jou terug kwam ophalen zo’n dikke drie uur later, kwam Patrick de deur opendoen met een vuilblik vol zand in zijn handen: jullie waren overduidelijk in een zandbak gaan spelen. Ik vond je samen met Vallery in haar grote bed, onder de dekens, terwijl je naar Sesamstraat aan het kijken was. Je wilde slapen, had je tegen haar gezegd, maar uiteraard was dat mislukt, en had ze de tv maar aangezet. Jullie waren amper een half uurtje thuis, vertelde ze: je was gaan spelen op een speelpleintje in de buurt, en had zelfs liggen zwemmen in het zand.
Toen viel het je te binnen dat je nog een cadeautje had voor mij, en je sprong uit het bed om samen met Patrick de trap af te crossen en het te halen. Ik was stomverbaasd: een echt kunstwerk ! Vallery had nog een stuk canvas op kader liggen, en jullie hadden het volgekleefd met rietjes kriskras door elkaar, het lijkt wel een mikadospel. Daarna hebben jullie het volgekliederd met paarse en oranje verf, en het is eigenlijk echt wel mooi geworden. Je had voor de gelegenheid een oud T-shirt mogen kiezen, en Vallery zei dat enkel je voetjes er nog uitkwamen, dus da’s ideaal als schort :-p Ze heeft het me laten zien, en er hing verbazend weinig verf aan.

We hebben nog even zitten praten, en toen zijn we naar huis gereden: je was moe en had honger. Thuis heb je eerst nog rondgelopen, en pas toen papa thuiskwam, wilde je eten, net als gisteren. Je hebt eerst nog wat patatjes meegegeten, en daarna nog een boterhammetje. Een klein half uurtje later lag je in bed, en sindsdien hebben we je niet meer gehoord.

Podoloog en aanverwanten

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Op stap, Pis- en kakverhalen, Ziek — Mama om 8:22 pm op Tuesday, August 22, 2006

Acht uur, en je slaapt. Hehe. Niks te vroeg. Niet dat je vervelend was of zo, gewoon uitputtend.

Deze morgen ben je om half acht met een flesje bij me gekropen, en was het half negen voor we in de badkamer verzeilden: we hebben een uur liggen spelen, knuffelen en babbelen, klein spook. Terwijl jij daarna in bad zat, kroop ik onder de douche. Ik had me net helemaal ingezeept en zo toen jij met de melding kwam dat je kaka wilde doen op potje. Oh fijn. Ik heb me snel afgespoeld, jou uit je bad gevist en op je pot gezet. Gelukkig staat er eentje in de badkamer. Een mooi kakje later mocht je weer in je bad, maar eigenlijk wilde je er al bij al snel uit.

Daarna hebben we ontbeten, nog wat op de computer gezeten, en zijn we naar de podoloog vertrokken. Die bevestigde mijn vermoeden: je hebt vrij platte voeten, maar vooral een compleet verkeerde staphouding, waarbij je voeten naar binnen plooien. Niks dat een paar stevige steunzolen niet kan verhelpen, zegt hij. Toch wil ik eerst nog een orthopedist raadplegen en horen wat die te zeggen heeft. Per slot van rekening is een podoloog een graduaat en een orthopedist een echte arts met alles erop en eraan. Er zitten nog wel een paar verschillen qua behandeling in, maar ik ga pas beslissen wanneer ik dus de orthopedist gehoord heb. Feit is dat jij alvast de komende jaren met steunzolen door het leven zal moeten gaan. Als je er maar niet moeilijk over doet…

Aansluitend zijn we boodschappen gaan doen in de Lidl, heb ik gekookt, en zijn we als de bliksem richting papa’s kantoor vertrokken: de Netlashauto (waar ik ook voortdurend mee rijd) was dringend aan onderhoud toe, maar papa had onvoorziene problemen op kantoor en kon dus niet gaan. Wij hebben snel van auto gewisseld en zijn naar de garage in Ledeberg gereden. Daar heb ik de buggy uitgehaald, jouw blauwe zak en een grote paraplu, en zijn we samen langs het zuidpark naar het winkelcentrum van de Zuid gestapt.
Jij keek vooral je ogen uit op de lift, en we zijn er dan ook een paar keer ingegaan. We hebben rondgelopen, ondergoed voor jou gekocht, kleren voor papa gekocht, beneden respectievelijk een caffe latte en een chocomelk gedronken en er een heerlijk koekje van de Hema bij gegeten, nog maar eens naar toilet gegaan (waar jij een lekstok hebt gekregen, verwend nest) en dan buiten aan de fontein op het plein in het zonnetje die lekstok opgegeten. Toen waren we al twee uur later en zijn we via het park in heraanleg terug gestapt. Tegen dan was jij moe, en begon je wat vervelend te doen.
Al bij al waren we om half vijf thuis en hadden we er een heerlijke namiddag opzitten. Je was gelukkig ook compleet zindelijk gebleven, iets waarvoor ik mijn hart had vastgehouden. Jammer genoeg kan dat van de rest van de dag niet meer gezegd worden: je speelde buiten, en plots kwam je naar me toe rennen met de boodschap dat je kaka had gedaan, jawel, in je broek en onderbroek. Ik heb hartsgrondig gevloekt, jou de mantel uitgeveegd, en heb dan maar jou gewassen en daarna die kakkleren uitgespoeld. Ze zitten ondertussen al in de wasmachine.
Jij bent daarna rustig tv gaan kijken, en je gaat echt wel op in wat je ziet. Je geeft commentaar, schrikt, roept, lacht… Datzelfde heb je trouwens in Center Parcs gedaan bij een toneeltje van de Zomerkoningin die het Vlindervrouwtje moet redden van een ziekte. Je spreekt er nog altijd over, en dat verwondert me.
Uiteindelijk kwam je bij me aan de computer op mijn schoot zitten, en hebben we zitten spelen. Kwam het nu van het lachen, ik weet het niet, maar feit is dat je dan opnieuw in je broek gedaan hebt, en ik dus alweer jouw kleren én die van mij mag wassen. Grmbl ! Deze keer ben ik echt uitgevlogen, en stond je te huilen. Ik weet niet of ik er goed aan doe om jou onder druk te zetten, maar het is zo onderhand welletjes geweest met al die pis- en kakbroeken.
Je wilde trouwens geen eten meer, en pas om zeven uur, toen papa ook thuiskwam en ging eten, wilde je wat patatjes mee-eten. Daarna hebben jullie nog wat gespeeld, en nu lig je dus in bed.

Morgen ga je in de namiddag bij Vallery, want ik heb een workshop storytelling. Ze ging nog zien wat ze met jou ging doen, maar ik weet nu al dat je het leuk zal vinden. Hopelijk slaap je vannacht een beetje goed, zodat je morgen echt welgezind bent.

Volgende pagina »