Het is een belangrijke week geweest voor jou, kleintje ! Een kleine stap voor de mensheid, maar een grote stap voor jou ! Woensdag ben je namelijk beginnen kruipen ! En dan bedoel ik niet meer halfslachtig rondhupsen op je zitvlak, maar echt kruipen, en aan een behoorlijke snelheid ook ! Dat ene beentje wil nog wel niet altijd mee zoals het hoort, maar het resultaat mag er zijn. We zetten je op de grond, je krijgt iets in het vizier, en met een ondeugende grijns op je snoetje ben je weg. Papa en ik hebben dan ook ondertussen de woonkamer gereorganiseerd: het ziet er niet uit, maar het is wel kruipvriendelijk. Alle planten zijn naar een hoger niveau verhuisd, of meteen naar een andere plaats, de salontafel staat opzij, zonder tafelkleed, de stopcontacten zijn afgeschermd, en de CD’s gaan ook nog naar boven gebracht worden. Op die manier heb je een grote speelruimte, en je geniet er duidelijk van.
Wat je ondertussen ook doet (zij het nog niet altijd), is zwaaien als je weggaat. Bernice heeft je dat geleerd, doordat alle kindjes altijd zwaaien als je naar je bedje gaat. Het is wel schattig om zien: dat kleine handje van jou dat nog ongecontroleerd op en neer slaat…
Verder is er niet veel speciaals gebeurd deze week. Misschien nog het vermelden waard zijn de gebeurtenissen van vrijdag, alleen al omdat het zo stom was. Ik was je gaan halen met de buggy, zoals altijd als het weer het toelaat. Kou heb je niet, je zit ingepakt als een michelinmannetje. Een groter plezier kan ik je bijna niet doen, want het is natuurlijk al donker om 17.30u, en dus zijn er lichtjes alom. De auto’s die passeren, het grote geronk van een vrachtwagen, de verlichte vensters van een bus, het knipperlichtje van een fiets… Om nog maar te zwijgen van de uitstalramen, het groene licht van de apotheek, en vooral… de kerstverlichting bij de slager ! In de piramide van lichtjes zit ook een reeks flitslampen, en je mondje gaat telkens weer spontaan open van bewondering als we passeren. Ook de schaduw van mama die telkens weer langer wordt en dan verdwijnt naarmate we straatlichten voorbijgaan, blijft een bron van verbazing. Nu goed, ik was je gaan halen met de buggy, had nog wat met je gespeeld, je je fles gegeven, en je in bedje gestopt. Papa was tegen half acht ook thuisgekomen, voelde zich niet schitterend, en daarom had ik op mijn eentje gegeten. Tegen acht uur ging de telefoon - papa zuchtte nog: ik ben niet thuis - en mijn verbazing was groot toen ik Wouter aan de lijn kreeg. Die belt niet echt vaak, vandaar. Verbaasd zei die:
- ‘Euh… Gudrun ?’
- ‘Ja, Wouter ? Zeg het eens ?’
- ‘Zeg nu niet dat je vergeten bent dat jullie vanavond hier gingen komen eten !’
- ‘Euh….’
Vliegensvlug hebben we ons omgekleed, je gerief in de auto gelegd, en jou met dekentjes en al uit je bedje gehaald en meegenomen. Je gezichtje was zo zielig, je sliep echt wel diep. De bedoeling was geweest om tegen zeven uur bij hen te zijn, zodat we de kinderen nog eens zagen, jou daar nog even konden laten spelen, en je dan daar in een bedje te leggen. Je zat in de auto heerlijk warm bij papa, maar van de lichtjes werd je toch wakker, en je keek je ogen uit. Bij Wouter en Katrien heb je nog wat zitten spelen in je pyamaatje met al dat nieuwe en onbekende speelgoed, maar je protesteerde toch niet toen ik je in je bedje legde. Je hebt rustig doorgeslapen terwijl mama en papa met Sven en Kristien en de gastheer en -vrouw beneden fondue hebben gegeten. Ook het terugkeren was geen probleem: opnieuw warm ingeduffeld genoot je van het ritje, maar je kon toch niet snel genoeg weer in je bedje liggen om verder te slapen. Door het feit dat je op die manier wat slaap had gemist, heb je de volgende morgen doorgeslapen tot half tien ! Heerlijk gewoon, al was het maar omdat ik me ziekjes voelde: het dubbele eten was er teveel aan geweest. Het zal me leren…

Er is alweer één en ander gebeurd, maar het was vooral mama die het druk had: klassenraden, benoemingsperikelen, … Nu is het eindelijk vakantie, en dus zit je rustig in je park te spelen. Je gaat nochtans toch een paar dagen naar Nice deze week: dan kan ik rustig de beschilderde muren in je kamertje vernissen vóór er overal enthousiaste vuile Wolvepootjes opstaan. Je bent namelijk steeds geestdriftiger over je kamer: als we je uit je bedje halen, wil je eerst de tekeningen even bekijken, Konijn, Knorretje en Roe even aanraken, en dan je grote Iejoorkapstok een knuffel geven. Een tijdje geleden had ik namelijk een grote pluchen kapstok gevonden in de Kringwinkel, met het hoofd van Iejoor in 30-40 cm doorsnee. Ik vond het wel leuk passen bij je kamer, maar dat was het dan ook. Jij denkt er anders over: wellicht zijn het de grote ogen die het hem doen, maar je zál en moét het ding even vastgrijpen voor je je kamer uitgaat.
De rest van de week ga ik dan eindelijk de traphal herschilderen. Dat was gepland voor het einde van de grote vakantie, maar omdat ik toen ziek geworden ben, is dat er nooit van gekomen. Ik hoop dat ik genoeg heb aan die paar dagen. Vrijdag zouden we namelijk samen afspreken met Gwen, Sofie en alle kinderen. Ik denk wel dat je Ernest nu nog veel leuker zal vinden. Je krijgt in elk geval een wintervestje van hem, want je groeit als kool uit al je kleertjes. Gisteren heb ik de tweede lading opgeborgen, die van 62-68. Je zit nu aan rompertjes serie drie, en die zijn niet echt meer te groot. Bij je andere kleren moet ik soms nog de mouwtjes wat omvouwen, maar meer hoeft niet. Gisteren zag je er schitterend uit: omdat ik eigenlijk niet kon wachten tot je in je grijze kleertjes kon, heb ik nog een donkerblauw/grijs truitje gekocht en een broekje in dezelfde kleur, één met zakken en ritsen en zo. Je bent nu helemaal je papa Oma en opa vonden dat ook: we zijn gisteren bij hen gaan eten, omdat oma deze morgen vertrokken is naar Peru voor 6 weken. Ze gaat er vrijwilligerswerk doen als tandarts in een soort kliniekje. Ik heb haar moeten beloven regelmatig je dagboekje bij te werken en fotootjes te posten, want ze zal je missen.
Vorige zondag zijn dan weer Omaly, opa en pepe Koen langsgeweest voor koffie, en jij had heerlijk geslapen en was heel welgezind. Ik vind het jammer dat je, als er volk is, doorgaans te opgewonden bent om veel te babbelen. Dat doe je eerder als je rustig zit te spelen of als wij met je bezig zijn. Jammer, dat komt nog wel.
Een nieuwigheid in je kleine leventje zijn de Betterfoodkoekjes tegenwoordig. Het komt wel eens voor dat je na je ochtendslaapje al wat honger blijkt te hebben, maar dat het nog veel te vroeg is voor je middageten. Dan doen we jou een GROTE slab aan, rollen je mouwtjes op, halen al het speelgoed weg van je stoel, leggen de natte doekjes klaar, en geven je een koekje in je handjes. Al na een paar minuten slaag je erin het merendeel van de koek te herscheppen in een bruine smurrie, waar je dan bijzonder vrolijk zowat je hele omgeving mee bekladdert. Je maakt echter vorderingen: gisteren is het grootste deel toch ín je mondje verdwenen, in plaats van ernaast. Het betekent wel nog automatisch dat je kleertjes de was in mogen, maar dat was meestal toch al het geval. Zaterdag heeft papa je ook even zelf laten lepelen in je middageten. Je wist niet goed wat je moest doen, maar je vond het wel leuk blijkbaar. Gelukkig vraag je er nog niet naar, en kunnen we het eten voorlopig nog rustig en proper afhandelen. Wat dat eten betreft zijn er nog veranderingen gebeurd: deze morgen heb je voor het eerst ook ’s morgens een flesje gekregen. Ik ga namelijk stoppen met borstvoeding, hoe erg ik het eigenlijk ook vind. Ik heb er genoeg van dat mijn borsten pijn doen en lekken, dus ga ik even door de zure appel heen moeten bijten en volledig stoppen. Na acht maanden en een half zal je wel al genoeg immuniteit binnengekregen hebben van me zeker ? Je kreeg trouwens enkel nog ’s morgens de borst, ’s avonds was het al langer een fles, en het gebeurt minder en minder dat je ’s nachts nog eten wilt. Ik zal het wel missen: ik vond het heerlijk om je naar die borst te zien grijpen, en je zachte gezichtje tegen mijn warme lichaam te voelen zo ’s morgens in bed. Het was een moment van ons tweetjes, en we genoten er allebei van.
Ach Wolfje, je wordt zo snel groot…

We weten niet wat ons overkomt, Wolfie ! Je bent de afgelopen week ongelofelijk goed gezind geweest, en je hebt vooral ook vreselijk veel geslapen Zelfs Nice bevestigde dat je heel erg braaf was: je zat rustig te spelen, te kraaien tegen je speelgoed, at zonder problemen alles wat je werd voorgeschoteld, inclusief fruitpap, en sliep heel veel. Ik geloof dat je de hele week zowel ’s voormiddags als ’s namiddags telkens twee uur hebt geslapen. Dat is zo uitzonderlijk dat Nice geregeld bij jou ging kijken of alles nog wel in orde was. Maar jij lag te slapen als een roosje. Huilen heb je vrijwel niet gedaan, zelfs lastig zijn was er niet bij. Toen we woensdag samen in de Aldi rondliepen, zat je parmantig in de kar rond te kijken, commentaar te geven op alles wat je zag - bij jou is dat nog in de vorm van enthousiaste kreten en gebalde vuistjes in de richting van het bewuste voorwerp - en te lachen naar zowat iedereen die passeerde. Je kreeg heel veel lachjes en bewonderende commentaar terug.
Alleen donderdagavond had je het wat lastiger, maar zelfs dan viel het eigenlijk nog mee. Je raakt alleen nog steeds vreselijk gefrustreerd omdat je je op je buikje weet te draaien en dan geen kant meer op kan: je raakt niet vooruit, en je kan niet terug naar zit. Er zit dan maar niks anders op dan je ongenoegen te laten horen tot één van ons je opnieuw oppikt en rechtzet. Om dan een paar minuten later in hetzelfde stramien te vervallen.
Vrijdag was papa zoals gewoonlijk gaan koffiedrinken, en ging ik je afhalen bij Nice. Omdat ik aan de late kant was, had ik de auto genomen en je op die manier je wandelingetje ontzegd. Toen je gegeten had rond een uur of zes - een flesje van 250 ml en dan nog stevig wat borst, je had blijkbaar honger - moest ik nog een DVD gaan terugbrengen naar de videotheek aan het station. Ik heb je ingepakt in je schapenvestje en je wantjes tegen de snijdende wind, en weg waren we in de buggy. Omdat het begon te schemeren, gingen overal de lichten aan, reden de auto’s met licht, en waren alle etalages verlicht. Je vond het héérlijk ! Ik geloof dat je tegen zowat elk venster hebt geroepen, petoet. Toen we dan terug thuis waren, was je wel compleet uitgeteld: pyamaatje aan, bedje binnen, en je gaf geen gebenedijde kik meer. Het eerstvolgende geluid van betekenis dat je produceerde, was om zeven uur ’s morgens ! Yep, een primeur: je hebt je eerste nacht compleet doorgeslapen ! Papa en ik vonden het prachtig…
Gisteren was opnieuw een speeldag, maar heb je ook ’s namiddags twee uur geslapen, en ik kon schitterend doorwerken aan de boekhouding van Netlash. Op het onverwacht zijn oma en opa ook nog binnengewaaid, en die vonden ook al dat jij zoveel energie had, net zoals peter Koen die ’s middags was komen aperitieven om jou nog eens te zien. Je bent dan ook enthousiast over alles, vooral ook over Raspoetin, het nieuwe zwarte katje in ons huishouden.
Gisterenavond vloog je uiteraard opnieuw in je bedje in je lekker warme kamertje - misschien ook wel een van de redenen, kouwe pui, dat je zo goed slaapt de laatste tijd - maar rond vijf uur werd je wakker. Papa heeft je dan je flesje gegeven, maar zegt dat je wellicht ook gewoon kou had: de verwarming stond uit en jij had je nog maar eens blootgewoeld. Deze morgen werd ik gewoontegetrouw wakker rond zeven uur, maar jij was niet te horen. Rond een uur of acht ben ik voorzichtig even gaan kijken, maar je lag zelfs zachtjes te snurken. Pas tegen kwart voor negen kwam je in beweging: je wilde eten en vooral ook een verse luier, want degene die je aanhad, was meer dan overvol.
Straks komt Shura, je grote vriendin, en wedden dat ze ook deze keer een kleinigheid van speelgoed meeheeft ? Ze kan het gewoon niet laten, en jou horen we niet klagen. Daarna gaan we koffie drinken bij opa en oma: ik moet de BTW van Netlash in orde brengen, en dan kan ik net zo goed jou meenemen. Ik mag niet vergeten je flesje mee te nemen: je krijgt nu enkel nog de borst ’s morgens, en rond negen maanden wil ik helemaal stoppen. Je zal dan wel genoeg antistoffen binnengekregen hebben zeker ? Je bent in elk geval nu al een beer van een Wolf.

Papa is nog altijd ziek, ik heb maandag zelfs de dokter doen komen, en blijkbaar ben jij voor een deel de reden dat hij zich zo slap voelt: door oververmoeidheid is hij vatbaar voor een gemeen virus dat zich in zijn keel genesteld heeft. Hij klonk zondagnacht inderdaad als een kapotte blaasbalg :-p Voor mij houdt dat in dat ik degene ben die nu vooral met jou bezig ben, ook ’s nachts. Doorgaans is het papa die jou je nachtelijke flesje geeft, maar nu… Daardoor zitten we de laatste paar dagen steeds rond tien uur in ons bedje. Vorige nacht heb je het helemaal bont gemaakt: rond een uur of één zette je het op een krijsen, en ik kreeg je nauwelijks kalm. Ik wist echt niet meer wat ik moest doen… Uiteindelijk heb ik je dan maar je flesje gegeven, en dat gaf blijkbaar toch troost: het was genoeg om je na een tijdje in slaap te krijgen. Toen ik vanmiddag echter uit school terugkwam, zat je op papa’s schoot zachtjes te dreinen. Papa keek heel erg ongelukkig en heel erg moe. Deze morgen was je opnieuw beginnen hoesten na je ontbijt, waardoor ik nog maar eens ons beddengoed heb mogen wassen. We hadden dus verwacht dat je echt wel honger zou gehad hebben deze middag. Papa had dan zelfs nog rode bietjes gemaakt voor jou ! Halverwege ging je echter weer aan het krijsen, en slechts met veel moeite kreeg papa je kalm. Zucht.
Ik vond het daarom zo langzamerhand tijd voor een bezoekje aan de kinderarts. Dr. Jeannin luisterde, en onderzocht je. De capsuletjes deed hij af als waardeloos, en de darmkrampjes als iets waar niet veel aan te verhelpen valt, behalve dan zachte massage en hete doeken, of warme thee. Dat je geen fruit wilt, vond hij al een groter probleem: je krijgt niet genoeg vitamine C binnen op die manier. Toch nog eens een paar andere soorten fruit proberen, en Roosvicee. Voor je neusje kreeg je druppeltjes, en verder werd je kerngezond verklaard Je bent nu 68 centimeter lang en weegt 8,350 kilo. Dat betekent dat je nog steeds aan de kleine kant bent.
Hij had echter wel ander nieuws: vannacht moet je twee tandjes hebben gekregen !!! Dat was wellicht de oorzaak van al het gekrijs ! Inderdaad zitten er onderaan netjes twee tandjes door, en zit je verwoed op je bijtring te knauwen. Daarnet heb je ook even je keel heel erg hard opengezet, en uiteindelijk heb ik je gewoon al krijsend terug in je bedje gelegd, want er was geen kalmeren aan. Blijkbaar vond je toen dat je eraan was voor de moeite, want na nog een paar stevige uithalen viel je van het ene moment op het andere stil. Ik durf bijna niet te hopen dat vannacht geen problemen zal geven. In elk geval ben ik opgelucht dat ik nu weet waarom je zo lastig bent, en maak ik me er niet druk in.

Het is echt druk geweest afgelopen week, pitoe. Ik heb onder andere mijn computer moeten herinstalleren (was dringend nodig, het ding kreeg slakallures) en daardoor heb ik niet kunnen schrijven naar jou. Nu is het zondagvoormiddag en lekker rustig, want jij zit bij papa boven, en ik hier beneden in mijn bureau. Je houdt ervan op steeds wisselende plaatsen te zitten, zodat je steeds nieuwe dingen hebt om naar te kijken en nieuwe spullen om mee te spelen. Speelgoed heb je anders wel genoeg: je vergaat er bijna in ! Toch koop ik zelf niks: je krijgt alles van je nonkels en tantes :-p. Alleen je badspeelgoed heb ik zelf aangeschaft: een knalgele badeend, een familie walvissen, een bekertje, en dan heb je nog een dikke rubberen spin die ik ooit heb gekregen van Nathalie in lang vervlogen tijden. In je kleine badje heb je meer dan voldoende aan je eend en je bekertje, maar vorige week is papa voor het eerst met jou in het grote bad geweest ! Jij zat in de badstoel tot aan je okseltjes in het water, en maar plonsen ! Gisteren heb ik hetzelfde gedaan, en vooral de douchekop intrigeert je: zo’n blinkend ding waar dan nog water uitkomt ! Zoals alle andere nieuwigheden wil je het ding dan in je mondje stoppen, maar krijg je water binnen en moet je verschrikkelijk hoesten.
Dat hoesten ben ik onderhand al een beetje gewoon: je hebt een stevige verkoudheid te pakken, en sniffelt, snuift en kucht als een oude hond. Verder laat je het niet aan je hartje komen hoor: je bent even actief en vrolijk als anders. Ook je eetlust laat je er niet door bederven, al eet het soms niet makkelijk met een verstopte neus. ’s Middags ben ik soms bang dat je gaat ontploffen - of dan toch overgeven achteraf: je eet zowaar een hele ontbijtkom patatjes (of rijst of wat het ook is) leeg. Aanporren hoeft echt niet, wel integendeel: je mondje gaat soms sneller weer open dan dat papa of ik het eten kunnen aanvoeren. Ook Nice bevestigt dat, zeker als het witloof of rode bietjes zijn. Ging het maar zo vlot bij de fruitpap… Daar heb je nog steeds geen zin in, en ik heb al een hoop soorten en combinaties geprobeerd. Even dacht ik deze week dat ik het gevonden had: ik had een Compotine (een klein potje vruchtenmoes van verschillende soorten fruit) opgewarmd, en dat bleek je al lekkerder te vinden: met enig aandringen at je het helemaal leeg. ’s Avonds echter… Tegen een uur of twaalf, toen je toch al een paar uurtjes in bed lag, begon je plots te huilen, en behoorlijk hard. Nu gebeurt dat soms nog, en dan zit er een windje verkeerd, of heb je slecht gedroomd, of ben je je tuutje kwijt. Ik viste je uit je bedje en nam je sussend in mijn armen, maar het beterde niet of nauwelijks. De armen van mama zijn doorgaans nochtans een wondermiddel… Het was duidelijk je buikje waar het mis ging. Ik heb je dan maar ‘gethermometerd’, en na een hoop lucht die eruit kwam, voelde je je blijkbaar al wat beter. Je ging terug je bedje in. Een half uur later: zelfde scenario. Je huilde opnieuw van ellende. Nog maar eens de thermometer bovengehaald, en ook deze keer kwam er een behoorlijke hoop naar buiten. Kalmeren deed je echter niet, of toch niet echt. Ik zat in het gele zeteltje in je kamer, in het halfduister, met jou op je buikje boven op mijn buik, je hoofdje in de plooi van mijn arm. Doorgaans is dat voldoende om weerspannige buikjes klein te krijgen, maar niet deze keer. Je dommelde in, om dan na vijf minuten weer met een huil wakker te schieten. Als ik je dan suste en over je buikje wreef, werd je wel weer rustig… tot weer vijf minuten later. Uiteindelijk ben ik maar in het logeerbed gekropen - papa mist zo al genoeg slaap, en ik loop ook moe - met jou in mijn armen of zelfs boven op mij. Op die manier kon ik ook platliggen, kreeg ik het opnieuw warm, en kon ik je toch telkens opnieuw geruststellen dat mama er was voor jou. Uiteindelijk, tegen een uur of twee, ben je echt in slaap gevallen en kon je opnieuw je bedje in, en ik in het mijne. Vreselijk fruit… Op aanraden van Nice - want ook zij krijgt je niet meer dan een paar happen fruit gevoerd - ga ik straks eens Petit Gervais Baby proberen. Eens zien wat dat geeft. Gisteren heb je nochtans een halve geplette banaan opgegeten, niet met volle goesting, maar toch.

Ik denk dat het niet al te lang meer zal duren voordat je begint te kruipen. Je doet toch verwoede pogingen in die richting, en eindigt altijd met een huilconcert uit pure frustratie. Als papa of ik in de zetel zitten met jou op schoot, dan kruip je alle richtingen uit: je wurmt je in de gekste bochten en posities om toch maar bepaalde dingen te kunnen pakken, en schatert als je over ons heen mag klauteren. Je hebt alleen nog het kruipmechanisme niet door: dat poepje gaat nog niet de lucht in. Ik ben eens benieuwd wat ons nog te wachten staat als het je wel lukt. Erger dan wat de hond in zijn apenjaren heeft uitgespookt zal het wel niet zijn, zeker ?

***

Het is nu late namiddag, en jij ligt alweer in je bedje. Je was uitgeput, en dat kan niet missen ook ! We zijn naar oma Annemie en opa Koen geweest, en ook je twee nonkels waren daar met Sarah en Delphine. Eerst heb je geloof ik wel anderhalf uur geslapen, en daarna was je zo’n blije baby ! Er is ongelofelijk met je gespeeld geweest: je bent blijkbaar gek van Delphine, en daarna heeft Roeland met je zitten spelen met een sierkussen, waar floshkes en opgenaaide bloemen op staan die je kon pakken. Alleen jammer nog dat het allemaal gebroken wit was, felle kleurtjes hadden het nog leuker gemaakt. We hadden je boerderij meegenomen, en je vond het maar wat leuk dat iedereen de dierengeluiden zat na te doen. Ook in de nek zitten van je papa was heel erg plezant, zeker toen peter Jeroen je nog een handje kwam helpen. Je bent van de ene naar de andere gegaan, overal werd je dooreengeschud, aangemoedigd om te kraaien en te schateren, aangevuurd om te spelen met de gekste dingen, je hebt over iedereen heen geklauterd enzovoort. Ik denk dat je het gewoon heerlijk vond, al die aandacht. Na verloop van tijd werd het welletjes, en toen je dan na de autorit - vandaag voor het eerst in de autostoel, en niet langer in de maxicosi - je bedje zag, was je meteen verkocht. Je bent een heerlijke baby, Wolfje !

Zondag heb je voor het eerst het een hele namiddag zonder mama en papa moeten stellen. Gelukkig waren er waardige vervangers: opa Jeroom en Omaly kwamen op jou passen, en ze deden het maar wat graag ! Wij moesten naar het feest voor het zestigjarige huwelijksjubileum van omoe en opoe (zo noemen Margot en Maud hen, dus ik neem dat maar over), en het zou niet erg praktisch geweest zijn met jou erbij. Omaly was zo trots als wat dat ze jou je worteltjes mocht voeren en dat jij enthousiast toehapte. Het fruit was heel wat minder, maar dat was te verwachten. Opa heeft ongelofelijk veel met je gespeeld, en jij genoot van alle aandacht.

Maandag was dan weer een grote stap: vanaf nu ga je officieel naar de onthaalmoeder, Nice. Drie dagen per week ontfermt zij zich over jou en nog vier andere kinderen. Ik was maar wat trots toen ze zei dat één van de andere jongens, Wout, vier dagen jonger is dan jij maar nog helemaal niet zit. Verder was ze nog steeds opgetogen over jou: je bent rustig, je zit braaf te spelen, en je eet echt wel goed. Alleen dat slapen zit er nog steeds niet in: als je drie kwartier in de voormiddag slaapt, en een uurtje na de middag, dan is dat voor jou doodnormaal. Soms kan je wel eens twee uur slapen, maar da’s eerder uitzondering dan regel. Het zorgt er dan natuurlijk wel voor dat je tegenwoordig rond zeven uur in je bedje verzeilt, en dat je dan slaapt tot zeven uur ’s morgens (met uiteraard een ‘lunchpauze’). Zo hebben papa en ik heerlijk rustige avonden, al zijn die al een pak korter geworden dan vroeger, sedert jij ons ’s nachts een paar keer uit onze slaap haalt.

Vandaag hebben we allebei genoten van onze dag, heb ik de indruk. Het was stràlend weer: een staalblauwe lucht, volop zonneschijn (maar gelukkig niet meer die brandende zomerzon), een heerlijk briesje en een temperatuur van rond de 27°. Toen ik tegen de middag uit school thuiskwam, was papa net een poging aan het ondernemen jou eten te geven. Jij zag dat duidelijk niet zitten, stribbelde tegen en was aan het huilen. Tot je mij zag. Zodra ik je overnam, kalmeerde je, en zonder tegensputteren heb je je groentjes opgegeten. Daarna heb ik ons buiten geïnstalleerd. Jij gezeten onder de luifel op je speeldeken, druk in de weer met speelgoed allerhande, ik op een tuinstoelkussen aan het verbeteren, en de hond er vrolijk tussenin. Dat jij zo zot kan zijn van dat beest ! Je mag nog aan het huilen zijn, van zodra je Catullus in het vizier krijgt, begin je uitbundig met armen en voeten te zwaaien, te kraaien en in zijn richting te bewegen. Gelukkig is het enthousiasme wederzijds: hij doet niets liever dan je handjes en voetjes aflikken, en als hij de kans krijgt, je snoetje. Rond een uur of zes ’s avonds heeft papa zich dan bij ons gevoegd voor een wandeling langs het kanaal met de hond. Ik dacht dat je onmiddellijk in slaap zou zijn gevallen in je buggy, maar er viel veel te veel te bekijken, niet in het minst de gedragingen van de uitbundig snuffelende hond. Daardoor viel je, toen ik je na je avondeten in bed stopte, quasi dadelijk in slaap: je was gewoon afgepeigerd. En toch zijn het deze dagen die de moeite waard blijken. Alleen zo verschrikkelijk jammer dat jij die onherroepelijk vergeet…

We hebben een paar bewogen dagen achter de rug, poetie Iedereen die hoorde van jouw koorts en diarree (die trouwens de volgende dag weer over was) suggereerde dat het wellicht om jouw tandjes ging, maar hoewel die duidelijk klaar zitten, heb ik niet de indruk dat het voor direct zal zijn. Je knabbelt overal op, bijt op alles, kwijlt met hele sloten tegelijk, maar dat doe je al een paar maanden, dus dat vind ik al geen indicatie meer.

Sinds vorige zaterdag krijg je trouwens ook vlees: kalkoen, kip, gehakte biefstuk, weliswaar in hele kleine hoeveelheden nog. Je lijkt het allemaal best te vinden: onversaagd gaat dat mondje van jou open als je een lepel ziet afkomen, en vaak eet je veel meer dan dat ik verwacht had. Maar je hoort me niet klagen :-p

Vorige week donderdag ben ik met jou trouwens even tot bij Gwen en Erik geweest om Ernest te begroeten. Blijkbaar vind je andere baby’s heel leuk, want je kon je ogen niet van Ernest afhouden. Hij zag jou trouwens ook wel zitten: hij probeerde voortdurend om bij jou te geraken en je vast te pakken. Ik vind het alvast heerlijk dat hij maar een half jaartje ouder is dan jij: jullie zullen nog veel samen kunnen spelen. De vrijdag daarvoor heb je dan weer je ogen nog maar eens uitgekeken op Sofie’s prachtige blonde meisjes: we zijn samen naar Eeklo gaan shoppen, jij en Maud elk in de buggy, Margot te voet mee. Ik heb er echt van genoten, en ik had de indruk dat ook Sofie het heel leuk vond. Jij was gewoon doodop. Afgelopen zondag werd je weer op een schouwspel getrakteerd: Leander werd 5, en we waren uitgenodigd in Lembeke voor een soortement picnic. We hadden ongelofelijk veel geluk met het weer: de zon scheen volop, en de kinderen konden zich uitleven in de grote tuin, terwijl de volwassenen een conversatie probeerden te voeren onder het “kinderoppassen” door. Jij vond het in het begin allemaal best, er was volop beweging en ambiance. Na verloop van tijd werd je wel moe, maar de voor jou ongewone kindergeluiden zorgden ervoor dat je niet in slaap raakte. Uiteindelijk ben je toch in slaap gevallen in je buggy, nadat papa een eind met je was gaan wandelen. Daarna was je weer vol energie, zodat je nog even met Ernest hebt zitten spelen - voor zover dat mogelijk is natuurlijk. Je kan trouwens sinds zaterdag min of meer zitten: toen viel het ons plotseling op dat je quasi niet meer omvalt, alleen nog als je zijdelings naar iets probeert te grijpen. Je hebt nog niet door dat je je zwaartepunt niet te ver mag verleggen. In elk geval vind je het prachtig, en je kan dan ook soms wel een half uur op je eentje zitten spelen in je nest, het ene speelgoedje na het andere grijpend.

Mama is deze week weer eens door haar rug gegaan, en dat betekende voor jou dat papa zich meer met je bezighield, aangezien ik moeite had om je te tillen. Je weegt dan ook al meer dan acht kilo. Ugh.

Gisteren kon je weer vrolijk zitten kijken naar de kinderen rondom je: deze keer was het Margot die verjaarde, waardoor we bij Sepp en Sofie in de tuin gezellig taart hebben gegeten en daarna een koud buffet. Jij keek, en zag dat het goed was, tenminste zolang je maar je flesje kreeg van papa.

Vandaag trouwens weer een mijlpaal in je jonge leventje: ik moest herexamens afnemen, papa zat op de bank, dus jij mocht voor de eerste keer naar Bernice, de onthaalmoeder. Ik geef toe dat ik eventjes moest slikken toen ik je achterliet, maar je zat te lachen en te kraaien in je maxicosi, dus zo erg leek je het allemaal niet te vinden. Toen ik je rond een uur of twee deze middag weer ophaalde, vertelde Nice dat je rustig had geslapen, gespeeld, gegeten, weer geslapen… Ze vond je een hele lieve toffe baby, en ik hoop dat dat zo blijft. Nu was je er nog alleen, vanaf volgende week maandag zullen ook de andere kinderen er zijn, en zal je het nog veel leuker vinden. Het is de bedoeling dat je drie dagen per week gaat, de maandag, donderdag en vrijdag. Heh. Een hele verandering, niet alleen voor jou, ook voor ons.

Zes maanden ben je vandaag, een half jaar, en nog steeds mijn kleine wonder. Papa en ik hebben gisteren alle fotootjes van jou hier zitten bekijken, en het is ongelofelijk hoeveel je al gegroeid en veranderd bent. Je bent geen klein hulpeloos wezentje meer, je bent al echt een ventje met een eigen willetje en karaktertje. Ik vind het heerlijk, maar ik voorzie nog een boel problemen als je even koppig blijkt als je mama en papa :-p
De afgelopen dagen hebben we niet veel gedaan, wegens nog steeds te warm. Jij hebt zelfs zonder meer in een rompertje geslapen, met enkel een lakentje dat na een paar minuten toch al compleet ergens anders lag dan oorspronkelijk. Ik weet begot niet wat jij uitspookt in je bedje, maar ik weet zeker dat je een even erge wriemelaar bent als je papa. Die is er al in geslaagd wakker te worden met zijn donsdeken UIT het hoeslaken, en jij ligt vaak compleet in de andere richting van je bedje, met je hoofd aan je voeteinde. Ook je lakentje en dekentje liggen op de raarste plaatsen. Lang leve de slaapzak, zou ik zeggen, dan hoef ik er niet bezorgd over te zijn dat je kou krijgt. Alhoewel, deze laatste dagen is daar geen gevaar voor.
Je bent trouwens een echte groene jongen aan het worden: van zodra je Catullus ziet, begin je te lachen, enthousiast zijn richting uit te gebaren, te schateren, te kraaien… Ook blaadjes blijken enorm fascinerend: we kunnen je bijna geen groter plezier doen dan je onder een boom of plant te houden waar je aan de blaadjes mag komen. De rest van de wereld houdt dan eventjes op te bestaan, zó ongelofelijk intrigerend zijn die zachte groene dingen. Alleen de zon kan je niet bekoren: van zodra er zon op je gezichtje valt, draai je je weg, begin je met je handjes te wrijven, en als het te lang duurt, zet je een keel op.

Hehe je ligt te kraaien in je bedje momenteel. Je doet nog steeds een voormiddagslaapje, en blijkbaar ben je nu wakker, maar vind je het niet erg. Waarschijnlijk ben je weer met je tenen aan het spelen, je favoriete speelgoed. Heel makkelijk natuurlijk, je hebt die altijd bij. Je slaapritme is trouwens aan het wijzigen: na je flesje rond half acht ’s avonds ga je in je bedje, en als ik je zelf niet wakker maak - wat ik probeer te vermijden - wil je eten rond twee uur, en dan pas opnieuw rond acht uur ’s morgens. Dat betekent dat je eigenlijke nachtvoeding is weggevallen. Wellicht ga ik je over een week of twee proberen op een vast ritme te zetten: wakker maken om te eten om middernacht, en dan opnieuw rond zeven uur ’s morgens, voordat ik naar school vertrek. Hopelijk lukt dat, want anders ben ik doodmoe op school, en het zal zo al hard genoeg zijn, terug een werkritme aankweken na 7 maanden thuis… Gelukkig heb ik dan eindelijk ook weer een inkomen, want ook aan mijn spaargeld komt zo langzamerhand een eind, en als je weet dat je vlot voor 70 euro luiers alleen al verbruikt per maand…

Heh, ik heb je precies al een tijdje niet meer op de hoogte gehouden van je avonturen, kleintje. Niet dat er zoveel zijn hoor, maar toch verander je elke dag, en kan je elke dag wat meer. Je hebt bijvoorbeeld je stemmetje teruggevonden. De laatste weken was je nogal stil, maar de afgelopen dagen begon je weer te kraaien en te vertellen dat het een plezier was !

Momenteel lig je rustig te slapen, voor het eerst in je eigen kamer. Papa en ik vonden dat het tijd was om je in je eigen kamertje te leggen, en te proberen je te laten doorslapen. Concreet zal dat waarschijnlijk inhouden dat mama in het holst van de nacht niet alleen haar bed uit moet, maar ook naar jouw kamer, en dus klaarwakker is. Hopelijk zorgt het ervoor dat je wat langer slaapt, je kan nooit weten. Vandaag was trouwens een dag van veranderingen: je hebt voor het eerst tomaat gegeten, en in tegenstelling tot het witloof, de broccoli, de courgette en de worteltjes lijkt dit op je maag te liggen. Je hebt er niet veel van gegeten, en dat beetje kwam dan ook weer naar boven. Gelukkig kon ik je troosten met de borst, iets wat we je deze avond niet gegund hebben. Voor het eerst hebben we je poedermelk proberen geven, maar ook al weet je heel goed dat er melk uit die siliconenspeen komt, je wil enkel the real thing. Resultaat: een huilconcert en nauwelijks eten. Alweer. Desondanks ging je zonder protest in je bedje, en je slaapt nu toch al drie uren zonder dat je eten vraagt. Papa is vastbesloten om, als je weer eten wil, je de rest van de fles te geven. Ik heb dan maar afgekolfd, want voor mij werd het zo langzamerhand een pijnlijke bedoening. Arme poetie van me, we doen je wat aan…

Gisteren heb ik ook je wiegje in de living opgeborgen. Je werd er eigenlijk te groot voor om er nog comfortabel in te liggen, en we merkten ook dat je veel gevoeliger werd voor geluiden in je omgeving. In het begin sliep je door alles heen en viel je zelfs probleemloos in slaap op je babyfeestje. Tegenwoordig ligt dat anders, en je deed vaak moeilijk als ik je wilde te slapen leggen en je me nog kon horen. Sedert een paar dagen leg ik je overdag in je bedje boven, en dat vind je best ok. Gisteren heb je trouwens ook zonder veel problemen geslapen in je reisbedje bij Koen en Nathalie. Je was dan ook doodop door het vele kijken naar Quinten en Aaricia, die “baby Wolf” zo leuk vonden. Toen we na de barbecue, zo rond half elf, naar huis gingen, werd je wakker doordat ik je in je maxicosi legde. Je was meteen klaarwakker, goed gezind, en de straatlichten in het naar huis rijden waren ronduit intrigerend. In tegenstelling tot de meeste baby’s val jij niet in slaap in de auto, wel integendeel: de buitenwereld is veel te interessant. Toen ik je thuis echter in je bedje legde, sliep je onmiddellijk.
Vandaag heb je ook enorm veel rondgekeken: oma en ik zijn met jou naar Aalst gereden om de kleine Evert een bezoekje te brengen op zijn babyfeestje. Hij sliep door alles door (net zoals jij op jouw feestje), maar jij had het lastiger: je maagje deed nog moeilijk, en daarna was je zo moe dat alles je snel teveel werd: het lawaai van de mensen, de kleine Marthe van 10 maanden die met jou wou spelen… Toen we terug thuis waren, zijn we nog met jou gaan wandelen, en dat was dan wel weer dik in orde, waarschijnlijk omdat het zo rustig was.

Toch ben je meestal heel erg lief als we ergens zijn: woensdagnamiddag was ik met jou bij Stef en Jurryt, en je hebt je ogen uitgekeken en geen kik gegeven. Misschien was je onder de indruk van hen ? Vrijdag zat Kim Ragaert hier, en toen was je ook poeslief, zat je te luisteren en te lachen, toch tot het moment dat je moe werd. Op de Gentse Feesten ben ik met jou niet geraakt, maar je hebt er wel van geweten: woensdagavond zijn papa en ik naar een voorstelling geweest, en Roeland en Sarah hebben gebabysit. Jammer genoeg was je eetpatroon een beetje verstoord, zodat het te vroeg was voor ons om je je groentjes te geven. Roeland en Sarah hebben je eerst nog drie kwartier laten spelen, en toen een poging ondernomen om je te laten eten. Hmpf. Naar het schijnt heb je een half uur lang een ongelofelijke keel opgezet, er was geen troosten aan. Plots stopte je echter, en toen heb je zonder veel omhaal een halve pot groentepap naar binnen gewerkt. Je nonkel en tante waren in de wolken, en vonden je een ongelofelijk schatje Ik hoop dat je snel een neefje of nichtje hebt om mee te spelen :-p

P.S. Je bent nog steeds gek van Shura: telkens weer probeer je haar op te eten :-p

De puree gaat vlot binnen, poetie ! Gisteren zat je vrolijk te eten, en vandaag heb ik je zelfs 100 gram puree opgelepeld. Papa moet wel nog steeds je handjes vasthouden, maar je maakt geen bezwaren meer tegen het vaste voedsel. Fijn ! Morgen nog eens worteltjes, en dan op zoek naar een nieuwe groente, en kijken wat je daar dan van vindt.

Momenteel lig je prinsheerlijk te slapen in je bedje boven, en blijkbaar hadden we dat al veel eerder moeten doen: je doet helemaal niet lastig, je slaapt gewoon stevig door. Hopelijk hebben papa en mama eindelijk hun avonden terug ! Het is wel lekker rustig zo. Natuurlijk was je wel doodop: we zijn vandaag voor het eerst met de buggy gaan rijden, jij, oma en ik, de stad in. Je zat rond te kijken en op je knuistjes te sabbelen, en waarschijnlijk dacht je er het jouwe van. Toen ik dan ook een hoedje had gekocht, keek je al helemaal wantrouwig :-p. Eten was geen probleem: rustig gezeten op een terrasje vond je de borst vanzelfsprekend, wat het eigenlijk ook is. Eenmaal volgevreten zag je het weer helemaal zitten, zeker toen je mocht spelen met oma’s glas tonic: je werd er wildenthousiast door, en probeerde het uit haar handen te slaan, tot grote hilariteit van je oma. Die is ongelofelijk zot van jou, al beweert ze hetzelfde van mij. We zijn het wel allebei, zeker ?