Feestje

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Feest, Mijlpaal, Op stap, Vriendjes — Mama om 7:13 pm op Saturday, February 9, 2008

Poeh, Wolf! Papa en Kobe liggen allebei uitgeteld te slapen, jij zit eventjes rustig tv te kijken, en ik ga straks mijn voeten even masseren, denk ik. Het huis is immers eindelijk weer rustig en opgeruimd na de invasie van de kleuters, zoals papa het zo mooi uitdrukte. Jawel, vandaag heb je je eerste echte verjaardagsfeestje gekregen!
Stipt om twee uur waren Evert, Mai, Marthe en Wout De Smet hier, om met jou te spelen ter ere van je verjaardag. Gisteren hadden we al het huis versierd met slingers en vlagjes, vandaag hebben we nog een hoop ballonnen opgeblazen, en ik heb pannenkoeken gebakken. We hadden ongelofelijk veel geluk met het weer: ik denk niet dat er al ooit eerder een negende februari was waarbij jullie allemaal buiten konden spelen in een T-shirt of een lichte pull, en dat het vijftien graden was in de schaduw. Papa had al alle fietsjes buitengezet deze morgen, zodat jullie eerst anderhalf uur hebben buitengespeeld. Daarna mochten jullie pannenkoeken komen eten, en dan, aangezien het toch begon af te koelen buiten, mochten jullie binnenspelen. Vooral het grote ridderkasteel had succes, en dat kon uiteraard niet mee naar buiten.
Op het einde werden jullie allemaal moe, begonnen jullie je een beetje te vervelen, en toen heeft papa eerst jullie laten boksen met de Wii, en daarna verhaaltjes voorgelezen, en toen was het vijf uur. Ik denk wel dat je ervan genoten hebt, liefje, je zit toch lekker moe te wezen met blozende kaakjes. Alle kinderen hebben hun hoedje mee naar huis, een toetertje (zo’n roltong) en een klein speelgoedje.

Gisteren hebben wij tweetjes samen jouw verjaardag gevierd. Donderdag waren we nog samen met Kobetje naar oma en opa, en omoe en opoe geweest, en gisteren was Kobe al genoeg genezen van zijn oorontsteking dat hij naar de opvang kon. Dat betekende dat we de hele dag voor ons alleen hadden. In de voormiddag hebben we het huis versierd en verder wat spookje gespeeld, en om één uur hadden we afgesproken met papa en nonkel Faust om iets te eten in het Lepelblad. Jij vindt een restaurant zo af en toe wel een keertje leuk, en je kreeg een lekkere spaghetti voorgeschoteld. Daarna zijn wij met ons tweetjes naar de film geweest, voor ‘t eerst in je leventje. Je was diep onder de indruk van het gigantische scherm, en ging volledig op in de film: K3 en de kattenprins. Alleen de snoepjes die ik gekocht had, konden je uit je concentratie halen, en het verwondert me zelfs dat je er nog geen buikpijn van kreeg: je hebt er veel te veel van gegeten :-p en voor één keertje mocht je dat van me.

Na de film zijn we naar het Zuidpark gereden, omdat ik weet dat daar een klein speeltuintje is met een paar leuke toestellen. Het was er vrij druk, maar wat wil je, het was dan ook heerlijk weer! Je hebt zitten schateren op de verschillende schommels en draaimolens, en zat behoorlijk onder het zand. Van daaruit zijn we naar het shoppingcenter gewandeld, waar ik je beloofd had dat je in de coole glazen lift mocht, en op de roltrappen: dat is een attractie op zich. Ik heb je even meegenomen naar de Hema waar we ballonnen en zo gekocht hebben, en daarna naar de H&M, omdat ze er een Spidermancollectie hebben/hadden. T-shirts hadden ze niet meer, maar wel een hoop andere parafernalia, waaruit je uiteindelijk een blauwe Spidermanpet hebt gekozen, en een polsbandje. Daarna zijn we weer naar buiten gegaan, waar er ondertussen drie eenden op de grote fontein zaten. Er was net een man met zijn zoontje brood aan het werpen naar de dankbare beestjes, en ook jij hebt verscheidene stukken brood gekregen om ze te voederen. Om terug naar de auto te gaan passeerden we langs het skatepark, waar een aantal jongens heel intensief aan het oefenen waren. Ademloos stond je te kijken, en daardoor begonnen ze natuurlijk nog méér hun kunsten te tonen, tot jouw grote vreugde.

Toen we weer thuis kwamen, was je pompaf, maar had je er duidelijk van genoten. Hoewel, toen ik je vroeg wat je nu het leukste had gevonden van de hele dag, antwoordde je zonder verpinken: “Spidermankleren kopen in de winkel”. Val nu dood!

En weet je wat, Wolfie? Ik heb minstens evenveel van die dag genoten als jij :-)

Heel erg lang verhaal…

Gecategoriseerd onder: Familie, Kobe, Lang verhaal, Logeren, Mijlpaal, School, Vakantie, Vriendjes — Mama om 8:20 pm op Thursday, August 23, 2007

Goh, Wolfje, ik ben gewoon beschaamd wanneer ik zie hoe lang het geleden is dat ik je nog geschreven heb. Ik heb er wel een soortement van excuus voor: als je 8 maanden zwanger bent, of net bevallen bent, heb je echt geen zin meer om uren voor je computer te zitten en te schrijven. Lam excuus, ik weet het, maar het is wel zo.

In elk geval is de grootste omwenteling van de voorbije twee maanden, en zelfs eigenlijk van je hele leventje, het feit dat je er een broertje hebt bijgekregen. Het heeft alles voor jou op zijn kop gezet, maar je vindt het maar wat leuk. Ik heb je natuurlijk zo goed mogelijk proberen voor te bereiden op wat ging komen, maar je weet nooit natuurlijk. Zo heb je een tuutje mogen kiezen voor Kobe, heb je kleertjes uitgezocht, hebben we samen de wieg opgezet (papa heeft er zelfs een filmpje van gemaakt), hebben we samen alle kopjes gevuld met doopsuiker, heb je ons geholpen de kamer van Kobe te schilderen… En uiteraard hebben we er heel veel over gesproken, en heb ik je heel erg duidelijk proberen maken dat Kobe ook veel tijd ging vragen, dat je vaak alleen ging moeten spelen, vooral als ik borstvoeding ging geven, en dat jullie dan met twee gingen zijn. Dat heb je perfect geaccepteerd, en nu zeg je zelf dat ik twee lieverdjes heb.
Je bent ongelofelijk lief voor Kobe: zodra hij nog maar een kik geeft, ben je ernaartoe om hem te troosten en een tuutje te geven, of gewoon te kijken wat er scheelt. Je gaat ook regelmatig in de wieg kijken of hij nog wel goed ingestopt is, en verzint alle mogelijke speelgoed voor hem: je haalt knuffelberen, en gisteren ben je op het idee gekomen om, wanneer hij wakker is en ligt te kijken, dat verkleurende lichtballetje in zijn wieg te leggen. Ik moet zeggen, hij ligt er inderdaad geïntrigeerd naar te kijken… Je houdt ook rekening met hem: ons ochtendritueel in de weekends en de vakantie bestaat erin dat je naar boven komt, bij me in bed kruipt, we even knuffelen en de komende dag overlopen, ik dan een verhaal van de Rode Ridder voorlees, en we bijna onveranderlijk eindigen met een woest gevecht in bed, doorgaans Spiderman (dat ben jij dan) tegen de slechterik (papa of ik). Nu is Kobe er natuurlijk bijgekomen, en als ik hem moet eten geven temidden van dat ochtendritueel, dat makkelijk een uur kan duren, dan vind je dat heel normaal, en dan ga je ook geduldig wachten. Dan begin je zelf een frittakaas te maken, of haal je er een hoop knuffels bij, of verzin je de meest gekke spelletjes waaraan ik kan meedoen zonder Kobe te verwaarlozen…
Wanneer we buitenshuis zijn, dan wil je eigenlijk trots aan de hele wereld je broertje tonen, desnoods aan compleet onbekenden die voor ons aan de kassa van de Delhaize staan. Je zal hem dan ook geen moment uit het oog verliezen, en wil hem voortdurend beschermen. Je geeft hem ook vaak spontaan kusjes, of een streeltje, haalt zijn tuut of iets anders dat ik nodig heb, enzovoort. Je bent echt een droomjongetje wanneer het op je broertje aankomt, en gedraagt je als een echte grote broer. Blijkbaar denk je er ook soms over na: zo kwam je onlangs bij me, en vertelde me dat je hem later, wanneer hij ook naar jouw school zal gaan, ging beschermen. Als de grote jongens hem zouden pesten, dan zou jij ernaar toe gaan en zeggen: “Jij mag hem niet pesten, hij is mijn kleine broertje, en anders ga ik hééééééééééél boos worden, want ik ben zijn grote broer!” En je kijkt dan zo ongelofelijk ernstig, gemeend en met vuur in je ogen. Ik zie je graag, mijn liefje!

Nu ga ik proberen, aan de hand van de agenda en de foto’s, te vertellen wat er sinds het vorige verslag allemaal is gebeurd. Het eerste grote moment was toch wel het schoolfeest. Al dagenlang was je aan het aftellen, en je had me al volledig verteld wat de bedoeling was. Op het moment zelf was er het grote podium, met een lange catwalk in het publiek. Het was stralend weer, gelukkig maar, en ik had je iets voor twee afgezet bij de juf. Daarna ging ik snel weer even naar huis om oma, opa en papa op te halen. Gelukkig wonen we dicht bij de school, want het was anders niet te doen om in de buurt te parkeren, had ik zo de indruk. We posteerden ons met een stoel en een drankje in het publiek, puften in de zon, en wachtten tot het jouw beurt was. Plots zagen we een meute kleine jongens (zoals opa het omschreef) opkomen, allemaal netjes in een witte schort met muzieknootjes op, en een soort instrument in de hand. Er waren trommels, triangels, toeters, en jij had twee stokjes vast waarmee je op elkaar moest tikken, op het ritme van een van de liedjes van K3. Zoals een massa andere ouders spurtte ik naar voor om jou toch op foto te proberen krijgen, maar je zat nogal in het midden. Al bij al was het eigenlijk wel schattig om te zien! Na jouw ‘optreden’ zijn we je dan maar dadelijk gaan ophalen bij de juf, en aangezien ik het lastig had in die warmte met mijn dikke buik, en ook jij duidelijk moe was van de opwinding, zijn we niet zo lang meer gebleven. Uiteraard heb je wel uitgebreid je klas getoond aan oma en opa, hebben we een ijsje gegeten, moest je perse nog een hele tijd op het springkasteel - je doet echt niks liever - en heb je oma en opa een rondleiding gegeven bij de speeltuin. Je straalde helemaal van trots, nu je alles eens mocht tonen, en jij op bekend terrein was en oma en opa niet.

Het daaropvolgende ’specialleke’ was een paar weken later: we waren uitgenodigd bij vrienden van papa, Serge en diens vrouw, om te gaan barbecuen. Ze hebben een zoontje van een paar maanden ouder dan jij, Arthur, en we hoopten dat jullie dat leuk zouden vinden. Het weer was jammer genoeg allesbehalve: we zijn buiten begonnen, maar nog voor we goed en wel aan tafel konden, zijn we al naar binnen moeten vluchten, ondanks het uitgerolde zonnescherm. Jij en Arthur waren heel erg gereserveerd tegenover elkaar: jij was op vreemd terrein, en hij was nogal beschermend over zijn spullen. Je mocht wel met een en ander spelen, maar pas nadat zijn moeder hem scherp had terechtgewezen. Zo leuk vond je dat ook niet, zodat je al meteen wat weigerachtig stond. Het duurde tot jullie samen naar tv mochten kijken, en dus onnozel begonnen te doen in de zetel. Al bij al toch nog geslaagd, dus.

Twee dagen voordien had je me nog maar eens apetrots gemaakt door te tonen hoe flink, welopgevoed en braaf je wel kon zijn. Ik had de vrijdagavond namelijk personeelsfeest op school, voorafgegaan door een receptie, en de huldiging van een lieve collega die met pensioen ging. Een hoop leerlingen van me had een en ander voorbereid, en ik wilde dat eigenlijk echt niet missen. Het probleem was echter dat papa in de file rond Brussel zat, en niet op tijd thuis geraakte. Ik zat al te vloeken en te grommelen, tot Vallery belde om te vragen waar ik bleef. Toen ze hoorde wat het probleem was, zei ze dat ik jou gewoon moest meebrengen, en dat papa jou dan wel daar kon ophalen. Heh, zo ver had ik nog niet gedacht. Ik heb je dus uitgelegd wat de bedoeling was, je gevraagd lief, beleefd en gehoorzaam te zijn, en je mocht mee. En ja hoor, je hebt netjes staan luisteren tijdens de speeches, hebt rustig rondgelopen, geknuffeld met Vallery, en je al bij al bijzonder goed gedragen, in die mate dat de collega’s me erover aanspraken. Ik heb er geen idee van of je het eigenlijk leuk vond, maar het was vooral iets van grote mensen en dus per definitie cool. Tegen acht uur is papa je dan komen ophalen, en je sputterde zelfs nog eventjes tegen…

De woensdag daarna mocht je opnieuw bij Delphine, Pieter, Marthe en Victor blijven eten, want ik zat alweer vast op school, deliberaties deze keer. Ook nu had je het fantastisch gehad: je had flink gegeten, ongelofelijk veel gegiecheld met Marthe en zowat alle vuile woorden opgesomd die jullie kennen, en je was druk aan het spelen met de plasticine toen ik binnenkwam. Ik ben Delphine echt dankbaar, want je was het meest blije jongetje dat ik ken, en niet zo’n zielig kasplantje dat op het schoolmuurtje zat te wachten…

Twee dagen later was het vrijdag 29 juni, de laatste schooldag dus. Ik weet niet in hoeverre dat toen tot jou doorgedrongen is, maar ik was er niet bij: je school eindigde voor één keertje om twaalf uur, zonder opvang daarna, en aangezien ik zelf op mijn eigen school moest zijn, kon ik je moeilijk ophalen. Oma is dan maar in de bres gesprongen, heeft jou opgepikt op school, de sleutel uit je schooltasje gehaald, bij ons thuis je valiesje opgehaald, en is naar Zomergem gereden. Ik had eerst voorgesteld dat ik je dan in de loop van de namiddag zou komen halen, maar ze stelde voor dat je zou blijven slapen. Opa drong er dan op aan dat je meteen het hele weekend zou blijven, en papa en ik zeiden niet neen natuurlijk: een lekker rustig weekendje voor onszelf, nu de nieuwe baby er nog niet was.

Uiteindelijk zijn we je op zondagvoormiddag gaan ophalen: we waren uitgenodigd voor een barbecue bij nonkel Roeland en tante Sarah, samen met Sepp, Sofie en de meisjes. Gelukkig was het weer deze keer wél zoals het hoort: papa was zelfs verbrand! Jullie hebben non-stop buiten zitten ravotten, lawaai maken, spelen, grote mensen lastig gevallen en er duidelijk van genoten! Ook voor ons was het meer dan geslaagd: lekker eten, goed gezelschap, zalig weer, en kinderen die zichzelf voor het grootste deel bezig hielden, wat wil ne mens nog meer?

In elk geval ben ik met dit verhaal tenminste al in juli geraakt, kleine man, maar de rest zal voor de volgende keer zijn. En ja, ik beloof plechtig dat het deze keer niet zo lang meer zal duren, echt waar, ook al zijn er nu twee blogs die ik moet onderhouden :-p

Lang verhaal

Gecategoriseerd onder: Lang verhaal, Mijlpaal, School, Vriendjes, Ziek — Mama om 10:09 am op Tuesday, December 12, 2006

Heh, mijn kleine ventje, ik heb je net naar school gebracht, en alles leek in orde. Gisteren was ik er toch niet helemaal gerust in: toen ik je tegen vijf uur ging halen op school, zat je stilletjes in een hoekje te zitten, iets wat ik helemaal niet gewoon ben van jou. Toen je me uiteindelijk opmerkte, begon je prompt te huilen. Je had in je broek geplast, en durfde het niet zeggen tegen juf Koula. Je zat ocharme in een plasje… Ik heb je dan maar dadelijk gewassen in je klasje, en verse kleren aangedaan, en je voelde je meteen al een pak beter. Wel waren je kaken helemaal rood, en ja, je voelde warm aan. Thuis kroop je tegen me aan in de zetel en keken we samen naar Sesamstraat, en toen viel het me op dat je wel héél erg warm had. Honger had je niet, zei je. Tegen kwart over zes lag je rustig te slapen in mijn armen… en heb ik je nog tot kwart over zeven laten slapen in de zetel. Toen heb ik je toch wakker gemaakt: je ging beter slapen in je bed, en een pamper is toch ook nog altijd veiliger. Eten wilde je niet, wel een glaasje water. Ik probeerde je temperatuur te nemen, maar je hebt een heilige schrik van de thermometer, en het is me niet gelukt. Ik schat dat je toch boven de 39° had, je gloeide helemaal. Boven liet je me gewillig je pyama aandoen, en heb ik er snel een Perdolan poepsnoep bovenop gedaan. Je begon te brullen zodra je het voelde, maar kalmeerde al even snel. Iets later lag je rustig en blijkbaar zelfs blij in je eigen bed. Toen ik rond elf uur even ging kijken, sliep je vast, en was de koorts verdwenen. Rond vier uur wilde je een glaasje water en zag je er al veel beter uit. Om half zeven hoorde ik plots je glasheldere stemmetje in de gang: “Mama? Ik wil een glaasje water”. Je was zelf uit je bed gekomen en had je deur open gedaan, wellicht omdat ik je eerder niet had gehoord. Toen voelde je wat klam aan, maar ging gewillig weer slapen na dat glaasje water.
Ik heb je dan maar meteen laten slapen tot tien voor acht, je een stevig ontbijt gegeven, en je naar school gebracht. Je zag nog wat bleekjes, maar taterde alweer honderduit, ik hoefde me dus geen zorgen te maken.

Je bent er blijkbaar ook nogal van onder de indruk dat papa voor drie dagen met de trein naar Parijs is. Je komt er steeds weer op terug, en vannacht heb ik moeten lachen: terwijl ik een glas water ging halen, zei jij dat papa snel even terug was gekomen, en dan snel weer naar de trein ging. Ik zei dat papa een bed in Parijs had, en dus niet thuis sliep. Toen moest je even denken, en kwam de conclusie: “Mama, als papa woensdag terug komt, dan zal hij niet meer op de tsjoeke tsjoeke trein zitten, maar weer in jouw bedje slapen, he? En jou dan een grooooooote knuffel geven, ja”. En dit werd onderstreept door grote armgebaren en een heftig geknik. Ik wist toen eigenlijk al dat je niet meer ziek ging zijn, je ogen straalden alweer.

Je bent de laatste tijd wel vaker ziek, of toch een beetje. Meestal heeft het te maken met een hoest, maar ook niet altijd. Zo was je op zaterdag 11 november ook geveld door de koorts, zonder enig aanwijsbare oorzaak. Het enige waar papa en ik konden aan denken, was het doorbreken van je laatste kiezen. Je hebt die nog steeds niet, en je klaagde over pijn aan je tanden. Je zit ook voortdurend met je vingers in je mond, of op het een of het ander te knauwen, net zoals een kleine baby. Je had die zaterdag nochtans wel ijverig gespeeld met ons en de gebruikelijke kussenkastelen gebouwd, maar tegen de avond was je toch uitgeteld in de zetel in slaap gevallen. Je had dan ook een ‘kasteel’ gebouwd in je speelhoekje: je had al je speelgoed op elkaar gestapeld, inclusief stoeltjes en en auto’s en schommelpaard, en was er toen nog bovenop geklommen. Dat je er niet bent afgedonderd, ik versta het nog niet. Je zat in elk geval apetrots van boven, en papa moest een foto nemen, zei je.
Tegen de zondag was je helemaal ziek: lusteloos, weinig honger, en koorts. Ik had de indruk dat papa er ook wat last van had: hij is de hele dag ook amper uit de zetel gekomen. Op een bepaald moment hebben jullie dan ook allebei liggen slapen in de zetel, wel meer dan een uur, en het was schattig om zien. Ik had echt medelijden met mijn zieke ventjes…

Maandag was je er gelukkig weer helemaal door, en was er schoolfoto. Ik heb er toch eentje genomen, ondanks het feit dat je net twee grote builen had. Een keertje was je van een trapje geschoten en gevallen, de tweede keer had je een stevige duw gekregen van een grotere jongen in de opvang. Het lijkt wel of ik je mishandel! Gelukkig weet de juf wel beter (de valpartijen gebeuren ook bijna altijd op school) en dat beaamde ze ook ’s avonds tijdens ons eerste oudercontact. Het doet wel raar om langs de andere kant te staan, voor een keer. Ze wist te vertellen dat je op zo goed als alles prima scoort: voor je leeftijd ben je bijzonder taalvaardig, zeer sociaal, kan je je vrij lang concentreren, ben je lief, behulpzaam en gehoorzaam, en nog wel wat zo van die lovende termen. Papa en ik zaten allebei te stralen. Alleen qua zelfredzaamheid kan het wel wat beter: je zegt nogal snel dat je iets niet kan, zoals het uittrekken en zelf weghangen van je jas. Ik moet toegeven, hier thuis doe ik dat nogal vaak voor jou, maar sindsdien mag je het zelf doen, al is dat soms tegen je zin. Je doet nu dus veel meer zelf, en eigenlijk is dat helemaal niet slecht. Oh, en nog iets wat de juf bizar vond: je bent in zowat alles goed, behalve puzzelen, en toch doe je dat zo graag. Elke vrijdagnamiddag worden er puzzels uitgehaald, en wie wil mag ermee spelen. Jij zegt elke keer enthousiast ja, en ze heeft gewoon medelijden met je, omdat het telkens opnieuw niet lukt. Arme snoet…

Dinsdag was je gelukkig weer je eigen energieke zelf, en maar best ook: grootouderfeest! Ik had je witte, gele, oranje of beige kledij moeten aandoen, en een paar gele rubberen handschoenen meegeven. Tegen twee uur werden de grootouders op school verwacht, en bompa, Omaly en oma zijn inderdaad ook gekomen. Ze werden er getrakteerd op een spektakel met allemaal eendjes, en mochten zelfs de vogeltjesdans meedansen, wat beide oma’s ook gedaan hebben. Daar is zelfs fotografisch bewijs van! Daarna kregen ze een kop koffie met een stuk taart, en tegen half vier kwamen ze met jou thuis. Iedereen had het blijkbaar enorm naar zijn zin gehad, en jij was al helemaal opgewonden en enthousiast. Toch viel je iets later stil, en heb je rustig naar tv gekeken, toen de oma’s en bompa al weg waren.

Woensdag zijn we in de namiddag naar Quinten, Aaricia en Jorunn gegaan: ik wilde Nathalie nog wel eens zien, en op die manier kon ook jij spelen op je lange woensdagmiddag. Je hebt samen met Aaricia de boel op stelten gezet, al viel het me op dat je al bij al nog vrij rustig was. Fruit ging vlot binnen, en we zijn ook even het huis gaan verkennen en een kijkje gaan nemen bij de verbouwingen van de zolderverdieping. Het huis en speelgoed van andere kinderen zijn altijd wel leuk, natuurlijk.

Rond een uur of zes zaten we thuis alweer aan tafel boterhammetjes te eten, en viel mijn frank dat ik nog even langs de apotheek moest. Wij allebei dus opnieuw jassen aan, en naar de apotheek. Het eerste dat jij altijd vraagt als we daar binnen komen, is of Marthe thuis is, en Delphine lijkt het ook helemaal niet erg te vinden dat we zo onaangekondigd binnenvallen. Tsja, ze hoeft ons maar niet binnen te laten als het niet uitkomt natuurlijk, eigenlijk kom ik gewoon iets halen in de winkel. We hebben, denk ik, wel meer dan een uur zitten kletsen, terwijl jij en Marthe enthousiast aan het spelen waren. Het valt me telkens weer op hoe goed jullie je op je gemak voelen bij elkaar, en hoe leuk jullie samen spelen. Pieter kwam toen ook nog thuis, en toen ben je helemaal wilde spelletjes met hem beginnen spelen. Ik denk dat je tijdens de week je papa soms wel een beetje mist, kleine sproet. Het was geloof ik wel half acht voor we thuis waren, al voorbij je bedtijd. Niet dat dat zo erg was hoor, je had je prima geamuseerd. Oh, en Delphine en ik liggen elke keer weer plat van het lachen als we je vragen salu te zeggen en een kusje te geven: het is nog steeds netjes op de mond, echt schattig!

Op zaterdag was het papa’s verjaardag: wij tweetjes zijn samen opgestaan en hebben papa laten slapen tot tien uur. Dat was meer dan tijd genoeg om hem een “hiep-hiep-hoera-kroon” te maken, zoals jij dat noemt. Blijkbaar moeten verjaardagen gevierd worden met een kroon, en wie ben ik om dat tegen te spreken :-p In de namiddag is nonkel Koen langsgekomen en hebben we samen taart gegeten (jij mocht samen met papa het kaarsje uitblazen), en in de late namiddag hebben we samen papa’s favoriete dessert gemaakt: witte chocolademousse. Jij helpt me daarbij echt wel: je staat op je eigen hoge stoel met een schort aan, en roert enthousiast in elke pot waarin geroerd moet worden. Niet dat ik je kan betichten van altruïstische motieven: het is je enkel en alleen te doen om het aflikken van gebruikt keukenmateriaal, en ik kan je geen ongelijk geven :-p
’s Avonds is dan Anaïs gekomen om met jou te spelen en op jou te babysitten, want papa en ik zijn lekker gaan eten ter ere van zijn verjaardag. Al bij al waren we vrij vroeg thuis, maar dat was ook omdat we wisten dat jij de volgende ochtend fris en vrolijk paraat ging staan om in bad te gaan en koffiekoeken te eten. Ik moest ook ’s middags een concert zingen met het koor, en wilde mijn stem niet teveel belasten. Jij bleef ondertussen netjes bij papa, en zo te zien hebben jullie vooral veel gespeeld. Je geniet toch echt van de weekends dat je papa thuis is, liefje :-)

De woensdag daarop zijn we in de vroege middag naar Lovendegem getrokken, om te spelen met de meisjes. Dat was eigenlijk best lang geleden, veel te lang eigenlijk. We zien Sofie en de meisjes amper nog, jammer. Je hebt je best geamuseerd, ook al omdat ik een taartje had meegebracht ter ere van mijn verjaardag. Wat me trouwens opviel, was hoe lief je eigenlijk wel was voor de kleine Ines. Zodra ze huilde, ging je naar haar toe, en probeerde haar te troosten. Toch was je ook jaloers: ze was naar me toegekomen en zat op een van mijn knieën, en jij wou meteen op de andere komen zitten. Tsja, dat ga je toch moeten leren hoor, lieve schat.

Op zaterdag ging de Ajuinlei, de straat waar papa’s kantoor ligt, weer plechtig open. Er was een speech voorzien, en een receptie en zo, en papa had wel zin om te gaan kijken. Wij dus alledrie dikke jassen aan, de paraplu mee, en naar Gent centrum. Op de parking van papa’s kantoor stond een partytent opgesteld, werden er broodjes, drank en warme ajuinsoep uitgedeeld, en was er muziek afkomstig van een live violist. Voor jou was het nogal druk en uitzichtloos tussen al die grote mensen, en heb je meer op papa’s arm gezeten dan wat anders. De broodjes gingen vlot binnen, trouwens. Na een uurtje was het meer dan welletjes voor jou (we waren al even het kantoor zelf binnengelopen, waren buiten naar het water en de bootjes gaan kijken en dergelijke) en gingen we iets eten in het Lepelblad, papa’s favoriete dagschotelrestaurant om de hoek. We hadden eerst nog gedacht aan een korte wandeling doorheen de stad zelf, maar toen zagen we Zwarte Pieten in een politieboot op het water, en iets verder een grotere overdekte boot met de Sint! We hebben een kwartiertje of zo staan kijken, en toen bleek het voor jou alweer welletjes te zijn, en we gingen dan maar naar huis, lekker genieten achter glas :-p

Zondag werd een gezellige standaard zondag, met lang slapen, koffiekoeken, lekker eten ’s middags, samen chocomousse maken, een wandeling langs de ringvaart met Catullus, en dan koor voor mij en rustig tv kijken en slapen voor jou.

De week daarna ging eigenlijk vrij onopgemerkt voorbij: niks speciaals, niks dat uit de band sprong, net zoals het daaropvolgende weekend.

Vorige week was weer iets anders, en dat kwam eigenlijk gewoon door Sinterklaas! Toen ik je dinsdag van school kwam halen, was je helemaal opgewonden: Sinterklaas was langsgekomen op school, en jullie hadden liedjes gezongen in de zaal, en koekjes gekregen, en je was niet bang geweest van Zwarte Piet, vertelde je. Je had ook een zakje snoepgoed mee: twee zakjes kleine koekjes, een zakje speculoos, een mandarijntje, wat chocolade munten… Meer dan genoeg om opgetogen over te zijn. ’s Avonds ging je zonder problemen slapen, ook al wist je dat Sinterklaas die nacht ging komen. Je zei wel eventjes in je bed dat je bang was, maar ik zei dat mama (en later die avond ook nog papa) er was, en dat er dus niks was om bang over te zijn. Gerustgesteld ging je slapen, en toen papa rond elf uur thuiskwam, zijn we samen van de zolder jouw tafeltje, bankje en stoeltje gaan halen, om dat samen met wat witte chocolade en andere snoepjes klaar te zetten.
Goh, je gezichtje ’s morgens! Je straalde helemaal, en ik was zelf zodanig vertederd dat ik vergeten ben er het fototoestel bij te nemen, ook al was ik dat op voorhand vast van plan. Iets later waren we op school, en deed je blijkbaar uitgebreid verslag aan de juf van wat je gekregen had.
In de namiddag gingen we naar Zomergem, eens kijken wat de sint daar gebracht had (en vooral ook het driewielertje ongezien meesmokkelen omdat dat eigenlijk in Ronse ging gebracht worden). Het bleek een verfdoos te zijn met kleine stempelsponsjes, en een schildersschort. Oma en opa waren nog maar net terug uit Thailand, en hadden vandaar wat schelpen meegebracht, een prachtig blauw porseleinen olifantje, een T-shirt, en een… krokoleeuw! Een lang papieren draakachtig beestje, dat via een systeem met een koordje, een wieletje en rekkertjes de meest wijze bewegingen en bokkesprongen maakt. Onmiddellijk werd dit je krokoleeuw gedoopt, en je was het daar roerend mee eens.

Vrijdag vond je het schitterend om samen met mij, toen ik je van school had afgehaald, gerief in onze splinternieuwe koelkast te leggen. De vorige, een inbouwmodel dat nog van de vorige eigenaars was, had het eindelijk begeven, en daarop hadden papa en ik vorig weekend de inbouwkast afgebroken, om plaats te maken voor een nieuw, hoog, vrijstaand inox model. Ze waren het die vrijdag komen leveren, en jij vond het fantastisch: groot en blinkend, en vooral met magneetjes op! Papa en ik moeten dringend eens een nieuwe serie magneten kopen, want jij hebt de hele dag met die dingen zitten spelen, zodat de koelkast al niet echt meer blonk maar vol vettige kleine vingertjes stond :-p Niet dat dat erg is hoor, gewoon grappig.

Je had vrijdag al zitten zingen over een groene krans met vier kaarsjes, en dus vond ik het zaterdag ideaal om samen met jou een echte adventskrans te maken. Ik had je dat de vrijdag nog beloofd, en het was ongeveer het eerste wat je zei, toen ik je zaterdagmorgen uit je bedje viste: “Vandaag groene krans maken, he mama?” Gewapend met dikke jassen, mutsen en een snoeischaar zijn we gaan aanbellen bij de overbuurvrouw, die de ideale soort coniferen (ik weet niet wat het precies zijn) staan heeft in haar tuin. Samen hebben we een emmer blaadjes geknipt, en dan op de keukentafel met rood lint een kerstkrans gemaakt. Jij keek en zag dat het goed was.
Eergisteren, zondag, was ook weer een voltreffer. We hebben samen de kerstboom gezet! Samen met papa ben je naar de zolder gegaan om er de kunstboom (beste oplossing met kleine kinderen en katten) en de versiering naar beneden te halen, en samen hebben we de boom opgezet en opgetuigd. Je vindt hem prachtig, vooral de lichtjes.
Daarna was het stilaan tijd om ons boeltje te pakken en naar Ronse te gaan. Daar was de sint immers ook geweest, en die had voor jou een prachtige rode driewieler mee, twee puzzels en een beetje snoep. Vooral over de fiets was je heel enthousiast: je had dan ook twee fietsen uitgeknipt en opgeplakt op je verlanglijstje in school. De puzzels hadden ook wel iets: je bent er absoluut niet goed in, maar doet het wel dolgraag. Nonkel Staf ook, blijkbaar :-p
We hebben er heerlijk gegeten, zoals altijd, en gezellig zitten kletsen over vanalles en nog wat. Jij was vrij moe, maar hebt toch een en ander gegeten, en vooral heel lief gespeeld. Nonkel Staf en ik hebben dus met de puzzels gespeeld, opa heeft je voorgelezen, je hebt met zowat iedereen zitten knuffelen en spelen… Tegen vier uur zijn we nog even op bezoek gegaan bij tante Els in het rusthuis iets verderop, en daarna richting huis. Toen ik thuis kwam uit het koor zat jij al braafjes in je bed, zonder een kik te geven, vertelde papa.

Maandagmorgen was het enkel ons tweetjes: papa was voor drie dagen naar een congres in Parijs, en was heel erg vroeg vertrokken. Ik moest niet naar school, en kon ons rustig klaarmaken, ontbijten, en nog netjes op tijd zijn.  Vandaag had datzelfde scenario zich kunnen herhalen, ware het niet dat ik jou liever zo lang mogelijk liet slapen, en me er voor een keertje niet aan stoorde dat je te laat was.

UPDATE: Om half twee ging de telefoon: de secretaresse van jouw school wist me te vertellen dat je nauwelijks gegeten had, en op dat eigenste moment lag te slapen in een bedje bij tante Mireille. En of ik je niet wou komen halen omdat je eigenlijk toch wel ziek was. Toen ik aan de kleuterrefter aankwam, zat jij net verdwaasd voor je uit te kijken op een bedje, je was net wakker geworden na een stevige tuk van een uur. Zodra je me zag, gingen de armen op, en klemde je je rond mij, je hoofdje op mijn schouders. Op zich al teken genoeg dat er iets scheelde. Tante Mireille vertelde ook nog dat je vlak na het eten bijna 40° koorts had, en dat ze je daarom in bed had gestoken. Toen ik je kwam halen, had je geen koorts (meer), maar je was toch duidelijk niet helemaal in de haak.
Toch had je thuis geen zin om te slapen: je viel er precies door, en speelde honderduit met kussens en fietsjes en kaartjes en… Toch heb je op een bepaald moment moeten overgeven, maar dat was eerder van het hoesten dan wat anders. Gelukkig had je een handdoek bij de hand, en was de schade heel beperkt. Al je eten was er wel opnieuw uitgekomen, samen met het koekje dat je intussen had gekregen. Je had er echter geen last van: na opruim speelde je gewoon verder.
Toen heb je nog een tijdje rustig naar tv zitten kijken, en heb je een chocomelkje gedronken. Ik vond dat geen goed idee, maar er was geen zeggen aan. En ja hoor, je had aan tafel een halve boterham naar binnen gewerkt en zat honderduit te tateren, toen er plots bij een hoestbui alles weer uit kwam. Ik had gelukkig de reflex je op te pakken en boven de pompsteen te houden, dus opnieuw was de schade miniem. Jij huilde van het ongemak, maar voelde je echt niet slecht.

Ondertussen lig je al een dik half uur in bed, en ben je nog steeds zwaar aan het hoesten, ondanks een stevige lepel hoestsiroop. Ik heb echt medelijden met je, maar weet niet wat ik eraan zou kunnen doen. Arme arme jongen… Als het morgen niet beter is, toch maar weer eens naar de dokter. Op den duur ga je nog immuun worden voor dit soort antibiotica, snoetje…

Een nieuwe kamer!

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Mijlpaal, School, Vriendjes, Ziek — Mama om 9:59 pm op Monday, October 30, 2006

Ach ja, alweer een pak te vertellen. Ik moet het mezelf maar opleggen sneller te schrijven, nee?

Die woendag heb ik dan toch nog gebeld naar de dokter, maar die was aan het verzuipen in het werk en wilde je pas de donderdag zien. Ik had me daar al bij neergelegd toen hij terugbelde: er had iemand geannuleerd, en je mocht komen om acht uur. Zijn diagnose was kort en krachtig: beginnende bronchitis, dus slijmoplossers, iets om je hoest ’s nachts stil te leggen zodat je kon slapen, en jammer genoeg ook antibiotica. Anders ging je hoe dan ook nog voor de bijl gaan, liefje, en dan was ik er liefst maar meteen vanaf. Om half negen ben ik dan nog naar de apotheek van wacht gereden (ik vond hem nog niet direct) en het was negen uur voor je in je bed lag. Papa had nog moeite gehad om je wakker te houden. Gelukkig had de dokter je klaar en duidelijk gezegd dat een poepsnoep noodzakelijk was, en je maakte er niet teveel problemen van.
Je hebt gelukkig rustig doorgeslapen, je kreeg je antibiotica mee naar school, en je bent er vrij snel vanaf geraakt. Die hoest was echt wel smerig!

Donderdag heeft papa jou van school afgehaald, en je vond dat maar wat leuk! Ik moest namelijk weg en kon onmogelijk op tijd terug zijn voor jou. Vrijdag was het alweer vrijwel zes uur voor ik je ging ophalen: ik was eerst gaan verderwerken aan mijn mozaiek, en ben toen nog kleren gaan kopen, onder andere een heel leuke bleke broek voor jou, eentje met een goeie rekker. Dat laatste is een probleem: ik heb genoeg broeken voor jou, maar een aantal daarvan heeft een riem nodig, en daar kan jij zelf niet mee overweg. Je bent ongelofelijk trots dat je zelfstandig op je potje kan (soms vind ik zelfs gewoon een vol potje in de keuken zonder dat je me iets gezegd hebt) en met een broeksriem lukt dat niet natuurlijk.

Zaterdag was je papa onverwacht toch thuis op de middag, en hebben we gezellig samen gegeten: je blijkt bloedworst wel lekker te vinden. Daarna is hij wel nog naar kantoor getrokken, en jij en ik zijn naar de Colruyt gegaan. Je bent echt toch een wijs ventje, snoetie. Tot grote hilariteit van de omstaanders heb je vrijwel de hele tijd zitten zingen, versjes opzeggen, commentaar geven op de mensen rondom je, en onnozel zitten doen met de produkten in de kar. Tot je grote vreugde is zaterdagnamiddag ook proevertjesdag, zodat je zowel wat chocolade, als een paar koekjes hebt binnengespeeld. Je had al twee stukjes chocolade van me gekregen, en toen vond ik het voldoende. Je vroeg om meer, en mijn standaard antwoord was: “Het is genoeg hoor, snoetje, en trouwens, de chocolade is op.” “Niet waar, mama, daar ligt nog veeeeeeel!” Ik kan je echt niks meer wijsmaken. Een opmerking dat je buikje zou kunnen pijndoen, en dat je dan straks nog wel iets kreeg, bleek ook voldoende te zijn.

Zondag was ook lekker rustig. Eerst hebben we, uiteraard, een uurtje in het grote bed boven gespeeld, en daarna gingen zowel jij als papa onder het scheermachien:  tijd voor een grote opkuis op haargebied! Je haar was echt lang geworden, en er is ongeveer drie centimeter afgegaan. Jij laat je ongelofelijk mooi doen: je zit netjes stil, en ik mag je hoofdje naar alle kanten draaien en netjes alles scheren zoals ik het wil. Ik haast me natuurlijk wel een beetje: het mag ook geen eeuwen duren. Daarna mag je vanuit je bad toekijken hoe papa’s haar eraan gaat :-) , een pak korter nog dan dat van jou. Daarna ben ik al naar beneden gegaan om de boterkoeken en croissants te bakken, en ja hoor, een half uur later verschenen twee frisgewassen en -geschoren kopjes aan de ontbijttafel.
Het zondagse ontbijt is trouwens een van de weinige maaltijden waar jij bijna geen woord zegt: je hebt het veel te druk met het zorgvuldig binnensteken van je boterkoeken. Jawel, meervoud: je eet er twee! Van de weeromstuit is dan het zondagse middagmaal een stuk later, maar dat is totaal niet erg: papa en ik hebben dat zelfs graag. Ik had kip gemaakt met kokosmelk, een Thais gerecht, en jij vindt dat duidelijk echt wel lekker, zeker met basmatirijst. Alleen moet ik ervoor zorgen dat het niet te pikant wordt.

In de namiddag moest ik dan weg: een artiestenmis met Koen Crucke gaan zingen, een Gentse operazanger. Jij bent gewoon dat ik op zondagavond jullie in de steek laat om te gaan zingen, maar dit was wel wat vroeger natuurlijk. En toen ik terugwas, tegen acht uur, zat jij al lang weer in je bedje.

De rest van de week was hectisch, voor ons alledrie. Maandagmorgen mocht je naar school, zoals altijd met de grote glimlach. Papa was al rond zes uur vertrokken, lang voor wij op waren. ’s Avonds kon ik je wel om vijf uur ophalen, maar had ik om zes uur alweer oudercontact, zodat Anaïs met jou kwam spelen. Ze had een paar kleurplaten afgedrukt, en jij zag dat helemaal zitten: je kwam dadelijk met je kleurtjes aandraven. Eerst hebben we nog snel samen gegeten (jij en ik hadden duidelijk honger), en toen ik thuis kwam, was papa al thuis en Anaïs dus weg. Je had hem wel niet meer gezien, jammer genoeg.
Hetzelfde gold voor de dinsdag: papa was alweer rond zessen weg, en wij hebben ons dan nog overslapen ook, zodat je een kwartier te laat op school was. Dat is geen ramp, maar het stoort natuurlijk wel het klasverloop van de juf. Het werd me toen nog eens duidelijk hoe graag je wel naar school gaat, en hoe goed je je er voelt. We hingen je jas aan je kapstokje, en toen stak je zelf al de klasdeur open. De kinderen zaten in een cirkel op de bankjes, en je werd met een luide hoera verwelkomd. De juf zei: ‘Kijk, daar is Wolfje toch nog!’ en Helio schoof onmiddellijk een beetje op en riep naar jou: ‘Hier Wolf, hier, bij mij zitten!’ Jij rukte de schooltas uit mijn handen, keek niet meer om of op, maar begon dadelijk luidkeels te vertellen en ging op je plaats zitten. Er zat voor mij niks anders op dan de deur zachtjes dicht te trekken en glimlachend naar mijn auto te gaan :-)
Iets daarvoor was je nochtans minder goed gezind: je miste je papa blijkbaar, en was ontroostbaar aan het huilen omdat je hem geen kusje had kunnen geven. Ik kreeg je niet rustig, zodat er niks anders opzat dan papa even te bellen, zodat je hem tenminste op die manier kon horen. Jij werd er rustig van, maar ik weet dat ik je papa’s hart heb gebroken: hij had het er zelf ook knap lastig mee dat hij je deze week zo weinig zag.
Dinsdagavond kon ik je gelukkig wel zelf ophalen, en hebben we ook rustig gespeeld. Woensdagmorgen trok je al met een groot hart naar school: ze gingen die dag jouw nieuwe meubels voor in je kamertje leveren! Jammer genoeg was er nog steeds niks toen ik jou opnieuw ging ophalen. Geert was tegen dan al langsgekomen om ons te helpen met het in elkaar vijzen van de meubels, en was meegewandeld naar jouw school, met Catullus aan de leiband. Dubbele verrassing voor jou dus bij het buitenkomen uit de school: niet alleen Geert, maar ook nog eens de hond!
Samen zijn we, genietend van het prachtige weer, naar huis gewandeld, hebben er stoverij met frietjes gegeten (waarbij jij alle champignons opeiste uit mijn bord), perenflan gemaakt, en vooral gewacht tot de mannen van de Weba langskwamen met je meubels. Intussen wist ik al dat het tussen 13.30u en 16.15u ging zijn, en ja hoor, 16.15u werd het dan ook. Geert en ik hadden erop gerekend rustig alles in elkaar te kunnen zetten, maar tegen kwart over zes waren we net klaar met je grote kleerkast en je bed. Gelukkig kwam papa thuis op dat moment, zodat hij zich met jou heeft beziggehouden en Geert en ik je kamer ’slaapbaar’ konden maken: alle rommel eruit, en het bed netjes opgemaakt met een groot donsdek en een dik hoofdkussen. Je voelde je de koning te rijk, en lag te lachen in je bedje. Geert zei het ook: je snoetje toen je je kamertje zag, was goud waard.

Alexander, eetfestijn en andere bezigheden

Gecategoriseerd onder: Feest, Gewoon verslag, Mijlpaal, Op stap, School — Mama om 11:09 pm op Saturday, September 23, 2006

Hehe je ligt in bed. Vrij laat, maar dat komt omdat we net thuis zijn van het eetfestijn op jouw school. Op die manier haalt je school geld op voor schooluitstappen en bosklassen en dergelijke. We zijn er respectievelijk stoofvlees, vol-au-vent en balletjes in tomatensaus gaan eten, en het was best lekker. Jij vond het eerst nogal raar, zo ’s avonds naar school met mama en papa, maar zodra ik je had uitgelegd dat we gewoon gingen eten en daarna terug naar huis zouden komen, was alles in orde. Je keek wel je ogen uit naar al die mensen, en was zodanig afgeleid dat je eigenlijk niet veel hebt gegeten. Zelfs je frisco wilde je niet eens helemaal: hij was eerst te koud, en nadat ik er de chocolade had afgehaald zodat je kon likken, smolt hij eigenlijk iets te snel. Wel heb ik de ouders van een paar van je klasgenootjes leren kennen, en dat was ook de bedoeling. Papa vertelde me trouwens ook iets leuks: hij was samen met jou om de desserts geweest, en zeker een mevrouw of vijf in oranje school-T-shirt had hem tegengehouden en gezegd wat voor een schatje jij eigenlijk wel was :-) Meer is er natuurlijk voor een vader niet nodig om te blinken van trots :-p

Dat doet me er trouwens aan denken: ook je nonkel Jeroen blinkt van trots: zijn zoontje Alexander is geboren dinsdag! Je had het al een paar keer gevraagd langs de telefoon: “Babytje nog niet uitgekomen, nonkel Jeroen?” Aangezien het een aangekondigde keizersnede was, waren we er vrij zeker van dat jouw kozijntje dinsdag ging geboren worden, maar je wilde het precies niet geloven. Toen ik het je dinsdagavond vertelde, reageerde je meteen: “Babytje uitgekomen? Nonkel Jeroen eruitgehaald?” Ik moest echt lachen. Jeroen had liever niet dat we dinsdag al een kijkje kwamen nemen, en dus hebben we gewacht tot woensdagnamiddag. Je was al aan het popelen, maar ik had nog een verrassing voor jou. Na het eten, waarvoor we buiten op het terras zaten, kwamen namelijk Quinten, Aaricia en Jorunn spelen! Ik had het cadeautje voor Alexander via Nathalie gekocht, en het stond nog steeds bij haar. Ofwel moest ik het dus daar gaan oppikken, ofwel kon zij met de kinderen langskomen en een dik uur genieten van het mooie weer, de schommels en de glijbanen :-p Ik ben blij dat ze is langsgekomen: alle kinderen genoten ervan, en ook ik vond het leuk om Nathalie te zien. Tegen half vier zijn ze doorgegaan, en rond half vijf stonden wij tweetjes met een heel groot pak in het ziekenhuis in Tielt. Zodra je de kamer binnenkwam, begon je rond te kijken waar baby Exander stond. Jeroen en Delphine glommen van trots, en naast haar bed stond een klein glazen bakje, met een rustig slapende Alexander. Stilletjes ging je kijken, en was verbaasd hoe klein hij wel was. Je bent echt wel een paar keer gaan kijken, en was jaloers toen hij bij mij in mijn arm lag: je wilde hem ook vasthouden!
Uiteindelijk waren we pas laat thuis, moest je nog in bad, en was het kwart voor negen voor je in bed zat, snoetie.

Donderdag was een zware dag voor me: acht uur les, en daarna nog klassenraden. Het was echt wel net geen zes uur toen ik je kwam ophalen. Gelukkig vind je de opvang niet erg: je zit dan ook telkens in de armen van juffrouw Hilde-van-de-opvang te knuffelen, en ze zingt dan liedjes voor jou. Lief he :-)
In elk geval was ik stikkapot, en heel blij dat het mooi weer was en we samen in de hangmat konden spelen. We hebben dan ook buiten gegeten, en tegen kwart over zeven zat je in bed. Hehe. Ik ben daarop maar in slaap gevallen in de zetel :-p

Vrijdag was het half zes toen ik je kon ophalen, en meteen ging mijn dag in mineur: ’s morgens had ik je met de fiets naar school gebracht, maar toen we thuiskwamen, merkte ik dat hij verdwenen was :-( Ik was die morgen thuisgekomen en hoorde de telefoon, en heb me naar binnen gerept. Ik was te laat voor het telefoontje, maar dacht niet meer aan de fiets. Ik kan me ook niet herinneren dat ik hem nog zien staan heb toen ik om negen uur naar school vertrok. In elk geval is hij dus gepikt vanop onze oprit, en is het voorlopig dus gedaan met de leuke fietstochtjes naar en van school :-( Ik moet niet alleen een nieuwe fiets zien te vinden, maar ook nog een nieuw kinderstoeltje aanschaffen, en dat duurt wel even. Ik was echt nijdig, maar toen ik even later las dat Kims mama was overleden, zet je zo’n dingen wel even in perspectief. Jij speelde uiteraard lustig verder, maar merkte blijkbaar wel dat ik nogal stilletjes was. Ik was dan ook blij dat papa vrij vroeg thuis was, en met jou speelde.

Vandaag was een rustige dag, en ook weer niet. Rond acht uur hoorden we je fijne stemmetje, en mocht je bij ons in bed spelen. Deze keer vond je het grote laken bijzonder inspirerend, en maakte je er een vakantiehuisje voor ons drietjes van. Een dik half uur later ben je met papa naar de bakker gereden, jammer genoeg dus met de auto, en hebben we even later gezellig koffiekoeken zitten eten.
Daarna mocht je met papa spelen, terwijl ik de deuren op onze nieuwe kamer eindelijk heb geschilderd. Je kwam af en toe een kijkje nemen, maar verdween al gauw weer naar beneden, al was het maar om met je splinternieuwe tolletjes te spelen.
We hadden uitgebreid en vrij laat ontbeten, zodat ook het middagmaal laat viel. Het was dan nog ongewoon ook: boterhammen ’s middags! Ik had er wel nog snel soep bij gemaakt, maar toch. Jij liet het niet aan je hart komen, en at vrolijk wat we je voorschotelden, zonder commentaar.
’s Namiddags werd er nog meer gespeeld, en ben je dan met papa eerst naar de Delhaize gegaan om water en cola en dergelijke, en dan naar kantoor om de pas gekochte drank te gaan afzetten. In ieder geval bleef je lang genoeg weg om ervoor te zorgen dat ik ongestoord wat kon werken voor school, de deuren een tweede laagje kon geven, en tiramisu voor morgen kon maken. Daar ben je trouwens altijd als de kippen bij: je vindt het heerlijk om de spatels en kloppers af te likken :-p en ik kan je geen ongelijk geven.

Tegen kwart over zes waren we allemaal netjes aangekleed en klaar voor een wandelingetje: het eetfestijn!

En daarmee ben ik rond met mijn verhaal voor vandaag. Ik hoop eigenlijk dat je er plezier zal aan beleven wanneer je dit zelf kan lezen, want van de naar het schijnt vele lezers op het internet is er niemand die ooit een boodschapje voor jou achterlaat in het gastenboek of als commentaar op een van mijn posts. Ach ja, ik doe het eigenlijk toch alleen maar voor jou hoor, kleine snoet.

Kusje.

Tuutloos

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Gewoon verslag, Mijlpaal — Mama om 9:10 pm op Wednesday, September 6, 2006

Het is bijna negen uur, en je ligt al bijna drie kwartier te slapen. Op zich niks bijzonders natuurlijk, ware het niet dat je voor het eerst zonder tuut bent gaan slapen. Je was je er wel heel goed van bewust: van zodra we je tanden gingen poetsen, begon je er zelf over: ‘Geen tuutje meer, he mama? Tuutje aan juffrouw Hilde gegeven, nu tuutje gedaan. Wolf flinke jongen.’ Ik kon niks anders dan dat beamen, maar had toch zo mijn twijfels. Je keek wel wat sip, en je zocht nog even in je bedje of er toevallig toch geen tuut miraculeus zou opduiken, maar toch ging je zonder problemen slapen. Ik heb je ingestopt, je twee beertjes bij de hand, je een nachtzoen gegeven, en je was stil. Flink zo :-)

We hebben een drukke dag gehad. Ik ben je om vijf over twaalf komen oppikken met de fiets (die eindelijk hersteld is) en dat vond je zo heerlijk, dat we meteen ook om brood zijn gereden. Thuis hebben we dan boterhammetjes gegeten ’s middags (wat we eigenlijk nog nooit gedaan hebben, maar vanaf nu wellicht vaste routine wordt voor de woensdag: ofwel is het eten veel te laat klaar, ofwel moet ik het op voorhand klaarmaken en dan weer opwarmen). Ik zat aan tafel, jij kwam af en toe een boterhammetje halen, zo druk was je aan het spelen buiten. Nu ja, het is dan ook meer dan een maand geleden dat het nog eens zo lekker weer was! Alleen voor de choco kwam je aan tafel zitten, omdat anders de hele omgeving onder de choco zou zitten.

Daarna hebben we wat gespeeld, was opgehangen, kleine dingen gedaan, boodschappen gedaan, nog wat gespeeld, en het gras afgereden. Daarbij ben jij een grote hulp: je raapt stokjes op, wijst de hondenkaka aan, en duwt telkens weer op het startknopje als dat nodig is. Ik had niet op het uur gelet, en het was al kwart voor zeven toen ik ben beginnen koken. Gelukkig duurde het niet lang, maar jouw aandacht was plotseling op het gegeven ‘eten’ gevestigd, en je begon te huilen omdat je niet onmiddellijk eten kreeg. Ik heb je dan maar een keizersbroodje in je handen gestopt, en dat was binnen de korste keren verdwenen. Toen heb je netjes gewacht op het warme eten, en rustig en beheerst gegeten. Ik was echt wel trots.
Daarna heb ik je boven gewassen, want je was zo zwart als een schoen, vooral je voeten. Om een of andere reden vond je dat bijzonder grappig, zo met het washandje op je waskussen. Je vroeg om daarna nog eventjes tv te mogen kijken, en dat was uiteraard geen probleem. Na amper vijf minuten zei je: ‘Mama, Wolfje kaka doen op potje! Mama helpen voor pamper’. Je had inderdaad al je pyama en een luier aan, en die moest uit, want je hebt een heel mooi kakje op je potje gedaan. Ik was echt wel trots op jou. Je kreeg als beloning een grote snoep (een paarse, zoals altijd) en toen die op was, was het bedtijd.

Ik ben moe, liefje, maar niet door jou. Je begint echt een aangenaam kind te worden, niet meer voortdurend zo’n energievretertje. Heh, als zelfs Xavier, een notoir kinderhater, jou bijzonder schattig en lief vindt, moet er toch wel iets van aan zijn, denk je niet ?

De eerste schooldag

Gecategoriseerd onder: Familie, Mijlpaal, Pis- en kakverhalen, School — Mama om 1:20 am op Sunday, September 3, 2006

Grmbl, klein mormel van me ! Ik zie je graag, maar daarstraks kon ik je heel even de nek omwringen! Je bent erin geslaagd om in minder dan een uur tijd alletwee! je autostoelen onder te piesen. En die dingen zijn een pak werk om te wassen, en vooral een heel pak tijd om te drogen. Als het moet, vlieg je morgen maar op het verhoogkussen. Ik moet eigenlijk eens nakijken vanaf wanneer je daarop mag. Het is verplicht tot 1.35 meter, maar vanaf wanneer ? Enfin, later meer dus.

Je eerste schooldag was een succes, snoetie! Papa is je gaan halen, en toen ik thuiskwam, zat je rustig met hem in de zetel te spelen. Je was doodop, dat wel, maar dat hadden we ook verwacht. Pas in de loop van de voorbije dag ben ik wat meer over je schooldag te weten gekomen, want als ik het direct vraag, antwoord je eigenlijk nauwelijks iets. Blijkbaar heb je gespeeld, getekend, met de fietsjes gereden, een liedje gezongen, in je handen geklapt, gedanst, spaghetti gegeten, en ergens tussendoor ook je wafeltjes uit je brooddoos mogen opeten. Feit was, dat je nog steeds dezelfde kleren aanhad, en er dus geen ongelukjes waren geweest. Heh, ik heb echt bewondering voor die juf van jou.
Maandagavond is er een eerste infoavond voor de ouders van kleutertjes, en eigenlijk dus ook een eerste soortement oudercontact. Ik ben benieuwd wat ze over jou te zeggen zal hebben, na twee dagen.

Je was trouwens die vrijdagavond bijna in slaap gevallen in mijn armen, terwijl we tv keken. Was het niet dat de telefoon was gegaan, je lag wellicht te ronken. Je was er zelfs een klein beetje vervelend van, je hebt in de zetel geplast omdat je bijna lag te slapen. Aan een kant was het ook wel goed dat je zo moe was: papa en ik gingen met de rest van de Rombautjes eten voor opa’s verjaardag, en dat betekende een babysit. Het was iemand die je nog niet kende, Freya, een leerlinge van me. Je was nog net wakker toen ik iets over zeven met haar thuiskwam. We hebben haar samen haar kamer getoond, en dan jouw kamer, en toen wilde je niet meer naar beneden, maar direct in bed. Papa heeft dat dan ook meteen gedaan, des te gemakkelijker voor het meisje.

Deze morgen heb je dan ook tot tien uur geslapen, wat Freya ook wel leuk vond, en wat ervoor zorgde dat ik al helemaal gedoucht en gekleed was toen jij wakker werd. Je vond dat trouwens niet leuk, je dacht dat ik weg moest en begon prompt te huilen. Ik heb echt moeite gehad om je te kalmeren, maar toen zijn we samen een flesje gaan halen, en dan nog even bij papa in bed gekropen. Omdat het al vrij laat werd, heb je nog in je pyama ontbeten met ons, nog gespeeld met Freya (gevoetbald met de afplakbandbal) en toen was het de bedoeling dat je in bad ging, terwijl ik haar naar huis bracht.
Een klein halfuurtje later kwam ik thuis en zat je nog steeds in je pyama. Je weigerde in bad te gaan, en zat met papa naar je nieuwste favoriete clipje te kijken, dat van ‘We all stand together’ van Paul McCartney. De namen van je beestjes zijn erop gebaseerd, en je kent het al helemaal van buiten: je doet de bewegingen mee, zegt wat er gaat komen, en zingt zelfs ganse stukjes in het Engels mee - het is echt grappig om je bezig te zien.
Daarna ben je met papa boven gaan schilderen, hebben we laat gegeten, mocht je wat met ons naar tv kijken, hebben wij tweetjes verder geschilderd boven terwijl papa omaly en bompa van het station haalde, en zijn we naar Aalst gereden. Yep, Aalst. Je reageerde bijzonder enthousiast toen ik je vertelde waarom.
- Zeg Wolfje, weet je nog, dat feestje voor baby Thomas ?
- Ja mama ?
- Je hebt daar toen Caroline gezien, die met die dikke buik, waar dat kindje in zat ?
- Ja, Wolfje kusje gegeven op buik
- Wel, snoetje, dat babytje is genoeg gegroeid, en is eruit gekomen, en nu is de dikke buik weg, en moeten wij op bezoek bij baby Amber.
Waarop jij een gat in de lucht sprong, dolenthousiast een rondje maakte, en riep: ‘Jaaaaa! Zal leuk zijn! Wolfje baby Amber kusje geven, gaan samen kijken naar baby! Joepie, hoera!” En toen kon ik niet snel genoeg stoppen met schilderen, en wilde je mee. Dat het lang in de auto zitten was, vond je totaal niet erg.
De naam Amber sprak je eerst verkeerd uit: je zei Ander, en keek beteuterd omdat het niet lukte. Ik deed het je nog een paar keer voor, en toen het plots wél ging, en ik trots was op jou, begon je te stralen en zei: “Wolfje kan moeilijk woordje wél! Wolfje is een beetje flink!” En uiteraard kon ik niet anders dan dat beamen.
Bon, de rest is voor morgen, het wordt gewoon veel te laat!

Naar school!

Gecategoriseerd onder: Mijlpaal, School — Mama om 10:27 am op Friday, September 1, 2006

Negen uur ’s morgens, en ik zit alweer achter mijn PC, terwijl jij in de handen van juffrouw Hilde aan het spelen bent. Van dat laatste ben ik vrij zeker, want je voelde je al meteen in je sas.

De dag begon net iets minder leuk: het was de bedoeling om om zeven uur rustig wakker te worden, en dan heel rustig de dag in te zetten. Krijg ik een stevige por van papa om kwart voor acht. We hadden duidelijk de wekker niet gehoord! Geen tijd meer voor een douche voor mij of een bad voor jou, kleine snoet.
Eerst protesteerde je nog dat je al moest opstaan, en vroeg met aandrang om nog te mogen slapen. Pas na een paar minuten drong het tot je door dat je naar school mocht, en je begon gans te gloeien van enthousiasme. Flesje gedronken, kleren aan, boterhammetje eten, boekentasje maken, schoenen en jasje aan, en tegen kwart over acht waren we weg. Papa en ik zijn wel idioten: we namen de auto, terwijl we zó ver moesten parkeren dat we bijna terug thuis waren! We zouden gewoon sneller geweest zijn te voet, snoetie. Jij wilde alvast te voet gaan, zo hoefde je je boekentasje niet opnieuw uit te doen.
Vooral het zicht van alle andere kinderen vond je “wijs”, zoals je zelf zei. Van zodra we het schoolgebouw zagen, zei je trots: “Míjn school, mama!” Je kon niet snel genoeg in de klas zijn, en je was dan ook teleurgesteld dat je nog even op de speelplaats moest wachten. Toch speelde er ook wat onzekerheid: je hield je papa stevig vast! Gelukkig was Wout er ook al, en voelde je je meteen al wat meer thuis. Uiteindelijk gingen we naar binnen, hingen je jasje op, zochten een vakje voor je boekentas, en je ging meteen op verkenning: fietsjes, een speelhoek, een zandbak, bankjes, tekenborden, een autootjesbaan… Je maakte meteen gebruik van het kleine toiletje, en was heel enthousiast toen bleek dat je vanuit je klas de waai kon zien buiten.
Papa en ik drentelden wat onwennig rond, en besloten dat we je beter aan de goede zorgen van juffrouw Hilde konden overlaten. Jij was het daar roerend mee eens: vanop een fietsje zei je zelf al tegen me: ‘Nu mama naar mamaschool ? En papa naar kantoor ?’ Ik verzekerde je dat papa je in de namiddag kwam halen, en zelfverzekerd zei je “Salu! Tot straks!’ waarop ik nog snel een kusje kreeg, en je je omdraaide en wegfietste.
Mja. Zoals gedacht zal je het heerlijk vinden, snoetie.

Papa en ik wandelden hand in hand terug naar de auto, keken elkaar aan, en glimlachten. Je wordt groot, Wolf, en ik moet je nu al een beetje loslaten.

Verjaardagsfeestje

Gecategoriseerd onder: Feest, Mijlpaal, Taal — Mama om 6:25 pm op Tuesday, February 15, 2005

Je feestje zondag was een knaller, liefje, en nog niet in het minst voor jezelf. Ik was er een beetje bang voor, want je had nu niet precies veel geslapen in de voormiddag, wel integendeel. Gelukkig had je stevig doorgeslapen tussen een en twee, zodat je toch vrij goed gezind was. Shura was in de voormiddag nog even komen helpen om het huis schoon te maken, en had voor jou een pracht van een knuffelpaard mee, en een taartje. Jammer genoeg kon je er niet van eten, want je moest echt wel warm eten, en daarna had je geen honger meer.
Tegen kwart voor drie kwamen opa Jeroom en Omaly toe, gewapend met je eerste paar schoentjes (echte Kickers dan nog !) en twee grote kommen chocolademousse, van 14 eieren nog wel :-p Een brede glimlach verscheen al op je snoetje toen je opa zag, en die werd alleen maar breder naarmate de rest van het volk toestroomde. Nathalie en Koen, met Quinten en Aaricia uiteraard, waren al een eerste voltreffer: een heel leuke loopstok in felle kleurtjes met een bewegende schildpad, en vooral ook het gezelschap van de twee kinderen ! Sepp en Sofie kwamen toe met Margot en Maud en een “televisie” van Nijntje, en je keek nog meer je ogen uit. Nonkel Koen en Else hadden een grote Winniezetel mee, en Gwen en Erik hadden Leander mee, een heel mooi bord en beker met draakjes op en een hemd en broek voor deze zomer, maar vooral ook Ernest ! Al die kinderen, je vond het heerlijk ! Zeker toen ze vrolijk in het rond begonnen te springen, speelden met de ballonnen (en vooral ook met papa), alle muziekjes hier in huis lieten afgaan, en voortdurend om jou heen liepen. Af en toe werd het je wat te druk, maar dat werd snel verholpen door jou even bij mij te nemen. Ik bracht je taart binnen, en je moest ongelofelijk kijken naar je kaarsje. Uitblazen lukte echter nog niet, Aaricia moest je helpen. Al gauw bleek dat ik het taart-eetvermogen van mijn gasten toch wat overschat had: een grote biscuittaart met fruit en berenkoekjes voor de kinderen, een kaastaart met krieken, een appeltjescake, een frangipanetaart, een schotel tiramisu, een grote kom rijstpap, en de chocolademousse van Omaly. Papa en ik eten er nu nóg van, en dan heb ik al heel wat uitgedeeld :-p
Nog later kwamen eerst oma en opa van Zomergem toe met een prachtige wolvenposter, en daarna Roeland en Sarah met heerlijk zachte leren pantoffeltjes, iets wat ik al lang had willen kopen voor jou. We probeerden ze aan je voetjes te doen, maar dat werd nog maar eens op gehuil onthaald. Zodra ze weer uit waren, stopte je ook weer met huilen, dus het lag duidelijk aan die dingen. Ik heb ze vandaag meegenomen naar Bernice, en die is er wonderwel in geslaagd ze aan je voetjes te doen. De eerste poging was ook met luid protest, maar daarna heeft ze ze stiekem aan je voetjes gedaan toen je een verse luier kreeg. Je zeurde eerst nog wat, maar was ze eigenlijk al snel vergeten. Een groot voordeel is dat je ze niet zomaar uitkrijgt, dat je ermee kan rondkruipen, maar ook dat ze antislipzooltjes hebben en dat je dus veel beter kan rechtstaan. Tegen zes uur gingen de kinderen echter naar huis - morgen school, weet je wel - en werd het meteen een pak rustiger. Die rust verdween weer een beetje toen Jeroen en Delphine toekwamen, en tegelijkertijd ook Dirk en Ilse, gewapend met een hele leuke Teigetjespons en een hoofdkussentje voor jou. Nu je een jaar bent, ben je daar immers groot genoeg voor, muisje.
Ondertussen had jij ook al een flink stuk van je taart binnengewerkt, en zei je overduidelijk geen nee toen Nathalie je rijstpap voerde. Je kreeg er blijkbaar niet genoeg van. Pogingen om je even te laten slapen - je was doodop en werd dreinerig - liepen op niks uit, maar je werd een pak welgezinder nadat je flink je broek had gevuld. Tegen zes uur eiste je je flesje, en blijkbaar was het feit dat je dat helemaal zelf leegdrinkt, een hele attractie. Al helemaal het middelpunt van de aandacht werd je toen je boterhammetjes begon te eten: je smekte en smakte dat het een lieve lust was en propte twee hele sandwichen naar binnen, tot immense verbazing van je oma en de rest van de aanwezigen. Die lieten vervolgens zich het brood met toespijs en kaas goed smaken. Tegen acht uur ging je uitgeteld je bedje binnen, maar alle drukte en aandacht bleven nog even nawerken, en je werd nog een paar keer wakker.
Bernice vroeg de volgende dag, toen ik je ’s avonds ging ophalen, of je soms een zwaar weekend had gehad: je had niks anders gedaan dan geslapen ! Ook zij had nog een cadeautje voor jou: een set stapelbekers waar je inderdaad gek op bent. Het zegt genoeg dat je vandaag, toen we thuiskwamen, meteen naar de salontafel toekroop, die bekertjes pakte, de Nijntjestelevisie aan mij gaf om op te winden, en je probeerde te installeren op de Winniezetel. Het is echt wel grappig hoe je je kleine kontje op die zetel probeert te manoevreren: je beentjes zijn nog te kort om echt te gaan zitten, en je kan nog niet genoeg lopen om er echt op te wippen. Na een paar pogingen val je dan maar enthousiast om de hals van Winnie en sabbelt een beetje op zijn neus :-p Je hebt ook nog een kaartje gekregen, tot mijn grote maar aangename verbazing, van Delphine, Pieter en Marthe, zijnde de apotheker, haar man en hun dochterje met wie je later wellicht samen op school zal zitten, aangezien ze maar een drietal maanden jonger is dan jij en hier om de hoek woont.

Vandaag heb je, denk ik, ook zo ongeveer je eerste woordje gezegd. Ik moet wel erbij vermelden dat papa en ik je nogal actief aan het aanmoedigen en voorzeggen waren, maar toch: je zat op je waskussen in de badkamer, netjes gebadderd en afgedroogd, en je keek naar mij, glimlachte breed en zei: “Mama”. Uiteraard leverde je dat een enorme knuffel op :-) Het zal wel nog niet helemaal bewust geweest zijn, maar toch gaf het een heel warm gevoel. Het is toch nog iets anders dan wanneer je het gemiauw van de poes of het geloei van een koe nadoet, kleintje.

Eerste verjaardag

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Mijlpaal — Mama om 6:26 pm op Saturday, February 12, 2005

Lieve lieve lieve Wolf, vandaag is het precies één jaar geleden dat ik je op de wereld heb gezet. Ik moet er vaak aan terugdenken, en dan verwonder ik me telkens weer over wat jij al kan, hoezeer je veranderd bent, wie je geworden bent. Een jaar geleden waren je nonkels net buiten, en lag ik in mijn bed in het ziekenhuis te staren naar dat kleine kleine mensje dat in een klein bakje naast me lag te slapen, af en toe met zijn vingertjes te wriemelen, en hele lieve zuchten te slaken waar ik helemaal vertederd door was. Ik wist niet of ik het wel zou kunnen, jouw tere leventje in goede banen leiden.
Nu, een jaar later, zit ik voor mijn scherm terwijl jij boven ligt te slapen, in je pyama, slaapzak en onder je donsdekentje, een tuutje in je mond en een beestje in je handen. Daarnet ben je nog wakker geworden en kon ik je niet onmiddellijk troosten, dus heb ik je maar meegenomen naar beneden, waar je tussen mijn benen genesteld helemaal tot rust bent gekomen. Ik wist dat je mijn leven ging veranderen, maar ik had er geen benul van hoe het precies zou zijn. Als ik terugkijk op dat ene jaar, heb ik er geen moment spijt van. Ja, ik geef toe dat ik het mis om zomaar bij vrienden langs te gaan en hopeloos te blijven plakken, of om heerlijk lang uit te slapen tijdens het weekend en dan met je papa te knuffelen en te liggen kletsen onder de dekens. Ik ben ook een stuk minder chaotisch geworden, noodgedwongen: jouw leventje is een pak meer ingesteld op regelmaat, en het valt niet mee om alles altijd te plannen. Ik mis eigenlijk ook je papa een beetje: als we geen van beiden moeten werken, ben jij er altijd waar één van ons mee bezig is, of waar we toch voortdurend mee bezig moeten zijn. Maar dat wisten we natuurlijk, en daar hebben we ook heel bewust voor gekozen.
Je doet heel hard je best om te lopen: je favoriete spelletje momenteel is van papa naar mama lopen en terug, weliswaar nog gesteund door onze handen, maar toch, en dan liefst een keertje of twintig na elkaar. Ik heb je dan ook een resem antislipsokjes aangeschaft, maar meestal zijn die sokken van jou al na twee minuten uit: óf ze slobberen teveel, óf je hebt ze zelf uitgetrokken, en dan durf je met een ontzettend ondeugend gezichtje naar ons zitten kijken, zo van: kijk eens wat ik gedaan heb ! Morgen, op je verjaardagsfeestje, krijg je ook je eerste schoentjes van Omaly. Dat zal een ander paar mouwen zijn: toen ik ooit sandaaltjes aan je voetjes deed, begon je te brullen en te krijsen tot die ondingen weer uit waren.
Wat je tegenwoordig ook doet, is geluiden maken bij de foto’s in de gang. Ik heb je al ettelijke keren mama, papa en Wolf aangewezen, en zodra we nu de trap op of af gaan, wijs jij met je kleine vingertje naar de foto’s en begint bababababa of mamamamama te brabbelen, en dan kijk je heel trots naar mij :-)

Vandaag had je het trouwens weer lastig om te slapen: je was rond zeven uur wakker, en kreeg toen je flesje, je badje, je kleertjes en een boterham of twee-drie. Tegen negen uur gingen we samen boodschappen doen, en toen viel je al bijna in slaap in de winkelkar. Toch heb je amper een kwartiertje geslapen, toen we weer thuis waren. Datzelfde scenario heeft zich een paar keer herhaald vandaag, en uiteindelijk was je dreinerig en huilerig. Na je middageten ben je echter heel gedreven beginnen spelen, ook al was je doodop. Papa en ik zaten gewoon in de zetel, en dat was blijkbaar genoeg voor jou. Je liep met je rekje van de ene kant naar de andere kant, ging nu eens dit speeltje, dan weer dat boekje halen, kraaide om de hond, knabbelde op een bijtring, en kroop dan weer lustig ergens anders heen. Ik vraag me soms af of jij niet stiekem ergens een bron van caffeïne gevonden hebt, zo lijkt het wel. Af en toe kwam je ook een kijkje nemen bij mij in de keuken, want daar heb ik de hele dag in doorgebracht: ik heb alle taarten voor je feestje morgen zelf gemaakt, en ik ben er trots op.
De afgelopen week is trouwens voorbij gevlogen, ook al was het vakantie. Omdat ik zoveel werk had, ben je op de gewone dagen naar Bernice gegaan, zodat ik rustig kon schilderen, winkelen, afspraken leggen… Woensdag was je de hele dag bij mij thuis, en toen is Nathalie langsgekomen met Quinten en Aaricia, tot jouw grote vreugde. Toen je uitgespeeld was, zijn we nog naar Zomergem gereden om schoentjes voor jou te kopen, maar helaas waren er geen te vinden zoals ik ze wilde.
Vorige zondag ben je dan weer een hele dag bij oma en opa gebleven (papa en ik moesten naar het verjaardagsfeest van opa Jeroom die zeventig geworden is). Blijkbaar heb je er rustig geslapen, braaf gegeten, en vooral ook genoten van de wandeling die oma met jou heeft gemaakt. Ik heb een licht vermoeden dat er ook enorm veel met jou is gespeeld die dag, want je was doodop, maar de ogen van je grootouders blonken.
Wat me ook is opgevallen: tot hiertoe had je niet echt een speciaal knuffelbeest of voorwerp dat je steeds bij je wil hebben, en daar prezen we ons gelukkig om: we konden het dan ook niet vergeten of kwijtspelen. De laatste paar dagen echter grijp je steeds vaker naar je knuffels: je neemt je konijnebeer - waarmee je slaapt - mee naar de badkamer, je speelt beneden spontaan met Gerard de Giraf (waarvan ik nu twee exemplaren heb, dank je, Vallery) en vooral ook: als je huilt, vind je blijkbaar troost bij Gerard. Des te beter zeker ?
Het kan je maar helpen als mama of papa er niet zijn. En dat, lieve snoetie, zou wel eens wat vaker kunnen gebeuren, nu jij al wat groter wordt. Je bent per slot van rekening al een jaar, Wolfje. En we zien je alweer een jaar liever.

Volgende pagina »