Plezier

Gecategoriseerd onder: Lang verhaal, Logeren, Pis- en kakverhalen, School, Spelen — Mama om 10:53 pm op Monday, November 26, 2007

Wolfje,

vorig weekend heb je de tijd van je leven gehad! We zijn met Delphine, Pieter, Marthe en Victor voor een lang weekend naar Center Parcs getrokken. Dat was voor jou niet de eerste keer, wel de eerste keer dat er een speelkameraadje mee was. We zullen het geweten hebben!

Op vrijdag hadden we het rijk voor ons alleen: we waren er tegen twee uur, hebben ons rustig geïnstalleerd in het huisje, daarna een wandeling gedaan door het park en de Market Dome (pasjes vergeten voor het piratenschip), gegeten, en tegen zeven uur lag jij in je bed.
Pas rond half tien kwam Delphine toe met de kinderen: haar apotheek was open tot zeven uur, vandaar. Uiteraard werd je wakker, en toen was het hek van de dam: je was meteen door het dolle heen, en vond het kweetniehoewijs dat Marthe bij jou in de kamer ging slapen. Na een waarschuwing of vijf omdat jullie bleven praten en lachen, wilde ik je naar ons bed sturen, maar toen wilde Marthe niet alleen slapen, en jouw belofte dat je stil ging zijn, hielp ook niet meer. Resultaat: jij hebt alleen in je kamer geslapen, terwijl Marthe bij Delphine sliep.
De volgende morgen bruiste je van energie, net zoals Marthe en Victor. Na het ontbijt zijn we die energie gaan uitwerken in de Discovery Bay, ofte het piratenschip. Dat is een enorme hal met tropische planten, een hoge hangbrug, water, glijbanen, klautertoestanden, zand… Het lijkt inderdaad wel een piratenschip dat aangespoeld is op een tropisch eiland. De temperaturen waren er ook naar: op de hangbrug was het zeker 30 graden! Papa liep met jou en Marthe het hele complex rond, van de ene glijbaan naar de andere, over de brug, naar de kooi, door het zand, langs het waterdoolhof, en jullie vonden het ronduit ‘keicooltof’, zoals je het zelf uitdrukte. Af en toe kwamen jullie bezweet langs het tafeltje waar ik met de jassen (het was buiten amper 5°) en de kleine Kobe post had gevat, om iets te drinken, maar lang duurde dat nooit: er moest gespeeld worden! Delphine liep intussen op haar eigen tempo rond met de tweejarige Victor.

Met enige moeite konden we jullie na verloop van tijd overtuigen om toch weer die dikke jassen en mutsen aan te trekken (’Maar mama, ik zweet zo hard!’) en in het huisje een boterham te eten. Jullie waren eigenlijk al doodop en aan wat rust toe.

Na de middag mochten jullie dan wat tv kijken en rustig spelen, tot Pieter arriveerde (die had die ochtend moeten werken). Rond een uur of vier ging het dan richting waterpret. Tot onze verbazing was het daar een pak minder warm dan in het piratenschip, en ook het water was niet optimaal van temperatuur te noemen. Opnieuw pikten we een tafeltje als basis, en wég was jij, met papa. Ik bleef achter met Kobe, die een zwempampertje aanhad en zijn eerste zwembadervaring opdeed, lekker dicht en warm tegen mama aan.
Opnieuw was je weer helemaal opgewonden: de stroomversnelling, de watervalletjes, het kleine glijbaantje… Aan de grote glijbaan moest je veel te lang aanschuiven, zei papa. Na ongeveer drie kwartier kwamen Delphine en Pieter zeggen dat ze er uit gingen: Marthe was helemaal verkleumd aan het klappertanden. Jij wilde nog even blijven, zodat ik Kobe in papa’s handen heb gestopt (die zat intussen in een waterproof maxicosi in een handdoek gewikkeld) en zelf even met jou ben rond gaan lopen: de steile korte glijbaan, een paar keer de stroomversnelling, en dat was dat.

In het huisje bleek meteen dat jullie moe waren: snel huilen, weinig kunnen verdragen… Toch heb je je daar van je beste kant laten zien, liefje, en ik was apetrots! We hadden namelijk een steengrill besteld voor die avond: een pakket voor vier volwassenen, en twee pakketjes voor kinderen. Ik geef het toe, ik had aan Victor niet gedacht omdat die toch nog vrij klein is. Ik had beter moeten weten… Qua eten was er inderdaad geen probleem, maar in zo’n fun box zat dus een voorgerechtje, een portie vlees, groentjes, een sandwich, een puddinkje, een drankje, een tekening en een setje potloodjes, en vooral ook een kinderei.
Al de rest was geen probleem, maar Victor wilde ook zo’n kindersurprise, en zette het op een brullen. Jij had toen zowat de helft van je ei opgegeten, en een klein figuurtje uit het ei gehaald, en… ‘Hier Victor, jij mag een stukje van mijn ei hebben’, en je gaf hem zowaar de helft van je kinderei. Toen Victor daarop nog niet helemaal kalmeerde, gaf je hem ook spontaan het speelgoedje, compleet met sussende woordjes en al.

Hoeveel driejarigen (ok, drie jaar en 8 maanden) zouden zoiets doen? Papa en ik zijn er vaak verbaasd over hoe weinig belang jij hecht aan je spulletjes. Niet dat je ze slecht behandelt, hoor, je geeft ze gewoon makkelijk weg, je doet er heel makkelijk afstand van.

Het slapen ging die nacht een pak beter: je hebt netjes met Marthe op één kamer geslapen zonder noemenswaardige problemen. Het was eerder Victor die niet stil te krijgen was, maar gelukkig sliep jij door het meeste van zijn gebrul heen.

Zondagmorgen is papa koffiekoeken gaan halen, hebben we allemaal samen rustig ontbeten, en zijn daarna rustig tot aan de kinderboerderij een eindje verderop gewandeld. Papa is thuisgebleven met Kobe, en heeft spaghetti gemaakt voor ons. Het was stralend weer, en dus zijn we een hele tijd op het kleine speeltuintje onderweg blijven hangen, waar Delphine de meest wijze foto’s heeft gemaakt. Jij was alweer in je element, en schaterde en deed onnozel dat het een lieve lust was. Alleen begonnen jullie moe te worden (alweer) bij het terugkeren.

Na de heerlijke spaghetti (en een paar rustigere momenten) zijn we dan maar opnieuw naar het piratenschip gegaan, met opnieuw hetzelfde patroon en hetzelfde gezweet. Het was eigenlijk geen moment te vroeg voor jullie toen ik pannenkoeken begon te bakken, jullie waren doodop. Pieter, Delphine, Marthe en Victor zijn dan na het eten vertrokken, en jij bent in je bed gegaan voor een stevige nacht broodnodige slaap.

Maandagmorgen hebben we gespendeerd aan rustig opstaan, ontbijten, de hele boel inpakken, om dan tegen half elf het huisje te verlaten en de auto opnieuw op de grote parking aan de ingang te zetten: we wilden nog eens naar het piratenschip met jou. Je zag dat compleet zitten, durfde al duidelijk een pak meer dan de eerste keer, wist er schitterend je weg, en amuseerde je te pletter. Het was er veel minder druk en een stuk minder warm dan de vorige keren, zodat we er eigenlijk allemaal meer van genoten. Daar hebben we dan ook iets gegeten, heb jij een hele toffe snoep gekregen (het principe van een grote lippenstift, met een berginkje voor een speelgoedje onderaan) waar je nog dagen mee gespeeld hebt, tot je hem grootmoedig aan een jaloers klasgenootje hebt gegeven, en dan zijn we maar naar huis gereden.
Snoet, je hebt er echt van genoten, dat konden we zo zien :-)

De dag daarna moest je in bruine kleren naar school: grootouderfeest! Alle vier je grootouders waren present, en dat vond je blijkbaar heel erg leuk. Blijkbaar was het thema deze keer ‘Goudlokje’, en moest jij een papa beer zijn, maar meer weet ik er ook niet van. Per slot van rekening ben ik een mama, geen oma :-p

Vorige week zijn we op oudercontact geweest bij je juffen, en ze waren ongelofelijk positief :-) Niet dat papa en ik veel anders verwacht hadden hoor! Ze vonden jou zeer beleefd, opgewekt, enthousiast, meewerkend, en vooral ook ‘een denker’. Je had je papa moeten zien glimmen van trots toen ze dat zeiden :-p Juf Annemie was ervan onder de indruk dat je al zo’n goed tijdsbesef had: je weet immers al wat ‘gisteren’ en ‘eergisteren’ betekent.
Alleen hebben we het er ook grondig over gehad dat je eigenlijk niet zo graag meer naar school gaat. Ik had je juffen er al een paar weken eerder over aangesproken, en ze gingen kijken wat eraan te doen viel. Je zegt me ’s morgens namelijk nogal vaak dat je geen zin hebt om naar school te gaan, en dat je liever bij mij en Kobe zou blijven… Als ik daar dan het geregelde huilen aan de schoolpoort bijneem, is de conclusie snel getrokken natuurlijk. Aan je juffen ligt het niet, zeg je, die heb je even graag als juf Hilde vorig jaar. Na lang navragen ontdekte ik dat het probleem voor een deel rond het eten draait. Vorig jaar zat je namelijk nog in het zonneklasje, een apart klein klasje voor de allerjongste etertjes, lekker rustig en met apart toezicht. Nu zit je met de rest van de hoop in de eetput, tussen de drukte, en jou kennende maakt dat wel een verschil. Je krijgt een half uur etenstijd, en dan gaat iedereen naar buiten, en wordt er afgeruimd. Ik vermoed dat je dan nog niet klaar bent met eten (hier thuis moeten we je ook altijd aanporren, en dan zijn er nog geen vriendjes om mee te spelen) en dat je met honger van tafel gaat. Soms kan je immers, als ik je kom ophalen om half vier, naar me toekomen en met een diepe zucht debiteren: “Maar mama, ik heb zo’n honger!” Dat lijkt me niet zo logisch als je pas ’s middags hebt gegeten, en dan nog fruit hebt gekregen in de namiddag. Ondertussen is dat probleem besproken met de juffen van toezicht, en mag je gerust nog wat langer aan tafel blijven zitten. Je weet dat nu zelf ook, en je bent er een stuk geruster in.
Verder heeft het feit dat je weet dat ik nog steeds thuis ben, er wellicht ook mee te maken dat je ook liever thuis zou blijven. In elk geval merken de juffen in de klas er niks van: je bent heel vrolijk en werkt prima mee. Nu, het lijkt een pak beter te gaan de laatste weken, hopelijk blijft dat nu ook zo.

Je blijft ook fantastisch met je broertje: aangezien hij meer en meer begint te reageren, ga jij ook al meer met hem spelen. Je trekt gekke bekken en maakt rare geluidjes om hem aan het lachen te brengen als hij in zijn wippertje zit, je kruipt bij hem in zijn park, je pakt zijn handjes en zwaait ermee, zingt liedjes voor hem, toont hem vanalles, bent voortdurend tegen hem aan het praten, pakt hem op je schoot als hij in de zetel ligt en begint te huilen… Ik denk dat we geen van beiden kunnen wachten tot hij nog wat groter is, en er een echte interactie komt. Soms wil je ook aandacht als ik met hem bezig ben, maar meestal ben je gewoon blij dat hij er is, en dat hij een speelkameraadje zal zijn. Je houdt echt wel rekening met hem, en ook dat is vrij ongewoon voor een driejarige, heb ik de indruk.

Oh, en vandaag zijn we opnieuw naar de podoloog geweest. Het was geleden van vorig jaar augustus, en je steunzolen werden wat te klein. Ik denk dat je intussen drie schoenmaten bent gegroeid, vandaar. Hij heeft opnieuw beelden van jouw stapbewegingen genomen, en ging ze vergelijken met die van vorig jaar. Hij was blij te horen dat die steunzolen enorm veel hebben gedaan voor jouw stabiliteit, maar was ook wat verwonderd dat jouw voeten nog niet meer gecorrigeerd waren: je enkels staan nog steeds naar binnen geknikt. Mja, we zien wel. Je kan ze in elk geval niet missen, je draagt ze bijzonder graag omdat ze je steviger op je benen doen staan.

Gisteren heb ik je voor het eerst ook een mes gegeven. Je was er wel klaar voor, vond ik. Uiteraard gaat het nog om een kindermes, een klein en niet al te scherp ding. Ik heb je uitgelegd hoe je dan je mes en vork moet vasthouden, en hoe je precies ermee moet omgaan. Heel aandachtig en gefocust nam je elke beweging in je op, en probeerde die te imiteren. Je verloor er ook je geduld niet bij, toen ik je nog wat meer uitleg gaf of je handen corrigeerde, wel integendeel. Het ging dan ook verbazend goed, lieve jongen. Je wordt echt zo snel groot…

Logeerpartijtjes en andere onzin.

Gecategoriseerd onder: Feest, Logeren, Spelen — Mama om 5:49 pm op Thursday, November 1, 2007

Je bent net terug van twee daagjes bij oma en opa, en zo te zien heb je ervan genoten! Het was vooral opa die erop aandrong dat je ging logeren. Toen ik je vroeg of je daar zin in had, zei je van ja, maar dan maar voor één nachtje. Voor alle zekerheid heb ik toch maar gerief ingepakt voor twee nachten, en jawel hoor, gisteren ging de telefoon: “Mama?” “Ja Wolf?” “Mag ik nog een nachtje blijven slapen bij oma en opa?” Ja dus :-p Erg vonden papa en ik dat zeker niet: op die manier konden we nog eens rustig op restaurant zonder een babysit te hoeven vragen. Eigenlijk waren we dat dinsdagavond al van plan geweest, maar waren we allebei veel te moe.

Opa is trouwens je grote vriend: hij heeft jouw politieauto gerepareerd! Ik had het draadje van de bediening al eens provisoir gerepareerd, maar hij heeft het met jouw hulp gesoldeerd en opnieuw geisoleerd, zodat alles weer perfect werkt :-) Je hebt geluk met zo’n handige opa!
Wat je er verder hebt gedaan, is me een raadsel. Oma vertelde dat jullie gisteren samen waren gaan wandelen, en dat je met je laarzen zó hard in alle plassen hebt gestampt, dat je broek drijfnat was. Ook hebben jullie bladeren opgeruimd in de tuin, en was je bijzonder trots dat je de volle zak bladeren nog steeds kon optillen: “Kijk oma, en het weegt wel hónderd kilo!” Ik geloof dat oma ook pannenkoeken heeft gebakken gisterenavond, maar veel heeft ze er niet over gezegd.

Zaterdagavond was het hier in de wijk Halloween. Ik vond je nog te klein om mee te gaan in de stoet, maar ik had je wel verteld dat er kinderen gingen komen aanbellen en om snoep vragen. Je was bijzonder opgewonden daarover, had verkleedkleren aan, en buiten stonden er twee fakkels en een paar kaarsjes. Je had trouwens ook drie tekeningen van pompoenen gemaakt (ingekleurd eigenlijk) om op te hangen: eentje op de garagepoort, eentje aan het keukenraam, en eentje op de voordeur. Ik had de indruk dat je dan ook een beetje teleurgesteld was dat alles zo snel voorbij was: de kinderen belden aan, zongen een liedje, grabbelden in de snoep, en verdwenen weer. Volgend jaar mag je wat mij betreft mee met de kinderen: dan ben je ook al net weer wat groter.

Vorige week zondag zijn Pieter en Delphine komen eten met de kinderen, en dat vond jij super natuurlijk, of zoals je het zelf zegt: megakeitof. Je hebt dan ook het hele huis op stelten gezet met Marthe, en een grote fritakaas gemaakt. Dat laatste word je blijkbaar nog steeds niet moe: er gaat vrijwel geen dag voorbij of papa en ik mogen ’s avonds, als jij in je bed ligt, de stoelen weer op hun plaats schuiven, de dekens opvouwen en de kussens bijeenzoeken. Af en toe probeer ik er een foto van te maken, maar het geeft toch nooit goed weer hoe het er nu eigenlijk uitziet.

Heel erg lang verhaal…

Gecategoriseerd onder: Familie, Kobe, Lang verhaal, Logeren, Mijlpaal, School, Vakantie, Vriendjes — Mama om 8:20 pm op Thursday, August 23, 2007

Goh, Wolfje, ik ben gewoon beschaamd wanneer ik zie hoe lang het geleden is dat ik je nog geschreven heb. Ik heb er wel een soortement van excuus voor: als je 8 maanden zwanger bent, of net bevallen bent, heb je echt geen zin meer om uren voor je computer te zitten en te schrijven. Lam excuus, ik weet het, maar het is wel zo.

In elk geval is de grootste omwenteling van de voorbije twee maanden, en zelfs eigenlijk van je hele leventje, het feit dat je er een broertje hebt bijgekregen. Het heeft alles voor jou op zijn kop gezet, maar je vindt het maar wat leuk. Ik heb je natuurlijk zo goed mogelijk proberen voor te bereiden op wat ging komen, maar je weet nooit natuurlijk. Zo heb je een tuutje mogen kiezen voor Kobe, heb je kleertjes uitgezocht, hebben we samen de wieg opgezet (papa heeft er zelfs een filmpje van gemaakt), hebben we samen alle kopjes gevuld met doopsuiker, heb je ons geholpen de kamer van Kobe te schilderen… En uiteraard hebben we er heel veel over gesproken, en heb ik je heel erg duidelijk proberen maken dat Kobe ook veel tijd ging vragen, dat je vaak alleen ging moeten spelen, vooral als ik borstvoeding ging geven, en dat jullie dan met twee gingen zijn. Dat heb je perfect geaccepteerd, en nu zeg je zelf dat ik twee lieverdjes heb.
Je bent ongelofelijk lief voor Kobe: zodra hij nog maar een kik geeft, ben je ernaartoe om hem te troosten en een tuutje te geven, of gewoon te kijken wat er scheelt. Je gaat ook regelmatig in de wieg kijken of hij nog wel goed ingestopt is, en verzint alle mogelijke speelgoed voor hem: je haalt knuffelberen, en gisteren ben je op het idee gekomen om, wanneer hij wakker is en ligt te kijken, dat verkleurende lichtballetje in zijn wieg te leggen. Ik moet zeggen, hij ligt er inderdaad geïntrigeerd naar te kijken… Je houdt ook rekening met hem: ons ochtendritueel in de weekends en de vakantie bestaat erin dat je naar boven komt, bij me in bed kruipt, we even knuffelen en de komende dag overlopen, ik dan een verhaal van de Rode Ridder voorlees, en we bijna onveranderlijk eindigen met een woest gevecht in bed, doorgaans Spiderman (dat ben jij dan) tegen de slechterik (papa of ik). Nu is Kobe er natuurlijk bijgekomen, en als ik hem moet eten geven temidden van dat ochtendritueel, dat makkelijk een uur kan duren, dan vind je dat heel normaal, en dan ga je ook geduldig wachten. Dan begin je zelf een frittakaas te maken, of haal je er een hoop knuffels bij, of verzin je de meest gekke spelletjes waaraan ik kan meedoen zonder Kobe te verwaarlozen…
Wanneer we buitenshuis zijn, dan wil je eigenlijk trots aan de hele wereld je broertje tonen, desnoods aan compleet onbekenden die voor ons aan de kassa van de Delhaize staan. Je zal hem dan ook geen moment uit het oog verliezen, en wil hem voortdurend beschermen. Je geeft hem ook vaak spontaan kusjes, of een streeltje, haalt zijn tuut of iets anders dat ik nodig heb, enzovoort. Je bent echt een droomjongetje wanneer het op je broertje aankomt, en gedraagt je als een echte grote broer. Blijkbaar denk je er ook soms over na: zo kwam je onlangs bij me, en vertelde me dat je hem later, wanneer hij ook naar jouw school zal gaan, ging beschermen. Als de grote jongens hem zouden pesten, dan zou jij ernaar toe gaan en zeggen: “Jij mag hem niet pesten, hij is mijn kleine broertje, en anders ga ik hééééééééééél boos worden, want ik ben zijn grote broer!” En je kijkt dan zo ongelofelijk ernstig, gemeend en met vuur in je ogen. Ik zie je graag, mijn liefje!

Nu ga ik proberen, aan de hand van de agenda en de foto’s, te vertellen wat er sinds het vorige verslag allemaal is gebeurd. Het eerste grote moment was toch wel het schoolfeest. Al dagenlang was je aan het aftellen, en je had me al volledig verteld wat de bedoeling was. Op het moment zelf was er het grote podium, met een lange catwalk in het publiek. Het was stralend weer, gelukkig maar, en ik had je iets voor twee afgezet bij de juf. Daarna ging ik snel weer even naar huis om oma, opa en papa op te halen. Gelukkig wonen we dicht bij de school, want het was anders niet te doen om in de buurt te parkeren, had ik zo de indruk. We posteerden ons met een stoel en een drankje in het publiek, puften in de zon, en wachtten tot het jouw beurt was. Plots zagen we een meute kleine jongens (zoals opa het omschreef) opkomen, allemaal netjes in een witte schort met muzieknootjes op, en een soort instrument in de hand. Er waren trommels, triangels, toeters, en jij had twee stokjes vast waarmee je op elkaar moest tikken, op het ritme van een van de liedjes van K3. Zoals een massa andere ouders spurtte ik naar voor om jou toch op foto te proberen krijgen, maar je zat nogal in het midden. Al bij al was het eigenlijk wel schattig om te zien! Na jouw ‘optreden’ zijn we je dan maar dadelijk gaan ophalen bij de juf, en aangezien ik het lastig had in die warmte met mijn dikke buik, en ook jij duidelijk moe was van de opwinding, zijn we niet zo lang meer gebleven. Uiteraard heb je wel uitgebreid je klas getoond aan oma en opa, hebben we een ijsje gegeten, moest je perse nog een hele tijd op het springkasteel - je doet echt niks liever - en heb je oma en opa een rondleiding gegeven bij de speeltuin. Je straalde helemaal van trots, nu je alles eens mocht tonen, en jij op bekend terrein was en oma en opa niet.

Het daaropvolgende ’specialleke’ was een paar weken later: we waren uitgenodigd bij vrienden van papa, Serge en diens vrouw, om te gaan barbecuen. Ze hebben een zoontje van een paar maanden ouder dan jij, Arthur, en we hoopten dat jullie dat leuk zouden vinden. Het weer was jammer genoeg allesbehalve: we zijn buiten begonnen, maar nog voor we goed en wel aan tafel konden, zijn we al naar binnen moeten vluchten, ondanks het uitgerolde zonnescherm. Jij en Arthur waren heel erg gereserveerd tegenover elkaar: jij was op vreemd terrein, en hij was nogal beschermend over zijn spullen. Je mocht wel met een en ander spelen, maar pas nadat zijn moeder hem scherp had terechtgewezen. Zo leuk vond je dat ook niet, zodat je al meteen wat weigerachtig stond. Het duurde tot jullie samen naar tv mochten kijken, en dus onnozel begonnen te doen in de zetel. Al bij al toch nog geslaagd, dus.

Twee dagen voordien had je me nog maar eens apetrots gemaakt door te tonen hoe flink, welopgevoed en braaf je wel kon zijn. Ik had de vrijdagavond namelijk personeelsfeest op school, voorafgegaan door een receptie, en de huldiging van een lieve collega die met pensioen ging. Een hoop leerlingen van me had een en ander voorbereid, en ik wilde dat eigenlijk echt niet missen. Het probleem was echter dat papa in de file rond Brussel zat, en niet op tijd thuis geraakte. Ik zat al te vloeken en te grommelen, tot Vallery belde om te vragen waar ik bleef. Toen ze hoorde wat het probleem was, zei ze dat ik jou gewoon moest meebrengen, en dat papa jou dan wel daar kon ophalen. Heh, zo ver had ik nog niet gedacht. Ik heb je dus uitgelegd wat de bedoeling was, je gevraagd lief, beleefd en gehoorzaam te zijn, en je mocht mee. En ja hoor, je hebt netjes staan luisteren tijdens de speeches, hebt rustig rondgelopen, geknuffeld met Vallery, en je al bij al bijzonder goed gedragen, in die mate dat de collega’s me erover aanspraken. Ik heb er geen idee van of je het eigenlijk leuk vond, maar het was vooral iets van grote mensen en dus per definitie cool. Tegen acht uur is papa je dan komen ophalen, en je sputterde zelfs nog eventjes tegen…

De woensdag daarna mocht je opnieuw bij Delphine, Pieter, Marthe en Victor blijven eten, want ik zat alweer vast op school, deliberaties deze keer. Ook nu had je het fantastisch gehad: je had flink gegeten, ongelofelijk veel gegiecheld met Marthe en zowat alle vuile woorden opgesomd die jullie kennen, en je was druk aan het spelen met de plasticine toen ik binnenkwam. Ik ben Delphine echt dankbaar, want je was het meest blije jongetje dat ik ken, en niet zo’n zielig kasplantje dat op het schoolmuurtje zat te wachten…

Twee dagen later was het vrijdag 29 juni, de laatste schooldag dus. Ik weet niet in hoeverre dat toen tot jou doorgedrongen is, maar ik was er niet bij: je school eindigde voor één keertje om twaalf uur, zonder opvang daarna, en aangezien ik zelf op mijn eigen school moest zijn, kon ik je moeilijk ophalen. Oma is dan maar in de bres gesprongen, heeft jou opgepikt op school, de sleutel uit je schooltasje gehaald, bij ons thuis je valiesje opgehaald, en is naar Zomergem gereden. Ik had eerst voorgesteld dat ik je dan in de loop van de namiddag zou komen halen, maar ze stelde voor dat je zou blijven slapen. Opa drong er dan op aan dat je meteen het hele weekend zou blijven, en papa en ik zeiden niet neen natuurlijk: een lekker rustig weekendje voor onszelf, nu de nieuwe baby er nog niet was.

Uiteindelijk zijn we je op zondagvoormiddag gaan ophalen: we waren uitgenodigd voor een barbecue bij nonkel Roeland en tante Sarah, samen met Sepp, Sofie en de meisjes. Gelukkig was het weer deze keer wél zoals het hoort: papa was zelfs verbrand! Jullie hebben non-stop buiten zitten ravotten, lawaai maken, spelen, grote mensen lastig gevallen en er duidelijk van genoten! Ook voor ons was het meer dan geslaagd: lekker eten, goed gezelschap, zalig weer, en kinderen die zichzelf voor het grootste deel bezig hielden, wat wil ne mens nog meer?

In elk geval ben ik met dit verhaal tenminste al in juli geraakt, kleine man, maar de rest zal voor de volgende keer zijn. En ja, ik beloof plechtig dat het deze keer niet zo lang meer zal duren, echt waar, ook al zijn er nu twee blogs die ik moet onderhouden :-p

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest, Logeren — Mama om 9:55 pm op Sunday, May 20, 2007

Mja, toch alweer twee weken geleden dat ik nog geschreven heb. Ach ja, het leven gaat zijn gewone gangetje, maar toch zijn er altijd dingen die jij hebt meegemaakt of die me opgevallen zijn, en die ik je dan niet wil onthouden.

Vorige week was echt heel erg druk voor mij, met extra vergaderingen, integratie voor de basisschool en infoavonden voor de ouders, zodat je me al bij al niet veel gezien hebt, of toch niet actief: het was vaak half zes voor ik je kon ophalen in de opvang, en dan ging ik thuis meestal onmiddellijk in de zetel liggen, terwijl jij bij mij kroop en wat tv keek. Veel tijd bleef er dan trouwens ook niet meer over: rond zes uur eten, daarna pyama aan, nog een klein beetje tv (”vijf minuutjes”, wat in de praktijk neerkomt tot het eerstvolgende reclameblok) en je bedje binnen. In een schoolweek moet ik er echt wel op letten dat je op tijd in je bed zit, want het is echt nodig.

Het weekend was weer lekker gevuld: om half acht op zaterdagmorgen (jij was al wakker hoor) stonden de mannen van Van Vooren hier om de oude badkamer verder af te breken. Voor de rest hebben we eigenlijk niks speciaals gedaan, maar al bij al toch een drukke dag gehad: boodschappen doen, koken, opruimen, beetje in de tuin werken, en jij moest dan ook nog maar eens een “frittakaas” maken. Dat is het nieuwe woord dat je geeft aan je kampen: je sleept alle aanwezige kussens - en dat zijn er een pak - op een hoop, bij voorkeur achter de zetel, steekt daar nog de twee dekentjes bij, een paar stoeltjes, soms zelfs je schommelpaard en een berg knuffels, en kruipt er dan triomfantelijk bovenop. Doorgaans vraag je ons met smekende blik, wanneer je gaat slapen, om hem niet af te breken, maar uiteraard kunnen we daar lang niet altijd op ingaan. Al was het maar omdat er dan geen enkel kussen meer in onze zetel ligt :-p

Zondag was het moederdag, en jij had een allerliefst cadeautje voor me gemaakt. Het was een verrassing, zei je, en daarom had je me al een keer of vijf verklapt dat het zeepjes waren, en ook nog een kadertje. En jawel hoor, netjes ingepakt kreeg ik van jou een vrij hoog terracotta schaaltje, dat je groen had geschilderd en dat daarna vernist (of geglazuurd) was, met daarin drie hompjes zeep, met een licht groen of blauw kleurtje. Beter kan ik het niet benoemen, want je had de ‘bolletjes’ zelf mogen maken, en je ‘rollebollebal’capaciteiten blijken nog niet op punt te staan. Daarbij zat ook een kartonnen kadertje, waarvan de rand geverfd was met rode bollen (gemaakt, vertelde je, met een met zand gevulde ballon waarmee je had gestempeld) en waarin een prachtig oranje handafdruk stond van mijn kleine snoetie. Weet je, ik vond het prachtig :-)

Tegen de middag gingen we naar Ronse, waar we ter gelegenheid van diezelfde moederkesdag uitgenodigd waren om te blijven eten. Omaly had voor een zeer uitgebreide koude schotel gezorgd, waardoor de sfeer eigenlijk bijzonder ontspannen was. Jij hebt in elk geval toch flink gegeten en gespeeld, precies zoals het hoort :-p

Maandag was het natuurlijk weer school, maar gingen we om vijf uur naar de gynaecoloog. Jij vindt het leuk om mee te gaan, al was het maar omdat je dan koekjes krijgt van ons (het is net op het moment dat we normaal gesproken boterhammen zouden eten). Alles is nog prima in orde met jouw broertje, hij doet precies wat hij moet doen. Jij weet ondertussen trouwens hoe hij zal heten, en hebt het al verklapt aan je respectieve oma’s, met een grote samenzweerderige grijns overigens :-p “De nieuwe baby heet ****, maar ik mag dat niet verklappen want het is een verrassing!”. Tsja, het begrip ‘verrassing’ is blijkbaar nog een compleet mysterie voor jou. Ach ja, zo erg is dat ook weer niet hoor.

Dinsdag was niks speciaals, woensdag hebben we zoals gewoonlijk spaghetti gegeten, boodschappen gedaan, en kwam tegen vier uur oma langs. Het was eeuwen geleden dat ze hier nog was geweest, en vol trots heb je haar dan ook de nieuwe badkamer getoond. Het ziet er nog steeds niet uit, maar alles functioneert wel, en da’s heel erg leuk. Jij hebt ondertussen trouwens de geneugten van het douchen ontdekt: in het weekend wil je niet meer in bad spelen, maar ga je samen met je papa in de douche. Waar je vroeger onbedaarlijk begon te huilen zodra je gezichtje nat werd, vind je dat nu precies zelfs plezant. Vooral de afwisseling tussen douchekop, regendouche en zijstralers vind je heerlijk, en je geniet overduidelijk. Ook je papa vindt het precies wel leuk, want hij is degene die jou onder zijn hoede neemt op zo’n moment. Jaja, mijn mannen samen in de douche!

Donderdag begon het verlengde weekend, wat betekende dat we eerst gezellig samen hebben geknuffeld en gespeeld in ons grote bed.  Papa voelde zich niet schitterend, hij was wakker geworden met een gigantische hoofdpijn, maar gelukkig beterde dat wel in de loop van de dag. Jij en ik hadden de dag voordien samen boodschappen gedaan, zodat ik tegen de middag begon aan de fricandon met verse spinazie en puree, duidelijk een succesnummer ten huize De Waele. Tegen half vier trokken we dan naar Lovendegem: we waren samen met Koen, Nathalie en de kinderen uitgenodigd bij Sepp en Sofie, en jij hebt de hele tijd naar hartelust gespeeld. Gelukkig was het weer intussen zo goed geworden dat jullie de halve namiddag buiten hebben gespeeld. Sofie had pittabroodjes voorzien, met ongelofelijk veel rauwe groenten, en je liet het je smaken. Hetzelfde kan gezegd worden van de taart achteraf :-)  Lag het nu daaraan, of aan het feit dat je pas tegen negen uur in je bed lag, maar tegen half een begon je plots hartverscheurend te huilen. Papa sprong uit bed, en jawel hoor, je had je hele bedje ondergekotst. Papa heeft jou dan gewassen en een verse pyama aangedaan, terwijl ik je bedje ververste, en je een reservedonsdeken gegeven heb. Het andere was namelijk behoorlijk gedoopt, uitgewassen, en dus nog nat. Gelukkig was daarmee al het leed geleden, en kroop je  vrolijk opnieuw in bed. Papa en ik deden hetzelfde, hetzij iets minder vrolijk.

Vrijdag was papa tot onze grote vreugde ook nog thuis, en hebben jullie in de voormiddag veel gespeeld. ’s Middags heb jij warm gegeten, terwijl papa en ik tot jouw grote verwondering brood aten: wij gingen namelijk ’s avonds op restaurant. Rond een uur of twee kwam Faust langs voor zijn verjaardag, en jij popelde om hem het cadeautje te geven dat we iets daarvoor samen hadden ingepakt. Je begon ook met grote moed aan een portie chocomousse die we speciaal voor de gelegenheid hadden gemaakt, maar gaf het al snel op: het was te zwaar voor jou. Toen Faust weg was, hebben papa en ik jouw gerief samengeraapt, want je mocht voor een nachtje naar oma en opa. Eén van je eerste opmerkingen toen ik jou dat vertelde, was: “Eén keertje slapen? Ik wil twee keertjes!” Papa en ik hebben toch geluk dat jij met zoveel plezier gaat logeren, en wij dus met een gerust hart een keertje weg kunnen gaan.

Toen we rond kwart over vijf in Zomergem aankwamen, en ik de sleutel in het slot stak, zagen we onderaan de trap een zielig hoopje hond liggen: Kaneel lag op de mat te bibberen. Ik dacht dat oma misschien in de tuin was, Kaneel had meegenomen, en dat die nu aan de trap zat te wachten. Wel bizar dat de deur dicht was… We namen haar mee naar boven, en toen bleek dat ze de laatste week compleet blind was geworden en blijkbaar van de trap was gevallen… Het arme arme diertje! Ze had zelfs geen hondenleven meer: ze was kreupel, had twee enorme liesbreuken, geen tanden meer, vond op eigen houtje haar eten noch drinken meer, was niet langer zindelijk, en nu dus ook totaal blind. Ik heb toen mijn been stijfgehouden, en geëist dat oma en opa haar lieten inslapen. Ze waren er allebei het hart van in, maar gaven me gelijk. Ik heb jou dan even apart genomen, en uitgelegd wat er ging gebeuren, dat Kaneel heel oud en heel ziek was, en dat ze veel pijn had, en dat de dierendokter haar een spuitje ging geven waardoor ze dood zou gaan, en dat ze daarna naar de hondenhemel zou gaan. Jij keek me ernstig aan en knikte. Blijkbaar kende je het gegeven hemel al van op school, ik hoefde je dat niet meer uit te leggen. Opa nam uitgebreid afscheid van zijn hondje, en daarna reden oma en jij naar de dierenarts. Jij zat achteraan met het arme beestje op je schoot, en je gaf het nog een paar kusjes. Oma vertelde me achteraf dat jij er heel gewoon over deed: ze ging dood, en daarna ging ze naar de hondenhemel en daar ging ze opnieuw een beetje leven en blij zijn. En dat was dat. Je had wel door dat oma en opa heel verdrietig waren, en je probeerde hen te troosten.
Al bij al zat je alweer te laat in je bed :-p

Zaterdagvoormiddag heb je dan boodschappen gedaan met oma, en hebben jullie samen Kaneel begraven. Opa vertelde dat hij vrede kon nemen met de dood van het beestje, toen hij jou plechtig zag komen aanwandelen met Kaneel in een handdoek in je armen. Opnieuw was het heel simpel en duidelijk voor jou.
Rond elf uur is Roeland jou dan komen ophalen: het was Siska’s (Sarahs zus) verjaardag, en ze had gevraagd of jij alsjeblief ook mee mocht komen. Voor ons geen enkel probleem, en Lut, Sarahs mama, had speciaal voor jou worst met appelmoes en frietjes gemaakt :-p Je wordt verwend, klein mormel! Veel heb je er niet over verteld, maar je had het er wel naar je zin gehad. Rond half zes was je weer bij ons thuis, rond zes uur waren je nonkel en tante weg, en tegen kwart voor zeven lag je in je bed, doodop.

Vandaag heb je dan ook geslapen tot half negen, en was je ongelofelijk goed gezind: je hebt gespeeld, gedoucht, nog gespeeld, beetje tv gekeken tot Code Lyoko gedaan was, en dan nog wat gespeeld. Al bij al eigenlijk niet veel gedaan en toch de hele dag bezig geweest.

En nu slaap je rustig, gelukkig maar. Ik zie je graag, liefje :-)

Het gevoel van een zomerdag…

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Gewoon verslag, Logeren — Mama om 6:18 pm op Saturday, April 14, 2007

Je bent ondertussen alweer een dagje thuis, en we zullen het geweten hebben, bolletje kwik!

Oma en opa waren ook al allebei moe van jou: je zit geen moment stil, babbelt voortdurend honderduit, en vraagt iedereen de oren van het hoofd. Leuk, dat wel, maar vermoeiend! Ik ben je pas vrijdagavond gaan halen, tegen het avondeten, zodat ik ook nog een boterhammetje kon mee-eten. Jullie hadden blijkbaar vanalles gedaan: samen naar het containerpark met oma, met je nieuwe winkelkarretje naar de GB, samen op zoek naar een veulentje - je wilde er perse eentje zien, maar oma wist er eigenlijk geen staan en heeft er dan ook geen gevonden. Jullie zijn dan maar naar Margrietje gaan kijken, de ezel van meneer Marc. Die was ook leuk en lekker zacht, vertelde je. De andere ezel was net gestorven, en dat vond jij vreselijk jammer. Het was wel al behoorlijk laat toen jullie naar die ezel zijn gaan kijken: normaal had je al in je bedje moeten zitten! Maar kom, je bent niet alle dagen bij oma :-) Ik geloof dat het twee keer half negen is geworden in plaats van de gebruikelijke zeven uur, en vrijdagavond was het ook bijna zo laat. We hebben laat gegeten bij oma, en dan moesten we hier thuis nog alles uitladen en moest ik de hond nog afhalen bij de dierenarts - hij had een gezwel aan zijn staartbasis, en dat is operatief verwijderd. Ik had je beloofd dat je de hond nog even mocht zien voor je ging slapen.

Wat heb je me verder nog verteld? Opa’s zaagmachine maakt een verschrikkelijk lawaai en je was er bang van en je hebt gehuild. Je bent samen met oma in bad geweest, en vond dat heel erg leuk. Opa heeft je oude fiets gerepareerd en maar meteen omgedoopt tot tractor. Je hebt met oma liggen vechten in het gras. Je hebt eieren gevonden bij de kippen, en op één ervan heeft opa jouw naam geschreven en de datum. Je hebt vreselijk veel boterhammen gegeten, waaronder een boterham met honing zonder boterham, en je kijkt vreselijk ondeugend wanneer je dat krijgt. (Ik zal nog wel een paar dingen vergeten zijn, maar dan schrijf ik ze later nog wel op.)

Vandaag heb je de hele dag buitengespeeld. Het was dan ook 27°, heel erg leuk voor april. Deze morgen heb ik de zandbak voor het eerst weer opengedaan, en er het grootste deel van de blaadjes uitgevist. Verder zag het zand er nog vreselijk goed uit, en je hebt er enorm veel in gespeeld. Gelukkig heb ik je heel erg goed aan het verstand kunnen brengen dat ik niet overal in huis zand wil, en je loopt dus niet zomaar binnen en buiten, of klopt je kleren en je beentjes grondig af wanneer je toch binnen moet zijn.
Ik heb spaghetti met bolletjes gemaakt deze middag, en je was de koning te rijk, hebt er dan ook een groot bord van binnengespeeld. Daarna zijn we samen naar de Aveve gereden, om verse boterkoeken voor papa en een hoop plantjes. Daarop hebben we samen alle takken die we deze week van die taxus hebben afgesnoeid, in de auto geladen, en zijn naar het containerpark gereden ermee. Daar heb je voortdurend takken de trapjes op gesleept en in de container zelf gegooid. De rest van de aanwezigen moest glimlachen: amper een turf hoog, en wel met de tong uit de mond aan het werken!
Rond half zes heeft papa je dan in bad gestoken: je vond dat je genoeg had buitengespeeld, en dat je wel toe was aan een bad. Dat laatste viel ook niet te ontkennen, zwarte mol!

Ondertussen is het zeven uur gepasseerd en lig je in bed. Het zal je deugd doen, al heb je deze morgen wel geslapen tot half negen. Je ligt trouwens tussen nieuwe lakens, met leeuwen en kikkers en kameleons op, en je lag te blinken! “Een kinderhand is gauw gevuld”, luidt het spreekwoord, en het is leuk om zien hoe waar dat dat is :-)

Logeren

Gecategoriseerd onder: Logeren — Mama om 8:13 am op Thursday, April 12, 2007

Wel, kleine man, jij zit momenteel bij oma en opa, en ik geniet van de volstrekte stilte hier in huis :-) Papa is ook al vertrokken naar kantoor, en ik ga direct naar de Brico en dan naar de dierenarts met de hond.

Dinsdag zijn we inderdaad samen om brood geweest, maar het is vakantie, en onze Wondelgemse bakkers zijn toch niet zo schitterend op elkaar afgestemd. Het resultaat was, dat we nergens nog brood vonden, en dan maar met de fiets naar de Lidl zijn gereden. Dat was de allereerste keer, denk ik, meestal hebben we veel te veel mee om niet met de auto te zijn. Ook nu moesten we ons beperken, maar naast de zak sandwichen zag het doosje druiven er eigenlijk wel heel verleidelijk uit (het is ook al halfleeg) en ook de prachtige oranje roosjes kon ik niet laten staan. Jij hebt in de winkel je fietshelm opgehouden: je bent er apetrots op.
Wel vraagt iedereen je naar die schram op je gezicht, en telkens opnieuw leg je het geduldig uit: aan Kelly van de slagerij, aan Sandra aan de kassa, een beetje later aan mevrouw Ria en Michiel, de buren…

Uiteindelijk is de bank ingeolied geraakt, en zijn we nog samen een grote struik voor het venster te lijf gegaan. Het ding was gewoon veel te groot geworden, en nam een belangrijk deel van het licht weg. Mooi vond ik hem toch niet, vandaar, weg ermee! Ik heb de grote takkenschaar gehanteerd, en jij sleepte elke tak netjes weg en legde hem op de stenen. Je was eigenlijk zo trots als een pauw dat je dat kon! “Ik ben wel sterk he mama!”

Daarna hebben we gegeten, en heb ik je gewoon gewassen op je kussen, ik had met die zere teen van me geen zin om op mijn knieën voor het bad te gaan zitten. Ik ging het bij gezicht, handen en voeten houden, maar jij stond erop dat je poepje ook gewassen werd. Flinke, propere zoon van me!

Gisteren zijn we dan allemaal samen meteen opgestaan om acht uur, zonder spelen, want papa wilde nog even bij jou zijn, maar moest wel door naar kantoor. Daardoor hebben wij rustig ontbeten, en dan ben ik jouw gerief beginnen bijeenrapen: pyama’s, slaapzak, pantoffels, speelgoed, badspeelgoed, kleren, ondergoed, laarsjes, slabbetjes, tandenborstel… Niet te vergeten jouw nieuwe fiets én jouw oude fiets, die opa ging proberen maken.

Tegen kwart voor tien zijn we dan naar Eeklo gereden, waar ik bij Bart en Klaartje nog een doos oude boeken voor Latijn en Grieks wilde ophalen. Eerst was je daar wat onwennig, maar al gauw was je volop aan het spelen met Eva. Klaartje was compleet vertederd door jou, en zag het onmiddellijk zitten om nog zo eentje in huis te hebben. Ze waren allemaal gewoon weg van jou :-)

Het oorspronkelijke plan was om daarna nog even binnen te waaien in het Krügercenter, een plaatselijk winkelcentrum, maar eigenlijk had ik daar niet veel zin meer in, zodat we al tegen half twaalf bij oma en opa waren. Het valt me telkens weer op hoe ongelofelijk thuis jij je daar voelt. Je loopt rond alsof je de koning bent, kent elk hoekje en kantje… Je mocht eerst je Pasen halen: een klein winkelkarretje, zoals je dat kent uit de plaatselijke Smatch, met daarin een chocolade kip. Man, jouw gezichtje was geld waard! Onmiddellijk wou je een van je beestjes halen om in de kar te zitten, en parmantig paradeerde je rond met je karretje door heel het huis. Opa had je horen rijden, en kwam kijken.

Daarna gingen we je fietsjes halen, zodat opa een kijkje kon nemen naar die kapotte fiets. En jawel hoor, na al tien minuten was het ding gerepareerd, tot jouw grote vreugde! Jouw andere driewieler is veel fijner, dit ding is in vergelijking een 4×4, met brede dikke banden, ideaal om in de tuin rond te rijden. Ik ben blij dat hij werkt, dank je, opa!
Tegen dan had jij al een computer opgestart. Ik verdween weer naar boven, bij oma, en toen jij na een twintigtal minuten nog niet was gevolgd, kwam ik toch weer even kijken in opa’s bureau. Jij zat nog steeds netjes op een stoel voor je scherm, terwijl opa een poging deed om nog wat verder te werken. Het eten was ongeveer klaar, en dat moest ik je geen twee keer zeggen: dadelijk kwam je van je stoel en ging mee de trap op.
Dat eten smaakte blijkbaar heel erg: kalkoenrollade met warme kriekjes en puree. Er kwam nauwelijks een woord uit jou, behalve dan om te discussiëren met nonkel Jeroen over de naam van het kleine hondje: was het nu Kaneel of Cornholio, zoals nonkel Jeroen zegt? Iets later slaagde Jeroen er zelfs in jou aan het huilen te krijgen, door te doen alsof hij jouw chocolade kip ging opeten… Snikkend kwam je troost zoeken bij mij, arme jongen.
Na de koffie ging ik door, en tegelijkertijd gingen jullie mee naar beneden, de kippen eten geven. Terwijl ik nog salu zei tegen oma, had jij je laarsjes al aan en zat je al halverwege de tuin. Ik riep nog even salu naar jou, waarop jij je omdraaide, snel even riep” Salu mama!” en weer verderliep.

Weet je, Wolf, het doet deugd om jou op zo’n manier te kunnen achterlaten: je voelt je goed in je vel, en je weet dat ik je vrijdag opnieuw kom halen. En ik, ik kan rustig werken en ook dat doet deugd :-)

Een weekje vakantie

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Logeren, Pis- en kakverhalen, Ziek — Mama om 11:23 pm op Friday, November 3, 2006

Toen we zaterdag dus thuiskwamen van al dat gewinkel, hebben we op ons gemak wat tv gekeken en een koekje gegeten, en toen viel plots mijn frank dat we nog snel naar de Aveve moesten: we hadden geen croissants meer, en ik had dat beloofd aan Annick! Ik wilde namelijk die avond nog naar Etterbeek naar een Halloweenfuif van Eternica, en zij had spontaan aangeboden om te babysitten. Ze ging dan meteen ook blijven slapen, zodat ik me geen zorgen hoefde te maken als ik wat langer wegbleef. Ik had haar in ruil ovenverse croissants aangeboden, en dat zag ze compleet zitten. We zijn dus samen de auto ingesprongen en op het laatste nippertje de Aveve binnengestormd, nog net op tijd voor croissants en boterkoeken.

Daarna hebben we gegeten, en tegen half acht kwam Annick toe. Ik had jou nog niet eens je pyamaatje aangedaan, ik wilde je trouwens ook ietsje langer ophouden aangezien die nacht het winteruur inging. Op die manier zou het voor jou misschien wel makkelijker zijn dat ene uurtje op te schuiven. Uiteindelijk, na het nodige gespeel en het trotse tonen van jouw kamer, was het bijna negen uur voor je in je bed lag. Je gaf dan ook geen kik meer.
Met een gerust hart verkleedde ik me, en trok naar Brussel. Toen ik in het holst van de nacht - veel te laat, trouwens - thuiskwam, zag ik in de garage meteen je beddengoed liggen. Zucht. Het was me buiten ook al opgevallen dat het licht in je oude kamer brandde, en jawel, je had rond middernacht grondig overgegeven over je hele bedje. Annick had je meteen gewassen, een verse pyama aangedaan, je badjas zodat je het niet koud zou krijgen, en je toen in je zetel in je kamer gezet terwijl zij je beddengoed kon verversen. Daar was er een tweede gulp gekomen, zodat je opnieuw een verse pyama aankreeg, en ze jou uiteindelijk in je kleine bedje had gelegd, omdat je grote donsdeken helemaal besmeurd was. Arme Annick… Ze komt dan al eens babysitten. Gelukkig nam ze het nogal filosofisch op. Ik ben haar echt wel dankbaar.
De volgende morgen heb je eerst bij ons in bed liggen spelen, en daarna zijn we allemaal in bad/douche gegaan. Van de ovenverse croissants is niet veel in huis gekomen, helaas: ik was veel later thuis dan gepland, en ze waren dus niet genoeg gerezen. Annick was zo ongelofelijk lief om dan naar de bakker te rijden en koffiekoeken te halen, terwijl ik jou waste en zelf ook een douche nam. We hebben dan nog tot de middag gezellig zitten kletsen. Jij was nogal rustig, maar speelde wel met zichtbaar genoegen twee boterkoeken binnen. Dat was misschien niet zo’n goed idee voor je maagje, maar er was geen zeggen aan: zondag betekende koffiekoeken.

We hebben dan eigenlijk nauwelijks gegeten ’s middags, en tegen half drie was oma daar: we gingen samen naar Denderleeuw, voor het babyfeestje van het dochtertje van mijn nichtje Caroline. Jij zegt het zo mooi: baby Amber. Je verwisselt het wel vaak met baby Alexander, maar die namen moesten dan maar niet zo op elkaar lijken :-p
Daar was je eigenlijk weer de ster van de namiddag: al mijn nonkels en tantes stonden ervan versteld hoe goed jij wel gegroeid was, en hoe spraakzaam en flink je wel was. Ik was trots als altijd :-) Blijkbaar besefte je wel dat er iets mis was met je buikje, want je wilde enkel water, en toen je een koekje vroeg, nam je genoegen met de zandkoekjes die ik je gaf. Ik had je natuurlijk wel uitgelegd dat chocolade niet zo goed was voor je buikje, en dat was ok voor jou. Je vroeg het ook telkens heel netjes als je iets wilde, zelfs wanneer ik je gezegd had dat je gerust zelf een druif mocht nemen. Hehe, blij dat je zo welopgevoed bent.
Tegen vijf uur gingen we door, zodat ik normaal gesproken nog net op tijd ging zijn voor het koor om zes uur. Normaal gesproken, maar dat was buiten de file gerekend. Er was net na Erpe Mere een groot ongeval gebeurd op de autoweg, zodat we een uur quasi stilgestaan hebben. Ik hield mijn hart vast: we wisten niet hoelang het zou duren, en hoelang jij het zonder zagen of huilen zou volhouden. Ik moet zeggen: je hebt je schitterend gedragen. Alleen klaagde je erover dat je dorst had, en dat je water wilde. En uiteraard was mijn alomtegenwoordig flesje water net leeg natuurlijk.
In het begin bleef je braaf in je stoel zitten, commentaar gevend en rondkijkend. Na een tijdje vroeg ik aan oma of je soms bij haar op school mocht zitten, we reden toch hooguit stapvoets. Toen hebben we echt wel gelachen: het venster stond open, en je zwaaide naar alle auto’s die wij voorbijreden of die ons voorbijreden: andere kinderen, vieze meneren (zei jij soms heel luid zelfs, tot het schaamrood van het lachen op ons kaken stond), leuke mevrouwen… De meesten zwaaiden terug, of riepen iets terug als jij luid ‘boe’ had geroepen. In elk geval amuseerde je je best, en zijn we zonder kleerscheuren door de file heen geraakt. Ik was natuurlijk wel oeverloos te laat op de repetitie, maar daar was niks aan te doen.
Papa was gelukkig al thuis toen wij thuiskwamen, en hij kreeg een gigantische knuffel: je had hem duidelijk gemist de voorbije dagen. Je straalde helemaal en was niet meer bij hem weg te slaan.
Toen ik later thuiskwam van het koor, sliep jij al rustig in je grote bed. Ik ben later nog even gaan kijken, en heb je dan netjes ondergestopt. Je bent zo lief, kleine snoet…

Maandag werd een heel rustige dag, rustiger dan eigenlijk bedoeld: ik voelde me allesbehalve, moest op mijn beurt overgeven, en heb zowat de hele dag in de zetel gelegen. Jij speelde rustig, zat veel bij papa die gelukkig net de dag vrijaf had genomen, en je bent samen met hem te voet om brood geweest. Het weer buiten was dan ook heerlijk: een stralende zon, en niet eens echt koud. Je had zelfs je dikke winterjas niet aan, je tussenjasje was meer dan voldoende.
’s Avonds wilde je echter niet in je grote bed slapen: je wilde in je oude kamer, in je kleine bedje. Dat is echt niet meer de bedoeling (er liggen trouwens geen lakens meer op, ik moet het dringend echt afbreken) en ik heb je dan maar overtuigd om in je grote bed te slapen. Eventjes samen met je onder de dekens kruipen en wat onnozel doen was meer dan voldoende, ik ben er dan ook goed in :-p

Dinsdag hebben we allebei lekker lang geslapen, rustig ontbeten, en boodschappen gedaan. We hadden maandag namelijk samen naar een tekenfilm gekeken waarin het ging over onder andere viskroketten, en je wilde dat eens proeven. We hebben dinsdag dan ook viskroketten gegeten, en je vond het best lekker.
In de namiddag moesten we naar de podoloog: na het vorige onderzoek een paar maanden geleden was gebleken dat je steunzolen nodig had, iets wat me eigenlijk al langer duidelijk was. Deze middag was het dan ook de bedoeling dat de podoloog (je noemt hem dokter Kenneth, ook al is hij strikt genomen geen dokter) kleine gipsen afdrukken ging maken, en hij had me gevraagd jou daar al op voor te bereiden. Je zag het dan ook helemaal zitten en hebt je voorbeeldig gedragen. Je wist dat het nat ging zijn, dat je even ging moeten wachten, en dat het geen pijn ging doen. Ik was, voor de verandering, weer heel trots op jou, kleine snoet!

Woensdagmorgen begon net iets minder leuk :-/ Papa was net weg toen jij wakker werd en prompt luidkeels begon te huilen. Ik spurtte naar je toe, en begreep op slag waarom je zo huilde: je lag in een ware plas kak. Het was vreselijk: niet alleen je pyama en je onderlaken, maar zelfs je dekbed en je hoofdkussen hingen vol. Arme jongen. Brullend heb ik je meegenomen naar de badkamer, prompt een bad laten lopen, en je vieze kleren uitgestroopt. Tegen dan was je al niet meer aan het brullen, gewoon aan het huilen. Ik heb je voorzichtig met een washandje proper gewreven, en je daarna in bad gezet. Pas toen werd je rustig: al het vuil was van je af. Even later zat je zelfs opgewekt te spelen. Mij restte een iets minder opwekkende taak: je bed afhalen. De matrasbeschermer was intussen gewassen maar lag nog niet op, zodat ook je matras zelf volledig geplekt was. Gelukkig is het er een met wasbare bekleding, zodat ik ook die eraf heb geritst en in de wasmachine heb gestoken. Het ding moet wel twee dagen drogen, maar je ging net vandaag voor een paar dagen naar oma en opa, gelukkig maar.
Op aanraden van Delphine, de apotheker die ik toevallig aan de lijn had, heb ik je Perenterol gegeven om de diarree te minderen. Het kon echt niet zijn, liefje. Dit is echt abnormaal, en het is dan ook bizar dat de specialisten ter zake niks vinden. Je bent er totaal niet ziek van, en zit perfect op gewicht, zodat het al helemaal een rare zaak is. Je bent die ochtend ook nog een paar keer op je potje gegaan, en ook toen liep het er gewoon uit, maar toch bleef je vrolijk en opgewekt, het deert je dus echt niet. Bizar, bizar.
Een beetje na twaalven trokken we samen naar Zomergem, al je gerief netjes in de auto geladen, om daar te eten, en je ging er dan ook blijven tot zaterdag. Eventjes rust voor papa en mij, en vooral ook tijd om wat werk in te halen.
Je was ongelofelijk blij je grootouders te zien, je gezichtje lichtte op zodra we de straat indraaiden. Alleen je eetlust was nog niet helemaal terug, en oma had net zo lekker gekookt: konijn met gebakken appeltjes, patatjes en vooral beken saus, mmm. Na het eten kwamen dan nog nonkel Roeland en tante Sarah toe en werd het helemaal feest.
Tegen een uur of drie ben ik doorgegaan, en je zwaaide me enthousiast uit. Je zag het helemaal zitten om bij oma en opa te blijven, gelukkig maar.

Toch heb je me donderdag wel drie keer gebeld. Oma vertelde me dat ze naar haar moeder had gebeld, en dat jij daarop ook naar mij wilde bellen. Niet dat je veel te vertellen had, hoor, je bent aan telefoon nooit veel van zeg, maar het deed wel deugd je fijne stemmetje te horen. Hoe leuk het ook is om in een rustig en leeg huis te zijn, toch mis ik je, kleine dondersteen.

Vandaag heb ik rustig kunnen doorwerken, en was het de bedoeling om samen met papa uitgebreid uit eten te gaan, maar ik voel me nog steeds niet optimaal, zodat we gewoon thuis zijn gebleven. Het zou zonde zijn van het lekkere eten en het geld als ik nauwelijks een hap binnenkrijg.

Morgen na de middag ga ik je weer ophalen. En ik kijk er eigenlijk toch wel naar uit, hoor :-) Weet je, mijn kleintje, ik zie je toch wel ongelofelijk graag.

Hoestperikelen

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Logeren, Op stap, Ziek — Mama om 1:38 pm op Wednesday, October 18, 2006

Ik heb je net van school afgehaald, en je bent ondertussen toch wel weer ziek aan het worden. Je had al vorige week een hoestje, en dat is erger aan het worden. Zondag had je al een paar keer een lepeltje hoestsiroep van me gekregen, en maandag op school was het er niet op verbeterd. ’s Avonds maakte ik me zorgen: je was ’s nachts huilend wakker geworden en wilde een glaasje water. Toen ik aan je voelde, gloeide je helemaal. Het was overduidelijk dat je koorts had, maar aangezien je weer onmiddellijk wilde slapen, wou ik je niet wakker houden om je temperatuur te meten. Ik had me er al op voorbereid dat ik dinsdag een dagje omstandigheidsverlof ging moeten vragen, maar ’s morgens was je koorts verdwenen, en gedroeg je je normaal en levendig, behalve dan met een stevige hoest. Ik had je wel laten slapen en het was al acht uur tegen dat je wakker werd, zodat we een paar minuten te laat waren op school. Op die manier hoefde je ook niet in de kou rond te lopen op de speelplaats, en kon ik aan de juf uitleggen wat er gaande was. Ze ging het nauwlettend in de gaten houden en me bellen als dat nodig was. Papa kwam je rond zes uur ophalen op school, en er zat geen briefje of zo in je schooltas. Tegen half zeven kwam ik dan ook thuis, en jullie waren ook nog maar net thuis van de Delhaize. Je hoest was er wel degelijk nog, verder zag je er prima uit.
Ook deze nacht ben je wakker geworden, maar zonder koorts deze keer. Alleen was je nu echt aan het wurgen en had je enorm veel last van slijm en hoesten. Een lepeltje siroop kon het ergste verhelpen, en je ging weer probleemloos slapen.

Deze morgen heb ik getwijfeld of ik je wel naar school zou laten gaan: je zag er lusteloos uit, en hoestte nog steeds veel. Uiteindelijk ben je toch gegaan, in je nieuwe dikke winterjas (die nog een stuk te groot is :-p ) en alweer nieuwe schoenen (de vorige waren teveel beschadigd). Ik verwachtte half en half een telefoontje van school, maar blijkbaar was het zo erg nog niet.
De juf vertelde me wel, toen ik je daarnet ging ophalen, dat je helemaal niet de Wolf was die zij kende: je was de hele voormiddag lusteloos, wilde liggen, en deed wel aan alles mee maar dan vanop de zijlijn, met een stoeltje dat je overal mee naartoe sleepte. Nu is je hoest echt wel erg, en ik weet niet goed wat ik er nog meer kan aan doen dan je siroop geven. Je zit met je beestjes onder een dekentje naar tv te kijken, en hoest de longen uit je lijf. Ik denk, als het niet betert, dat ik vanavond toch met jou naar de dokter ga: ik zou niet graag hebben dat dit ontaardt in een longontsteking of zoiets. Eten wilde je niet, trouwens. Je hebt daarnet flink op je potje kaka gedaan, maar zei zelf dat je geen snoepje wilde, en dat is toch wel een teken aan de wand. Ik ga zien of oma morgen misschien beschikbaar is om op jou te letten, en anders moet ik maar een dagje thuisblijven, helaas…

Even terug naar vorige week: omaly en bompa kwamen dus op jou letten, en met een gerust hart vertrok ik naar school. Toen ik ’s avonds weer thuis kwam, had bompa de haag geschoren en de hele tuin opgeruimd, was omaly klaar met mijn strijkberg, en was jij naar hartelust aan het spelen. Omaly had hespenrolletjes meegebracht met puree, en ze hadden er versteld van gestaan hoeveel jij wel kon eten. Het had je duidelijk gesmaakt, en je had duidelijk ook genoten van hun aanwezigheid, zo helemaal voor jou alleen.

Vorige week woensdag was het heerlijk weer: een echte nazomerdag, met stralende zon en ongeveer 20°. Ideaal dus om een wandelingetje te maken. Ik had je opgepikt om twaalf uur aan school, daarna waren we samen naar de winkel gegaan, gekookt, gegeten, en wat tv gekeken en zo. Tegen vier uur laadde ik de buggy in de auto, jouw tas met verse kleren en een drankje en koekje en zo - je noemt ze jouw handtas - en reden we naar de Blaarmeersen, waar we afgesproken hadden met oma. De bedoeling was eigenlijk om rond de grote vijver te wandelen, maar op het strand kwamen we al de eerste speeltuin tegen, en waren we eraan voor de moeite. Je speelde op de glijbanen, het klimrek, en vooral ook met het vele zand. Toch bizar hoe zand dat van verderop komt, leuker is dan het zand dat onder je voeten ligt :-p

Toen we na een kwartier een eind verder wandelden (met jou in de buggy, welteverstaan) kwamen we de grote speeltuin tegen, en daar hebben we de rest van de middag doorgebracht. Je hield vooral van de hele grote kokerglijbaan, en zoals altijd had je ook hier een meisje dat zich over jou ontfermde. Je kon echter nog niet alleen het begin van de toren naar die glijbaan op, zodat afwisselend oma en ik je moesten helpen. Je gezichtje was echter goud waard: je straalde helemaal en genoot intens van het spelen. Je hebt de hele speeltuin afgeschuimd, en toen was het tijd om papa op te halen op kantoor. De hele straat aan zijn kantoor is opengebroken zodat ook zijn parkeerplaats onbruikbaar is, en het stadscentrum is nu eenmaal niet ideaal om parking te vinden. Daarom, als ik niet vroeg moet beginnen op school, breng ik hem met de wagen, en gaan we hem ’s avonds samen afhalen.

Je was pompaf tegen ’s avonds, en na het avondeten kreeg je je pyama aan, mocht je nog vijf minuutjes tv kijken (tot aan een pauze in de Simpsons) en ging je naar bed. Tegenwoordig lig je er tussen zeven en half acht in, dat compenseert voor het gebrek aan middagslaapje en het vroege opstaan.

Vrijdag ben je zoals altijd naar school geweest, en ben ik je samen met Geert komen ophalen om half vier: jij vond dat maar wat leuk: Geert kreeg prompt een grote enthousiaste knuffel van jou :-p. We vertrokken samen op Poortweekend (je weet wel, die live roleplay die ik doe), maar eerst moest jij nog opgehaald worden door tante Sarah. Je mocht namelijk een weekendje bij hen gaan logeren, voor het eerst in hun nieuwe huis. Je keek ernaar uit, net zoals ik uitkeek naar mijn spelweekend en papa naar een rustig (werk)weekend alleen thuis. Je gerief stond al klaar: het reisbedje, beddengoed, kleren, speelgoed, en wat je nog zoal kan gebruiken.
Je hebt je blijkbaar prima geamuseerd bij hen: zaterdag zijn jullie naar de Brielmeersen in Deinze gaan wandelen en spelen, zondag mocht je mee naar de barbecue van tante Sarahs volleybalclub. Nonkel Roeland vertelde me dat je verder enorm lief en braaf bent geweest, een voorbeeldig jongetje. Het enige waar ze het wat moeilijk mee hadden, was dat jij op zondagmorgen al om half acht op hun bed stond te springen: ‘Nonkel Roeland, wakker worden!’ Ik kon een lachje niet onderdrukken :-p

Vrijdag, toen ik je ging afhalen, zag je er trouwens allerschattigst uit: het thema van de voorbije weken was huisdieren, en je had een kroontje op met zelfgeschilderde kattenoortjes, en drie snorharen op elk van je kaakjes getekend. Je liep dan ook luid te miauwen :-p, zelfs toen je, in afwachting van tante Sarah, buiten met Geert aan het spelen was op je schommel en glijbaan.

Ondertussen hebben we samen in de zetel wat vol-au-vent gegeten, en begin je er blijkbaar door te vallen: je hoestfrequentie neemt wat af, en je loopt alweer wat opgewekt rond :-) Ik hoop dat je erdoor valt, want als je echt ziek bent, breekt mijn hart.

Knuffeltje :-)

Baby’s, feestjes en verhuizingen

Gecategoriseerd onder: Feest, Lang verhaal, Logeren, Pis- en kakverhalen — Mama om 11:36 pm op Sunday, September 3, 2006

Om verder te gaan op gisteren (strikt genomen deze morgen): toen we in de kamer van Caroline aankwamen, was zij net naar het toilet, en zat Johan in een hoekje bij tegenlicht met de baby in zijn armen, zodat ze nauwelijks te zien was. Jij stoof binnen, keek rond, en vroeg meteen: “Waar is baby Amber? Wolfje kan niet zien!” Waarop beide ouders begonnen te stralen, jij kon zowaar haar naam al! Je hebt haar een kusje gegeven, en was zelfs teleurgesteld dat je haar niet op je schoot mocht nemen. Wel was je erover verwonderd dat ze zo klein was, je hebt dat een paar keer herhaald zelfs.
Een drie kwartier later zijn we doorgegaan, en toen we nog drie kwartier later thuiskwamen, bleek dat het plasje in het ziekenhuis verre van voldoende was geweest om de halve liter water op te vangen die jij ondertussen gedronken had. Pech dus, en een autostoel te wassen. We hebben snel andere kleren aangedaan, papa had al je slaapgerief klaargezet, en we zijn naar Erik, Gwen, Ernest en Leander gereden. Dat is amper een kwartiertje rijden, naar het centrum van Gent, maar wat raad je? Opnieuw prijs, deze keer in de andere autostoel. Zucht.
Ginder kreeg je dan maar meteen je pyama aan, en heb je enthousiast gespeeld met de twee jongens. Je hebt flink een boterham binnengespeeld, een stuk zalm en wat quiche, en toen gingen we proberen of je ook op de kamer van Ernest en Leander zou kunnen slapen. Zij slapen samen in één bed, zodat er nog een kabouterbedje vrij was voor jou. Je ging netjes liggen, lekker ingeduffeld onder je donsdeken. Het was niet zozeer het bedje zonder spijlen waar ik mijn twijfels bij had, als wel het feit dat jullie op één kamer sliepen, en dat er geen licht brandde.
Inderdaad, na een kwartier stond jij al op de gang: je wilde nog een flesje. Papa nam je mee naar beneden, je dronk een paar slokken, had al genoeg, en wilde terug in je bed. Een half uur later was je opnieuw aan het roepen: je wilde opnieuw je fles. Niks van, deze keer: het was duidelijk een excuus om weer naar beneden te komen. Je begon dan ook te huilen toen ik niet toegaf. Ondertussen zette Gwen het reisbedje op in haar eigen kamer, zodat je de andere kinderen niet meer ging wakker maken. Nadat ik je dat had uitgelegd, en verzekerd had dat ik een lichtje ging laten branden, wilde je weer slapen. We hebben je dan ook niet meer gehoord, en toen we rond half twaalf doorgingen, sliep je diep.
Gwen hoopte dat je zou doorslapen, maar ik schoot in de lach: niet mijn Wolfje! Papa haalde je uit bed, en verdwaasd en huilerig keek je om je heen, terwijl ik je slaapgerief bijeengraaide. Tegen dat we beneden waren, keek je al wakker uit je ogen, en toen je buiten op straat muziek hoorde, zong je al luidkeels mee. Je mocht voor één keertje in papa’s armen in je dekentje mee in de auto, en je gaf commentaar op alles wat je zag, maar nogal onsamenhangend: je was echt wel slaapdronken. Thuis kon je niet snel genoeg in je bed liggen, en je sliep meteen.
Bij papa en mij was dat wel anders: we hebben ter plekke nog de autostoelen ontmanteld en de hoezen gewassen. Ik weet wel leuker bezigheden om middernacht op een zaterdag :-p Hoe eerder we die dingen wasten, hoe beter, want dan hadden ze een extra nacht om te drogen. Het weer heeft ook echt niet meegewerkt: had de zon de ganse dag geschenen in plaats van dat druilerige weer, dan waren ze ook wel droog geweest.

Deze morgen zijn we pas wakker geworden rond tien uur, en het was elf uur tegen dat je gebadderd en gekleed aan tafel zat voor je ovenverse boterkoeken. Je hebt er met smaak twee binnengespeeld, vergezeld van een hoop extra rozijnen. Toen ben ik dadelijk weer plintjes beginnen zagen en nog wat schilderen, en je bent me flink komen helpen. Rond half twee heeft papa je eten gegeven, maar je had niet echt honger. Niet te verwonderen, na zo’n ontbijt!
Ik werkte haastig verder, en om drie uur belde Xavier aan om papa te helpen ons bed te ontmantelen en naar boven te verhuizen. Tegen dan was het boven opgeruimd, gekuisd, en klaar om meubels te zetten. Alleen de twee deuren moeten nog geverfd worden, en dat kan ik wel eens tussendoor doen. Jij vond het bijzonder leuk wat we aan het doen waren, en wilde voortdurend helpen, wat natuurlijk resulteerde in voortdurend in de weg lopen. Toch begreep je best dat je niet in de weg mocht staan, en speelde op de matras die aan de zijkant lag, ging de kussens halen, bracht pootjes aan, ging om schroevendraaiers enzovoort. Ondertussen hield je haarscherp in de gaten wat we allemaal aan het doen waren, en gaf overal commentaar bij. Ik heb je een paar keer gewoon het zwijgen moeten opleggen, papa en ik konden gewoon niks meer zeggen tegen elkaar.
Rond zes uur stonden zowel het bed er, als de boekenkast voor de strips, en was het welletjes voor iedereen. Xavier ging naar huis, ik naar het koor, en papa en jij hebben samen biefstuk met friet klaargemaakt en opgegeten, nadat hij je eerst nog wat afgebeuld had door met je springballetje te spelen. Ongelofelijk hoe jij daar in op kan gaan: je loopt gewoon te gillen van plezier en opwinding. Je bent echt zo’n heerlijk positief kind, liefje.
Onnodig te zeggen dat je om zeven uur in je bed lag. Hopelijk kan je er morgenvroeg wat beter uit, want jawel, je mag naar school, en je boekentasje is al gemaakt.

* Roeland vertelde vrijdagavond iets over jou waar we allemaal vreselijk mee moeten lachen hebben. Je hebt de gewoonte om jou onbekende woorden te herhalen, zodat je ze kan memoriseren. Zo moeten we vreselijk op onze woorden letten. Roeland heeft dat aan den lijve ondervonden toen hij een keertje met de auto reed en jij achterin zat. Blijkbaar zat er een prutschauffeur voor hem, en hij sakkerde: “Zeg, wa kakker zijde gij!” Waarop een zacht stemmetje achter hem herhaalde: “Kakker!” Gelukkig heb je het niet verder onthouden, sloebertje !

* Je speelt dolgraag rollenspel, en zo was je in Center Parcs met een wagentje aan het rondgaan waarin blokken lagen, en die wilde jij verkopen als ijskrijm. Ik kreeg een mooi blauw blokje, papa een grote gele. Toen je aan Sarah vroeg of zij een ijsje wilde, antwoordde ze dat ze geen geld had. Je dacht even diep na, hield je hoofd scheef, en zei dat ze er niet voor hoefde te betalen. Nonkel Roeland gaf jou wel’centjes’, en prompt kwam je naar mij gelopen en gaf ze aan mij. Om dingen te kopen in de winkel, zei je. Snoetie toch!

* Ook nog in Center Parcs: ik had ’s morgens je vuile luier uitgedaan, maar had nog geen onderbroek bij de hand. Jij bleef niet wachten, maar liep al lachend weg naar ons bed, omdat je daar nog wilde spelen. Ik riep je terug, maar je lachte en zei: “Neenee mama, eerst spelen”. Ik stond dus met mijn handen in mijn heupen te kijken naar jou, hoe je met pretoogjes zo snel je beentjes je dragen konden voorbij mij crosste richting het bed. Net toen ik mijn mond opendeed om iets te zeggen, draaide jij je om, en zei in mijn richting: “Zucht!” Je haalde me de woorden uit de mond, ik stond dus even met mijn mond vol tanden, en Roeland kreeg haast iets van het lachen. Jaja, je kent je mama veel te goed!

Bijna school

Gecategoriseerd onder: Feest, Logeren, School — Mama om 11:05 pm op Thursday, August 31, 2006

Donderdagavond, en al sinds zondagmorgen niet meer geschreven: ik verval bijna in mijn oude gewoontes ! Eigenlijk is de uitleg heel eenvoudig hoor: je bent van zondagavond tot woensdagavond bij oma gaan logeren :-)

Zondag ben je uiteindelijk toch tegen kwart voor elf uit je bedje geraakt, nadat je nog een hele tijd vanalles en nog wat zitten brabbelen hebt. Je was in elk geval goed gezind en energiek :-p
Tegen een uur of drie kwamen we bij Sepp, Sofie en de meisjes aan, en trots als een pauw gaf je Margot haar verjaardagscadeautje, waarop je prompt bent beginnen spelen in de veranda. Er waren een hoop kinderen, en we hebben je van de hele dag nauwelijks gezien, zó druk had je het met spelen. Een klein taartje met chocoladepudding en smarties ging er wel probleemloos in, en in de loop van de namiddag volgde zelfs nog een tweede. Gelukkig hadden we voor de tweede dag op rij enorm veel geluk met het weer: we hebben opnieuw de hele middag buiten kunnen zitten, de zon heeft zelfs geschenen !
Je had het zelfs zo druk dat we je, ondanks het feit dat je verschillende malen als een echte grote jongen netjes een plasje hebt gedaan op het grote ‘polet’, toch weer een droge broek hebben moeten aandoen. Wie denkt er nu ook aan dergelijke banaliteiten als er zoveel kinderen en zoveel speelgoed aanwezig zijn !
Tegen zes uur haalde Sofie het brood en de sandwichen boven, en jij zei absoluut geen nee tegen een sandwich met kaas, wel integendeel. Gezeten tussen de andere kinderen ging het eten heel erg vlot binnen.
Rond zeven uur zijn we dan doorgegaan: we gingen jou rechtstreeks afzetten bij oma, zodat ik de dagen daarop naar school kon en ander werk kon doen.
Ik weet eigenlijk niet wie er wie het liefste ziet: zodra je oma in het oog kreeg en vice versa, gingen jullie gezichten blinken en lichtten jullie ogen op. Ook ging je dadelijk naar opa’s bureau, en ook hij liet dadelijk alles vallen om zich met jou bezig te houden. Niet lang daarna zijn we aan tafel gegaan, en ook hier at je nog een boterhammetje mee. Je was wel doodop, en toen papa en ik iets na achten doorgingen, lag jij al rustig in je bed.
Het voelt altijd goed om weten dat jij je zo op je gemak voelt bij al je grootouders, dat je er ook geen probleem van maakt als je bij hen moet logeren. Je bent echt wel in goede handen, kleintje.

Woensdagvoormiddag ging de telefoon, en ik hoorde een hoog stemmetje zeggen: ‘Mama ?’ Mijn hart smolt, en toen ik antwoordde, kreeg ik prompt een kusje door de telefoon. Veel zei je nochtans niet, maar oma zei dat je die dag al verschillende keren gevraagd had om naar mama te bellen. Je bent echt een schatje!
Toen ik echter ’s namiddags tegen half vijf toekwam bij oma, zei je dadelijk tegen me:”Nee mama, Wolfje niet komen halen! Wolfje nog wandelen.” Oma had je al een paar keer gevraagd om te gaan wandelen, maar je had telkens categoriek nee gezegd. Ook nu wilde je eigenlijk niet gaan wandelen, je wilde gewoon nog niet naar huis. Je zat dan ook gezellig buiten op het balkon met een grijs campingmatje te spelen, al bijna een uur, volgens oma.
Ik stelde je daarop niet voor de keuze, wel voor een voldongen feit: we gingen naar omoe en opoe. Ook dat had oma jou al voorgesteld, maar daar had je geen zin in gehad. Ook nu zei je tegen mij dat je daar geen zin in had, maar daar had ik totaal geen oren naar, en uiteindelijk ging je zonder tegensputteren met mij en oma de auto in. Bij omoe en opoe aangekomen zat je binnen de korste keren in de tuin: je wilde achteraan naar de hond van de buren gaan kijken. Om beurten gingen oma en ik dus maar mee, en op een bepaald moment ben je echt wel lang weggebleven met je grootmoeder (die trouwens zal blazen over deze woordkeuze): jullie hebben samen een ganse hoop onkruid uitgetrokken en op de composthoop gegooid. Iets later had je het mandje pruimen in de veranda ontdekt, en je deelde ze kwistig uit. Ze waren dan ook bijzonder lekker, en ik was duidelijk niet de enige die dat vond, petoet.

Rond half acht kwamen we dan toch nog thuis bij papa, werd er een boterham gegeten, en een drie kwartier later sliep je. Doodop.

Deze morgen heb je tot negen uur geslapen en dan nog een hele hoop gespeeld bij mij in bed, zodat het nog maar eens bijna elf uur was voordat we ontbeten. Daarna kreeg je je nieuwe speelgoed: je had het al zien staan in de garage toen we de hond eten gaven, en was al op voorhand wildenthousiast. Het gaat om een hoop oud speelgoed dat een collega aan de peutertuin van de school ging geven, maar eerst aan mij aanbood. Het gaat om een plastic keukentje, een felgekleurd espressomachientje (hoe toepasselijk!) en een mooie pop in een babystoeltje met tafelblad. Aangezien je de laatste tijd, als ik aan het schilderen ben, toch al doet alsof je aan het koken bent, leek dit me wel iets voor jou.
Ik heb moeten zeggen dat je eerst een boterham moest eten en dan pas het speelgoed kreeg, of er was van een ontbijt niks in huis gekomen. Je was door het dolle heen en riep: “Nieuw speelgoed! Zal leuk zijn! Feest! Joepie, hoera!” Ik moet er geen tekeningetje bij maken zeker?
Een half uur later heb ik dan met jou in de koeltas van de Delhaize met een dekentje, een gastenhanddoekje en een bijpassend washandje (opgevuld met een paar dikke sokken) een bedje, matrasje, kussentje en dekentje gecreëerd voor jouw popje. Het had namelijk net eten gekregen en moest duidelijk slapen.
Het was uiteindelijk al iets na twaalven voor ik jou meekreeg naar de Delhaize om boodschappen, en dus al na één uur toen we gegeten hebben. We hebben een brooddoos en koekjes en wafeltjes meegebracht voor op school. Je school is namelijk zeer strikt wat milieuregels betreft, en staat geen verpakte koekjes en dergelijke toe. Koeken en wafeltjes en zo moeten in een brooddoosje zitten, niet in plastiek of aluminiumfolie. Ik moet je brooddoos trouwens nog afwassen, nu ik eraan denk, zodat ik dat morgenvroeg niet meer moet doen. Het zal zo al een zenuwachtige bedoening zijn, jou klaarmaken voor je allereerste schooldag. Ik heb gelukkig de voormiddag vrij gekregen van school, en moet enkel in de namiddag opdraven. Op die manier kan ik jou naar school brengen en rustig bij jou blijven tot ook ik word weggestuurd, en papa heeft de namiddag vrijgehouden om jou netjes op tijd weer op te halen.
In de toekomst zal je wel geregeld in de opvang moeten blijven omdat ik les heb tot kwart over vier en jouw school al gedaan is om twintig over drie, maar ik wilde je dat op je allereerste schooldag nog niet aandoen. Je hebt er eigenlijk heel gemengde gevoelens over: aan de enige kant ben je heel opgewonden en benieuwd, en kijk je er naar uit om met andere kinderen te spelen, te zingen, te dansen, te kleuren… Aan de andere kant ben je echt wel bang: een compleet nieuwe ervaring, een nieuwe omgeving, nieuwe mensen… Die eerste vrees zal snel weg zijn, ik ben er zeker van dat je het heel erg fijn gaat vinden. Ik hoop alleen dat die plasongelukjes snel achterwege blijven, want ook vandaag heb je weer prijs gehad. Tsja. Het zal wel beteren.

In de namiddag hebben we wat tv gekeken, hebben we samen een staande lamp in elkaar gestoken boven, heb je me geholpen met schilderen, en hebben we vooral veel gespeeld, zoals altijd.
Ik was wel eventjes verschoten: toen je weer in je broek had geplast, sprak ik je helemaal niet vermanend toe, maar zei dat je een sloeber was, en tikte met mijn wijsvinger op je voorhoofd. Prompt begon je hartverscheurend te huilen en snikte dat ik dat niet mocht doen. Arme jongen toch. Blijkbaar wil je wel, maar kan je je plas toch nog niet helemaal controleren. Ik wil toch niet terug naar luiers, snoetje, je staat al veel te ver.

Volgende pagina »