Om verder te gaan op gisteren (strikt genomen deze morgen): toen we in de kamer van Caroline aankwamen, was zij net naar het toilet, en zat Johan in een hoekje bij tegenlicht met de baby in zijn armen, zodat ze nauwelijks te zien was. Jij stoof binnen, keek rond, en vroeg meteen: “Waar is baby Amber? Wolfje kan niet zien!” Waarop beide ouders begonnen te stralen, jij kon zowaar haar naam al! Je hebt haar een kusje gegeven, en was zelfs teleurgesteld dat je haar niet op je schoot mocht nemen. Wel was je erover verwonderd dat ze zo klein was, je hebt dat een paar keer herhaald zelfs.
Een drie kwartier later zijn we doorgegaan, en toen we nog drie kwartier later thuiskwamen, bleek dat het plasje in het ziekenhuis verre van voldoende was geweest om de halve liter water op te vangen die jij ondertussen gedronken had. Pech dus, en een autostoel te wassen. We hebben snel andere kleren aangedaan, papa had al je slaapgerief klaargezet, en we zijn naar Erik, Gwen, Ernest en Leander gereden. Dat is amper een kwartiertje rijden, naar het centrum van Gent, maar wat raad je? Opnieuw prijs, deze keer in de andere autostoel. Zucht.
Ginder kreeg je dan maar meteen je pyama aan, en heb je enthousiast gespeeld met de twee jongens. Je hebt flink een boterham binnengespeeld, een stuk zalm en wat quiche, en toen gingen we proberen of je ook op de kamer van Ernest en Leander zou kunnen slapen. Zij slapen samen in één bed, zodat er nog een kabouterbedje vrij was voor jou. Je ging netjes liggen, lekker ingeduffeld onder je donsdeken. Het was niet zozeer het bedje zonder spijlen waar ik mijn twijfels bij had, als wel het feit dat jullie op één kamer sliepen, en dat er geen licht brandde.
Inderdaad, na een kwartier stond jij al op de gang: je wilde nog een flesje. Papa nam je mee naar beneden, je dronk een paar slokken, had al genoeg, en wilde terug in je bed. Een half uur later was je opnieuw aan het roepen: je wilde opnieuw je fles. Niks van, deze keer: het was duidelijk een excuus om weer naar beneden te komen. Je begon dan ook te huilen toen ik niet toegaf. Ondertussen zette Gwen het reisbedje op in haar eigen kamer, zodat je de andere kinderen niet meer ging wakker maken. Nadat ik je dat had uitgelegd, en verzekerd had dat ik een lichtje ging laten branden, wilde je weer slapen. We hebben je dan ook niet meer gehoord, en toen we rond half twaalf doorgingen, sliep je diep.
Gwen hoopte dat je zou doorslapen, maar ik schoot in de lach: niet mijn Wolfje! Papa haalde je uit bed, en verdwaasd en huilerig keek je om je heen, terwijl ik je slaapgerief bijeengraaide. Tegen dat we beneden waren, keek je al wakker uit je ogen, en toen je buiten op straat muziek hoorde, zong je al luidkeels mee. Je mocht voor één keertje in papa’s armen in je dekentje mee in de auto, en je gaf commentaar op alles wat je zag, maar nogal onsamenhangend: je was echt wel slaapdronken. Thuis kon je niet snel genoeg in je bed liggen, en je sliep meteen.
Bij papa en mij was dat wel anders: we hebben ter plekke nog de autostoelen ontmanteld en de hoezen gewassen. Ik weet wel leuker bezigheden om middernacht op een zaterdag :-p Hoe eerder we die dingen wasten, hoe beter, want dan hadden ze een extra nacht om te drogen. Het weer heeft ook echt niet meegewerkt: had de zon de ganse dag geschenen in plaats van dat druilerige weer, dan waren ze ook wel droog geweest.

Deze morgen zijn we pas wakker geworden rond tien uur, en het was elf uur tegen dat je gebadderd en gekleed aan tafel zat voor je ovenverse boterkoeken. Je hebt er met smaak twee binnengespeeld, vergezeld van een hoop extra rozijnen. Toen ben ik dadelijk weer plintjes beginnen zagen en nog wat schilderen, en je bent me flink komen helpen. Rond half twee heeft papa je eten gegeven, maar je had niet echt honger. Niet te verwonderen, na zo’n ontbijt!
Ik werkte haastig verder, en om drie uur belde Xavier aan om papa te helpen ons bed te ontmantelen en naar boven te verhuizen. Tegen dan was het boven opgeruimd, gekuisd, en klaar om meubels te zetten. Alleen de twee deuren moeten nog geverfd worden, en dat kan ik wel eens tussendoor doen. Jij vond het bijzonder leuk wat we aan het doen waren, en wilde voortdurend helpen, wat natuurlijk resulteerde in voortdurend in de weg lopen. Toch begreep je best dat je niet in de weg mocht staan, en speelde op de matras die aan de zijkant lag, ging de kussens halen, bracht pootjes aan, ging om schroevendraaiers enzovoort. Ondertussen hield je haarscherp in de gaten wat we allemaal aan het doen waren, en gaf overal commentaar bij. Ik heb je een paar keer gewoon het zwijgen moeten opleggen, papa en ik konden gewoon niks meer zeggen tegen elkaar.
Rond zes uur stonden zowel het bed er, als de boekenkast voor de strips, en was het welletjes voor iedereen. Xavier ging naar huis, ik naar het koor, en papa en jij hebben samen biefstuk met friet klaargemaakt en opgegeten, nadat hij je eerst nog wat afgebeuld had door met je springballetje te spelen. Ongelofelijk hoe jij daar in op kan gaan: je loopt gewoon te gillen van plezier en opwinding. Je bent echt zo’n heerlijk positief kind, liefje.
Onnodig te zeggen dat je om zeven uur in je bed lag. Hopelijk kan je er morgenvroeg wat beter uit, want jawel, je mag naar school, en je boekentasje is al gemaakt.

* Roeland vertelde vrijdagavond iets over jou waar we allemaal vreselijk mee moeten lachen hebben. Je hebt de gewoonte om jou onbekende woorden te herhalen, zodat je ze kan memoriseren. Zo moeten we vreselijk op onze woorden letten. Roeland heeft dat aan den lijve ondervonden toen hij een keertje met de auto reed en jij achterin zat. Blijkbaar zat er een prutschauffeur voor hem, en hij sakkerde: “Zeg, wa kakker zijde gij!” Waarop een zacht stemmetje achter hem herhaalde: “Kakker!” Gelukkig heb je het niet verder onthouden, sloebertje !

* Je speelt dolgraag rollenspel, en zo was je in Center Parcs met een wagentje aan het rondgaan waarin blokken lagen, en die wilde jij verkopen als ijskrijm. Ik kreeg een mooi blauw blokje, papa een grote gele. Toen je aan Sarah vroeg of zij een ijsje wilde, antwoordde ze dat ze geen geld had. Je dacht even diep na, hield je hoofd scheef, en zei dat ze er niet voor hoefde te betalen. Nonkel Roeland gaf jou wel’centjes’, en prompt kwam je naar mij gelopen en gaf ze aan mij. Om dingen te kopen in de winkel, zei je. Snoetie toch!

* Ook nog in Center Parcs: ik had ’s morgens je vuile luier uitgedaan, maar had nog geen onderbroek bij de hand. Jij bleef niet wachten, maar liep al lachend weg naar ons bed, omdat je daar nog wilde spelen. Ik riep je terug, maar je lachte en zei: “Neenee mama, eerst spelen”. Ik stond dus met mijn handen in mijn heupen te kijken naar jou, hoe je met pretoogjes zo snel je beentjes je dragen konden voorbij mij crosste richting het bed. Net toen ik mijn mond opendeed om iets te zeggen, draaide jij je om, en zei in mijn richting: “Zucht!” Je haalde me de woorden uit de mond, ik stond dus even met mijn mond vol tanden, en Roeland kreeg haast iets van het lachen. Jaja, je kent je mama veel te goed!

Het regent dat het giet, al de hele dag, dus jij zit binnen bij mij. Niet dat je je echt verveelt hoor, je hebt al aan mijn bureau met de dobbelstenen zitten spelen, samen met mij de afwas gedaan, en nu zit je naar peutertv te kijken. Misschien is dat niet de beste opvoedkundige zet van mij, maar het is buiten echt geen weer om een hond door te jagen, het lijkt wel november ! Koud heb je het blijkbaar niet, want je zit al de hele tijd in een Tshirtje, en je weigert elke pull of vestje. Wel heb je al je derde set kleren van de dag aan, en het is amper drie uur in de middag. Deze morgen heb je geplast in de zetel (gelukkig was de zetel zelf nog net niet nat, wel het dekentje en je mooie kleren van gisteren), en daarstraks, toen ik je uitgebreid aan het kriebelen was, kon je jezelf niet meer inhouden van de pret, en heb ik dus zowel jou als je kleren als mezelf en mijn kleren mogen wassen. Hmpf. Het dekentje is ondertussen zelfs al weer droog en ligt opnieuw in de zetel. Ik hoop dat je snel volledige controle over je blaas krijgt, snoet, want dit is niet leuk meer. Toch kwam je me daarstraks vragen of je op je potje mocht, en jawel hoor, netjes een mooi kakje ! Je voelt het wel degelijk, maar vindt het niet altijd nodig om erop te reageren, zoveel is duidelijk. Gisterenavond had ik je beddegoed ververst, en toen ik beneden kwam, liep jij in je blote kont, en lagen je pyamabroek en je pamper (’s avonds krijg je er wel degelijk één) gewoon op tafel. Papa wist nergens van, jij had zelf alles uitgetrokken en netjes een plasje op je potje gemaakt. Kijk, dat verbaast me dan wel weer. Daarnet heb ik je dan ook weer een plasje doen maken, en eerst wilde je niet, pas toen ik zei dat je op het grote toilet (’polet’) mocht, zag je het dadelijk zitten. Je hebt een kleine blaas, en vindt het vervelend om alle vijf stappen op dat potje te moeten, vermoed ik.

Ondertussen is het al avond, en moet jij eigenlijk in je bed. We hebben nog flink gespeeld deze middag: eerst nog wat samen naar Samson gekeken en commentaar gegeven op alles wat er gebeurde. Het was wel grappig: de burgemeester was het eten van Gert aan het bederven door er teveel zout in te doen, en jij reageerde onmiddellijk en furieus: je nam je telefoon en belde naar de burgemeester om hem te zeggen dat hij stout was en hij het eten van Gert niet mocht bèh maken. Je meende het vooral heel erg hard.
Daarna heb ik boven je kast opgeruimd, de kleren die te klein zijn eruit gehaald, en de iets te grote maat al klaargelegd. Ik denk dat je wel 10 pulls en vestjes hebt voor deze winter ! Ik had er namelijk al een paar gekocht, en omaly heeft er nog een reeks bijgekocht, en toen kreeg ik er ook nog een paar via via. Je zal vooral geen kou hebben deze winter ! Terwijl ik bezig was, heb jij rustig gespeeld met het speelgoed dat in je kamer opgeslagen staat en waar je eigenlijk al lang te groot voor bent. Je hebt trouwens ook één van je favoriete spelletjes kunnen spelen: je verstopt je in je kleerkast, en dan moet ik doen alsof ik je kwijt ben, je roepen, een beetje sakkeren over het feit dat je weer verdwenen bent (en dan hoor ik je al giechelen), en dan moet ik altijd wel iets uit de kast halen of erin leggen. Op die manier ontdek ik jou dan, en dan val je bijna uit de kast van het lachen. Dat kan zo wel tien keer na elkaar, als het aan jou ligt.
Daarna hebben we boven de planten water gegeven, en daarna nog wat gespeeld op bed. Dan is mama een glijbaan, een berg, een huisje, zowat vanalles, zolang het maar inhoudt dat je kan klimmen, vallen, gegooid worden, gekriebeld worden, onder de dekens kruipen, met kussens gooien, en wel meer van dat soort dingen. Het is in elk geval heel wild en jongensachtig, en je geniet er volop van !
Daarna hebben we een boterhammetje gegeten, naar de Simpsons gekeken (een traditie), en net toen we een pyama gingen aandoen en gingen slapen, kwam papa thuis. Uiteraard was je toen met geen stokken meer boven te houden, maar rende je naar beneden zo snel je beentjes je konden dragen en verantwoord bleef op de trap. Papa is nu net met je naar boven om je in je bed te steken.

Morgen naar de meisjes, voor het eerst in de hele vakantie. Het is gewoon een schande, ik schaam me diep :-p

* Een woord dat me vandaag ook weer is opgevallen als zeer bizar, is jouw woord voor pantoffeltjes. De meeste woorden spreek je ofwel correct uit, ofwel ga je ze een beetje vereenvoudigen. Zo heb je een ‘tefoon’ om naar oma te bellen, een ‘polet’ om te plassen, een ‘onterbroek’, ‘podijntjes’ aan de ramen, en spreek je hilarisch genoeg van ‘borst’ als je worst bedoelt. Alleen die pantoffeltjes ga je verbasteren tot ‘tefonkes’. Hoe je erbij komt, ik weet het niet, en ik denk dat ik zowat de enige ben die begrijpt waarover je het hebt (tot nu, natuurlijk :-p ).

* Eigenlijk ben je een verschrikkelijk knuffelig kind. Je doet niets liever dan in mijn armen kruipen, of op mijn schoot zitten, en een dikke knuffel geven of krijgen. Zelfs quasi onbekende mensen zal je probleemloos een kusje geven, ze moeten er soms niet eens om vragen. Heel grappig is het om te zien hoe gek je bent van Shura of van haar vervangster/helpster Elina. Beide dames zijn verzot op jou, hebben altijd wel iets voor jou mee (gaande van een K3-koekje of een lekstok tot een stukje speelgoed) en knuffelen je bijna dood. Je geeft hen dan ook voortdurend kusjes, en ze bedelen er ook om in het Russisch of het Tsjetsjeens, geen idee eigenlijk. Jij begrijpt dat blijkbaar goed, want automatisch doe je wat ze je vragen. Je beseft echter wel goed wat ze hier komen doen, en na een knuffel zeg je dan ook resoluut: ‘Shura nog een beetje kuisen nu !’, trekt je los, en wijst naar wat ze moeten doen. Ik wijs je dan meestal terecht, gewoon omdat je zo’n kleine baasmaker bent. Toch kan ik niet echt boos zijn, je bent daarvoor gewoon te lief.

* Je fantasie is onderhand grenzeloos. Ik heb je al verteld over je snoepjes, bolletjes en zoutjes. De laatste tijd speel je meer en meer met je beertjes of beestjes, je twee kleine konijnenberen. Dat zijn kleine beertjes in een konijnenpakje, die je altijd bij je hebt. Je slaapt met twee van die beestjes, maar er is altijd wel ergens minstens eentje in de buurt. Als je ’s morgens naar Nice vertrekt, mag er eentje in je eetstoel blijven zitten, maar het andere moet mee. De laatste tijd doen die beestjes ook vanalles. Ze eten, ze slapen en snurken soms, ze duwen op knopjes enzovoort enzoverder. Als je er eentje per ongeluk achterlaat, dan zeg je dat het beestje zou huilen. Als jij in je broekje hebt geplast, dan heeft je beertje dat ook gedaan, en dan moet ik het beestje ook onder zijn voeten geven en zijn poepje afkuisen. Je geeft je beestjes ook vaak iets te eten of te drinken, en de voorbije dagen haalde je zelfs twee borden en twee bekers uit: eentje voor jezelf, en eentje voor beestje. Daar moest dan ook een boterham opliggen, wat beestje rigoureus opat. Gelukkig besef je zelf wat kan en wat niet kan, en zo zal je wel je beker aan de mond van beestje zetten, maar zal je nooit zo ver gieten dat het beestje nat wordt. Zaterdag heb je dat spelletje ook herhaald met mama’s grote zwarte beer, en die heb je het hele huis doorgezeuld. Op een bepaald moment was hij zelfs aan het telefoneren, naar nonkel Roeland, geloof ik.

* Het is al eventjes geleden dat het gelukt is, maar als we op zaterdag naar de Delhaize gaan, dan zit de kans erin dat je een ballon krijgt. Niet zo eentje zoals ik er hier thuis ook soms voor je opblaas, maar een echte met helium, eentje die lekker vliegt en aan een koordje hangt. Je slaagt er dan soms wel in om hem al op de parking te laten vliegen, ook al hangt het touwtje rond je pols. Eén keer is hij onploft in de auto, en zijn we ons allebei doodverschoten. Meestal mag hij echter mee naar huis, en hos je er een hele dag mee rond. De volgende dag reageer je steevast ontgoocheld omdat hij niet meer wil vliegen - elke keer weer, ook al weet je dat ondertussen.

Vandaag word je tweeëneenhalf, lieve sproeter, en dan kan ik uiteraard niet anders dan eindelijk nog eens wat schrijven. Je bent zo ongelofelijk veel veranderd de laatste maanden, je bent van peuter een kleuter aan het worden, een heel zelfstandig vinnig baasje.De grootste verandering is wel het feit dat je nu op je potje gaat. Een luier krijg je niet meer aan, behalve om te slapen dan. Als je lang in de auto moet zitten, riskeer ik het ook liever niet, want je bent er woensdag al in geslaagd om je autostoel onder te piesen. We gingen naar de Colruyt, en ook al was je net voor we vertrokken nog even op je potje geweest, toch bleek het iets te lang te duren voor jou. Je hebt nog wel vaker ongelukjes, kleine man, ongeveer één à twee per dag. Er zijn dagen dat het perfect gaat, en er zijn dagen dat ik je drie keer van verse onderbroek en broek moet voorzien. In de voormiddag lukt het meestal probleemloos, het is doorgaans in de namiddag dat je veel te druk bezig bent met spelen om eraan te denken dat je geen pamper meer draagt. Dan kom je met een bedremmeld gezichtje en trillend lipje melden dat je pipi moet doen, en dan weet ik meteen dat het te laat is. Meestal is het niet zo erg, maar woensdag heb ik toch eventjes binnenmonds gevloekt: ik heb je hele autostoel uit elkaar moeten halen om de hoes eraf te krijgen en met de hand te wassen. Kwam er nog bij dat het al weken rotweer is, en dat die hoes dus moeilijk te drogen was. Ik hoop dat je het niet vaak meer zal tegenkomen, liefje. In elk geval ben je heel erg trots als je zelf op je potje bent geweest. Het levert je dan ook een beloning op: een “bolletje” (lees: smartie of M&Ms) voor een plasje, en een “dikke snoep” voor een kakje, zijnde een zuur beertje, een vleesje of zelfs een lekstok. Die zit je dan met glunderend gezichtje op te snoepen, en soms ga je speciaal nog een keertje op je potje om er toch maar een kakje te proberen uitpersen. Yep, je bent echt wel leep :-p

Ook je tuut- en beertjesgedrag is grondig veranderd: je krijgt nu geen tuutje meer, behalve in je bed. In het begin stribbelde je wat tegen, maar al snel was je verzoend met de feiten, en nu vraag je niet meer naar dat tuutje, zelfs niet in de auto. We hebben ook afgesproken dat je op één september helemaal stopt met je tuut: je gaat ze aan juffrouw Hilde geven, en dan is het gedaan. Dat zeg je ook zelf met grote stelligheid. Ik wacht dan ook angstig op die eerste septemberavond, en hoe hard je gaat huilen om die tuut. Aangezien we die avond zelf weg moeten en ik nog een babysit moet zien op te duikelen, kan het best zijn dat we wachten tot de maandag erop om je tuut in te leveren, zodat ik er zelf bij ben als je het zonder moet stellen. Arme jongen.

Je kijkt trouwens ook al enorm uit naar die eerste schooldag. Je bent ingeschreven in de wijkschool ‘Mariavreugde’ hier een paar straten verder, en je zal samen met Wout, één van je speelmakkers bij de onthaalmoeder, in de klas zitten bij juffrouw Hilde. De school staat hoog aangeschreven en heeft een groot aantal leerlingen, dus het zal wel loslopen. Jij bent er in elk geval helemaal klaar voor: je babbelt honderduit, hebt al een boekentasje gekregen van Barts meter, speelt dolgraag met andere kinderen, en bent behoorlijk zelfstandig. Ik weet nog niet hoe ik zal reageren als je de eerste keer naar school gaat: het is alweer zo’n mijlpaal in het leven van mijn kleine oogappel.

Toch ben je soms een ambetant klein verwend nest. Het schijnt eigen te zijn aan de leeftijd, maar dat maakt het er niet leuker of acceptabeler om. Je begint namelijk soms om de grootste onnozeliteit, de kleinste futiliteit te brullen dat het geen naam meer heeft. Vaak heb je dat ’s morgens: je brult omdat je moet opstaan, omdat papa je flesje is gaan halen zonder jou, omdat jij niet op de knop van de microgolf mocht duwen, omdat je geen onderbroek aanwil… Ik krijg er de kriebels van, en je papa nog veel meer. Veel is er nochtans niet aan te doen: we moeten je laten uitrazen, en als het wat mindert, je aandacht zien af te leiden. Dan val je stil, en een paar minuten later ben je weer onze eigen goedlachse blijgezinde Wolf. Soms heb je het ook overdag: je wil naar buiten terwijl het aan het gieten is, papa heeft de hond eten gegeven zonder jou, je wil je pantoffels aanhouden om naar de winkel te gaan, je wil geen jas aan, je wil een andere beker die vuil is, en noem maar op. Eén keer heb je het zelfs gepresteerd om in de Delhaize bij papa je kuren te krijgen: je had namelijk niet op de knop van de broodsnijmachine mogen duwen, en toen brulde je de hele winkel bij elkaar. Leuk hoor. Gelukkig is het lang niet zo frequent als ik wel eens bij andere mensen hoor, en ik weet ook dat het zal overgaan. Maar best ook.

Nu ga ik eens wat feiten en gebeurtenissen van de voorbije maanden overlopen, en wellicht ook een aantal losse anekdotes verzamelen. Ik zal er wel een tijdje zoet mee zijn, denk ik.

* Het is in juni een hele periode echt warm geweest, tot grote ergernis van alle studenten. Ik zag het echt niet zitten om je grote opblaasbad uit te halen, omdat dat zoveel onderhoud vraagt en toezicht, en ik vooral heel veel moest verbeteren. Ik heb er dan wel een oplossing op gevonden, waarmee ik niet veel werk had, en jij blijkbaar wel de nodige afkoeling en het nodige plezier mee kon bereiken: een wasmand ! Ik heb een hoop wasmanden, waaronder twee zonder gaten, en die zijn ideaal voor een kleine pruts zoals jij. Je paste er net in, en vond het heerlijk. De rest van het warme weer heb je dan ook veel in die wasmand gezeten, en je vroeg geen enkele keer naar je grote bad. Een ander leuk gevolg van het warme weer, is dat we dagen aan een stuk buiten gegeten hebben. Jij vond dat heerlijk: alles werd door het keukenraam naar buiten versleept, en jij zat in het zachte avondlicht grote boterhammen te eten. Jammer genoeg is het in juli dan zodanig heet geworden, dat het zelfs om half zeven ’s avonds nog veel te warm was om buiten te zitten, en heeft het in augustus nog vrijwel niks anders gedaan dan geregend en koud geweest.

* Je komt nog steeds heel goed overeen met Marthe van de apotheker (en diens mama zal nu lachen als ze dit leest). Als ik durf zeggen dat ik naar de apotheek moet, zeg je onmiddellijk dat je mee wil, en dat je zal vragen of Marthe thuis is of wakker is. Als we dan binnenkomen, loop je steevast ongegeneerd door naar het privédeel van het huis, en moet ik je tegenhouden. Meestal is Martje thuis, en mag je even hallo gaan zeggen en eventjes spelen met haar speelgoed. Baby Victor interesseert je duidelijk veel minder. Leuker is het nog als Marthe en haar mama eventjes passeren en hallo komen zeggen als ze ons horen spelen. Marthe wil dan steevast met jou op de schommel, en daar zeg jij geen nee tegen. Delphine moet jullie dan duwen, en dat zit je beiden met een grote glimlach op jullie gezichtjes.
Marthe mag pas na de herfstvakantie naar school, en ik hoop dat ze bij jou in de klas zal zitten. Jullie zijn zó ongelofelijk schattig samen !

* Je zit heel graag in het weekend bij papa op de schoot om samen naar stukjes film en video te kijken. Zo heb je een paar favorieten waar je telkens weer naar vraagt: de videoclip van ‘Lief klein konijntje’ van Henkie zit je al weken mee te doen, en ook een klein stukje kleutertoneel ‘Who stole the cookie from the cookie jar ?’ ken je ondertussen al van buiten. Je zit enthousiast mee te doen met het dikke paarse nijlpaard dat ‘The lion sleeps tonight’ staat te zingen, en ook een nieuwe hit ‘Ik heb een boot’ doe je geestdriftig mee met je armen. We kunnen je er gewoon rustig mee krijgen: naar het konijntje kan je opnieuw en opnieuw kijken, en je weet zelf hoe je moet klikken met je muis om het clipje opnieuw te doen afspelen. Slimme jongen !

* Je praat intussen al gigantisch goed: daarnet heb ik kunnen vaststellen dat je de trappen van vergelijking ook al probleemloos beheerst. Papa had eerst een kersenpitje opgewarmd voor mijn dikke kaak - eergisteren zijn er twee wijsheidstanden uitgehaald en nu lijk ik wel een hamster - en jij wilde er ook eentje. Papa heeft dat dan een beetje opgewarmd, maar jij kwam meteen klagen: ‘Pitje moet veel warmer, papa, véél warmer !’ Er zat dan maar niks anders op dan het nog even in de microgolf te steken. Je weet echt wel wat je wil, kleine doorzetter, soms veel te goed zelfs. Een vervoegd werkwoord zit nog niet vaak in je zinnen, maar je gebruikt wel zonder na te denken de voltooid deelwoorden. Natuurlijk zijn die vaak nog verkeerd, maar dat betert enorm, al naargelang de frequentie van het betreffende woord. Zo zeg je altijd netjes ‘gedronken, gegeten, geweest’, maar heb je het soms nog over ‘gehebt, geloopt’ en dergelijke. We zien je echter nog elke dag vooruitgang maken op taalgebied. Je zwijgt dan ook geen seconde: voortdurend ben je aan het praten, tegen ons, tegen de hond, tegen je speelgoed, tegen jezelf. Je spreekt in de winkels ook constant andere mensen aan om ze te betrekken in je leefwereld, en als je ’s morgens door ons slaapkamerraam naar buiten kijkt, roep je zelfs de voorbijgangers toe. Je bent een ongelofelijk sociaal kind, en een vreselijke babbelkous. Ik weet het wel, je bent erfelijk belast door alle vrouwen in je familie, maar dat het zó erg ging zijn, konden zelfs wij niet vermoeden. Blijkbaar moet Nice ook vaak tegen jou zeggen: “Zwijgen en eten”, want dat durf je ook tegen ons al eens herhalen. Aan tafel moet ik ’s avonds inderdaad vaak de stukjes boterham in je mond steken, want je bent wel een goede eter, maar je bent nog een veel betere prater, zodat je soms gewoon vergeet te eten. Je boterhammen moet ik al lang niet meer in stukjes doen, je zet zelfs een keel op als ik dat per ongeluk nog eens doe. Je wil netjes twee helften waar je in kan bijten, en tegenwoordig doe ik je zelfs een deel van de korsten opeten, ook al heb je nog altijd niet al je kiezen. Ik heb wel het gevoel dat die aan het doorkomen zijn, want je zit vaak met je vingers in je mond, en dat deed je vroeger ook altijd als je tanden aan het krijgen was. Toch vind je korstjes niet lekker, tenzij in de Delhaize of bij de bakker, waar je steevast om een korstje vraagt om op te knabbelen. Als ik nog lang boodschappen moet doen, kan het zelfs zijn dat je een paar boterhammen binnen hebt vooraleer we aan de kassa zijn. Dat geldt vooral ook voor keizersbroodjes uit de Lidl. Dat zijn een soort ronde sandwichen van tarwebloem, heel erg lekker, en dat vind jij ook: je zaagt me telkens weer de oren van de kop om er een paar te krijgen, als ik rond half zes met jou naar de winkel ga. Je neemt ze dan zelf uit de zak, en soms heb je er zelfs al drie op voordat we thuis zijn. Thuis wil je dan natuurlijk geen boterhammetjes meer :-p Hetzelfde geldt als ik druiven koop: soms is de halve bak leeg vooraleer we aan de kassa zijn.

* Waar ik destijds gigantisch om gelachen heb, is jouw versie van de paraplu. Het was aan het regenen toen we met ons drie gingen vertrekken, en heel ernstig vroeg je of we een papaplu mee hadden. Ik knikte bevestigend, en toen vroeg je: ‘En ook een mamaplu en een Wolfjeplu ?’ Bart en ik kwamen niet meer bij van het lachen, en jij keek ons niet-begrijpend en afkeurend aan.

* Zaterdag 1 juli begon voor mij eindelijk de vakantie, en dat was dan ook meteen het startschot voor jouw ‘grote’ zwembad buiten. Papa en ik hebben het bovengehaald, en terwijl wij naar de winkel gingen, heeft papa het opgeblazen met de voetpomp en zelfs gevuld. Je bent wel een kleine neut, want het water was véél te koud voor jou. Je had er amper een voet ingezet of je begon al te brullen dat papa er warm water moest indoen. Die is dan ook plichtsbewust een paar emmers heet water gaan halen in de keuken, totdat het water lekker lauw was en jij met plezier ging plonsen. Alleen moesten papa en ik er voortdurend met een zeefje de kleine blaadjes uithalen die van de boom vielen, waarbij jij uiteraard naarstig hielp. Het is, denk ik, de hele maand juli blijven staan, al was het vaak gewoon te warm om in het water te spelen overdag.

* Zondag 2 juli was een enorm drukke dag voor ons allemaal: het was feest ! Omaly en Bompa waren namelijk 40 jaar getrouwd, en dat vierden ze met de familie en een paar vrienden op een schitterende lokatie in Ronse. Het was nog een verschrikkelijk warme dag, maar ginder viel het al bij al nog mee. Jij mocht je mooie nieuwe kleertjes aandoen, die Omaly speciaal voor de gelegenheid had gekocht, en die jij voor een stuk zelf had gekozen. Je zag er prachtig uit !
Eerst gingen we nog even langs de carwash in Oudenaarde, en jij keek zoals altijd je ogen uit naar de grote borstels en het vele water. (Toen we een paar weken later opnieuw naar Ronse reden, herkende jij het ronde punt en zei toen ook: ‘Carwash, mama”. Ongelofelijk hoe goed jij alles onthoudt.) Tegen een uur of twaalf waren we bij omaly, en iets later gingen we allemaal samen, ook oma en opa, naar de feestlocatie. De aperitief kregen we buiten in de schaduw onder de bomen, tot jouw grote plezier, want zo kon je buiten spelen met ons. We hadden wat speelgoed mee, en jij ging dan ook rustig een boekje lezen. Verder hielp je iedereen met het wegzetten van de bordjes van de aperitiefhapjes en taterde je volop. Binnen duurde het wel wat lang voor je eten kreeg, en dan bleken het ook nog kaaskroketten te zijn, iets wat je totaal niet kende. Je at ze wel op hoor, maar toen je de gelegenheid kreeg om van mijn foie gras te eten, vond je die ‘paté’ toch een stuk lekkerder. Hoofdgerecht hoefde niet voor jou, maar tussenin gingen we wel wandelen in het uitgestrekte domein, en mocht je naar de grote vijver gaan kijken. Het dessert kregen we daarna opnieuw buiten in de schaduw, en tegen een stukje ijstaart zei je absoluut niet nee. Dat was dan ook je vieruurtje, kleine snoet. Ook de koekjes daarna bij de koffie zag je wel zitten. Vervolgens ging je uitgebreid spelen in de speeltuin, en ging je verbroederen met een hoop kinderen die een eindje verderop onder een tentzeil zaten. Jij voelde je heel erg op je gemak, en was dadelijk het middelpunt van de belangstelling.

Rond een uur of zes reden we opnieuw naar huis, en oma en opa reden ons achterna, want het was de uitgelezen gelegenheid om je schommel volledig in orde te zetten. Vorig jaar hadden opa en papa de schommel opgezet, maar we hadden de grote glijbaan nog even aan de kant laten liggen omdat die nog veel te groot en te gevaarlijk was voor jou. Nu kan en mag je er wel op, al is het laddertje nog wat gevaarlijk en moet er altijd iemand van ons bij zijn als je aan het klimmen slaat. Glijden kan je wel alleen, en dat doe je ook dolgraag. Alleen mag de zon dan niet te hard schijnen, want dan is het ding gloeiend heet en vind je ze ook niet leuk. Papa en opa zijn dan nog een uur of twee zoet geweest om het ding in elkaar te vijzen, en jij hebt ze voortdurend geholpen door vijsjes aan te brengen of de glijbaan zelf al uit te testen, of voornoemde vijsjes tijdelijk kwijt te spelen. Na een behoorlijke tijd mocht je ze dan uittesten, en voorzichtigjes gleed je naar beneden. Sindsdien heb je er al vrij veel op gespeeld, vooral dan als er andere kinderen komen, zoals Quinten en Aaricia.

* Een paar dagen later was het nog steeds snikheet, zodat oma me voorstelde om met jou te gaan zwemmen in de late namiddag. Rond een uur of vier kwamen we aan bij Marc en Annemie, waar we vorig jaar ook nog in de vijver zijn gaan zwemmen. Dat was meteen de ideale gelegenheid om je nieuwe badpakje uit te proberen. Je ziet er niet alleen schitterend mee, het beschermt ook een groot deel van je tere velletje tegen de brandende zon, en het zakt niet af of schiet niet uit als je enthousiast zou rondspringen in het water. Uiteraard kon een hoedje niet ontbreken, want het was echt nog vreselijk warm. Oma en ik zijn ook volop in het water gegaan, al was het maar om wat af te koelen. Jij vond het heerlijk om met ons te spelen, en was je in het begin nog wat bang om in het water te gaan, na een half uurtje moesten wij je tegenhouden of je ging helemaal te diep. Soms ben je inderdaad kopje onder gegaan, maar dan waren oma en ik er altijd om je op te vissen. Watervrees heb je inderdaad niet, kleine waterrat. Je hebt er ook gebiologeerd naar de verschillende soorten libellen staan kijken, en een kleine groene kikker op een waterlelieblad vond je al helemaal de max, al duurde het een tijdje voor je hem in de gaten had.

* Het weekend erna was opnieuw feest voor jou: om het feit te vieren dat omaly en bompa 40 jaar getrouwd waren, papa en ik 10 jaar, en dat omaly en peter Koen verjaarden, zijn we met zijn allen een weekendje naar zee geweest, met overnachting in het Thermae Palace. Jammer genoeg was het weer niet meer zo schitterend als voordien, maar toch nog meer dan goed genoeg. ’s Middags kwamen we tegen een uur of twaalf in Oostende aan, en zijn we iets gaan eten op een terrasje aan de dijk. Het waaide vrij stevig, maar in de zon was het toch lekker warm. Jij kreeg een groot bord macaroni met kaas en hesp (heft, noem jij het), en at daar ook het grootste deel van op. Natuurlijk kon jij niet zo lang stilzitten, maar gelukkig voor jou heeft je bompa daar ook last van, zodat jullie samen een eindje zijn gaan wandelen. Je had de zee nog nooit gezien, en vond al dat water en al dat zand dan ook fantastisch. Na het eten zijn we ingecheckt in het hotel, hebben ons gerief uitgepakt op de kamer, hebben ons stevig ingesmeerd met zonnemelk, hebben badpakken en zwembroeken aangedaan, en zijn naar het strand getrokken. Tegen dan was de zon al ongenadig aan het schijnen en moesten we echt opletten om niet te verbranden. Je zonnecrème factor 50 heeft prima zijn werk gedaan, want jij had nergens last van. Peter Koen daarentegen was flink verbrand, en ook papa’s armen zagen behoorlijk rood, net zoals mama’s decolleté. Ik had dan ook wel speciaal een kleine parasol gekocht voor jou, zodat je toch niet in de brandende zon moest spelen.
Bompa heeft een tijdlang bij ons gezeten en met jou gespeeld, net zoals peter Koen. Omaly zag al dat zand niet zitten en is netjes op de dijk gebleven, net zoals tante Else het grootste deel van de tijd. Papa heeft wel quasi de hele tijd bij ons gezeten, tot mijn grote verbazing. Hij heeft samen met jou zelfs een grote put gegraven, en jij vond dat heerlijk om in te spelen. Uiteraard ben je ook in het water gaan spelen, maar de golven en het koude water vond je toch niet zo leuk, ook al was bompa bij jou, of peter Koen of papa. Ook zijn Vallery en Patrick even langsgekomen, die toevallig ook net met vakantie in Oostende waren.
Tegen een uur of zes was jij moe, werd het te koud, en hadden we er eigenlijk allemaal genoeg van, zodat we ons boeltje hebben samengeraapt, de dijk zijn overgestoken en naar ons hotelkamer zijn gegaan. Het heeft wel wat, zo’n hotel op de dijk zelf ! Daar kreeg jij een badje, en hebben we via roomservice een omelet besteld. Veel heb je er niet van gegeten, waarschijnlijk was je te moe. Ondertussen hebben papa en ik ons opgekleed, want wij gingen beneden genieten van een ‘candlelight dinner / dancing’. Hoewel ik had gecheckt of jouw babyfoon het wel deed in het restaurant, bleek dat ’s avonds dik tegen te vallen. Waarschijnlijk lag jouw zender uit. In elk geval zijn papa en ik tegen half acht beneden iets gaan drinken, terwijl jij gewillig in je bedje ging. Toen we een kwartier later gingen luisteren, was alles nog steeds stil. Een half uurtje later ging het echter mis, en er zat niks anders op dan je weer aan te kleden en mee te nemen naar de eetzaal. Daar heb je gewoon de show gestolen: je hebt de hele tijd zitten spelen, gedanst op de livemuziek, gelopen van de ene kant van de tafel naar de andere, meegegeten uit zowat ieders bord, en je ronduit geamuseerd. Tegen half tien ging je ermee akkoord om opnieuw te gaan slapen, vooral omdat ik je had uitgelegd dat wij dus gewoon beneden zaten te eten, en dat je ons gewoon kon roepen. Wij waren echt niet weg, we zaten gewoon beneden. Gewillig ging je opnieuw in je bed, en deze keer sliep je ook. Tegen half één zijn wij je gevolgd, en je sliep als een roosje. ’s Morgens was je echter tegen half acht alweer paraat, en mocht je wat tv kijken. Je was meteen klaarwakker en enorm speels, en je hebt zelfs nog met je opblaasbal zitten spelen op ons bed.
Na een uitgebreid ontbijt zijn we nog even op het strand gaan spelen, maar deze keer wel degelijk met kleren aan, want het was een pak kouder. Op een bepaald moment heb ik je zelfs je regenjasje aangetrokken tegen de wind. Na een uurtje was je het zand in je ogen trouwens toch beu, en zijn we maar naar binnen gegaan, want het was toch tijd om uit te checken.
Daarna zijn we met zijn allen op een grote gocart gaan rijden, je mama aan het stuur en jij helemaal vooraan, en je vond het prachtig. Tegen een uur of twaalf was het welletjes en zijn we dan maar naar de Savarin getrokken om daar te eten. Jij kreeg van alles een beetje, en vond het erg lekker. Alleen je appeltaart wilde je niet, maar dat was geen probleem, je kreeg op eenvoudig verzoek een grote lekstok waarmee je dadelijk tevreden was. Na het eten zijn we dan maar naar huis gereden: het was beginnen druppelen, en je was doodop. Je hebt dan ook de hele weg naar huis geslapen, net als je papa. Thuis wilde je opnieuw eten, speelde je nog wat, en lag je vrij snel in je bedje. Je hebt de volgende morgen dan ook tot tien uur geslapen, wat ervoor zorgde dat Nice belde om te vragen of je nog kwam. Al bij al een heerlijk weekend.

Je bent toch echt een fijn ventje, sproetel ! Toegegeven, je hebt je slechte momenten, waarbij je voortdurend loopt te zagen en te neuten, of zelfs begint te dreinen of te huilen als je je zin niet krijgt, maar doorgaans ben je een ongelofelijke ‘wijze kleinen’.Neem nu vandaag: we hebben lang geslapen, en daarna ben je voor een paar uur naar Nice gegaan, zodat ik hier wat papierwerk kon doen. Tegen één uur heb ik je opgepikt en zijn we naar de Brico gereden om wat legplanken voor een keukenkast te halen. Ze hebben daar van die leuke karren met een autootje aan, en terwijl ik je daar vroeger moest in vastbinden, was je er nu al spontaan zelf in gekropen, zei tegen mij dat ik de motor moest aanzetten (echt waar) en dat Wolfje nu ook kon sturen. En ja hoor, enthousiast zat je aan het stuur te draaien, keek voortdurend om naar mij, ging af en toe rechtstaan om door de ‘voorruit’ je kopje naar buiten te steken, en zat algemeen te glunderen. Het leuke was ook dat je tegen iedereen die je passeerde, de nodige commentaar gaf.
Daarna reden we door naar de Aldi, de winkel met de grote blauwe A. Daar kreeg je de paasversiering in de mot, en omdat er bij Nice een paasboom staat, wilde jij er per se ook eentje. Ik heb dan maar twee serietjes versierde eieren gekocht, en die hangen nu thuis in de slingerplant, tot jouw grote vreugde.
Van de Aldi ging het richting Kringloopwinkel, waar we een nieuwe hondenmand hebben gekocht. Catullus heeft zijn rieten exemplaar intussen bijna volledig opgeknauwd, zodat die plastieken vervanging niks te vroeg kwam. Net toen ik ging betalen, kwam jij met de melding dat je kaka had gedaan. Wij dus snel naar huis, en een verse broek (met maar meteen een heel set verse kleren) aangedaan. Je mocht eventjes tv kijken, en daarna gingen we buiten spelen, in casu hondendrollen opruimen en wieden voor mij, en rondlopen met een schopje en op je glijbaan spelen voor jou. Een paar druifjes en een sojamelkje later ging het alweer richting winkel, Lidl deze keer. Ik had maandag voor jou namelijk een heel tof boekje meegebracht met dierengeluiden uit het bos, maar de pad maakt hetzelfde geluid als de specht, wat niet de bedoeling kan zijn. Jammer genoeg hadden ze er geen meer, zodat ik deze versie maar heb gehouden. Je bent namelijk gek op het geluid van de koekoek, van de kikkers en van de bosuil. De anderen vind je eigenlijk ook wel leuk, en van de nachtegaal moet je altijd lachen.
Daarna hebben we onze paasboom versierd, en vooral ook de bedden boven ververst en de planten daar water gegeven. Bedden verversen vind jij altijd een feest: een groot leeg bed waar jij op mag springen en waar ik je dan uitgebreid op kriebel en met jou wilde spelletjes speel.
Helemaal een tractatie werd het toen bleek dat papa nog net op tijd thuis was om met ons mee boterhammetjes te eten. Je bent nog steeds verzot op de kleine kirikaasjes, met paté als mooie tweede. Eigenlijk doe je nog steeds niet moeilijk over eten. Wat me wel opvalt, is dat jouw flesje ’s avonds stilaan begint te verdwijnen. Deze avond wilde je er geen, en meestal drink je tegenwoordig ook maar een klein beetje meer. Zelfs ’s morgens moet ik je fles vaak meegeven naar Nice, waar je ze dan wel compleet uitdrinkt. Ik denk niet dat die fles nog heel lang zal meegaan, liefje.

Gisteren heb ik ook weer flink moeten lachen. Ik was jou gaan afhalen bij Nice tegen half zes, en we waren meteen na het thuiskomen doorgelopen richting apotheek, omdat ik nog een papier moest afgeven. Toen we binnenkwamen, vroeg je dadelijk naar Marthe. Ingrid wist ons te vertellen dat ze thuis was, en ging Delphine even halen. Ja hoor, Marthe was even enthousiast over jou als jij over haar. Dadelijk ging je mee de living in, en begon je te spelen met raceautootjes, boekjes, en ging je zelfs samen met Marthe koken. Je voelde je er dadelijk thuis, en zo kon ik nog wat kletsen met Delphine. Je noemt haar trouwens mama Marthe, maar ik moest vreselijk lachen toen je er vandaag aan toevoegde: ‘Mama Marthe, en papa Parthe !’
Een paar weken geleden was het ook al zo grappig met Marthe: we kwamen op een stralende winterdag thuis van Nice, en zagen net Delphine lopen met een stevig ingepakte Marthe. Die waren net een wandelingetje aan het doen rond de huizenblok. Zodra ik je uit de auto haalde, wilde jij naar het ‘meisje’. Aangezien je ook flink ingepakt was tegen de koude, zag ik dat wel zitten. Eventjes was je verlegen, ik geloofde bijna mijn eigen ogen niet. Toch nam je stevig Marthes handje vast, toen we dat vroegen. Delphine en ik schoten allebei in de lach: jullie waren dan ook verschrikkelijk schattig, twee peuters in winterjas met de handjes zó diep in de mouwen dat ze zelfs niet zichtbaar waren. Ik vond het verschrikkelijk jammer dat ik mijn fototoestel niet bij had, maar dat beeld zal ik toch niet meer vergeten. Delphine vertelde me achteraf dat ze er zelfs al op aangesproken is door één van haar klanten: die had jullie zien lopen en zelfs haar man geroepen omdat het zo lief was. Samen zijn we dan een heel eind verder gewandeld, tot we op straat zo’n klein bol plastiekflesje tegengekomen zijn. Dat lag net voor de grote parking van de begrafenisondernemer, zodat jullie met zijn tweetjes een hele tijd al giechelend tegen dat flesje staan schoppen hebben, met af en toe een kleine interventie van de mama’s. Ook het lopen in de kiezels rond een reclamezuil had veel succes.
Als dit zo verder gaat, kleintje, weet ik al wie je je eerste liefje zal noemen :-p

Je bent met andere woorden weer helemaal de oude, afgezien van nog een snotneusje. Zaterdag was je nog echt ellendig, en zelfs zondag zat er nog niet veel leven in dat kleine lijfje van jou. Je liep wel wat rond, maar at nauwelijks, had nog koorts, en sliep nog heel erg veel. Vooral papa was eigenlijk goed ziek, en gelukkig voelde ik me al ietsje beter. Maandag ben je wel degelijk naar Nice gegaan, en die vertelde dat je ook nog niet in orde was. Je begroette me nochtans op je normale opgewekte manier, je had blijkbaar normaal gegeten, alleen was je wat stiller en rustiger geweest dan anders. De koorts was volledig verdwenen en je oogjes fonkelden alweer, dus ik maakte me totaal geen zorgen meer.
Soms ben je echt een rare, Wolf: zondagavond was je weer wat hangerig en had je koorts, zodat ik je toch nog een Perdolan wilde geven. Omdat ik eigenlijk toch wel twijfelde - je sliep al half in de zetel - vroeg ik aan papa of ik je nog wel een poepsnoep zou geven, en jij zei dadelijk: ‘Ja mama, Wolf poepsnoep !’ Ik, verbaasd: ‘Wil jij een poepsnoep, Wolf ? Ben je dat zeker ?’ waarop jij huilerig: ‘Jaaaaaa… ‘ Ik heb je dus meegenomen naar de keuken, je luier afgedaan en je een suppo opgestoken. Je vindt het niet leuk, maar doet er niet moeilijk over, en voelt er blijkbaar toch het effect van, aangezien je er zelf een wilde. Rare Wolf !
De ‘pieppiep’ of koortsthermometer vind je een marteling, en je huilt dan ook steevast als ik je koorts probeer te meten, en spartelt tegen. In het begin ging je ook wild tekeer tegen een poepsnoep, maar sinds ik je uitgelegd heb wat hij precies doet en dat het maar eventjes duurt - schnoep schnoep en gedaan - maak je er geen problemen meer rond. Niet dat je het graag hebt hoor.

* Vorige week ben ik met jou naar de nieuwe Colruyt hier in Gent gegaan, en man, ik heb gelachen ! Ze hebben de Gentse vestiging volledig vernieuwd, en het gebouw zelf op poten gezet, zodat de benedenverdieping helemaal ingenomen kan worden door parkeerplaatsen. Dat betekent dat je beneden je winkelwagentje moet nemen, en dan via een transportband naar boven moet. Jij wist niet wat je meemaakte ! We stonden stil, en toch bewogen we ! Ik denk dat je in de winkel wel een keer of dertig hebt gezegd: ‘Bewegen leuk !’, ook tegen verschillende mensen om ons heen, die uiteraard moesten lachen toen ik uitlegde waarover het ging. Je keek er ook al enorm naar uit om terug naar beneden te gaan, en je zat dan ook te glunderen in de kar. Toen ik ze uitgeleegd had, kreeg ik het niet over mijn hart om ze zonder meer terug te zetten, zodat ik eerst nog met jou opnieuw naar boven ben gegaan, om dan mijn kar te draaien en terug naar beneden te gaan. Je zat zowaar te kraaien van de pret ! De omstaanders keken eerst niet-begrijpend, maar daarna hogelijk geamuseerd toe. Wie heeft er nog nood aan Plopsaland, als er de Colruyt is ?

Woensdag heb je zo heerlijk met me gespeeld, snoet. Omdat het vakantie was, hoefde je niet naar Nice. We zijn wel opgestaan rond een uur of acht, hebben heerlijk in bad gespeeld - jij toch, ik nam ondertussen een douche - en hebben daarna samen de overschot van de sojapannenkoeken van zondag opgegeten. Omdat het ’s nachts flink gesneeuwd had, zijn we dan samen een sneeuwman gaan maken met bijbehorend sneeuwhondje. Het was vreselijke sneeuw, in die zin dat ze helemaal niet wilde plakken. Toch ben ik erin geslaagd een paar bollen sneeuw op elkaar te zetten, en jij bent die dan voortdurend komen aandikken met kleine handjes vol sneeuw. Na een uurtje was het welletjes, dat vond ook jij. Binnen was het dan ook heerlijk warm, en leuk om in de zetel te spelen. Ik heb toen wel een uur met Gwen aan telefoon gehangen, terwijl jij netjes aan de salontafel speelde met je nieuwe speelgoed. Noah is echt wel je favoriet, samen met papa leeuw. Zoals Sofie al zei: je eerste Bijbelse opvoeding :-p Daarna was het tijd voor jouw kip met worteltjes, en toen ik je na nog wat spelen in je bedje stopte, protesteerde je niet eens. Je hebt nota bene geslapen van half twee tot vier ! Ondertussen was Marleen Roelens hier al opgedaagd, en toen je wakker was, heb je heel sociaal met haar gespeeld en geknuffeld, en haar bij haar hand gepakt om haar vanalles te laten zien. Tegen half zes zijn we dan maar naar de winkel gegaan, waar je opnieuw naar de onvermijdelijke konijntjes en parkieten hebt staan kijken. Ik vraag me af hoelang het nog zal duren vooraleer je gaat vragen om er zelf een te krijgen. Ik weet al dat papa nee zal zeggen, maar ik weet niet hoe mijn reactie zal zijn. Ik heb beestjes altijd al leuk gevonden…

Gisteren kwam Geert, een larpvriend, langs, en toen we jou om halfzes bij Nice gingen afhalen, leek het of je hem al gans je leventje kende: je babbelde honderduit tegen hem, speelde, kroop op zijn schoot, kriebelde hem… Yep, je bent echt een lief sociaal kind, Wolfje.

* Dinsdag is ’s morgens dokter Tim even langsgeweest voor jou. Hij moest toch bij de buren zijn, en ik had hem gevraagd om ook bij ons even binnen te lopen voor een doorverwijzing naar een kindergastro-enteroloog. Blijkbaar zit er een hele goeie in het UZ, en hopelijk kan zij ons vertellen wat er precies scheelt met jouw vertering. Tim heeft dan meteen ook even naar jouw plassertje gekeken, want je klaagde al een paar dagen dat hij af en toe pijn deed. Er was totaal niks aan te zien, maar misschien zat er wel wat vuil dat je irriteerde. Voorlopig kan ik er nog steeds niet aan, dus je zal het moeten doorstaan, lieverdje.

* Ik denk dat ik je dat nog niet verteld heb, snoetie, maar: je krijgt een neefje of een nichtje ! Yep, je pasgetrouwde peter Jeroen gaat er zelf ook aan beginnen Je vindt baby’s vooralsnog heel leuk, dus ik denk dat je dat kleine wezentje ook wel tof gaat vinden. En tegen dan ben je ook alweer een half jaartje ouder.

* Op vrijdag 10 februari moest ik naar het kerstfeestje van het koor, en ging papa voor een paar dagen naar de Ardennen gaan voor een opleiding. Jij kwam dus in de handen van een babysit, zijnde Anaïs, die leerlinge van me die al vaker op jou heeft gepast. Omdat ik in een onverwachte file was verzeild, moest zij je zelfs afhalen bij Nice, en ze had er niet aan gedacht de buggy mee te nemen. Ik geloof dat haar armen 10 centimeter langer waren tegen dat jullie thuis aankwamen. Ze vertelde me dat jullie ook verwoed hebben gespeeld, en dat je haar zowat alles hebt laten zien. Eten was geen probleem, en tegen een goeie acht uur kwam papa thuis. Zijn opleiding was uitgesteld, maar hij kon de extra uurtjes werktijd goed gebruiken. Ananies, zoals jij haar noemt, was in de wolken over jou, en vice versa. Ik ben echt blij dat het zo goed klikt, maar jij bent dan ook zo sociaal dat je met iedereen wil spelen, knuffelen en kusjes geven.

* Woensdag de 15de zijn we samen naar de omoes getrokken. Oma zat nog steeds in Peru, dus was dat voor ons hét uitgelezen moment om eindelijk eens te gaan nieuwjaren. Jij was namelijk eerst ziek geweest, dan was opoe ziek, dan omoe, en zo bleven we aan de gang natuurlijk.
Ze waren beiden echt wel enthousiast over jou, en zeiden dat je alweer zoveel veranderd was en zoveel beter kon spreken. Tsja, ik merk dat niet zo goed op, denk ik, omdat ik jou alle dagen zie. Ik had taartjes meegebracht, maar jij was toch meer geïnteresseerd in een simpel koekje en een yoghurtje. Jammer genoeg waren er voortdurend andere mensen, zodat we, een telefoon, een kinesist en een goeie vriendin later, toch maar besloten op te stappen richting de andere omoe. Zij was gelukkig thuis, en had wel tijd voor ons. Jij ging op verkenning, stond nog maar eens verstomd voor de klok, en kreeg een stukje chocolade. Uiteindelijk was het bijna zeven uur tegen dat we thuis waren, was jij doodop, kreeg boterhammen, een fles, en vloog zonder protest in je bed.

* Je hebt de rare gewoonte af en toe eens te willen veranderen van slaaprichting. Meestal zeg je dat als ik je in je bed wil leggen, en dan moet ik je hoofdkussen verleggen, je donsdeken lostrekken en aan de andere kant instoppen, en vooral al je beren en beertjes van plaats veranderen. Soms doe je het zelf midden in de nacht, en dan vind ik je ’s morgens terug bovenop je dekens, met je hoofdkussen aan je voeteinde, en je beren overal. Dat is trouwens nog altijd de reden dat de verwarming in je kamer blijft aanstaan en je in een slaapzak slaapt: je gooit jezelf nog steeds voortdurend bloot. Als ik dan al eens probeer je verwarming uit te zetten bij het slapengaan, word je een paar uur later wakker en klaagt erover dat je kou hebt. Ik kan je dan wel weer lekker instoppen, maar ik weet al dat het scenario zich zal herhalen later die nacht, zolang ik de verwarming niet aanzet.

* Je hebt nu definitief de computer ontdekt als bron van vermaak. Vroeger keken we wel af en toe samen naar jouw fotootjes op je website, maar nu weet je het verschil tussen het scherm, het toetsenbord en de muis. Je kan ook bijzonder goed aan het wieltje van de muis draaien of klikken, maar de correlatie tussen het bewegen van de muis zelf en het bewegen van de cursor op het scherm is nog te moeilijk voor jou. Daarstraks nog kwam je me vragen of je op de ‘copuuter’ mocht, foto’s kijken. De bedoeling is dan dat ik jou installeer in mijn bureaustoel met de muis binnen handbereik, en jouw website met foto’s op het scherm. Jij gaat dan zelf zitten rollen, zodat de foto’s over het scherm lopen. Je rolt netjes vooruit en achteruit, maar jammer genoeg klik je ook af en toe, zodat ik dan een fijn stemmetje hoor: ‘Mama ? Copuuter apot ! Mama helpen !’ Je hebt dan per ongeluk ergens anders op geklikt of zo. Misschien moet ik er eens een paar in een Powerpoint zetten, zodat je maar te klikken hebt om de volgende te zien.

Ik schaam me dood dat het gewoon een maand geleden is sinds mijn laatste berichtje aan jou, snoetie. Ik denk dat ik er gewoon de puf niet voor heb de laatste tijd, onder andere door het feit dat papa zo druk bezig is met Netlash.

Jij bent nota bene twee jaar geworden, en ik heb niet eens iets geschreven ! Je feestje was wel pas afgelopen zondag, en het was een knaller ! Je hebt er overduidelijk van genoten, van alle aandacht, alle kindjes, de ‘adootjes’, de slingers in huis, en niet te vergeten je taart Ik heb met opzet je feestje uitgesteld, omdat op je eigenlijke verjaardag je oma nog in Peru zat, en peter Jeroen en tante Delphine op huwelijksreis waren. Deze keer waren er minder problemen, toch geen te voorziene. Gwen en Erik waren er niet, omdat Ernest net de windpokken had, en peter Koen had zijn been gebroken op skireis en moest dus ook afzeggen. Je grootouders en je andere nonkels waren er wel, net zoals Sepp en Sofie met de meisjes, en Koen en Nathalie met Quinten, Aaricia en baby Jorunn. Je hoort het, het was bakje vol. Uiteraard heb je ook kadootjes gekregen, en opnieuw weten we niet waar we al je speelgoed nog moeten zetten. Omaly had een set prachtige kleertjes mee: jeansbroek met T-shirt, gebreid vestje en regenjasje. Ook Roeland en Sarah hadden een jeansbroek mee, al zal het nog wel eventjes duren voor je die aan kunt doen. Oma had uit Peru een hele mooie T-shirt meegebracht, en een paar leren pantoffeltjes met wol vanbinnen. Die heb je trouwens al twee dagen voortdurend aan: je vindt ze heerlijk zacht.
Peter Jeroen had een kraan mee van Little People, eentje met veel lawaai en alarmen :-p en van de meisjes heb je van dezelfde reeks de Ark van Noah gekregen. Gelukkig maken die beestjes ook geen lawaai :-p Nathalie en Koen hadden van Playmobile een vissersboot met orka mee, en een treintje met goederenwagon. Gretig nam je telkens de cadeau’s in ontvangst, en vroeg prompt hulp om ze open te maken. Je bent nog geen klein beetje nieuwsgierig ! Telkens werd het betreffende cadeau ofwel in handen van mama gestopt - kleertjes, weet je wel - of dadelijk uitvoerig getest, liefst met de hulp van een al dan niet bereidwillig slachtoffer. Toen iedereen er eindelijk was, konden we aan de taart beginnen. Ik had een hele reeks taarten en desserts gemaakt - tiramisu, witte chocolademousse, rijstpap, frangipanetaart, confituurtaart, appeltaart - maar vooral een grote verjaardagstaart ! Het ging eigenlijk om een eenvoudige cake, maar wel versierd met een dikke laag glazuur, felgekleurde sprinkels, slagroom rondom, en in het midden een grote kaars in de vorm van een twee, en twee kleine kaarsjes. Je wist niet wat je zag, je ogen stonden groot van bewondering. Ik heb je wel eventjes moeten helpen om de kaarsjes uit te blazen, maar daarna zat je al onmiddellijk met je vingers in de slagroom :-p Alleen heb ik daarna de taart weer van tafel gehaald om ze te snijden, en blijkbaar reageerde iedereen bijzonder ontgoocheld…
Tegen zes uur was iedereen weg, en heb jij nog wat geknuffeld, een flesje gedronken, en lag je tegen acht uur in bed.

* Ik heb het gevonden, sproet, om jou in je bed te krijgen. Het lukt tegenwoordig zelfs vrij aardig: rond half acht waarschuw ik je een eerste keer, en doe ik je op de grote klok in de woonkamer kijken. Als de grote wijzer helemaal bovenaan staat, is het acht uur en moet je gaan slapen. Met dat basisprincipe ben je het inderdaad eens. In de loop van dat halve uurtje doe ik je nog verschillende keren naar de klok kijken, en uiteindelijk, als het acht uur is, zeg ik dat we naar boven gaan. Jij haalt dan je tuut, je twee beertjes (yeps, foutje gemaakt, en je loopt nu steevast met twee beertjes tegelijk rond) en gaat mee naar boven om tanden te poetsen en in je bed te gaan. Soms protesteer je nog heel even, maar doorgaans val je na een minuutje of zo wel stil. Vorige zaterdag was het even anders: ik wilde je vroeg laten slapen zodat je zeker zou uitgerust zijn voor je feestje, maar… je ging netjes om acht uur in bed, en lag anderhalf uur later nog steeds te babbelen. Ik heb je er dan maar uitgehaald, en je bleek last te hebben van je maag, want je vroeg zelf naar een lepeltje. Tegen tien uur lag je er dan weer in, en om half negen was je alweer wakker. Tsja, de tol van je regelmatigere uren zeker ? Je slaapt ook minder overdag, en in het weekend zelfs niet meer, omdat je dan langer slaapt ’s morgens.

* Op je verjaardag zelf zijn opa, Roeland en Sarah hier taart komen eten, en ook dat vond jij al heerlijk. Je had al een cadeautje gekregen ’s morgens, en wat voor één ! Shura had het niet kunnen laten, en had voor jou een hele mooie vrachtauto mee, en een knappe T-shirt. Dat was natuurlijk niet nodig geweest, maar je vond het wel heel leuk. Je hebt het hele huis rondgelopen met die kipwagen achter je aan, je beertjes en tuutjes netjes in de auto. Later die week heb je ook je cadeautje van Nice gekregen: een zilveren raceauto waarvan de deurtjes en de koffer openkunnen. Ook die vond je heel leuk.

* Op woensdag 08 februari zijn papa en ik een dagje naar Londen geweest, papa voor een conferentie voor Netlash, en ik gewoon een dagje rondlopen met een vriendin. Uiteraard kon jij niet mee, en daarom heb ik je op dinsdagavond al naar omaly en bompa gebracht. Jij vond dat helemaal niet erg: zodra ik je verteld had dat we naar ginder gingen, zat je de hele tijd in de auto te vragen of we er bijna waren. Je bent er ook onmiddellijk met bompa beginnen spelen, en zag het blijkbaar al helemaal zitten. Omaly had boterhammetjes voor je, en ook ik mocht blijven eten. Jij vond dat je niet alleen mocht zitten eten, en dus commandeerde je ons naar onze respectieve stoelen. Ik moest echt wel lachen, prutsje ! Donderdagavond bracht opa je terug, en je bleek er heerlijk gespeeld en geslapen te hebben. Omaly had je ook weer meegenomen naar de winkel om kleertjes te halen voor je verjaardag, ook al had ze al kleertjes gekocht in januari voor jou. Je kwam thuis met een prachtig paar blauwe pantoffels, en de rest heb je op je verjaardagsfeestje gekregen.

* Je praat honderduit tegenwoordig, en je woorden worden alsmaar verstaanbaarder en je zinnen langer. Het leukste woordje vind ik ‘chocolademelk’, zeker omdat je het zo schattig zegt Jammer genoeg neem je ook alle woorden van ons over. Zo had papa een tijd geleden iets gemorst, en zei hij: “Potverdeme”. Op slag herhaalde je dat woord, en zelfs in de juiste context. Op dezelfde manier heb je wellicht ook ‘Fuck’ opgepikt, kleine mol. Zodra je nu iets laat vallen, ergens tegen botst of iets anders doet waar ook wij een krachtterm zouden gebruiken, durf je nu dat woord uit je botten te slaan. Ik wijs je telkens streng terecht, en je zegt dan ook sorry, maar het zal niet helpen als papa en ik zelf niet eerst die slechte gewoonte afleren. Zucht. Aan de andere kant kan je ook hele lieve dingen zeggen: ‘Joepie’, als je een cadeautje hebt gekregen, of ‘Lekker’ bij een dikke knuffel, en dat gaat dan gepaard met een grote glimlach. Mijn hart smelt al helemaal als je vanuit de keuken naar me roept: ‘Schatje ! Komen eten !’ compleet met papa’s intonatie.

Je ligt rustig te slapen na een vermoeiende voormiddag, liefje. Bernice kon vandaag niet omdat ze met haar zoon naar de tandarts moest, maar op woensdag is dat zo erg niet. Je was wakker om half negen met een gigantische kakbroek, zodat ik je maar meteen heb ververst, zoals je zelf vroeg. Je pyama, slaapzak en beddengoed zitten al in de wasmachine, trouwens. Daarna heb je bij mij in bed je flesje leeggedronken en nog ongelofelijk zitten spelen en knuffelen. Net zoals je soms met open armen op me af kan lopen om een kusje te krijgen/geven, kan je ook soms expliciet om een ‘kuffel’ vragen. Dan sla je je armen heel stevig om me heen, en moet ik hetzelfde doen terwijl ik over je rug wrijf. Je legt dan je hoofdje in mijn nek en maakt kirrende geluiden, heerlijk.
Tegen halftien speelde je twee sandwichen naar binnen (yep, er zat weer tijd tussen je fles en je ontbijt, vandaar) en daarna zijn we samen naar de Colruyt gegaan. Daar was je bijzonder rustig: ik denk dat je wat moe werd. Opnieuw thuis kreeg je kip met pasta in zoetzure saus voorgeschoteld, en je liet het je smaken. Nog een halfuurtje knuffelen en spelen (”Mama zotte mol !”) en je was rijp voor je bedje. Het doet wel raar, zo zonder papa. Vanaf vandaag is het kantoor van Netlash immers verhuisd naar het centrum van Gent, zodat papa niet meer thuis is om te eten ’s middags, en wellicht ook lang niet altijd ’s avonds. Je begrijpt het nog niet goed, en vraagt vaak naar hem. Je hebt hem dan ook sinds gisterenmorgen niet meer gezien, en ook vanavond lig je wellicht al in je bedje als hij thuiskomt. Maar vol overtuiging zeg je dan ‘Papa werken’, en blijkbaar kan je je daar mee verzoenen.
Je hebt nochtans de laatste tijd wat last van scheidingsangst: je mama mag niet vaak uit je gezicht verdwijnen. Zelfs als ik zeg dat ik de hond ga eten geven of hout ga halen voor de kachel, kom je me vaak achterna zodat je me kan zien of op zijn minst kan horen. Zondag bij Omaly wilde je daarom wellicht ook niet slapen: je was hondemoe, maar bang dat ik je zou achterlaten daar, en begon steevast te huilen als ik je in je bed legde. Nochtans slaap je daar anders heel goed en zonder problemen. Tsja… Je mama, nietwaar ?

* Vorige week gingen we in de motregen naar de Lidl, en bij het terug buitenkomen liet je toch wel je beertje vallen zeker ? Het arme beestje was volledig nat en vuil, zelfs jij zag dat in en wilde het niet pakken. Ik beloofde je dat je thuis een ander kreeg, een proper, en dat ik dit beestje ging wassen. Gelukkig maak je daar nog steeds geen probleem van. Toen het droog was, ging je weer aan iedereen verkondigen dat je beestje weer proper was, en dat het zo lekker zacht aanvoelde. Ach, de geneugten van wasverzachter

* Waar je je de laatste tijd rot mee amuseert, zijn protkusjes :-p Je doet alsof je ons heel lief een kusje wil geven, maar grijpt met beide handen ons hoofd vast, plant je mond stevig op onze kaak (of buik of arm of waar dan ook) en blaast stevig, wat natuurlijk resulteert in een pracht van een protgeluid. Wij verschieten (uiteraard) en jij giert het uit ! Je krijgt ze ook wel graag, want dat kriebelt blijkbaar, vooral op je voetzolen. Daar durf ik wel eens een protkusje planten als ik je een verse luier aandoe.
Ik moest lachen toen ik een mailtje van oma uit Peru las: blijkbaar denkt ze dat het om plofkusjes gaat. Ook een goed woord natuurlijk, maar voor jou lang niet zo amusant !

* Papa en ik (en bij uitbreiding iedereen eigenlijk) moeten erg beginnen opletten wat we zeggen of doen in jouw bijzijn. Je bent een echt aapje geworden, en vorige week moest ik verschrikkelijk lachen om wat ik zag. We zaten samen aan tafel boterhammetjes te eten, en Catullus was naast jouw stoel komen zitten. Hij weet dat hij niet mag schooien, maar als er iets van jouw bord valt, kan hij er maar beter snel bijzijn, vindt hij. Plots rook hij iets wat hem wel interesseerde, en hij duwde zijn neus tegen de rand van jouw stoel.
Dadelijk stak jij bestraffend een vingertje op en zei met barse stem: “Catullus ! Neen ! Mag niet ! Stoute hond ! Eten hmblbl Wolfje, nie hondje ! Domme ! Zit ! Been ! ” Je trok er zo’n ernstig gezicht bij en je meende het zo hard, dat ik dubbel toe lag van het lachen en jij me niet-begrijpend aankeek. Had je iets verkeerd gedaan, misschien ? De hond keek toe, en vond dat hij niet hoefde te luisteren.

* Je hebt een paar dagen geleden ontdekt dat je eetstoel ook een plank heeft waar je voeten op staan, en dat dat een ideaal tafeltje is als je op de grond zit. Zo maak je dan een huisje door de stoel helemaal tegen de tafel te schuiven, en onze gewone stoelen dicht bij je te trekken zodat ze het licht wat afsluiten. Op die manier heb je maandagavond zitten eten. Je bordje stond op de voetplank, je bekertje ook, en jij zat netjes op je knietjes en speelde acht boterhammen van een klein blokje (zonder korst) naar binnen. Om één of andere reden kon ik het je niet verbieden, je was zo braaf en zo opgetogen

* Telkens we met de auto voorbij de Lidl passeren, wijs je enthousiast naar het uithangbord en zegt “Winkel ! Kar !” De Lidl is de dichtstbijzijnde supermarkt, en ik gebruik hem dan ook als buurtwinkel. Jij gaat dolgraag mee, en krijgt dan al in de auto een ‘centje’ in handen. Trots als een pauw stap je er dan mee naar de rij karren, kiest er een uit, wijst ze me aan en zegt: ‘Dienen !” Ik krijg dan het muntstuk van jou en zet je in de kar. Als we dan weer buitenkomen, geldt het omgekeerde patroon: ik haal jou uit de kar, zet de kar terug in de rij, en jij krijgt van mij het centje terug, tot we in de auto zijn en het weer op zijn plaats moet.
Je bent in de Lidl trouwens ook altijd heel grondig aan het kijken wat de grote machine aan de ingang doet. Het is een groot vierkant blaastoestel dat aan het plafond hangt, en in de winter warme lucht en in de zomer koude lucht blaast. Soms ligt het ding net aan, en dan blaast het met veel lawaai volop warme lucht naar de kassa’s. “Machien lawaai ! Grote waai ! Lekker warm !” Als het uitligt, vertel je me wel een keer of tien dat het machien stil is, en dat ik het niet wakker mag maken. Soms zeg je zelfs: “Machien dood ! Niet wakker maken, mama !”

* Ik weet trouwens niet wat Omaly en Bompa je dit weekend allemaal wijs hebben gemaakt, maar het heeft wellicht wel te maken met nonkel Gustaaf en het feit dat hij weer niet op tijd was om zich te wassen en te komen eten op zondag. Soms zeg je namelijk, zomaar uit het niets: “Nonkel Taf ! Nonkel Taf stout !” en je meent het heel erg hard.

Dinsdag 31 januari 2006

Sinds de kerstvakantie heb ik niet meer de moed gevonden om nog te schrijven, en toch is er veel gebeurd, liefje. Ik vrees dat ik alweer een aantal dingen ben vergeten, maar ik ga mijn best doen, snoetie.

Nu is het kwart over negen ’s avonds, en je bent ongeveer een kwartier aan het slapen. Gelukkig is papa niet thuis, want dan was je wellicht nog aan het spelen hier. Rond kwart over acht ben je immers in je bedje gegaan: netjes tandjes gepoetst, slaapzak aan, grote knuffel, en in bed. Amper tien minuten later was je al aan het huilen, en na een paar minuten bleek duidelijk dat je niet zomaar ging ophouden. Ik dus naar boven, maar je maakt er de laatste tijd een gewoonte van om vol overtuiging te zeggen: ‘Wolfje wakker’ en dus nog een half uur tot een uur te mogen spelen. Het resultaat is dat we je dan ’s morgens moeten wakker maken, en dat je overdag ook nog een flink tijdje slaapt. Toch denk ik, nu je bijna twee jaar wordt, dat je misschien stilaan kan overschakelen op niet meer slapen overdag, en dan ’s avonds wat vroeger in je bed. In elk geval mocht ik dus weer naar boven, en ja hoor: je stond recht in je bed, keek me aan met die grote blauwe kijkers van jou, en zei: “Wolfje wakker, niet sjapen !” Dat was buiten je mama gerekend: ik heb je duidelijk gemaakt dat dat niet kon, dat je stout was, en dat kleine jongens moeten slapen. Ik heb je dan, terwijl je bleef brullen, een nachtzoentje gegeven op je voorhoofd, heb je vriendelijk slaapwel gewenst, en gezegd dat ik niet meer terugkwam. Dat was tegen twintig voor negen, en ik maakte me sterk dat ik niet voor negen uur ging reageren. En ja hoor, vijf voor negen viel je al min of meer stil, met af en toe nog een opflakkering. En tegen negen uur was het muisstil. Ik durf alleen niet je kamer binnen te gaan om te kijken of je wel toegedekt ligt, maar eigenlijk geeft dat niet, want je kamer is verwarmd en je hebt een slaapzak aan, net om de reden dat je je altijd blootwoelt. Je wordt namelijk steevast wakker als ik binnen durf te gaan om bv. je verwarming uit te zetten als we gaan slapen, en dan heb je soms moeite om weer in te slapen, met alle gevolgen vandien.

Waar was ik gebleven ? Oh ja, dinsdag 10 januari. De woensdag zijn we samen even naar Sofie en de meisjes gegaan: ik wilde nog wat foto’s aan Sofie geven, en ik had ook een hoop kleren van haar die ik nog moest teruggeven. Meteen wilde ik ook wat kleertjes doorgeven voor Ines. Jij begon meteen te spelen, maar de meisjes waren in een ruziestemming, en waren dus niet de beste speelkameraadjes. Het viel me zelfs op hoe stil je wel was, wellicht omdat je ruzie niet gewoon bent. Uiteindelijk bleef je alleen over, en waren de meisjes respectievelijk boven - op de computer aan het spelen. Heel erg vond je het niet, want je had nieuw speelgoed om mee te spelen. We hebben zelfs heel leuk speelgoed meegekregen: een klein treintje op een baantje, waar verschillende geluiden in zitten. Je hebt er ondertussen echt al veel mee gespeeld.

Vrijdag heb ik je op het gewone uur, zijnde half zes ’s avonds, afgehaald bij Nice, en zijn we samen naar mijn school gereden voor de nieuwjaarsreceptie. Ik had eerst gezegd dat ik niet ging komen, maar je was wonderwel goed gezind, dus ik zag het wel zitten. Ik wou eigenlijk vooral met jou gaan pronken, en dat is me gelukt ook. Alle collega’s waren weg van jou. Je hebt je dan ook, als altijd in gezelschap, voorbeeldig gedragen. Er waren sandwiches à volonté, en ik denk dat jij er drie met paté en eentje met filet américain préparé naar binnen hebt gespeeld. Ik had er natuurlijk niet op gerekend dat we daar zouden eten, en ik had je drinkbeker niet bij. Het resultaat was dat je uit een glas moest drinken, en na verloop van tijd kleddernat was. Er waren een paar van mijn leerlingen aanwezig als vertegenwoordigers van de leerlingenraad, en die waren helemaal weg van jou, en jij van hen, zeker toen je een basketbal in handen kreeg en zij met jou begonnen spelen. Vooral Tom, die jij om een of andere reden Tombie noemde, kon op je bijval rekenen. Iedereen vond je, als altijd, een schatje.

De zaterdag was, voor zover ik het me kan herinneren, lekker rustig, en op zondag zijn we koffie gaan drinken bij oma en opa. Oma vertrok immers de dinsdag erna naar Peru voor vijf weken (opnieuw om er als vrijwilliger te gaan werken als tandarts in Peru) en wilde ons allemaal nog even zien. De taart was heerlijk, en dat vond jij ook, klein smekmormel. Je was eigenlijk vooral enthousiast over het feit dat je nonkels en tantes er ook waren, en vooral dan Roeland.

De week erop was weer vrij rustig, behalve dan dat er weer een paar kakincidenten waren te beleven. Je stoelgang is nog steeds problematisch, om het nog zachtjes uit te drukken. Het gebeurt eigenlijk zelden dat je een normale, vaste kak hebt. Eén keer had ik verschrikkelijk veel geluk dat je geen echte diarree had: om een of andere reden was je luier verschoven of niet goed aan, en je zat naast me in de zetel naar tv te kijken. Ik hoorde aan je ademhaling dat je je broek aan het vullen was, en even later rook ik het ook. Ik wilde je een verse luier aandoen, tilde je op, en toen zag ik het: een mooi pakketje in de zetel ! Blijkbaar had je gewoon naast je luier gekakt en was die zelfs nog proper ! Jijzelf had er al per ongeluk met je handjes ingezeten, dus een grootse kuisoperatie volgde, maar een kwartier later waren zowel Wolf als speelgoed en zetel weer zoals het hoorde. Heh. Er zijn leuker dingen dan dat. Nog een geluk dat je toen niet de stoelgang had als die vrijdagmorgen ! Om half acht wilde ik je uit je bed halen om je je fles te laten drinken in de badkamer en je vervolgens aan te kleden, en bij het binnenkomen van je kamer rook ik het al: een flinke kakbroek. Alleen bleek dat een schromelijke onderschatting. Je bleek serieuze buikloop te hebben - gelukkig zonder de neveneffecten als krampen en zo - en de kak zat letterlijk tot in je haar. Je hele pyama, je slaapzak, het ververskussen, alles… Ik heb onmiddellijk het bad laten vollopen, jou zo goed zo kwaad mogelijk eerst propergemaakt met vochtige doekjes en je daarna gewassen. Je huilde van ellende en wellicht ook het koude water, maar het leed was geleden van zodra je in je warme badje zat: een heerlijke onverwachte traktatie. Het resultaat was uiteindelijk een proper gewassen en geklede Wolf, en een mama die het zonder douche moest stellen en ontbeten heeft in de auto op weg naar school. Heh.
Nice vond trouwens ook dat het de spuigaten uitliep en drong aan op een nieuw staalonderzoek van je kak: vrijwel elke dag moet ze jou na je middagdut vers ondergoed aandoen, omdat alles er gewoon uitloopt. Vorige week kreeg ik echt onder mijn voeten: je had nog maar eens het ganse bed vuilgemaakt, zonder dat je er iets aan kan doen natuurlijk. En op een andere dag die week had je, toen ik je ging afhalen, je reservebroek en -onderhemdje aan, en rook ik bij het aandoen van je vestje alweer iets: ja hoor, je luier was alweer aan het lekken - en nee, het ligt niet aan de luiers, wel de consistentie van je kak - en we hadden geen reservebroek meer bij. Nice heeft me dan maar een plastiekzak gegeven om op de autostoel te leggen, en thuis heb ik je dadelijk dan ververst en verse kleren aangedaan. Arme jongen. Vorige donderdag heb ik een staaltje binnengebracht bij de huisdokter om te laten onderzoeken - volgens de kinderarts is er niks mis, maar dat is quatsch - en als er niks te vinden is, gaat hij me doorsturen naar de kindergastro-enteroloog van het UZ. Dit kan echt zo niet blijven duren, op deze manier kan je trouwens ook niet zindelijk worden.

Vorige donderdagavond was er hier ’s avonds rollenspel, iets wat ik al meer dan tien jaar elke donderdagavond doe. Het is afwisselend bij één van de spelers thuis, en donderdag was het dus bij ons. Jij was nog op toen iedereen hier iets over acht toekwam, maar wilde gewillig in bed een beetje later. Jammer genoeg was je een kwartier daarna alweer aan het brullen, en kwam papa met jou naar beneden. Ik wilde hem laten werken, en nam je dus bij me op schoot. Met grote ogen en dito enthousiasme nam je de tafel in ogenschouw, en besloot dat je de dobbelstenen wel zag zitten. Je luisde ze aan de ene kant van de tafel af van Kim, om ze dan naar Helena aan de andere kant van de tafel te brengen; wat je gelukkig niet doorhad, was dat zij ze boven tafel weer aan Kim gaf, waardoor het spelletje zo’n kwartier doorging met onverminderde inzet. Ondertussen schooide je bij mij om een paar M&Ms, en was je algemeen een gezellig baasje. Een half uur later zwaaide je iedereen slaapwel, en ging probleemloos naar bed. Soms ben je een echt schatje.

Vorige week zaterdag mocht je, zoals altijd in het weekend, ’s morgens bij ons in bed om je flesje te drinken en wat te spelen en te knuffelen. Je had die nacht nogal wat gehuild, en me verschillende malen wakker gemaakt met een nachtmerrie - mijn nachtrust is niet echt gezond te noemen de laatste tijd. Je leek ons nogal rustig in bed, en iets later bleek ook waarom: met een grote gulp kwam de helft van je fles melk terug naar buiten. Jij werd terstond door je papa afgevoerd richting badkamer en ontdaan van alle natte spullen, terwijl mama nog probeerde te redden wat er te redden viel qua beddengoed (en dat viel eigenlijk nogal tegen). In je badje bleek je ook echt wel rustig: je zat nogal bleekjes en aangeslagen te spelen, niet zo uitbundig als anders. Iets later bleek dat je ook koorts had, en slaperig was. Alweer ziek dus. Niets ernstigs deze keer, alleen zaten je ogen voortdurend vol korstjes, en werd je op een bepaald moment ’s nachts al huilend wakker omdat je je ogen niet openkreeg. Je was gewoon futloos en bleek, kijk maar naar de foto’s met je opa. Die is zondag bij ons komen eten, en je was uiteraard wel enthousiast toen je hem zag, maar niet zoals anders. Je wilde voortdurend geknuffeld worden en was ook vrij hangerig. Gelukkig heeft het maar een dag of twee geduurd, en was je daarna weer de gewone Wolf.

De voorbije week was ook weer niks bijzonders, maar zaterdag mocht je naar Omaly en Bompa ! Papa en ik hadden kaarten gekregen van je peter Jeroen voor een optreden van Wouter Deprez, en moesten dus een babysit zoeken. Papa had toen het lumineuze idee om het aan Omaly te vragen: we gingen er toch eten zondagmiddag, dus konden we maar vragen of je er mocht blijven slapen. Ik ben dus zaterdagnamiddag met jou naar Ronse gereden, en jij was vreselijk ongeduldig: zodra je hoorde dat we naar Omaly en bompa gingen, kon het niet snel genoeg gaan. Je hebt me zelfs geholpen met inladen, en we waren amper ter hoogte van de Sterre toen je me al vroeg of we er bijna waren. De hele weg lang heb je geestdriftig verteld over oma en bompa. Plots ontwikkelde zich echter de volgende conversatie:
- “Oma dom”.
- “Wolfje, wat zeg je nu ? Oma is toch niet dom ?”
Nadenkende stilte.
- “Oma beetje dom”.
- “Maar enfin, Wolfje, oma is toch helemaal niet dom, ook niet een beetje !”
Pauze. En dan een klein vragend stemmetje:
- “Oma klein beetje dom ?”
- “Waarom is oma dan dom ?”
- “Boem edaan.”
- “Oh ? Heeft oma boem gedaan ? En waar heeft oma dan wel boem gedaan ?”
- “Kopje”. Met grote stelligheid verkondigd.
- “Oei ? En dan ?”
- “Veel pijn.” Stilte. “Wolf kusje geef, nie pijn !”
En daarmee was voor hem de kous af, en ik zat te gieren achter mijn stuur.

Verder wil ik je ook nog een hoop losse dingen vertellen waar ik echt geen datum (meer) kan opkleven, maar die ik je toch niet wil onthouden.

* ik heb je blijkbaar met een eerste trauma opgezadeld, kleine muis :-/ Toen je in de kerstvakantie zo ziek was, moest ik regelmatig je koorts meten om te zien of ik je geen koortswerend middel moest geven. Ik héb het geprobeerd via je oksel, maar je zit geen second stil en vindt het ook totaal niet leuk, zodat ik echt geen zuivere waarde kreeg (tenzij je plots amper 34.6° had). De enige afdoende methode is dus rectaal, en je schreeuwt moord en brand. Pijn kan het niet echt doen, want het is zo’n dun flexibel rubberen dingetje, maar ik kan me wel voorstellen dat er leuker dingen zijn. Je ligt dan hartverscheurend te huilen en te wriemelen tot het ding piept, en je geïntrigeerd stilvalt om de oorzaak van het gepiep te bekijken.
De eerste dagen na de kerstvakantie ontkende je steevast dat je kaka had gedaan, ook al was de bewijslast voor mijn neus onmiskenbaar. Je spartelde telkens tegen als ik je dan toch meenam naar de keuken voor een verse luier, tot ik plots te weten kwam waarom: met een angstige blik in je ogen keek je me aan en zei: “Nie pieppiep ! Nee mama, nie pieppiep !” Pas toen ik je geruststelde en zei dat ik de pieppiep niet ging gebruiken, stopte je met huilen en lag stil. Arme jongen. Je hebt blijkbaar een doodse schrik van de koorsthermometer opgedaan… Zelfs nu durf je het me soms nog vragen, en we zijn al een paar weken verder.

Heh, je bent weer wakker, kleintje: af en toe hoor ik je iets zeggen via de babyfoon, en ik hoor ook het gebonk van je ijzeren bedje tegen de vloer, wat erop wijst dat je ofwel vreselijk ligt te woelen, ofwel rechtstaat in je bed. Ik hoop dat je weer rustig in slaap valt, kleintje, zodat ik nog een uurtje verder kan schrijven.

* Het nieuwste spelletje bij ons in bed is het maken van huisjes. Papa en ik moeten dan met onze respectieve donsdekens huisjes maken, waar jij dan al giechelend inkruipt. Soms moet ik erbij komen in het huisje van papa, soms kruip jij van het ene naar het andere. In elk geval komt er een hoop plezier en gelach bij kijken. Je houdt wel van die weekendochtenden in onze kamer: je doet de nachtlampjes aan, zet de wekkerradio’s aan (en verprutst ondertussen meestal alle instellingen, wat er al voor gezorgd heeft dat ik me op maandag overslapen heb en te laat was op school, sloeber) en loopt op je blote voetjes van de ene kant van het bed naar het andere. Af en toe kruip je dan weer dicht tegen me aan onder de dekens om op te warmen, en duwt dan, gierend van de voorpret, je ijskoude voeten tegen mijn warme billen aan, waarop ik uiteraard diepe zuchten en hoge gilletjes slaak en uitroep dat dat ijskoud is, wat de pret alleen maar verhoogt natuurlijk. Die zaterdag- en zondagochtenden zijn gewoon heerlijk, snoetie

* Wat die koude voetjes betreft kan ik je nog iets vertellen: als we ’s avonds na het eten je pyama halen, beklim je niet meer zelf de trap. Niet dat je dat niet kan, hoor, maar je stapt dan van de heerlijke warme vloer op de koude tegels in de hal (daar zit geen vloerverwarming meer), zegt dan ostentatief: “Oeh, koude voetjes, mama pakken !” en steekt je armen uit naar mij. En wie ben ik dan om mijn zoontje dat te weigeren ?

* Je wast bijzonder graag af, liefje. Als je ziet dat papa of ik aanstalten maken om aan een afwas te beginnen (een echte, niet zo’n kleintje waarbij we enkel je flesje moeten afwassen), sleep je vol enthousiasme een stoel naar het aanrecht, klautert erop, en begint in het water te spelen. Gelukkig doe je dat heel voorzichtig, want we waarschuwen je telkens opnieuw dat het water heel heet kan zijn. Je dopt dan heel zachtjes één vingertje in het water en trekt dat snel terug, en trekt pas dan je conclusies. Als de temperatuur ok is, wil je het liefst zelf proberen afwassen met een vod, net zoals mama en papa dat doen. Het is misschien wel heel lief dat je wil helpen, kleine mol, maar oh zo onpraktisch: alles is natgespat, jij niet in het minst, en je staat verschrikkelijk in de weg voor wie zelf deftig wil afwassen. Ook de afwasmachine ken je ondertussen: je helpt me vaak om ze uit te legen, en ik hou telkens opnieuw mijn hart vast als je de borden eruit haalt en aan mij geeft. Ondertussen weet je ook al hoe je ze moet opvullen, en weet je waar de verschillende soorten borden moeten zitten. En oh wee als ik afwijk van het geijkte stramien !

* Een ontwikkeling die ik eigenlijk niet zo leuk vind, maar waar niet veel aan te doen is: je wil niet eten ’s morgens. In het weekend wel, maar dan hebben we eerst al een half uur gespeeld, ben je in bad geweest, en is het sowieso een pak later. In de week gaat alles een stuk vlugger: je drinkt je fles melk leeg bij ons in de badkamer terwijl papa doucht, ik kleed je aan, en op een kwartiertje sta je beneden. Het is wellicht een combinatie van het vroege uur en de 300 ml melk die je net hebt gedronken, maar zelfs een stukje peperkoek kan je ’s morgens niet meer bekoren. Ik denk dat je dan in de loop van de morgen nog wel iets krijgt van Nice, want bij ons lukt het echt niet. Jammer, het ontbijt is zo belangrijk.

Ondertussen slaap je trouwens nog steeds niet (het is al na elven, schrijven neemt veel tijd in beslag) maar lig je voortdurend te babbelen. Daarnet had je het plots over water drinken, en daarop hoorde ik de woorden: “Koekje. Lekker !” Wellicht ben je gewoon aan het spelen met je beren in je bed, het licht moet tegenwoordig toch aan blijven. Je werd de laatste tijd vaak wakker midden in de nacht, en begon dan hartverscheurend te huilen. Het heeft me een paar nachten slaap gekost, maar uiteindelijk ben ik erachter gekomen dat je bang bent geworden in het donker: sedertdien laat ik, als je dat wil, je nachtlampje branden, en je slaapt een pak beter. Soms mag het lichtje uit, ik weet niet waar het precies aan ligt, maar meestal moet het aan blijven. Bizar.

* Vorige week heb ik gemerkt dat een van je kleintje-tuten het echt heeft begeven: dat zijn nog steeds je allereerste tuutjes, en ondertussen dus bijna twee jaar oud. Uit hygiënisch standpunt hadden ze al lang vervangen moeten worden, maar je kan er zo moeilijk afstand van nemen. Ik vertelde het aan Nice, en die zei dat ik echt geen nieuwe kleine tuutjes mocht kopen, omdat die zo slecht zijn voor je tanden. Ik ben daarom met jou naar de apotheker gegaan, en heb twee nieuwe tuutjes gekocht. Eentje exact zoals een van je beginnerstuutjes, en het andere heb je zelf mogen kiezen. Het is een rood exemplaar geworden met een donkerblauwe ring, en je bent er maar wat trots op. Aan die tuten hangt er geen koordje, dat zijn dan ook de slaapexemplaren. Je merkt wel het verschil, maar die kleine tuutjes zijn nu echt wel op.

* Een nieuwe ontwikkeling in de laatste paar weken zijn je woede-aanvallen. Het schijnt typisch te zijn voor je leeftijd, maar daarom nog altijd niet fijn. Het is begonnen een paar weken geleden midden in de nacht. Zoals zo vaak werd je huilend wakker, en nam ik je uit je bedje. Doorgaans volstaat het om je even mee te nemen naar de keuken, je wat te laten drinken, en je dan weer in je bed te leggen. Dan slaap je rustig verder, met wat geluk tot ’s morgens. Die nacht echter, van zodra ik de deur sloot, begon je opnieuw te huilen. Ik gaf je opnieuw je tuutje, stopte je weer in, en ging terug naar bed. Ik lag amper neer toen je weer begon te huilen, of zeg maar brullen. Ik je maar opnieuw uit je bed gevist, en naar beneden. Daar heb je een vijftal minuutjes bij me in de zetel gezeten, bij het flauwe licht van de straatlantaarns. Je was heel rustig en lief, en lag bijna in slaap. Zodra ik je echter weer in je bed wilde leggen, zette je het weer op een brullen. Om half vier ’s nachts zijn er leuker dingen, zodat ik besloot je bij me in bed te nemen. Je nestelde je tegen me aan, en sloot je ogen. Een tiental minuten later wilde ik je weer in je eigen bed leggen, maar opnieuw ging die keel open. Zucht. Deze keer werd ook papa wakker, en vertwijfeld legde ik hem uit dat ik je maar niet stil kreeg, en dat ik je net in je bed had gelegd en van plan was je even te laten brullen. Na een paar minuten kon hij het gekrijs echter niet langer aanhoren, en ging naar je toe. Ik hoorde papa tegen je bezig, maar het gekrijs ging onverminderd door. Toen ik even later zelf poolshoogte kwam nemen, zat papa rustig in het zeteltje dat in je kamer staat, en was jij aan het stampvoeten en het brullen en rond aan het lopen in je kamer. Af en toe kwam je heel even bij ons voor een knuffel, maar wilde dadelijk weer weg, dit alles begeleid door een intens gebrul en gekrijs. Ik denk dat het een half uur heeft geduurd vooraleer je wilde kalmeren, en toen heb je braafjes geslapen.
Sinds die eerste woedebui heb je er nog zo’n paar gehad, zoals bijvoorbeeld gisteren rond half twaalf ’s avonds. Papa en ik wilden eigenlijk gaan slapen, maar jij was beginnen huilen, ik had je even uit je bed gehaald om je iets te laten drinken, en toen was je beginnen brullen. Fijn. Opnieuw heeft dat een behoorlijk tijdje geduurd, en er zit niks anders op dan je te laten doen.
Vorige week woensdag heb je me dat trouwens ook gelapt. Ik had afgesproken om met jou tot bij Faust te gaan om daar koffie te gaan drinken, en ik dacht dat dat zo rond half vier zou geweest zijn. Jij zat echter pas tegen twee uur in bed. Om half vier lag je nog steeds te slapen, zodat ik Faust even verwittigde dat het wat later ging zijn. Geen probleem, zei hij. Om half vijf vond ik het echter welletjes, ook al omdat ik wilde dat je ’s nachts nog ging kunnen slapen. Je sliep echter nog diep toen ik je wakker ging maken, en je was het helemaal niet eens met de gang van zaken: je zette het weer op een brullen. De eerste tien minuten zag ik het al lachend aan, en toen nam ik de telefoon om Faust te zeggen dat het nog eventjes kon duren, en dat het echt aan mij niet lag. Hij kon me amper verstaan door jouw gebrul, ik moest echt in de keuken gaan. Ik denk dat je het ongeveer een half uur hebt volgehouden, waardoor het kwart over vijf was vooraleer we bij Faust aanbelanden. Daar heb je je vieruurtje (what’s in a name) gegeten en een paar koekjes, en heb je de woonkamer verkend. Al bij al vond ik het best gezellig en was jij opnieuw een lief jongetje.
Ik ben alleen je tuitbeker vergeten bij Faust. Gelukkig waren papa en ik al begonnen om je te leren drinken uit een bekertje (glaasje, om het verschil te maken met je beker), maar je haalde daar geen debiet mee en morste nogal vaak. Nu zat er niks anders op dan uit een glaasje te drinken. Bij het avondeten vroeg je naar je beker, maar ik bekende beteuterd dat ik je beker kwijt was, dat ik hem niet meer vond. Jij keek me verwijtend aan, en zei: “Mama dom.” Daarmee wist ik het ook weer. Je bent zelf nog gaan zoeken, vruchteloos uiteraard. Ondertussen zijn we een week later en vraag je er niet meer naar. Gelukkig.

Poeh. Zo’n lap tekst, kleintje ! Er zijn nog dingen die ik je wil vertellen, maar dat zal voor een andere keer zijn, het is ondertussen half twaalf en bedtijd voor je mama.

Slaapwel, mijn liefje !

Tien drukke dagen later, en ja hoor, opnieuw veel te vertellen.Vorige week zondag zat papa op opleiding, en moest ik eigenlijk een kerstconcert in Antwerpen gaan zingen. Daarom had ik aan Roeland en Sarah gevraagd of jij de namiddag bij hen mocht doorbrengen. Met veel plezier, hadden ze geantwoord. Uiteindelijk voelde ik me niet zo schitterend, deed mijn arm behoorlijk pijn en had ik nog tonnen verbeterwerk, zodat ik niet ben gaan zingen, maar jij mocht toch nog naar ginder. Er stonden worteltjes op het menu, en daarna ben je flink ingepakt in de buggy met Sarah naar de kerstmarkt geweest. Zoals altijd heb je je voorbeeldig gedragen, zeggen ze. Nu, de foto’s die ze genomen hebben, zijn in elk geval prachtig. En ja, iedereen blijft zeggen hoe sterk jij eigenlijk wel op Roeland lijkt. Je had het slechter kunnen treffen, kleine sprot !

Maandag en dinsdag verliepen vrij rustig, woensdag was nogal hectisch. Papa was quasi de hele dag weg, afspraken her en der, en in de namiddag (tot laat in de avond) een lezing. Ik had die voormiddag ook nog een en ander te doen, zoals inhaalexamens afnemen, punten gaan intikken, een offerte voor nieuwe voordeur gaan afhalen en zo… Dus toen Nice me maandag vroeg of jij woensdag soms thuis kon blijven omdat je de enige was bij haar, moest ik haar wel teleurstellen. Je hebt dan maar vrolijk op je eentje bij haar gespeeld. Papa is je gaan afhalen tegen 13u00, en een kwartiertje later vertrok ik al naar school voor de deliberaties. Oma was de reddende engel van dienst: nog een half uurtje later arriveerde zij om op jou te passen terwijl papa en ik beiden aan het werk waren, maar op dat moment lag jij al in je bedje. Ze had het dus heerlijk rustig in het begin. Pas tegen half vijf kwam ik dan thuis, en toen zat jij blijgezind en weldoorvoed met oma te spelen. Ik heb je dan maar in de auto gezet, en met ons drietjes zijn we gaan rondlopen in de Stock City hier op het einde van de straat: een outlet center met heel veel rommel en kleine spulletjes, maar wel leuk. ’s Avonds was je dan ook behoorlijk moe, maar zijn we allebei je melk vergeten. Je had rond zes uur een hele vuile luier, en zelfs je onderhemdje was wat besmeurd, zodat ik je dan maar dadelijk je pyama heb aangedaan. Het vaste ritueel is dat ik dat na het avondeten doe, en dat je dan aansluitend je fles krijgt. Aangezien je nu je pyama al aanhad voor het eten, zijn we de fles vergeten: ik heb er niet meer aan gedacht, en jij hebt er ook niet meer om gevraagd.

Donderdag is papa jou dan moeten gaan halen bij Nice, want ik zat nog maar eens vast op school door de uitgelopen deliberaties. Toen ik dan eindelijk rond zes uur thuis kwam, heb ik eerst de lichtjes buiten in de boom opgehangen, tot jouw grote jolijt: ‘Kersteboom buiten !’ Nog wat later mocht ik dan alweer opdraven richting koor: generale repetitie voor het concert ’s anderendaags.

Vrijdag heb je ook doorgebracht bij Nice, en opnieuw is papa je gaan halen. Ik heb je nog net een grote knuffel gegeven, en dan ben ik opnieuw richting koor vertrokken, voor het eigenlijke kerstconcert in de Sint-Pietersabdijkerk. Papa voelde zich allesbehalve (is nog steeds ziek, eigenlijk) en is dus met jou thuisgebleven. Na afloop hoorde ik dat er een kakincident was geweest: jouw stoelgang is nog steeds veel te slap, en toen jij kwam melden dat je kaka had gedaan, ging hij jou dan ook dadelijk een verse broek geven. Wat hij echter niet had gezien, was dat het aan je rugje uit je luier was gekropen, en dat dus je onderhemdje ook volhing. Toen hij dan ook fluks met een vloeiende beweging dat hemdje uittrok, bleek de kak tot in je haar te zitten :-p Jij vond dat eigenlijk helemaal zo erg niet, want het leverde je een onverwacht badje op, en dat zijn nog steeds topmomenten voor jou.

Zaterdag was veel vermoeiender: aangezien beide oma’s en opa’s kwamen eten voor kerstavond, moest jij met mij de boodschappen doen: in de voormiddag naar de Colruyt om luiers en sojamelk voor jou (en een hoop andere kleine dingen), na je middagslaapje naar de Lidl en de Delhaize om de rest van de inkopen te doen en het bestelde vlees af te halen. Jij vond het maar wat leuk: ‘Mama winkel, karrr ! Wolf mee !’ Papa was ondertussen al helemaal ziek, en lag te slapen thuis. Daarom kwamen oma en opa een half uurtje vroeger dan gepland: opa om met jou te spelen, oma om mij een beetje te helpen in de keuken. Omaly en bompa kwamen netjes tegen zeven uur, zodat je ook nog met hen een beetje kon spelen. Je kreeg een paar cadeautjes, en mocht daarna in bed, zodat wij rustig konden eten.

Zondag sliepen we vrij lang, ontbeten op het gemakje, speelden nog wat, en vertrokken naar Roosdaal voor het volgende kerstfeest, dat bij de familie van papa. Jij begon dadelijk te spelen, al waren Margeaux en Louis eigenlijk een beetje verlegen. Een hoop patatjes later ging je zonder protest slapen, en konden wij aan tafel. Als een lieve jongen heb je geslapen tot na het dessert, ideaal gewoon. Na je vieruurtje heb je dan nog meer uitgebreid gespeeld, en hebben jij en de twee anderen ons zelfs vergast op een six-mains op de piano. Ik denk dat jullie nog veel moeten oefenen… Bompa en Koen hebben uiteraard ook met jou gespeeld, en andermans blokjes zijn natuurlijk veel interessanter dan die bij ons thuis. En dan ontdekte je de poppenmand… en wilde je pop spelen ! Bompa speelde dan maar mee… Tegen vijf uur zijn we dan maar doorgereden, maar zoals altijd wilde jij niet slapen in de auto. Je wees ons op elke kerk, elke tiktak, elke toren, en ook op alle lettertjes die je herkende op logo’s van bedrijven en verkeersborden. Soms ben je toch een echte krak, liefje !

Maandag was in aanleg ook een lekker rustige dag: uitslapen tot halftien, een badje, ontbijten, spelen, een middagslaapje na het eten, en toen je om half vier wakker werd, inpakken en wegwezen naar Eeklo voor kerstfeest nummer drie, dit keer bij de familie van oma’s kant. Ook daar werd je met bewondering onthaald, en iedereen zei dat je zo verschrikkelijk op Roeland trekt. Lag het misschien aan de gel, die ik tegenwoordig af en toe in je haar doe, en die je zo leuk vindt ? Ze vonden je allemaal om ter schattigst en flinkst, en je hebt dan ook je best gedaan om dat imago te handhaven. Je hebt gespeeld, gebabbeld, gegeten, nog gespeeld en vooral nog veel gebabbeld. Toen we na het avondeten naar huis terugkeerden, heb ik je in de auto zelfs het zwijgen moeten opleggen: papa voelde zich opnieuw behoorlijk ziek, en jij zat nonstop te tateren. Thuis kreeg je nog een flesje om wat rustig te worden, en tegen negen uur lag je in bed. Hehe.

Vandaag waren het voornamelijk wij tweetjes: papa wilde echt wel doorwerken, toch voor zover dat ging. Hij is namelijk nog altijd ziek, en is zelfs net terug van de dokter: een ooronsteking en stevige verkoudheid. Hij moet twee dagen slapen en behoorlijk wat medicatie nemen, de arme duts ! Jij begrijpt nog niet goed wat er allemaal aan de hand is, en tatert er op los. Alleen als hij echt slaapt, ben je ook wel wat rustiger. Ik moest trouwens lachen vorige week: papa lag in de zetel, jij zat te spelen, en ik was naar boven gegaan om me klaar te maken en wat op te ruimen. Plots hoorde ik je beneden aan de trap: ‘Mama ! Mamaaaaaa !” Ik zei dat ik direct kwam, en dat je maar terug naar papa moest gaan. ‘Papa slapen !’ Tsja, daarmee was alles gezegd natuurlijk, en kwam ik maar naar beneden.

Deze voormiddag hebben we samen opgeruimd, was opgevouwen, en gespeeld. Toen het heel lichtjes begon te sneeuwen, wilde ik het risico niet lopen om opnieuw een bruine sneeuwman te maken, en zijn we samen buiten de hondendrollen gaan opruimen. Het heeft niet verder gesneeuwd, maar de tuin is tenminste proper. Daarna heb je me geholpen met koken en afwassen: jij droogde af, toch min of meer :-p Na de macaroni met kaas en hesp ben je twee uurtjes gaan slapen, en daarna heb je me geholpen met strijken: ik streek, jij kleurde en legde de propere was op tafel. En toen was er peutertv Nu sta je naast me je schuif uit te legen, terwijl papa in de zetel ligt te slapen.

Oh, en ook nog een tandenupdate: er zijn weer een hoop tanden doorgekomen, vier tegelijk. Dat maakt de stand nu 16 in totaal. Heeft een kindergebit er geen 22 ? Dat moet ik toch eens aan oma vragen.

***

Update: jij ligt in je bedje, en er is nog een heel positief, en een heel negatief iets gebeurd. Het positieve nieuws is dat je netjes op je potje hebt geplast, en dat het deze keer wellicht niet zuiver toeval was. Ik ben vandaag begonnen met, telkens als je een verse luier nodig hebt, je ook even op je potje te zetten. Blijkbaar ken je het gegeven al, want je begint steevast sisgeluiden te maken. Waarschijnlijk heb je dat al gezien bij Nice. De tweede keer zei je plots trots: ‘Pipi daan !” Ja hoor, netjes een plasje in je potje Ik heb je gezegd hoe flink je wel was en je een dikke knuffel gegeven. Hopelijk leer je het snel, snoetie.

Het minder goede nieuws is dat ik je vandaag voor het eerst heb moeten straffen. Een goeie week geleden heb je je eerste klap gekregen ook, en eigenlijk om dezelfde reden. Je vindt het namelijk leuk om te bijten ! Vorige week was je op een bepaald moment heel vrolijk op mijn sleutelbeenderen aan het blazen en protgeluiden aan het maken, en allebei waren we aan het gieren van het lachen, ik voornamelijk omdat het zo vreselijk kriebelde. Plotseling zette je echter je tanden in mijn decolleté ! Ik verschoot natuurlijk, en gaf je instinctief een klap op je rug. Jij wist niet wat er gebeurde, en zette het op een huilen, meer van het verschieten dan wat anders. Je zag ook mijn boos gezicht natuurlijk, want het deed behoorlijk pijn: de afdrukken zijn er een hele dag in blijven staan. Ik wees je streng terecht, en met een berouwvol gezichtje herhaalde je die dag wel een keer of tien: ‘Niet bijten ! Mama niet bijten, neenee !”
Vandaag heb je me echter twee keer gebeten: één keertje toen ik met je aan het spelen was in de keuken, en toen was ik zo boos dat ik je een paar klappen op je broek heb verkocht. Niet dat dat pijn deed, met die luier kan dat ook niet, maar je wist goed genoeg dat je iets gedaan had dat niet mocht. Daarna heb ik je op je houten stoel naast de piano gezet, en gezegd dat je daar even moest blijven zitten, tot je niet meer ging bijten. Je zat er te huilen, maar pas toen je met een pruillipje zei dat je niet meer ging bijten, mocht je terug bij mij. Toen kwam je echt wel zoete broodjes bakken: je fleemde en kwam knuffels en kusjes geven. Een uurtje later beet je nochtans opnieuw, deze keer in mijn arm. Dadelijk heb ik je opgepakt, in je stoel gezet, en streng terechtgewezen. Deze keer begon je niet te huilen, maar zat je met een vreselijke pruillip om je heen te kijken. Na vijf minuutjes mocht je terugkomen, en ook nu was je poeslief.

Ik hoop, Wolf, dat je er echt geen gewoonte van gaat maken, want ik weet eigenlijk niet goed hoe ik dat moet aanpakken. Begin je toch nog je kuren te krijgen ?

Het is al laat, mijn liefje, en ik heb nog veel werk en ik zou eigenlijk al in mijn bedje moeten liggen, maar het is al zo lang geleden dat ik je geschreven heb, dat ik me ronduit schuldig voel. Ik heb de laatste dagen wel een goed excuus, zijnde een peesontsteking in mijn rechterarm die computerwerk een hel maakt, maar toch…
Er is echt wel een pak te vertellen. Eerst en vooral hetgene waarmee je me apetrots maakt: je begint te lezen ! Jawel, je kan nog niet eens alle letters uitspreken, maar toch begin je te lezen ! Het is begonnen met je flesje, en jouw vraag wat die tekeningetjes daarop nu eigenlijk waren. Ik heb je uitgelegd, voor zover dat ging, dat dat lettertjes waren, en ik heb ze elk apart gespeld. Een paar keer na elkaar, zelfs, en zo een paar dagen. Tot je me plots verraste door ze zelf aan te wijzen en er de letters bij te zeggen. En door ergens anders plots een hoofdletter T te herkennen. Sindsdien haal je overal de T eruit: vorig weekend riep je plots papa en zei dat hij moest komen kijken: je had in je zeteltje gezeten bij het CD-rek, en had ontdekt dat daar ook letters op staan: feilloos haalde je er de T uit van - hoe kan het ook anders - The Cure. Je loopt ondertussen ook al rond met het dekseltje van stukjes smeerkaas, vindt de krant een machtig interessant object omdat ze vol staat met lettertjes, en zelfs in je kartonnen doos heb ik letters moeten zetten: de T, de O en de A herken je nu al.
Ja, je hebt ondertussen een kartonnen doos. Toen ik vorige week een kartonnen doos van de zolder haalde om oude kleren weg te bergen, kreeg ik niet eens de kans om ze daarvoor te gebruiken: jij was er dadelijk ingekropen en begon ermee te spelen. Alleen was ze te klein voor jou om er rechtop in te kunnen zitten. Ik ben dan maar opnieuw de zolder opgegaan om een andere doos te halen, één die nog een pak groter is en waar je wel in kan. Die staat nu naast de piano, en is volgetekend met diverse lettertjes. Ik moet er nog eens een fotootje van nemen terwijl je erin zit. Wat trouwens het meest hilarische is, is dat je je erin verstopt, maar wel antwoord geeft. Je kruipt er al giechelend, maar heel opvallend in, zodat je er zeker van bent dat wij dat gezien hebben. Dan vraag ik heel duidelijk aan papa (of wie er ook in de kamer is): “Zeg, waar is Wolfje ? Zit Wolf in de zetel ?” En dan komt er zo’n klein lief stemmetje uit de doos, dat heel achteloos en langs zijn neus weg zegt: “Neuh”. “Zit Wolf onder tafel ?” “Neuh.” “Zit Wolf in de keuken ?” “Neuh.” En dan is het de bedoeling dat ik dichterbij kom en vraag: “Zit Wolf… soms… in zijn doos ?” en dat ik dan de flappen opentrek en een zwaar giechelende Wolf begin te kriebelen. Al wie jou dat al horen doen heeft - en het zijn er wel een paar: oma, Dirk, Ilse, Vallery, Patrick, en nog wel anderen - lacht zich gewoon een kriek met jou. Je bent echt een schatje !

Dat laatste hoor ik trouwens wel vaker: aangezien papa het hele weekend op opleiding is, en ik generale repetitie had van het kerstconcert morgen, zijn Dirk en Ilse gisteren komen babysitten. Jij vond het niet erg: je was al druk bezig met Dirk te spelen toen ik wegging, ik kreeg met moeite nog een kusje. Toen ik terug thuis kwam, was Ilse helemaal opgetogen over jou: je was verschrikkelijk lief geweest, en had echt alles volgens het boekje gedaan. Je avondritueel is tegenwoordig een beetje uitgebreid, maar Ilse vertelde me dat je alles netjes had gevolgd.

Het liefst ga je na je eten, en na de afwas, samen met mij boven je pyama halen. Dan zet ik je verwarming aan, en nemen we je pyama en je pyamajasje mee naar beneden. Yep, je hebt tegenwoordig een pyamajasje. Dat is een gewoon warm beige jasje met een berenkapje aan, maar we hebben het je verkocht als een pyamajasje: ’s morgens mag je regelmatig bij ons in bed je flesje drinken, en daarna begin je steevast uitgebreid te spelen. Dat houdt in dat je dan in enkel een pyama in een onverwarmde kamer rondloopt, en na een tijdje door en door koud bent. Als we je dan in bad steken, mag het water amper lauw zijn of je vindt het te warm voor jouw koude voeten. Het resultaat is dan natuurlijk dat je zelf koud zit te krijgen in je bad, en na afloop ligt te dudderen en te bibberen bij het afdrogen. Al heb ik wel een badhanddoek toegewezen als badkamerdekentje. Maar goed, terug naar je avondritueel: als je eenmaal je pyama (nama) hebt, krijg je een verse luier en je pyama aan. Alleen sta je er tegenwoordig op dat we je beentjes inwrijven met huidlotion: ik heb dat een tijdje gedaan omdat je benen zo droog waren door de uitslag, en jij geniet er blijkbaar van. “Mama wrijf”, zeg je dan, en wijst naar je beentjes. Daarna moet ook je buik ingewreven worden: “Buikje Wof ook wrijf !” Zodra je in je pyama bent gehesen, verhuizen we naar het aanrecht, en wel het stukje voor de microgolf. Jij kijkt aandachtig toe hoe ik je flesje vul en in de microgolf steek. Waar je vroeger dan gewoon naar de cijfertjes die aftelden zat te kijken, is er nu nog iets bijgekomen: ik heb zo’n adventskalender gekocht, waarbij je elke dag een klein deurtje moet opendoen en er dan een chocolaatje acherzit. Wildenthousiast ben je ervan, niet in het minst omdat je dan de helft van de chocola krijgt. Warempel je eerste snoep, van mij heb je voor de rest nog nooit snoep gekregen. Daarna moet je in de zetel je fles opdrinken, en dan wordt er nog wat gespeeld, tot ik kordaat zeg dat je je tuutje en je beertje moet nemen, en weg zijn we. Je zegt slaapwel tegen iedereen, inclusief hond en kat, en loopt naar de trap. Daar steek je ostentatief je tuut en beer in mijn handen en begint aan de beklimming. Jij houdt je vast aan het onderste relingetje, en wijst mij aan waar ik me moet vasthouden aan de bovenste reling. Boven loop je fluks naar de badkamer en stelt je te wachten tot ik je op het kussen til, en je in je slaapzak stop. Tegen dan heb je al een keer of tien gevraagd of ik je tanden wil poetsen. Eenmaal op je kussen wijs je me dan ook je ‘tatbostel’ aan, en roept geestdriftig “Jaaah ! Daar tatpasta !’ als ik de tube neem. Ook het tandenpoetsen zelf verloopt volgens een vast stramien: ik kom naast je staan, neem je hoofdje vast en stop de borstel in je mond. Jij moet er eerst een keertje op bijten en zuigen, en dan laat je me netjes alle hoeken en kantjes van je tanden poetsen. Als laatste mag jij zelf ook nog heel eventjes poetsen, en dan geef je de tandenborstel aan mij en zegt: “Droog”, waarmee je de handdoek bedoelt om je mond af te drogen. En dan vlieg je volgens aloud ritueel in minder dan een minuut je bed in. Alleen mag ik je niet meer op je zij leggen. Ik had namelijk de gewoonte om je neer te leggen in je bed, heel ostentatief op je zij te draaien, je beestjes te geven en je in te stoppen. Een tijdje geleden zei je plotseling tegen me: “Neenee mama, niet draai”. Ik keek je verbaasd aan, want ik had je inderdaad op je zij gelegd, en jij ging terug op je rug liggen. “Ga je op je rug slapen, Wolf ?” “Ja mama, Wof nie draai !” Waarmee dat ook weer duidelijk werd natuurlijk.

Vorige week maandag had de hond het nodig gevonden om het tapijt in de woonkamer kapot te knauwen. Het was toch echt teveel beschadigd om het nog zonder meer te laten liggen, en veel kosten die dingen eigenlijk toch niet, dus ging ik woensdagvoormiddag maar een nieuw halen. Mijn keuze was gevallen op een rood tapijt in de woonkamer, en een klein tapijt in hetzelfde design en kleur voor aan de boekenkast. Jij was nog niet helemaal binnen, of verbaasd wees je naar het nieuwe voorwerp. Toen ik je uitlegde dat dat een nieuw rood tapijt was, ging jij er meteen op liggen (en later op de dag er zelfs op slapen met een kussen, een beer, een deken en een tuut die jij er allemaal heen had gesleept). Sindsdien wijs je me minstens een keer per dag op het ‘oot tapijt’ dat daar ligt en nog steeds je goedkeuring en verbazing wegdraagt.

Je haar is ondertussen ook weer geknipt: vorige zondag zijn zowel papa als jij onder de tondeuze gegaan. Gehoorzaam en braaf bleef je zitten tot ik klaar was en jij in je bad mocht, maar niet zonder te zeggen dat het nu papa’s beurt was. “Mama papa aar ook nip”. De dag daarna verbaasde je me nog meer door plots te zeggen, toen ik over je haar wreef: “Mama kapperrrrrr”. Waar je dat woord vandaag gehaald hebt, weet ik niet. Wellicht heeft Nice je dat verteld ?

Woensdag heb je uitgebreid met oma gespeeld: ik had gratis kaarten voor de avant-première van The Chronicles of Narnia, en zij is anderhalf uur op jou komen letten voordat ze naar haar Portugese les moest, zodat papa nog wat kon doorwerken. Echt wel lief, he ?

Deze morgen heb je voor het eerst cornflakes gegeten. Ik wilde je geen peperkoek meer geven, omdat Nice me erop attent had gemaakt dat dat eigenlijk ook darmstorend kan werken, en een boterham wilde je blijkbaar niet. Toch niet nadat je gezien had dat ik een kommetje cornflakes nam. Als het aan mij had gelegen, had je gerust gewoon mogen mee-eten met mij, maar het feit dat er dan melk in zit, zorgde ervoor dat jij een eigen kommetje kreeg met droge cornflakes. Jij doopte ze spontaan ‘koekies‘ en speelde ze vrolijk naar binnen.

Ik heb je trouwens ook al duidelijk kunnen maken dat ik gehuil niet apprecieer. Uiteraard mag je huilen als er iets scheelt, of als je je pijn hebt gedaan, maar je begon ook te huilen als er iets niet lukte en je hulp wilde, of als je gewoon iets wilde tout court. Trunten, zeg maar. Nu weet je al dat ik je niet help als je aan het huilen bent. Nu roep je me dus, al huilend, maar zodra ik bij jou kom en ik een waarschuwende vinger omhoog steek, stop je met huilen en zegt wat je wil. Het lukt nog niet altijd, maar toch al heel veel.

En weet je wat ik eigenlijk nog een van je positiefste kenmerken vind, afgezien van het feit dat je zo’n blij en welgezind kereltje bent ? Dat je het slaapritme van je ouders volgt ! In de week word je spontaan wakker tussen zeven en acht, maar in het weekend slaap je steevast een pak langer. Negen uur is eigenlijk al naar de vroege kant, vaker is het half tien of zelfs tien uur voordat je ons roept. Hééééééérlijk vinden papa en ik dat. En je avonduurtje is tegenwoordig altijd tussen half acht en half negen, dus zoveel verandert dat niet, zelfs niet in het weekend.

Maar zelfs al zou je vroeg wakker zijn, toch zou je nog steeds het licht van ons leven zijn, hoor Wolfje !