Gecategoriseerd onder: Kobe, Vakantie — Mama om 11:43 pm op Wednesday, February 6, 2008

Lieve lieve schat van me,

het is momenteel vakantie, en je bent dus een week bij me. Hoewel je soms wat hangerig bent en aan mijn lijf kleeft, ben je voor het grootste deel bijzonder lief en behulpzaam. Zoals vorige week: ik was echt wel moe, en voelde me niet schitterend. Kobe lag net in zijn bedje, en ik ging even op de rand van de zetel zitten uitpuffen. Je kwam naast me staan en vroeg me: “Mama, wat is er?” “Niks liefje, ik voel me alleen niet zo lekker”. Daarop keek je me even onderzoekend aan, kwam naast me staan, en zei: “Ik zal ju wel een beetje beter maken, mama”, waarop je met je kleine handje mijn nek begon te masseren, terwijl je naar tv bleef kijken.

Je helpt me ook voortdurend met vanalles. Daarstraks hebben we samen opgeruimd, en jij hebt echt wel je deel gedaan: schoenen weggezet, je frittakaas opgeruimd, papiertjes in de vuilbak, je bordje van deze namiddag op de afwasmachine… Eigenlijk is er zelden iets teveel voor je: zo zette je vandaag Kobetjes antibiotica (hij heeft een oorontsteking) in de ijskast terwijl ik de baby een verse broek aandeed, en bracht je daarna zijn bumbo.

Gisteren was je ook weer super: Kobe was ziek en deed lastig, maar ik was er toch in geslaagd jou aangekleed te krijgen, en hem min of meer rustig in zijn park te leggen, zodat ik snel om zijn antibiotica kon rijden die ik per ongeluk in de creche had achtergelaten. Toen ik een dikke vijf minuten later weer thuis kwam, lag Kobe te krijsen, en zat jij huilend bij hem in het park: je voelde je compleet machteloos, omdat je er niet in geslaagd was hem te doen stoppen met huilen, en hield hem in je armen. Arme lieve jongen toch…
Toen Kobe nog wat later netjes lag te slapen, en jij vroeg om iets te doen, wimpelde ik je af met de woorden dat ik eerst wilde ontbijten en een kop koffie drinken. Je vroeg wat ik dan wel ging eten, en ik antwoordde nietsvermoedend ‘Cornflakes’, maar zei erbij dat ik eerst nog de krant ging halen. Toen ik een minuutje later terugkwam, had jij mijn favoriete koffiekop op tafel gezet, samen met een cornflakeskom. Omdat je mijn Special K niet gevonden had, had je er maar jouw honingbolletjes ingegoten, waarbij je iets te enthousiast was geweest en de kom een beetje té vol was geworden. Desondanks keek je me stralend aan, en ik vond je ongelofelijk lief, kleine sproet: zo fantastisch voor je mama zorgen! Dat zeg je trouwens ook vaak, liefje, dat je alles voor me zal doen.
Gisteren hebben we, in plaats van het geplande zwemmen, geknutseld. Ergens vond je het wel jammer, maar je begreep maar al te goed dat we met een zieke baby niet veel anders konden. Zelf heb je trouwens een gigantische snotneus, en je had gisterenavond ook 37.5°. Vorig jaar heb je een schildersetje gekregen, met een paar stempelsponsjes en vier potjes verf. Met je knutselschort aan (ik had eigenlijk een foto moeten nemen) heb je intens zitten verven, en heb je drie tekeningen en twee sneeuwmannetjes geschilderd. Sneeuwman nummer drie heb je dan vol met watten geplakt, zodat het echt wel sneeuw lijkt. Ze hangen intussen hier in de living aan de muur, en vanavond heb je die dan ook trots aan papa getoond :-)

Verder hebben we de afgelopen dagen eigenlijk nog niet veel gedaan. Je favoriete bezigheid is computerspelletjes spelen (de verschillende verhaaltjes van Freddie Fish en Putt Putt), maar je videokaart heeft het eergisteren begeven, en ik moet er nog eens naar kijken. Je zit trouwens ook ongelofelijk graag te kijken hoe ik Titan Quest speel. Het personage heeft respectievelijk een spook/vuurbeestje bij zich, en zo noem je het dan ook: spookje spelen. Je weet zelf al perfect hoe je het spel moet opstarten, en zelfs hoe je het beestje kan oproepen en welke andere spreuken je moet doen. Je stopt dan de stekker van een klein laptopmuisje onder mijn toetsenbord, en zit zogezegd mee te spelen, al zal je geen gelegenheid onbenut laten om effectief zelf het personage te besturen met mijn muis.

Ondertussen heb je nog een bezigheid gevonden voor het slapengaan, naast het verhaaltje dat ik je steevast moet voorlezen. Papa heeft namelijk een Wii gekocht voor het kantoor, maar bij gebrek aan plaats (ze gaan binnenkort verhuizen naar de bovenste verdieping van het gebouw, met veel meer plaats) staat het ding voorlopig hier. Jij bent zot van het boksspelletje, en staat dan als een gek rond te springen met die controls in je handen, en brengt het er nog niet eens slecht van af :-p

Weet je, Wolf: volgende week word je vier jaar, en vaak heb ik het gevoel dat je al veel ouder bent. Je kan zo wijs uit de hoek komen, maar vooral: je hebt een verantwoordelijkheidsbesef en een altruïsme dat je niet vaak bij kinderen ziet, en dat beamen je juffen ook. Je geeft heel makkelijk je speelgoed weg, je deelt zonder protesteren je koeken en dergelijke, en bent ongelofelijk zorgzaam, zoals die keer dat je Victor je speeltje gaf omdat hij aan het huilen was. Ik hoop dat je zo blijft, liefje, want je weet niet half hoe trots je me wel maakt.

Beestjes, feestjes en andere onzin.

Gecategoriseerd onder: Feest, Kobe, Op stap, Vriendjes — Mama om 7:24 pm op Monday, October 15, 2007

Nu ben je weer wat tegengekomen, Wolf! Vorige week zaterdag, toen je uit de douche kwam en papa je afdroogde, zag hij een klein zwart bolletje in je oksel. Hij wilde het wegplukken, maar dat lukte niet meteen. Toen hij daarop wat harder trok en het bolletje meehad, zag hij… wriemelende pootjes! In een halve paniek kwam hij bij mij, waarop ik vaststelde dat het wel een teek moest zijn. Hoe die in jouw oksel terechtkwam, was me een raadsel. Gelukkig zag het wondje er schoon uit, en was het kopje niet blijven zitten. Toch even nagekeken op het net wat we nu verondersteld werden te doen, en dat was dat. Tot ik donderdag bij het wassen toch even nakeek: de beet was een pak roder en groter geworden. Conclusie: dokter. Die had die avond absoluut geen tijd meer, maar wilde jou wel zien op vrijdagmorgen. Zijn conclusie was dezelfde: een tekenbeet. Hij wilde echter liever geen risico lopen ivm. de ziekte van Lyme, en heeft jou antibiotica gegeven, en een corticoïde zalf. De kans zit erin dat je gewoon nogal sterk reageerde, zoals bij je muggenbeten, maar we nemen het risico dus niet.
Je was een uur te laat op school daardoor, maar dat was geen enkel probleem: je ging de klas binnen, zette je drankje waar het hoorde, legde je heen-en-weerschriftje bij de rest, en begon prompt te spelen. Mama is heel duidelijk geen onderdeel van het klasgebeuren, en dat wilde je zo houden.

Ondertussen denk ik te weten vanwaar die teek komt: de poes! Poetin ligt overal te slapen waar het hem uitkomt, en ook soms op jouw opengeslagen donsdeken of in de propere was (die dan doorgaans niet lang proper blijft, maar bon). Het kan ook gewoon de zetel zijn natuurlijk.

Gisteren was voor jou een echte feestdag: Kobe werd gedoopt! Niet dat je dat feit op zich zo heuglijk vond, wel de toestanden die dat met zich meebracht. Je mocht nieuwe mooie kleren aandoen, de hele familie kwam langs, en dan gingen we naar de kerk, waar jij na afloop de klokken mocht luiden. Spectaculair is dat niet, gewoon op een knopje duwen, maar toch :-)
Wat je er wel fantastisch aan vond, was dat je na de receptie/aperitief bij ons thuis mee mocht met Delphine en Pieter, en Marthe dus, naar zee :-) Zo was het eigenlijk het aangenaamst voor ons allemaal: jij hoefde je niet steendood te vervelen de hele namiddag in een chic restaurant, en wij hoefden ons niet de hele tijd druk te maken om jou. De enigen die er aan waren voor de moeite, waren natuurlijk Pieter en Delphine :-p Ik ben daarnet nog even binnengesprongen in de apotheek, en ze waren vol lof over jou. Ze vonden je een verschrikkelijk braaf kind, helemaal niet wild, en zeer gehoorzaam. Zo hoor ik het natuurlijk graag, Wolfje! Je mag nog mee, zeiden ze :-p
Je had eerst bijzonder flink en veel gegeten. Aan zee had je prima gespeeld, maar je was wel eventjes overmoedig geworden en was kopje onder gegaan. Gelukkig had ik droge verse kleren meegegeven, zodat het leed snel geleden was. Zelf beweer je overigens met stelligheid dat je ‘verdronken’ bent, en ik kan je niet aan het verstand brengen dat dat misschien niet de juiste woordkeuze is. Daarna hebben jullie een ijsje gekregen, en ook dat ging vlot binnen. Je had eerst wel ‘geprotesteerd’ dat je er te voet om moest. Zoals Pieter het vertelde:
- Wolf, nu krijgen jullie een ijsje.
- Ah. En ga jij dat dan kopen, Pieter?
- Ja, maar jullie gaan mee naar het kraampje.
- Oh. En ga jij dat dan meebrengen naar hier?
- Nee Wolf, jullie moeten meegaan.
- Maar ik kan niet meer zover meegaan! Als ik meega, dan ga ik languit vallen, en dan val ik flauw, en dan doe ik mij pijn. (na het zien van de ongelovige gezichten) En mijn voeten gaan heel heel veel zeer doen!
Toch ben je blijkbaar zonder klagen meegegaan om een ijsje, al werd je wel moe.

Omdat je nog een hele tijd in de file hebt gestaan, was je pas thuis om half acht. Je had honger en hebt nog behoorlijk wat gegeten, maar je was zodanig moe dat je daarna bijna in de zetel in mijn armen in slaap viel. De juf meldde vandaag ook dat je moe was in de klas, en ook thuis heb je bijzonder rustig naar tv gekeken, en zat je tegen zeven uur effectief in bed.

Vrijdagavond ben je ook een uurtje bij Marthe geweest: papa zat in de file van Brussel, en ik moest opoe afhalen aan het Atheneum en naar huis brengen. Gelukkig vond Delphine het helemaal niet erg :-)
Eigenlijk hebben we hen wel vaak gezien de laatste week: ook zaterdagavond hadden we met hen afgesproken, en wel voor het eetfestijn bij jou op school. Het is de typische manier van fondsen verzamelen voor een school: ouders en sympathisanten worden uitgenodigd om te komen eten, en wie zijn wij dan om dat te weigeren? We hadden afgesproken om 18.00u, en hebben gezellig zitten kletsen, terwijl jij en Marthe hebben rondgelopen en gespeeld tussen de tafels en al het volk. Je zat pas tegen half negen goed en wel in bed, veel te laat voor jou dus.

Vorige maandag had je een vrije dag (pedagogische studiedag bij jou op school), en ik vond dat de ideale gelegenheid om nog even langs te gaan bij oma en opa, en bij omoe en opoe. Ik heb onszelf dan maar uitgenodigd bij oma om te blijven eten, maar ik had de indruk dat ze dat niet erg vond :-p
We zijn dus rond half tien hier thuis aangezet richting Ursel, en hebben een uurtje bij omoe en opoe gezeten. Jij was nogal ongedurig, en wilde uiteindelijk weg. Je hebt trouwens een massa koekjes gekregen van opoe, in die mate zelfs dat je op een bepaald moment zei: “Maar opoe, ik heb wel genoeg hoor!” waarop hij verwonderd moest lachen.

Eenmaal bij oma en opa bleek weer eens duidelijk hoe thuis je je daar wel voelt: je ging meteen naar opa’s bureau en zette je computer aan, terwijl ik foto’s voor oma aflaadde. We hebben er rustig en smakelijk gegeten, en zijn dan met ons viertjes - oma, jij, ik, en Kobe in de rolwieg natuurlijk - naar het Leen gegaan om er te wandelen. Voor oma was dat in feite geen wandelen, eerder slenteren, maar dat wist ze op voorhand natuurlijk: je hebt in de grachten gelopen, naar de vijvers gekeken, op bankjes gezeten, en uiteindelijk werd je echt wel moe. Toch moest en zou er nog, bijna als beloning, een half uurtje op de speeltuin worden gespeeld. Ikzelf bleef bij Kobe, terwijl oma jou assisteerde op de speeltuigen.
Omdat we er vlakbij waren, zijn we daarna even binnengesprongen bij Brantano: jij was toe aan nieuwe winterschoenen, omdat die van vorig jaar wat te klein werden, en je ze ook niet zelf aan en uit kan doen. Nu heb je zwarte met een paar felle kleuren, met een brede velcrostrip: je kan ze perfect zelf aan en uit doen, en glundert als het je lukt. Ja, je kleuterjuffen weten écht wel waarover ze het hebben als ze tips geven om je zelfstandiger te maken :-)
Opnieuw bij oma thuis moest ik echt nog wel iets in orde proberen zetten op opa’s computer, zodat jij van oma een paar boterhammetjes met honing hebt gekregen, en daarna eentje zonder boterham :-p Ik weet niet wie dat nu eigenlijk het leukst vindt, jij of je oma :-p Ik denk niet dat ik nog hoef te vermelden dat je die nacht goed geslapen hebt :-p

Dat laatste is trouwens niet zo evident de laatste tijd: je bent bang in het donker! Je hebt al heel lang een levendige fantasie, en nu begin je overal monsters en zo te zien, zelfs met je lichtje aan. Je slaapt dus nog steeds met een schemerlamp aan die al bij al toch veel licht geeft, en soms is dat nóg niet genoeg voor jou. Dan zit je huilend om ons te roepen, en moet ik al mijn overredingskracht gebruiken om jou ervan te overtuigen dat die monsters helemaal niet echt zijn, en dat ze trouwens bang zijn als je ze uitlacht. Gelukkig zie je de paradox daarvan nog niet in :-p en lachen we samen de monsters uit, waarna je met een geruster hartje gaat slapen.

Soms ben je nog zo klein, mijn liefje, al wil je zo graag groot zijn…

Heel erg lang verhaal, deel drie…

Gecategoriseerd onder: Feest, Kobe, Lang verhaal, School, Spelen, Vakantie — Mama om 10:21 pm op Wednesday, September 26, 2007

Die ‘morgen’ is ook wel weer een week geworden, maar bon, het heeft deze keer toch zo lang niet geduurd, liefje :-p

Ik was je aan het vertellen over de dag van Kobes geboorte, en het feit dat jij zo ongelofelijk trots was op je broertje. Dat laatste is eigenlijk nog steeds niet veranderd, en hij is nu toch al twee maanden. Nog steeds ga je overal met trots verkondigen dat je een broertje hebt, en als hij mee is, wijs je hem aan: ‘Kijk, dat is mijn broertje, dat is onze baby!’ Op school troepen de kinderen soms rond ons, en dan ga jij heel ostentatief naast hem staan, geeft hem streeltjes en kusjes, en claimt op geregelde tijdstippen dat hij wel degelijk van jou is. Je bent er inderdaad zelfs bezitterig over :-p

De dagen na Kobes geboorte had je het wat moeilijker. Op donderdag en vrijdag viel het nog mee: je was opnieuw op kamp geweest, en bleef bij oma slapen, waar ik per definitie niet bij aanwezig was. Zaterdag ging papa je echter halen, en bleef je de rest van het weekend bij hem. Dat betekende dat je opnieuw thuis was, waar ik doorgaans voortdurend aanwezig ben. Het feit dat ik in het ziekenhuis intussen losgekoppeld was van alle draadjes en infusen, zal er ook wel geen goed aan gedaan hebben: ik kon opnieuw rondlopen en je uitgebreid knuffelen. Zaterdagnamiddag kwamen jullie inderdaad nog even op bezoek, werd er effectief uitgebreid geknuffeld, en zei je dat je bij me wilde blijven. Ik legde opnieuw uit dat dat niet kon, waarop je toch zonder tegenstribbelen met papa naar huis ging. Ik geef het toe, liefje, toen ik je vanuit mijn venster aan papa’s hand over de parking zag lopen, mijn twee flinke jongens, toen kreeg ik het toch even te kwaad. Een goed uur later moest ik trouwens nog maar eens een paar tranen wegvegen: de telefoon was gegaan, en jij was het, huilend omdat je me miste. Papa legde uit dat je thuis was beginnen snikken omwille van je mama, en dat je zo graag nog eventjes belde. Ik heb je dan maar getroost, gezegd dat het niet zo lang meer ging duren voordat ik thuis ging zijn, en dat je een flinke grote broer moest zijn. Dat hielp blijkbaar, want je stopte toch met huilen. Papa vertelde me achteraf dat het blijkbaar toch een hele troost was geweest, dat jullie samen nog wat hadden zitten knuffelen, en dat je daarna flink in bed was gekropen. Liefje toch!

De maandag daarop begon voor jou een tweede week kamp, thema tovenaar. Deze keer was het niet met Marthe, maar wel met Aaricia. Quinten zat in een hogere groep, maar was er dus ook wel. Papa vertelde me dat je inderdaad onmiddellijk naar Aaricia was gelopen, en dat jullie braafjes hand in hand naar binnen gingen. Op deze manier kon papa overdag ook alle mogelijke dingen regelen, bij mij langskomen en de lopende zaken op kantoor behandelen, zonder dat jij hem voortdurend voor de voeten liep. Hij ging je dan, net zoals oma, rond half vijf afhalen (vier uur hoefde niet, dan kon je nog wat spelen op het springkasteel) en kwam dan bij mij.

Dinsdag vond ik het welletjes in het ziekenhuis, en ik ging dan ook een dag vroeger dan voorzien naar huis. Ik voelde me prima, de baby was gezond, dus waarom ook niet? Het enige wat me nog eens op het hart werd gedrukt, was dat ik geen gewicht mocht tillen. Dat laatste had ik jou al uitgebreid gezegd, en op voorhand verschillende keren herhaald dat ik jou absoluut niet ging mogen oppakken. Knuffelen en spelen, geen probleem, maar niet oppakken. Je weegt per slot van rekening al 16 kilo, da’s niet niks meer. Je deed daar dan ook absoluut niet moeilijk over, wel integendeel! Toen ik je een paar ochtenden later je schoenen wilde aantrekken, en je dus uit pure gewoonte gewoon opnam en op tafel zette (ik voelde meteen dat dat eigenlijk geen goed idee was), keek je me met grote ogen onthutst aan. “Mama! Je mag dat niet doen!” Daarna volgde onmiddellijk, met een zachter, bezorgd stemmetje: “Heb je je nu pijn gedaan, mama? Doet je buik pijn?” Ik stelde je gerust, en gaf je meteen een knuffel omwille van zoveel bezorgdheid. Je bent echt een ongelofelijk lief kind, Wolf. Je was dan ook wel onder de indruk van het grote litteken op mijn buik, en het idee dat de dokter mijn buik gewoon had opengesneden om - floeps - de baby eruit te halen.
Afgezien daarvan ging het leven eigenlijk dadelijk opnieuw zijn gewone gangetje, zij het dan dat er een baby was bijgekomen. Die is echter zo rustig en lief, dat we het nauwelijks merken. Ja, hij moet op tijd en stond aan de borst, maar dan kom jij er vaak gewoon bij liggen, en vooral het feit dat ik gezegd heb dat je tv mag kijken, telkens als ik de borst geef, vind je ongelofelijk wijs. Je helpt ook bijzonder graag bij het geven van een badje. Je klimt dan op een krukje, laat het badje vollopen met de sproeier en zegt me wanneer het vol genoeg is, neemt een washandje, houdt de baby vast terwijl ik hem was, en kuist het badje achteraf netjes uit met een sponsje. Ondertussen hebben we uit ervaring geleerd dat je dat het beste doet in bloot bovenlijf - het is toch warm genoeg in de badkamer - omdat je anders kliedernat bent. De laatste tijd geef ik Kobe vaker zijn badje alleen: je bent ofwel naar school, ofwel ben je te moe van school en blijf je liever in de zetel zitten. Maar als je me nog helpt, ben je de gekste bekken aan het trekken tegen je broertje, en moet hij vaak lachen. Goh, liefje, als jullie op deze manier blijven overeenkomen, zie ik het volledig zitten :-)

Die eerste woensdag, een week na de bevalling, heeft papa jou nog naar het kamp gebracht, maar ben ik jou komen halen. Het was heerlijk weer (per uitzondering, deze zomer) en ik had Kobe in de draagdoek op mijn buik gehangen. Iedereen stond met zijn mond open over zo’n kleintje van een week oud, maar niemand was verbaasd: blijkbaar had je het nieuws al uitgebreid aan iedereen verteld. Glunderend kwam je bij ons in de auto zitten, en voor jou was Kobe al meteen een deel van de familie. Je hebt ook nooit vervelend of jaloers gedaan, tenminste tot hiertoe, al begint het, geloof ik, pas nu goed door te dringen dat Kobe voor altijd is, en dat je altijd rekening met hem zal moeten houden en mama en papa moet delen met hem.

Op donderdag en vrijdag herhaalde dat stramien zich, ware het niet dat we de vrijdag nog even zijn binnengewipt bij Nathalie en de kinderen. Nathalie was, net zoals ik, naar de ’show’ komen kijken, een evenement dat jullie een week lang hadden voorbereid voor de ouders, en we waren nog even blijven kletsen. Het was net Nathalie’s verjaardag, zodat we meteen ook op een stuk taart zijn getrakteerd. Ook Quinten, Aaricia en Jorunn waren helemaal gek op de baby, en jij was maar wat trots dat dat jóuw broertje was, al wilde je eigenlijk ook wel een deel van de aandacht.

Ik heb trouwens enorm moeten lachen met jou: ik ging jou ’s morgens naar het kamp brengen, zodat papa wat vroeger naar kantoor kon. Toen papa dus voortging, zei hij tegen jou: “Flink spelen op kamp met Marthe, hé!” waarop jij hem vrank in de ogen keek en riposteerde: “En jij, flink spelen op kantoor met Dirk, hé!” We lagen allemaal dubbel :-p
Het weekend daarop bleef het heerlijk weer, maar ik zag het niet zitten om het zwembadje op te blazen, aangezien we op zondag naar Ronse gingen, en jij daar dan de rest van de week ging blijven. Daarom heb ik maar de twee grote wasmanden buitengezet, zodat jij toch in het water kon spelen. De ene mand heb je gewoon volledig leeggeschept om daarmee de bloemen water te geven. Niet dat ik dat erg vond, hoor!
De volgende dag, schitterend weer overigens, zijn we naar Ronse gegaan om daar heerlijk te eten :-) Omaly had weer eens haar best gedaan, het mag gezegd worden :-) Voor het aperitief zaten we trouwens buiten, maar wel in de schaduw, want het was veel te warm in de zon. Bompa had al snel het badje dat we mee hadden gebracht, opgeblazen, en binnen de korste keren (lees: na veel gezaag kunnen wachten tot na het eten, zodat het water wat opgewarmd was) zat je te spetteren :-) Ook hier heb je er een sport van gemaakt om het hele badje leeg te scheppen en op het asfalt van de oprit te gieten. De loopspelletjes met bompa waren overigens ook leuk, maar die arme bompa was binnen de kortste keren bekaf, terwijl jij al gierend in je blootje maar over het grasveld blééf rennen :-p
De rest van de week was het een pak kouder en regende het nogal wat, zodat je het zwembadje jammer genoeg niet hebt kunnen gebruiken… Toch heb je je blijkbaar niet echt verveeld bij omaly en bompa, ook al heb je op een bepaald moment toch naar huis gebeld: je wilde je mama eventjes horen. Ik was eerlijk gezegd wel blij dat je even bij hen mocht blijven: op die manier kon ik rustig aan de nieuwe huisbewoner wennen, zonder dat jij voortdurend al mijn aandacht en energie opeiste, en kon ik ook nog wat bekomen van de keizersnee. Niet dat dat nu zo’n groot probleem was, hoor, ik voelde me opperbest.
Op vrijdag heeft bompa je dan naar huis gebracht, samen met een grote doos met drie kippen in. Die liepen in de weg op de boerderij van nonkel Staf, en waren ideaal voor oma en opa. Zij hadden inmiddels maar één kip meer, de andere waren net gestorven. Daarom reden wij quasi onmiddellijk door naar Zomergem: we moesten de kippen afleveren, en op die manier zagen zij zowel jou als de kleine Kobe nog even. Het was wel grappig om te zien hoe jij omsprong met die kippen: je kreeg tot je grote frustratie zelf de doos niet open, en daarna was het te diep voor jou om die kippen eruit te kunnen pakken. Al had ik de indruk dat je dat niet helemaal erg vond, die kippen waren nogal groot en levendig…
Daarna zijn we nog even Kobe gaan tonen bij Omoe en Opoe in Ursel. Ook hier vond je het blijkbaar niet erg dat het grootste deel van de aandacht naar je broertje ging. Wellicht heeft het koekje dat je kreeg daar wel bij geholpen :-p

De rest van de week was je weer lekker bij mij. We hebben het eigenlijk heel erg rustig gedaan, met wat klusjes in huis, boodschappen, veel tv (want het weer viel nogal tegen) en natuurlijk het spelen met en verzorgen van Kobe. Niet dat hij al veel respons gaf/geeft natuurlijk, maar toch. Op zondag zijn we wel gaan eten bij oma en opa, en dat was eigenlijk bijzonder gezellig. Ook heb je me in die week opnieuw geholpen met het maken van de doopsuiker voor Kobe. Jij vulde de espressokopjes netjes met drie suikerbonen van elke kleur, waarop ik ze voorzag van een etiketje, in een micapapier stak en dichtbond. Je was zo trots als wat dat je me kon helpen, en je merkte ook wel dat het niet zomaar was, dat het echt wel hielp.

De zaterdag daarop zijn Sofie en de meisjes wel even langsgekomen om kennis te maken met je broertje. Ze waren net op reis toen hij geboren werd, en hadden hem nog niet gezien. Uiteraard vond jij het heel erg fijn dat zij kwamen spelen, en hebben jullie niet eens ruzie gemaakt, tot mijn grote verbazing. Je bent namelijk nog altijd heel erg bazig als het op je speelgoed aankomt. Bezitterig mag ik niet zeggen, want je geeft soms zelfs dingen weg, maar je wil wel telkens uitleggen hoe er moet gespeeld worden, en wat kan en niet kan.

De week daarna mocht je weer op dinsdag en donderdag naar de opvang, zodat ik hier het huishouden wat beter kon regelen (want da’s niet evident met een pasgeborene en een hyperactieve driejarige wildebras) en vooral ook dingen kon doen zoals naar Kind&Gezin gaan, het ziekenfonds regelen, op school langsgaan voor alle papieren…
Op zaterdag heb je mij, papa en jobstudent-tuinman Stijn flink meegeholpen in de tuin: je droeg allerhande afgesnoeide toestanden naar de groene container, liep vrolijk te zingen, en fietste over het voetpad van het ene hekje naar het andere. De tuin moest er namelijk pico bello uitzien voor de volgende dag: geboortefeestje van Kobe!

In de voormiddag ben je samen met papa de taarten gaan ophalen, en in de namiddag heb je voortdurend tussen al het volk heen en weer gelopen, wat met de aanwezige kinderen gespeeld en algemeen de vrolijke hyperactieve jongen uitgehangen. Er was dan ook bijna 70 man aanwezig, serieus de moeite dus. Het kan niet missen dat je tegen ’s avonds behoorlijk moe was, en dan ook tegenstribbelde toen je met oma mee naar huis moest. Je wilde liever bij mij en de baby blijven, zei je. Dat kon ik best begrijpen, maar ik wilde eigenlijk ook nog wel wat rust, en opa keek er al naar uit om je een paar dagen over de vloer te hebben. Met enige moeite kregen we je in haar auto, maar ze vertelde me achteraf dat je verder helemaal niet moeilijk meer hebt gedaan, en dat je zelfs opgewekt naar bed ging.
Woensdagvoormiddag moest ze in Gent zijn, en is ze jou komen afzetten. Ik kreeg een enorme knuffel van jou, en daarna liep je onmiddellijk door naar de living, waar Kobe was, en begon je hem voorzichtjes te knuffelen en kusjes te geven. Je had je broertje gemist, zei je.
Die namiddag waren we uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje bij Ernest. Gwen had in totaal vier kinderen uitgenodigd, waaronder jij dus, en jullie hebben vrolijk buiten gespeeld op het kleine koertje en in de zandbak. Ook de pannenkoeken gingen vlot naar binnen.

De dag daarop ging je weer naar de opvang, maar ben ik je vrij vroeg komen halen omdat ik op controle moest bij de gynaecoloog. Jij mocht mee en keek er al naar uit, omdat je dan altijd koekjes krijgt :-p Je hebt je bijzonder braaf en rustig gedragen, zat in de wachtkamer tv te kijken terwijl ik in het monitorkamertje Kobe eten aan het geven was, en had zelfs niet gemerkt dat ik bij de dokter binnen was, zodat je pas na een paar minuten daar ook binnen kwam.

Heh, en het was echt wel een drukke laatste week van de vakantie: de dag daarna zijn Nathalie en de kinderen langsgekomen, zodat je opnieuw druk gespeeld hebt. Net zoals de dag daarop: we waren om 5 uur in de namiddag uitgenodigd bij Gwen en Erik, alweer, om daar samen met Sepp, Sofie en de meisjes te blijven eten en te spelen. Het weer was opnieuw behoorlijk, zodat Erik kon barbecuen, en we er allemaal van genoten hebben. Eerst kregen jullie eten, natuurlijk, en daarna trokken jullie naar boven, waar het thema blijkbaar ridders was, en vechten en zo. Na een tijdje kwam je echter alleen weer naar beneden, en begon je beneden te spelen: Ernest was een beetje te wild, zei je. Tsja, en ik die dacht dat jij al wild was :-p

En de volgende maandag? 3 september, en dus opnieuw school! Eerst wilde je niet gaan: je wilde bij mij blijven, en school was niet leuk, en je was nog moe, en… Na je ontbijt verbeterde je humeur zienderogen, en het feit dat zowel mama als papa als Kobe meegingen, maakte het er alleen maar beter op. Deze keer mochten we je gewoon gaan afleveren bij je juf, en hoefde je nog niet in een rij te gaan staan. Je zit nog een keertje in de eerste kleuterklas, wat normaal is, maar ze hebben alle oudste kleuters van het jaar voordien samengezet. Dat betekent dat jullie meteen met 22 zijn, dat er geen peuters meer bijkomen in de loop van het jaar, en dat alle verjaardagen in januari, februari, maart of half april liggen :-p Je hebt dus een nieuwe klas, maar met een hoop van je vriendjes van vorig jaar, en met twee juffen. Jawel, een duobaan. Dat betekent helaas niet dat er voortdurend twee juffen voor jullie neus staan, nee. Ze wisselen elkaar af, elk een week, van donderdagmorgen tot woensdagmiddag. Tot hiertoe heb je echt geen voorkeur voor een van de twee, maar natuurlijk zijn we nog maar een paar weken ver. Gelukkig coördineren juf Annemie en juf Dominique goed met elkaar, zodat ze elk van beiden goed weten wat er aan de hand is in de klassen.
Papa en ik kwamen met jou aan de klas, en onmiddellijk stak je je jas in onze handen en liep je naar binnen: Evert was er al aan het spelen, en dadelijk ging je meedoen met een hoop diertjes in een boerderij. Toch kwam je nog een paar keer terug: Kobe lag in de draagdoek op mijn buik te slapen, en je wilde hem perse tonen aan je vriendjes: Evert, Keanu, Brian, Wout, Meryem, Azra, Helena, Sarah, Mai… Uiteindelijk kwam je papa en mij nog een laatste knuffel geven, en zachtjes muisden we ervanonder. Jij was intussen al aan het schateren en gek aan het doen met Evert: achteraf vertelde je dat je de koeien over het dak had doen springen, en dat kan toch helemaal niet!

Enfin, school was goed gestart. Wat ook startte, maar dan op woensdag, was de turnclub. Delphine had me er al over gesproken, en zowel Marthe als overbuurjongen Pieter zouden ook gaan. Jij hebt altijd energie te veel en je doet niks liever dan klauteren en springen, dus het leek me ideaal. Ook een pluspunt was het feit dat we konden afwisselen wie zou brengen en wie ging halen. De eerste les was nochtans geen onverdeeld succes. Ik ging zelf meegaan, maar door het feit dat Kobe eerst nog een verse broek nodig had, waren we ietsje te laat (tiens tiens, hoor ik de oma’s al denken). Pieter zat huilend aan de kant tussen zijn mama’s benen, en ook Marthe was verlegen aan het doen in de armen van Delphine. Op de lange mat waren nochtans een hoop kleuters enthousiast aan het meedoen met de lesgeefsters, en ik moest je dus niet echt aansporen om mee te gaan doen. Vrolijk kroop je rond, zocht goudstaven voor de koning enzovoort. Het turnen is dus echt wel verpakt in een hoop leuke spelletjes. Delphine zei dat ze de rest van de les nog wel ging blijven en ging proberen om Marthe te doen deelnemen, zodat ik met een gerust hart naar huis kon om Kobe te voeden. Ze ging jou dan ook wel mee terugnemen. Ik riep je dan ook even bij me om je dat te vertellen,waarop je Marthe aan de kant zag zitten, en prompt zei: “Ik heb ook geen zin meer…”. Je bent dan maar bij Marthe en Delphine gaan zitten, en wat ik ook zei, je wilde niet meer terug meedoen. Ik ben toch doorgegaan, en toen jullie terugkwamen, vertelde Delphine dat jullie allebei toch nog flink hadden meegedaan. Je vond het best leuk, vertelde je. Marthe mocht meteen nog een uurtje blijven spelen, en samen hebben jullie de hele woonkamer op stelten gezet. Ook de twee volgende woensdagen verliepen volgens hetzelfde stramien, zodat Delphine en ik jullie maar definitief zullen inschrijven voor het hele jaar. Je kan er maar deugd van hebben, van een beetje sport :-p

De dag daarna, de eerste donderdag van het nieuwe schooljaar, moesten we al meteen oma’s hulp inroepen om op jou te passen: het was infoavond voor de kleuterklassen om 19.00u. Niet dat jij dat erg vond hoor: zodra je oma ziet, beginnen je ogen ondeugend te blinken, en roep je meteen: “Stout dink!” Waarop oma haar ogen al evenzeer beginnen te blinken, en ze meteen antwoordt met: “Pierlala!” Zo kunnen jullie wel even doorgaan, tot het ontaardt in een gigantische kriebel- en lachpartij. Ik had je wijsgemaakt dat je deze keer ‘Vuil vel’ moest zeggen, en je giechelde jezelf dan ook letterlijk omver toen ze gemaakt verontwaardigd reageerde met een kriebelaanval. Ja, oma die komt babysitten, dat is per definitie veel plezier.

De zaterdag daarop zijn we met zijn viertjes - jaja, we zijn met vier nu - naar papa’s kantoor getrokken. Hij moest de drankvoorraad aanvullen, en de koffiemachine was dringend aan een kuisbeurt toe. Ook wilde ik nog een besteld boek afhalen in de Fnac, dus heb ik Kobe in de draagdoek gehesen, jou bij de hand genomen, en zijn we gezellig samen door de Veldstraat gewandeld. Je vond de trappen in de Fnac ongelofelijk wijs: elk aan een kantje, en toch nog samen komen :-p Daarna zijn we op jouw aanvraag nog even de C&A binnengewipt: ze hadden daar toch wel roltrappen zeker! Ik kon het dan niet laten en heb nog wat babykleding gekocht voor Kobe, iets wat jou eigenlijk te lang duurde, waardoor je ongedurig begon rond te lopen. Ik heb het dan maar bewust kort gehouden, voor andere mensen jou begonnen te beschouwen als typisch onopgevoed ettertje :-p

De zondag was dan weer feest voor jou: opa en nonkel Roeland kwamen eten voor opa’s verjaardag! En aangezien op de kleuterschool geen verjaardag voorbij kan gaan zonder kroon, hebben we samen in de voormiddag een kroon gemaakt voor opa. Ik heb de basiskroon in stevig papier gemaakt, jij hebt ze gekleurd, en daarna beslist dat er nog zilverpapier bij moest, en een strikje, en nog wat veertjes. Je moest er ook perse wat losse stukjes papier opkleven, vooraleer je tevreden was. Opa was ongelofelijk opgetogen over zijn kroon, en heeft ze tot jouw grote vreugde de hele dag opgehouden. De mossels die ik voorzien had, zag jij echter niet zitten. Niet dat je ze niet lustte, je had gewoon geen honger (meer).

Vorige week zaterdag heb ik je dan samen met papa meegesleept naar de ledenbarbecue van Elanor, de Vlaamse Tolkienvereniging. Ik was vorig jaar al op dezelfde locatie geweest, midden in de bossen in Wachtebeke, met een grote zandhoop en verschillende speeltuigen, zodat ik wist dat je je wel ging kunnen uitleven. Dat was ook het geval, zeker omdat er nog andere kinderen waren met wie je prompt bent beginnen spelen. Na het eten heeft papa je dan mee naar huis genomen, terwijl ik nog wat langer kon blijven, aangezien we met aparte auto’s waren gekomen. Op mijn aanraden had je trouwens je houten zwaardje meegenomen, en daar heb je dan ook duchtig mee gevochten.

Afgelopen week begon heel rustig, niks speciaals. Toen ik woensdag echter spruw vaststelde bij Kobe, zijn we met zijn drietjes naar de dokter gegaan. Jij had immers al twee weken last van een slijmhoest die maar niet over ging, dus wilde ik die meteen ook laten nakijken. Dokter Filip zei dat het van je neus kwam, en schreef een spray en neusdruppels voor. Ja mijne joengne (een mens zou voor minder Gents beginnen spreken): papa en ik hebben tegen je moeten vechten! Woensdagavond liet je me nog min of meer betijen, maar donderdagmorgen stribbelde je met alle macht tegen. Papa heeft je in een houdgreep moeten nemen, zodat ik kon druppelen. Je vond het zodanig erg, en je had jezelf ook zodanig opgefokt gekregen, dat je zo hard begon te hoesten en te wurgen dat je meteen maar overgaf, op jezelf, het tapijt, papa en mij. Fijn hoor. Ik heb het vijf dagen volgehouden, telkens met ongelofelijk veel misbaar, gehuil, geworstel en een emmer. Intussen vind ik de kool het sop niet meer waard, en ben ik ermee opgehouden. Je hebt er nog steeds wat last van, maar het is wel al veel geminderd.
Trouwens, dat was niet het enige. Donderdagmorgen stelde ik verbaasd vast dat je een vijftal muggenbeten in je gezicht had, en dat terwijl je onder een klamboe slaapt. Nu ja, er kan altijd wel een mug in verzeild geraakt zijn, maar dan nog zo’n agressieve… Toen ik je donderdagavond van school ging afhalen, wist ik wel beter: je had intussen zo’n twintigtal rode stippen, en de juf wist me te zeggen dat je ’s middags nauwelijks gegeten had. Bij nadere inspectie thuis bleken het blaasjes te zijn: windpokken! Toch nog even naar de dokter gebeld om te vragen wat ik moest doen, en of die andere medicatie kwaad kon. Niet dus, zodat ik maar een fles eosine heb gehaald, en al je blaasjes ben beginnen aanstippen. Je leek wel het gestippelde monster! Gelukkig had je er verder geen last van: geen koorts, geen hangerig gedrag, nauwelijks jeuk, alleen af en toe een pok die vervelend deed, zoals je het zelf uitdrukte. Je hebt wel meer geslapen dan anders, en de vrijdag heb je zelfs de hele dag in pyama rondgelopen. Niet dat dat je hinderde in het bouwen van een frittakaas of zo :-p Het heeft wel de plannen voor de zondag in de war gestuurd: normaal gesproken was er het verjaardagdineetje voor Alexanders eerste verjaardag, maar dat wilden we ons niet riskeren natuurlijk. Uiteindelijk is het hele feestje zelfs niet doorgegaan wegens nog andere zieken.
Maandag heb ik je ook nog thuisgehouden, maar omdat je je zo verschrikkelijk verveelde en zo vol energie zat, ben je gisteren toch wel naar school gegaan. Alle blaasjes waren intussen opgedroogd, en de dokter had me verteld dat het dan wel mocht. Je had nog wel de stippen in je gezicht, maar dat was het minste. De windpokken zijn trouwens de ronde aan het doen op school, Marthe had het ook al goed zitten.

Vandaag (hehe, eindelijk zover geraakt) ben je dan weer netjes naar school geweest, in de namiddag naar het turnen, en daarna wilde ik met je bij de kapper langs. Je haar was intussen vreselijk lang, ik zeg het al van in augustus dat het moet geknipt worden. Deze keer wilde ik het liever niet zelf met de tondeuze doen, maar zag ik er graag wat snit in. Delphine had me verteld dat de kapper om de hoek ook kindersnits deed, en aangezien de woensdagnamiddag zonder afspraak was, zijn we even gaan kijken. Om vier uur zat er nogal veel volk, maar ze raadde me aan tegen vijf uur terug te komen. Het resultaat is dat je nu een fris modern kopje hebt, en dat je er nog veel ’stouter’ uitziet dan anders.
Je wordt nu helemaal een kwajongen, Wolf, en eigenlijk heb ik dat best wel graag :-p

Heel erg lang verhaal, deel twee…

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Feest, Kobe, Lang verhaal, Op stap, Vakantie — Mama om 8:35 pm op Tuesday, September 18, 2007

Dan beloof ik al eens dat het niet meer zo lang zal duren voordat ik schrijf, is het weer bijna een maand… Jouw broertje houdt me meer bezig dan ik wil toegeven, geloof ik.

In ieder geval ga ik nu proberen jouw grote vakantie te beschrijven, voordat ik het zelf allemaal weer vergeten ben. Jou moet ik dat niet vragen, want blijkbaar is het normaal dat je bijvoorbeeld niet meer weet wat je precies hebt gedaan in de klas, of wat je ’s middags hebt gegeten. Soms vind ik dat wel wat frustrerend, want ik ben eigenlijk echt wel geïnteresseerd in dat kleine leventje van jou, en ik zou wat meer willen inpikken op jouw klasactiviteiten. Ach ja, dat komt nog wel zeker?

De grote vakantie begon lekker rustig, voor mij dan toch :-p Omdat ik met die dikke buik rondliep en nog een hoop wilde doen vooraleer je broertje werd geboren, ging je twee dagen in de week naar de opvang, op dinsdag en donderdag, samen met Marthe. Ik had niet de indruk dat je veel met haar speelde, dat deed je voornamelijk met de oudere kinderen. Erg leek je de opvang niet te vinden: thuis was maar thuis met mij, en daar had je tenminste vriendjes in de buurt. Toch was je wel blij als je me zag. De opvang was echter maar open de eerste twee en de laatste twee weken van de vakantie, maar daar heb ik dan ook dankbaar gebruik van gemaakt.

Vrijdagnamiddag vertrokken we dan, zodra papa klaar was, naar zee: omaly en bompa hadden ons opnieuw uitgenodigd voor een weekendje, in Koksijde deze keer. Je mocht met ons mee-eten aan tafel, maar ging daarna vrij vlot je bed in. Dat vond je wel wat raar: je bed stond bij ons op de kamer, en toch gingen wij nog niet mee slapen. Je bent dan later die avond, toen wij kwamen slapen, nog eventjes wakker geweest, maar ik denk niet dat je daar de volgende dag nog iets van wist.
Er zat wel een groot nadeel aan het feit dat je bij ons op de kamer sliep: ’s morgens was je wakker rond zeven uur, en je vond het heerlijk dat je meteen je klep kon openzetten en bij ons in bed springen. Papa en ik kreunden even onder het verbale en fysieke geweld, en besloten toen dat de tv misschien geen slecht idee was, gezien het feit dat we pas tegen negen uur aan de ontbijttafel werden verwacht. We hebben je er ook op uitgestuurd om bompa en omaly wakker te maken, maar bompa was al in geen velden en wegen meer te bekennen, die was ook al vroeg wakker en gaan wandelen.
Na het ontbijt zijn jullie, zijnde papa, bompa, nonkel Koen en tante Else gaan zwemmen in het verwarmde binnenzwembad van het hotel. Ik geloof dat jullie er vooral ‘haai’ hebben gespeeld, met een vermoeide maar bijzonder opgefokte Wolf tot gevolg :-p Ikzelf heb ondertussen geslapen want ik had die nacht geen oog toegedaan.
Daarna zijn we samen iets gaan eten in een restaurant op de dijk, maar zijn voor de koffie toch maar naar binnen gegaan, uit de felle wind. Jij werd wat ongedurig, en mocht met een go-car-achtig iets gaan rijden, iets waar je ongeveer een uur om gezaagd hebt. Na vijf minuten was de lol er blijkbaar al af, ook al mocht je een half uur rondrijden, en hebben we het ding maar teruggebracht. Toen zag ik een kledingwinkel, een typisch dijk-ding, waar ze onder andere Spidermankousen verkochten, en je was wildenthousiast toen ik je even later toonde wat ik voor je gekocht had.
Toen was het eindelijk strand-tijd: hoewel het aan de frisse kant was door de harde wind, gingen jij, papa en bompa vrolijk aan het graven, terwijl ik onder een felgroene parasol een poging deed om te slapen. Een halve put later wilde jij richting het water, en ja hoor, je was binnen de korste keren drijfnat. Niet dat dat erg was, alleen niet bijzonder warm, zeker omdat ik geen andere droge kleren bijhad. Na een uur of twee was het welletjes: je was doodop van altijd maar in het water te springen, de golven te ontwijken of ze juist tegemoet te lopen. Ook bompa en papa waren intussen behoorlijk moe. Bibberend kwam je bij mij (waarbij de fluogroene parasol bijzonder goed zijn taak van baken vervulde), waarop ik je uit je natte kleren stroopte, een droog onderbroekje aantrok, en in een droge handdoek wikkelde. Gelukkig was het hotel op nog geen tien minuten wandelen (het geploeg door het zand inbegrepen) zodat je al snel onder een warme douche stond te bekomen. Je had er overduidelijk enorm van genoten.
Daarna hebben we allemaal samen rustig iets gedronken op het terras in de warme zon, en heb jij al een boterham met kaas gekregen. Tegen dat het zeven uur was, tijd voor ons om aan tafel te gaan, lag jij al in je bed.

De volgende dag zijn papa en ik met je gaan zwemmen, en heeft papa jou bezig gehouden terwijl de rest van de familie genoot van sauna en massage :-) Daarna werd alle bagage in de auto geladen, en zijn we met zijn allen de kusttram opgestapt richting Nieuwpoort. Zo’n tram blijft een belevenis voor jou :-)
Toen we amper op de dijk waren, stond er een grote, oude typische paardenmolen. Ikzelf mag niet gedroomd hebben dat ik erop moet zitten omdat ik dadelijk ongemakkelijk zou worden, maar jij vond het wel leuk. In het begin vertrouwde je het zaakje niet helemaal (omaly wou eigenlijk dat bompa meeging met jou om je vast te houden, maar ik vond dat je al groot genoeg was), na een tijdje vond je het best leuk en opwindend, en uiteindelijk wou je er af, een beetje witjes om de neus, ik vermoed om dezelfde reden als ik er in de eerste plaats al niet op wilde. Datzelfde vermoeden is ook al bevestigd in de auto: je bent wagenziek. Dan begin je te klagen dat je buik pijn doet, dat je zou moeten overgeven, en dan zie je compleet wit en grauw, arme jongen. Ik heb echt medelijden met jou, maar ik kan er niks aan doen. Hopelijk gaat het bij jou sneller over dan bij mij, want ik heb het nog steeds behoorlijk serieus zitten.
Na een korte wandeling op de dijk gingen we dan iets eten, daarna opnieuw de tram op, en in de auto huiswaarts. Het heeft, geloof me, geen tien minuten geduurd voor zowel jij als papa lagen te slapen, helemaal tot in Wondelgem :-p Jaja, die mannen…

De week daarna verliep ook heel gewoon. Alleen jammer dat het weer niet meewilde, want anders had ik het zwembadje kunnen opzetten, en waren we quasi nonstop buiten gebleven.
Op vrijdagavond belde Delphine dan: of we soms geen zin hadden om op zaterdag (ze voorspelden eens mooi weer) te komen barbecuen ’s avonds. Daar zeiden we natuurlijk geen nee tegen, zodat we, na een dagje schilderen in Kobes nieuwe kamer (waarbij jij enthousiast geholpen hebt) tegen half zes het blokje om gingen. Jij had thuis al uitgebreid met water gespeeld in de twee wasmanden, maar Pieter had het zwembadje van Marthe opgezet. Het duurde dan ook geen vijf minuten of jullie zaten al in het water. Papa is dan maar snel even terug naar huis gelopen om verse kleren en handdoeken en dergelijke, en heeft meteen maar je pyama meegenomen zodat je daar kon slapen. Jullie hebben tot half acht in het water zitten spetteren, daarna snel wat gegeten, en tegen half negen lag jij in Marthes reisbedje in hun badkamer te slapen. Jullie waren zodanig moe dat er geen halve kik meer te horen was. Tegen half twaalf heeft papa jou dan uit je bedje getild, naar huis gedragen, en daar weer in bed gelegd. Je was wel wakker, maar heel veel wist je er de volgende dag toch niet meer van.
De zondag zijn we dan met ons drietjes even gaan rondlopen op de Gentse Feesten, gewoon rustigjes, een ijsje eten, wat kraampjes bekijken… Je vond het ‘peshiaal’, al die mensen overal, en de muziek en de clowns en zo.

Maandag de zestiende juli gingen we opnieuw naar de gynaecoloog, en werd ons vermoeden bevestigd: Kobe lag nog steeds in stuitligging, en had precies niet veel zin om zich te draaien. De dokter wilde nog een weekje wachten, en dan, als de baby zich nog niet had gedraaid, overgaan tot een keizersnee een paar dagen later. Jij vond het vooral jammer dat het geluid van de monitor kapot was, want zo’n blaadje met wat kriebellijntjes op vond je maar niks, terwijl het geluid van zijn hartje wel best spannend was.
De rest van de week was opnieuw rustig: ik had eigenlijk verschillende keren met jou naar de Gentse Feesten willen gaan, maar met die buik zag ik dat niet zo goed zitten wegens veel te snel moe. Op donderdag wilde ik wel met oma en jou een poppenvoorstelling van het Puppetbuskerfestival meepikken op de Site (aan de Gasmeterlaan), maar er konden om het half uur amper zeven mensen binnen, die dan nog willekeurig werden uitgekozen, zodat we na een uur wachten gewoon door zijn gegaan. Jammer, maar niks aan te doen. Aangezien we vlak bij het speeltuintje aan de Blaisantvest waren en jij al heel lang had gevraagd om daar eens te mogen spelen, hebben we dat dan maar gedaan. Je amuseerde je kostelijk: oma moest mee in de trein, we hebben met ons drieën op de wip gezeten, en ik denk dat je ongeveer een halve kilo zand hebt meegezeuld naar huis. Daarna zijn we nog de stad in gegaan: we hebben rondgelopen, oliebollen gegeten, gekeken naar breakdancers,… Je wilde ook perse een ballondiertje, maar het bleek een teleurstelling: toen we een schildpadje vroegen, kreeg je geen hoedje maar een klein armbandje. Gelukkig liet je je ontgoocheling niet echt merken, pas thuis zei je er iets van. Je bent toch echt wel lief, kleine man!

De volgende dag, zijnde de vrijdag, zijn we dan samen met Sofie en de meisjes naar Shura gegaan: we moesten al heel lang eens langsgaan ter ere van haar kleinzoontje Albert. Ook al had ik gezegd dat ze zeker geen eten moest doen, en dat taart meer dan voldoende was, toch had ze willen vasthouden aan Tsjetsjeense tradities, zodat de tafel gedekt stond met gevulde kip, een speciaal courgettegerecht en frietjes, en daarna taart. Wij hadden allemaal net gegeten, zodat we uit beleefdheid wat van de kip hebben gegeten, en daarna vooral taart. Van die taart heb ik trouwens zowat de helft meegekregen, poeh… Ze was echt wel lekker, daar niet van, maar zo zwaar…

Rond half vijf zijn we doorgegaan, en in ‘t passeren ben ik nog even aan de Zuid gestopt. In het Zuidpark stond namelijk een hoop kinderanimatie: een springkasteel voor kleintjes, een hoop klim- en klautergerief, een schminkstand, een podium… Jij was de koning te rijk met dat springkasteel, en ik geloof dat je het bijna een uur hebt volgehouden, tot het plots begon te regenen en ze het boeltje hebben opgedoekt. Het was tegen dan toch tijd om naar huis te gaan, je was doodop.

Het daaropvolgende weekend hebben we met opzet rustig gehouden, zodat we konden genieten van de tijd met ons drietjes, ons laatste weekend zonder baby.

Op maandag mocht je trouwens voor het eerst op kamp. En nee, daarmee bedoel ik geen echt kamp met tenten en slapen en zo, maar een dagkamp voor kleuters op de schoolterreinen van de Voskenslaan. Het thema was ‘Sprookjes’, en we hadden afgesproken dat zowel jij als Marthe zouden gaan. Op maandag zijn echter Pieter en ik elk apart gereden, gewoon omdat we jullie allebei wilden begeleiden op je eerste dagje. Het was met grote ogen en een bang hartje dat je er stond: er waren echt veel kinderen van alle leeftijden, en je liep een beetje verloren. We zijn dan ook gebleven tot jullie in de juiste groep waren verzeild, en handje in handje met Marthe liep je naar binnen. Toen ik jullie tegen half vijf ging ophalen, zag ik echter al van ver een klein jongetje in zijn regenvestje tussen de hekkens doelloos rondlopen: je had gedacht dat ik jullie al meteen om vier uur ging staan opwachten hebben, en je begon dan ook prompt te huilen toen je me zag. Arme jongen, mijn hart brak. Je had je nochtans prima geamuseerd, zei je later. Marthe zat ondertussen wel binnen vrolijk te spelen, en die lachte breeduit. Het leed was snel geleden, de boekentasjes opgehaald, en de volgende dag ging je probleemloos met Marthe en Pieter mee. ’s Avonds ben ik je gaan ophalen, hebben we thuis gegeten en ons boeltje gepakt, en heb ik je naar oma gebracht. De volgende morgen moest ik immers al vroeg in het ziekenhuis zijn. Jij vond het jammer dat je niet mee mocht, maar toen ik je uitlegde dat er niemand mocht bijzijn wanneer Kobe ging geboren worden, behalve papa dan, kon je je ermee verzoenen.
De volgende dag heeft oma je dan afgezet op kamp, en is je om half vijf ook weer gaan ophalen, om dan bij mij in het ziekenhuis te komen: je had immers een broertje! Eerst was je uiteraard wat onwennig en deed je nogal stoer: mama lag immers met een hoop draadjes in een ziekenhuisbed, en dan lag er een baby in zo’n klein bakje. Toch was je meteen heel erg lief: je kroop even bij mij in bed om me te knuffelen, en wilde dan meteen Kobe grondig bekijken en aanraken. Trots verkondigde je tegen alle verpleegsters en oma en iedereen die het horen wilde, dat je nu een grote broer was, en dat je ging zorgen voor je kleine broertje en hem zou beschermen. Je was dan ook apetrots toen je, op papa’s schoot weliswaar, hem even mocht vasthouden. Je bleef hem maar strelen en voorzichtige kusjes geven. Ik had een beetje gevreesd voor een jaloerse reactie, maar daar was helemaal geen sprake van: je was heel erg lief en bezorgd om hem, en wilde nog het liefst van al bij ons blijven. Toen ik je echter had uitgelegd dat dat niet kon, en dat ik in het ziekenhuis moest blijven omdat de dokter mijn buik had opengesneden, ging je zonder problemen met oma mee naar huis. Ze vertelde achteraf dat je behoorlijk onder de indruk was, maar toch probleemloos ging slapen.

Heh. Het vervolg is voor morgen, het is welletjes voor nu.

Heel erg lang verhaal…

Gecategoriseerd onder: Familie, Kobe, Lang verhaal, Logeren, Mijlpaal, School, Vakantie, Vriendjes — Mama om 8:20 pm op Thursday, August 23, 2007

Goh, Wolfje, ik ben gewoon beschaamd wanneer ik zie hoe lang het geleden is dat ik je nog geschreven heb. Ik heb er wel een soortement van excuus voor: als je 8 maanden zwanger bent, of net bevallen bent, heb je echt geen zin meer om uren voor je computer te zitten en te schrijven. Lam excuus, ik weet het, maar het is wel zo.

In elk geval is de grootste omwenteling van de voorbije twee maanden, en zelfs eigenlijk van je hele leventje, het feit dat je er een broertje hebt bijgekregen. Het heeft alles voor jou op zijn kop gezet, maar je vindt het maar wat leuk. Ik heb je natuurlijk zo goed mogelijk proberen voor te bereiden op wat ging komen, maar je weet nooit natuurlijk. Zo heb je een tuutje mogen kiezen voor Kobe, heb je kleertjes uitgezocht, hebben we samen de wieg opgezet (papa heeft er zelfs een filmpje van gemaakt), hebben we samen alle kopjes gevuld met doopsuiker, heb je ons geholpen de kamer van Kobe te schilderen… En uiteraard hebben we er heel veel over gesproken, en heb ik je heel erg duidelijk proberen maken dat Kobe ook veel tijd ging vragen, dat je vaak alleen ging moeten spelen, vooral als ik borstvoeding ging geven, en dat jullie dan met twee gingen zijn. Dat heb je perfect geaccepteerd, en nu zeg je zelf dat ik twee lieverdjes heb.
Je bent ongelofelijk lief voor Kobe: zodra hij nog maar een kik geeft, ben je ernaartoe om hem te troosten en een tuutje te geven, of gewoon te kijken wat er scheelt. Je gaat ook regelmatig in de wieg kijken of hij nog wel goed ingestopt is, en verzint alle mogelijke speelgoed voor hem: je haalt knuffelberen, en gisteren ben je op het idee gekomen om, wanneer hij wakker is en ligt te kijken, dat verkleurende lichtballetje in zijn wieg te leggen. Ik moet zeggen, hij ligt er inderdaad geïntrigeerd naar te kijken… Je houdt ook rekening met hem: ons ochtendritueel in de weekends en de vakantie bestaat erin dat je naar boven komt, bij me in bed kruipt, we even knuffelen en de komende dag overlopen, ik dan een verhaal van de Rode Ridder voorlees, en we bijna onveranderlijk eindigen met een woest gevecht in bed, doorgaans Spiderman (dat ben jij dan) tegen de slechterik (papa of ik). Nu is Kobe er natuurlijk bijgekomen, en als ik hem moet eten geven temidden van dat ochtendritueel, dat makkelijk een uur kan duren, dan vind je dat heel normaal, en dan ga je ook geduldig wachten. Dan begin je zelf een frittakaas te maken, of haal je er een hoop knuffels bij, of verzin je de meest gekke spelletjes waaraan ik kan meedoen zonder Kobe te verwaarlozen…
Wanneer we buitenshuis zijn, dan wil je eigenlijk trots aan de hele wereld je broertje tonen, desnoods aan compleet onbekenden die voor ons aan de kassa van de Delhaize staan. Je zal hem dan ook geen moment uit het oog verliezen, en wil hem voortdurend beschermen. Je geeft hem ook vaak spontaan kusjes, of een streeltje, haalt zijn tuut of iets anders dat ik nodig heb, enzovoort. Je bent echt een droomjongetje wanneer het op je broertje aankomt, en gedraagt je als een echte grote broer. Blijkbaar denk je er ook soms over na: zo kwam je onlangs bij me, en vertelde me dat je hem later, wanneer hij ook naar jouw school zal gaan, ging beschermen. Als de grote jongens hem zouden pesten, dan zou jij ernaar toe gaan en zeggen: “Jij mag hem niet pesten, hij is mijn kleine broertje, en anders ga ik hééééééééééél boos worden, want ik ben zijn grote broer!” En je kijkt dan zo ongelofelijk ernstig, gemeend en met vuur in je ogen. Ik zie je graag, mijn liefje!

Nu ga ik proberen, aan de hand van de agenda en de foto’s, te vertellen wat er sinds het vorige verslag allemaal is gebeurd. Het eerste grote moment was toch wel het schoolfeest. Al dagenlang was je aan het aftellen, en je had me al volledig verteld wat de bedoeling was. Op het moment zelf was er het grote podium, met een lange catwalk in het publiek. Het was stralend weer, gelukkig maar, en ik had je iets voor twee afgezet bij de juf. Daarna ging ik snel weer even naar huis om oma, opa en papa op te halen. Gelukkig wonen we dicht bij de school, want het was anders niet te doen om in de buurt te parkeren, had ik zo de indruk. We posteerden ons met een stoel en een drankje in het publiek, puften in de zon, en wachtten tot het jouw beurt was. Plots zagen we een meute kleine jongens (zoals opa het omschreef) opkomen, allemaal netjes in een witte schort met muzieknootjes op, en een soort instrument in de hand. Er waren trommels, triangels, toeters, en jij had twee stokjes vast waarmee je op elkaar moest tikken, op het ritme van een van de liedjes van K3. Zoals een massa andere ouders spurtte ik naar voor om jou toch op foto te proberen krijgen, maar je zat nogal in het midden. Al bij al was het eigenlijk wel schattig om te zien! Na jouw ‘optreden’ zijn we je dan maar dadelijk gaan ophalen bij de juf, en aangezien ik het lastig had in die warmte met mijn dikke buik, en ook jij duidelijk moe was van de opwinding, zijn we niet zo lang meer gebleven. Uiteraard heb je wel uitgebreid je klas getoond aan oma en opa, hebben we een ijsje gegeten, moest je perse nog een hele tijd op het springkasteel - je doet echt niks liever - en heb je oma en opa een rondleiding gegeven bij de speeltuin. Je straalde helemaal van trots, nu je alles eens mocht tonen, en jij op bekend terrein was en oma en opa niet.

Het daaropvolgende ’specialleke’ was een paar weken later: we waren uitgenodigd bij vrienden van papa, Serge en diens vrouw, om te gaan barbecuen. Ze hebben een zoontje van een paar maanden ouder dan jij, Arthur, en we hoopten dat jullie dat leuk zouden vinden. Het weer was jammer genoeg allesbehalve: we zijn buiten begonnen, maar nog voor we goed en wel aan tafel konden, zijn we al naar binnen moeten vluchten, ondanks het uitgerolde zonnescherm. Jij en Arthur waren heel erg gereserveerd tegenover elkaar: jij was op vreemd terrein, en hij was nogal beschermend over zijn spullen. Je mocht wel met een en ander spelen, maar pas nadat zijn moeder hem scherp had terechtgewezen. Zo leuk vond je dat ook niet, zodat je al meteen wat weigerachtig stond. Het duurde tot jullie samen naar tv mochten kijken, en dus onnozel begonnen te doen in de zetel. Al bij al toch nog geslaagd, dus.

Twee dagen voordien had je me nog maar eens apetrots gemaakt door te tonen hoe flink, welopgevoed en braaf je wel kon zijn. Ik had de vrijdagavond namelijk personeelsfeest op school, voorafgegaan door een receptie, en de huldiging van een lieve collega die met pensioen ging. Een hoop leerlingen van me had een en ander voorbereid, en ik wilde dat eigenlijk echt niet missen. Het probleem was echter dat papa in de file rond Brussel zat, en niet op tijd thuis geraakte. Ik zat al te vloeken en te grommelen, tot Vallery belde om te vragen waar ik bleef. Toen ze hoorde wat het probleem was, zei ze dat ik jou gewoon moest meebrengen, en dat papa jou dan wel daar kon ophalen. Heh, zo ver had ik nog niet gedacht. Ik heb je dus uitgelegd wat de bedoeling was, je gevraagd lief, beleefd en gehoorzaam te zijn, en je mocht mee. En ja hoor, je hebt netjes staan luisteren tijdens de speeches, hebt rustig rondgelopen, geknuffeld met Vallery, en je al bij al bijzonder goed gedragen, in die mate dat de collega’s me erover aanspraken. Ik heb er geen idee van of je het eigenlijk leuk vond, maar het was vooral iets van grote mensen en dus per definitie cool. Tegen acht uur is papa je dan komen ophalen, en je sputterde zelfs nog eventjes tegen…

De woensdag daarna mocht je opnieuw bij Delphine, Pieter, Marthe en Victor blijven eten, want ik zat alweer vast op school, deliberaties deze keer. Ook nu had je het fantastisch gehad: je had flink gegeten, ongelofelijk veel gegiecheld met Marthe en zowat alle vuile woorden opgesomd die jullie kennen, en je was druk aan het spelen met de plasticine toen ik binnenkwam. Ik ben Delphine echt dankbaar, want je was het meest blije jongetje dat ik ken, en niet zo’n zielig kasplantje dat op het schoolmuurtje zat te wachten…

Twee dagen later was het vrijdag 29 juni, de laatste schooldag dus. Ik weet niet in hoeverre dat toen tot jou doorgedrongen is, maar ik was er niet bij: je school eindigde voor één keertje om twaalf uur, zonder opvang daarna, en aangezien ik zelf op mijn eigen school moest zijn, kon ik je moeilijk ophalen. Oma is dan maar in de bres gesprongen, heeft jou opgepikt op school, de sleutel uit je schooltasje gehaald, bij ons thuis je valiesje opgehaald, en is naar Zomergem gereden. Ik had eerst voorgesteld dat ik je dan in de loop van de namiddag zou komen halen, maar ze stelde voor dat je zou blijven slapen. Opa drong er dan op aan dat je meteen het hele weekend zou blijven, en papa en ik zeiden niet neen natuurlijk: een lekker rustig weekendje voor onszelf, nu de nieuwe baby er nog niet was.

Uiteindelijk zijn we je op zondagvoormiddag gaan ophalen: we waren uitgenodigd voor een barbecue bij nonkel Roeland en tante Sarah, samen met Sepp, Sofie en de meisjes. Gelukkig was het weer deze keer wél zoals het hoort: papa was zelfs verbrand! Jullie hebben non-stop buiten zitten ravotten, lawaai maken, spelen, grote mensen lastig gevallen en er duidelijk van genoten! Ook voor ons was het meer dan geslaagd: lekker eten, goed gezelschap, zalig weer, en kinderen die zichzelf voor het grootste deel bezig hielden, wat wil ne mens nog meer?

In elk geval ben ik met dit verhaal tenminste al in juli geraakt, kleine man, maar de rest zal voor de volgende keer zijn. En ja, ik beloof plechtig dat het deze keer niet zo lang meer zal duren, echt waar, ook al zijn er nu twee blogs die ik moet onderhouden :-p