Het weer viel gisteren uiteindelijk nog beter mee dan verwacht. Toch hebben we in de voormiddag eigenlijk niet zoveel gedaan: een beetje opruimen, in boekjes kijken en dergelijke. ’s Middags heb ik dan macaroni met hesp gemaakt, tot jouw grote vreugde. Jij zat trouwens de hele tijd in de keuken te spelen met jouw magneetletters (je bent echt leergierig, wil weten wat elke letter is en in welke woorden die voorkomt) en met jouw nieuwe vrachtwagen. Dirk heeft voor jou een ongelofelijk knappe replica meegebracht van de Transrad Trucks, de loden gevaarten die gebruikt worden voor het transport van radioactief materiaal.
Na het eten zijn we samen in de tuin gegaan, en hebben we met het materiaal van de werkman de gemetselde bloembak aan de vroegere voordeur hersteld. Eerst moesten de stenen weer afgekapt worden, waarin je me goed geholpen hebt, en daarna kon ik een poging doen tot metsen. Jij stond erbij en keek ernaar, en vond het maar bizar wat ik daar aan het doen was. Stevig zal het ding misschien niet zijn, maar bon, dat is ook niet nodig :-p

Daarna hebben we de was opgehangen, en heb ik onder jouw wakende blik het fietsstoeltje op de fiets gemonteerd. Je was er echt helemaal hyper van, maar toch wilde je wel eerst wat fruit en een koek eten, en een fristitje drinken. En dan, eindelijk, zijn we samen op de fiets gestapt om om brood te rijden. Eigenlijk zou ik eens voor een fotootje moeten zorgen: je zit netjes in je gordel, met je voeten op de stapjes ingesnoerd, en met je fietshelmpje op je hoofd. Gelukkig doe je daar nu niet moeilijk meer over, wel integendeel, ik mag hem echt niet vergeten!
Zo zijn we dan eerst om brood gereden, en daarna nog een eindje om, een paar kilometer maar, want toen wou je al naar huis. Mja, je was moe, ik weet het, kleintje.

Thuis heb je nog wat heel stilletjes tv zitten kijken, hebben we gegeten, jou nog maar eens afgespoeld in bad (wat een echt bad is geworden omdat ik ondertussen wilde stofzuigen en dweilen), en toen kwam papa thuis en mocht je nog eventjes bij hem zitten.

Vandaag vond je het heerlijk dat zowel papa als ik thuis waren, en dat je met ons kon spelen. Eerst hebben we het nog een uur volgehouden in bed, daarna ontbijt, en toen heb je zowat alles op stelten gezet hier in huis: een kamp gebouwd samen met papa, gespeeld met vanalles en nog wat, en vooral veel op ons beiden gehangen.
Na het middageten ben je eventjes wat stilgevallen, maar daarna was je full force terug :-p Zolang we maar met jou gooiden, je kriebelden, pookten, je achterna zaten enz. enz. was alles in orde.
Uiteindelijk zijn we ook met zijn drietjes om brood geweest. Tsja, er zijn nu gewoon twee fietsen in huis, en dat vond je heerlijk Ofwel moest papa ons inhalen, ofwel zat je mij op te jutten om sneller te gaan.

Je bent echt zo’n opgewekt, vrolijk ventje, Wolf

Woensdag hebben we er nog een zeer vruchtbare dag van gemaakt: we zijn eerst naar de fietsenmaker gereden om te kijken of mijn herstelde fiets er nog stond: ik had die binnengedaan op 10 oktober en was hem compleet vergeten. Met rode kaakjes heb ik hem toch teruggevonden. Aangezien het niet zo’n praktische fiets is, toch niet voor mij, wilde ik meteen een andere kopen ook. Zo kunnen papa en ik eens samen met jou gaan fietsen deze zomer. Wellicht niet te ver, gezien de baby in mijn buik, maar kom. Toen ik vertelde dat ik hem eigenlijk nauwelijks gebruik, tenzij om jou naar school te brengen en om om brood te rijden, bood de man mij een tweedehandsfiets aan, een damesfiets met vier versnellingen en alles erop en eraan voor 80 euro. Jij was meteen enthousiast. Het enige wat nog ontbrak, was een kinderstoel voor jou, en dat hebben we dan ook maar ter plaatse gekocht. Ik kon de fietsen alleen nog niet meebrengen, want papa was met de zwarte auto naar Brussel.

Thuisgekomen hebben we samen het gras afgereden. Samen is hier bijna letterlijk te nemen: je hebt me prachtig geholpen door alle stokjes op te rapen die nog her en der verspreid lagen. Die vervoerde je dan in het laadbakje van je fiets naar de groene container. Met enige moeite kon je de stokjes daar wel ingooien, maar je zag helemaal niet wat je aan het doen was. Daar heb je dan, kleine slimmerd, een knappe oplossing voor gevonden: je hebt je kleine glijbaan tot naast de container gesleept, en die fungeerde als laddertje. Zodra je de stokjes dan in de bak had gegooid, gleed je opgewekt naar beneden, voor een volgende ronde. Je moest, vond je, ook het gras zelf afrijden, en kwam voortdurend al brommend met je fietsje voor mijn machine rijden. Dat maakte het er niet gemakkelijker op, maar wel een pak leuker :-p Je ruimt tegenwoordig ook voorbeeldig op, en dat heb je me woensdag ook bewezen: samen hebben we alles weer opgeborgen, zowel het tuingerief als alle kussens en speelgoed uit jouw huisje.

En toen, joepie, was het tijd voor een volwaardig bad. Je was er wel aan toe, kleine zwarte mol van me! Je was al vrolijk aan het plonzen toen papa thuiskwam, en die heeft dan, tot jouw en mijn grote vreugde, overgenomen Een paar boterhammen en een klein beetje tv later lag je rustig te slapen.

Gisteren begon rustig: we hebben zeker wel een uur in mijn bed liggen babbelen en spelen. Voornamelijk babbelen, eigenlijk. We lagen netjes naast elkaar op onze rug onder het dekentje, en je stak ganse verhalen af over vanalles en nog wat. Na de obligate paaskoeken mocht jij wat tv kijken (het is veel te koud om buiten te spelen, ’s morgens) terwijl ik een uitgebreide afwas onder handen nam. Daarna zijn we samen naar de winkel getrokken om een vaasachtig iets met garnituur en zo te kopen als cadeautje voor het paasdiner van Omaly, en vervolgens naar de Delhaize, om eten in te slaan voor twee dagen.

Na het eten (deze keer heb je wel goed gegeten: blindevinken met spinaziepatatjes, het smaakte duidelijk) zijn we dan met een lege auto naar de fietsenmaker gereden, en hebben we beide fietsen om beurten opgeladen. Je was gewoon helemaal opgewonden bij het idee alleen al.

Toch heb ik nog geen tijd gehad om jouw fietsstoeltje te monteren: je had een playdate! Iets later stond Marthe namelijk met haar mama bij ons om te spelen. Delphine is eventjes gebleven, en is toen verder gaan werken. Een dik uur later, waarin jullie vooral buiten gespeeld hebben, maar eigenlijk zowat vanalles hebben gedaan, zoals getekend en piano gespeeld, kwam ze Marthe weer ophalen, deze keer met Victor op de arm. Toch gemakkelijk dat ze amper een halve straat bij ons vandaag woont Ze zijn nog eventjes gebleven, en jullie hebben vooral op de grote glijbaan en de schommel gespeeld. Het leven is toch leuker als je er een vriendje hebt, he snoetie!

Net toen we daarna klaar waren met opruimen, kwam papa aangereden op de motor. Allebei lieten we meteen vallen waar we mee bezig waren, en liepen naar hem toe. We hebben gegeten, en toen heeft papa jou gewassen en afgespoeld, want - alweer - je was pottezwart. Ik zal wel kleren wassen :-p

Deze morgen hebben we lekker lang liggen spelen in bed, gegeten, en nu zit je naar tv te kijken, lekker rustig. Ik weet nog niet wat we vandaag zullen doen, het zal een beetje afhangen van de temperatuur buiten. We zien nog wel

Maandag was het gewoon heerlijk buiten! Het was wel twintig graden, en we hebben dan ook de hele tijd buiten gezeten. Ik voornamelijk in de hangmat, met jou boven op mij, en dan maar schommelen en giechelen en kriebelen! Je hebt ook hele maaltijden voor mij gekookt, met een lange stok in de parasolpoot :-p Ik moest wel opletten, want alles was héél héél hééééééééééél warm volgens jou.
Pas toen de werkman weg was, zijn we samen naar de Lidl gegaan, en om brood: we hadden toch eten nodig voor de volgende dagen! ’s Avonds heb ik je dan maar gedoucht in bad, zoals jij het uitdrukt. Je krijgt niet alle dagen een echt bad, dat is ook niet goed voor je velletje, maar het was echt wel nodig je te wassen, snoetie. Je amuseert je met de sproeier, en je mag jezelf afsproeien, iets wat je blijkbaar heel leuk vindt.
Dinsdag moesten we weer vroeg opstaan: tegen half acht waren de werkmannen hier weer, en werd het weer een geklop, geboor, gebeitel en gehamer van jewelste. Alles zit onder een fijn wit stof.
Het weer was totaal omgeslagen: het druppelde af en toe even, maar het was vooral bijzonder koud. Geen weer om veel buiten te spelen dus, en dus heb ik je maar wat tv laten kijken. Ik heb zowat de hele voormiddag in de keuken gestaan: soep gemaakt, en een ganse reeks rijstpapjes met fruit onder. In de namiddag kwamen Quinten, Aaricia en Jorunn namelijk spelen, en ik wist dat mama Nathalie heel graag rijstpap eet. Wist ik veel dat de kinderen dat niet lusten… Niet dat dat erg was, iedereen amuseerde zich kostelijk. Je bent wel een enorme baasmaker, Wolf, je zegt op je eigen terrein voortdurend wat de anderen mogen en niet mogen doen. Het was wel leuk om jullie allevier aan je kleine tafeltje te zien zitten, eerst tekenen, en daarna eten.
Uiteindelijk hebben jullie zelfs nog een half uurtje buitengespeeld, met een pull en een dikke jas aan. Het was droog, de koude alleen kon de pret niet drukken.

Daarna was je gewoon uitgeteld. We hebben gegeten, en toen je net beneden zat, fris gedoucht en in je pyama, kwam papa thuis Die heeft je nog een verhaaltje voorgelezen, en daarna mocht je in bed. Eerst moest je nog uitgebreid je CD-gordijntje tonen dat we in de voormiddag samen hadden zitten maken: een ganse reeks oude schijfjes, aan elkaar geplakt met de blinkende kant naar buiten, en zo negen onder elkaar. Het geeft een heel leuk effect, en zou de muggen weghouden, naar verluidt.

Vandaag was je uit jezelf wakker, en ben je heel even bij mij in bed gekropen. Daarna heeft papa je aangekleed, voor hij naar kantoor is vertrokken.
We hebben zo’n beetje vanalles gedaan, vooral ook opgeruimd boven, en jij zat intussen in de kasten te spelen… tot je plots de vrachtwagen van Facq zag passeren! Je kon niet snel genoeg beneden zijn, want die ging weer een bewegende laadklep hebben! En jawel hoor, nadat het bad gelost was, mocht jij weer op de laadklep staan, en deze keer zelfs zelf het ding bedienen! Je glunderde van onder tot boven!
Het bad zat verpakt in een gigantische kartonnen doos, en die hebben de werkman en ik samen op het terras gezet. Met enige moeite heb ik er een deurtje in uitgesneden, en toen heb ik met de parasolvoet, een trekker, een oude plastieken buis, een paar oude lakens en een hoop wasspelden er een groot dak opgezet. Jij voelt je de koning te rijk, hebt er al een hoop kussens in gesleept, en ook een matje voor de hond. Die vindt dat wel leuk, en gaat er dan ook effectief in liggen. Gelukkig schijnt de zon vandaag, al is het wel behoorlijk koud.
Toen was het etenstijd, en blijkbaar is kip met groenten en mie in de wok niet zo’n geslaagde combinatie voor jou: je hebt er niet echt veel van gegeten. Alleen de dreiging dat je anders geen ijsje zou krijgen, hielp. Het is vandaag namelijk woensdag, en woensdag met mooi weer is ijsjesdag!
Toen je het muziekje van de ijskar hoorde, ben je dan ook naar buiten gesprint, met mij in je kielzog. Je wilde deze keer een pistache-ijsje, en dat ging vlot binnen. Het was dan ook een heerlijke locatie: languit op de kussens in je huisje, waar het door de zon en het feit dat de wind afgeschermd was, eigenlijk best warm was.

Nu zit je eventjes naar tv te kijken, en op die manier ook te rusten. Je slaapt al heel lang niet meer ’s namiddags, maar hebt dan wel behoefte aan een rustig moment. En op die manier kan ik een beetje op mijn computer zitten typen :-p

Oh, nog bijna vergeten zeggen: je gaat tegenwoordig helemaal zelfstandig (zolang het bij een plasje blijft natuurlijk) naar het grote toilet! Man, gemakkelijk dat dat is! En zelf ben je zo fier als een gieter. En terecht natuurlijk, kleine snoet!

Een heerlijk weekend achter de rug Ik heb het gevoel dat jij er ook van genoten hebt, snoetie, ook al was ik relatief vroeg weg ’s avonds om de Carmina Burana te gaan zingen.

Vrijdag ben ik je rond kwart voor vijf van de speelplaats gaan plukken, waar je alweer pottezwart in de aarde zat te spelen. Hier thuis heb je nog wat buitengespeeld, en tegen half zes was papa thuis, zodat ik kon gaan zingen.

Zaterdag mocht jij rond acht uur in bed komen spelen met papa (ik moest even weg, een sleutel gaan brengen), en toen ik thuis kwam, zaten jullie al lekker samen, fris gewassen en gekleed, aan tafel te ontbijten. Jij vond het wel leuk dat het weekend was, dat we allebei thuis waren, en dat de zon zo vrolijk scheen. Het duurde niet echt lang voor we buiten zaten: er moest was opgehangen worden en dergelijke. Iets later ben jij met papa naar de Delhaize getrokken, er was nog geen eten voor ’s middags in huis. Dat vind je precies ook altijd leuk, mannen onder elkaar.
Terwijl papa daarna de worteltjes en aardappelen opzette en de worsten in een pan gooide, zijn wij tweetjes naar de Brico gegaan: we hadden curverboxen nodig voor in de garage, en tweezijdige kleefband om jouw naam in houten letters op je kamerdeur te kunnen zetten. Tot jouw immense vreugde waren er nog autokarren, en voor ik het goed en wel besefte zat je al achter een stuur, had je je gordel vastgeklikt, en was je al uitgebreid aanwijzingen aan het geven waar ik naartoe moest. Kleine pruts! Thuis hebben we dan die lettertjes opgehangen, en smakelijk gegeten. Als er maar gehakt in zit voor jullie!

Daarna kon je niet snel genoeg je laarsjes aanhebben om buiten te spelen! Je vindt die laarzen trouwens heel interessant: je kan ze probleemloos en supersnel zelf aan- en uitdoen, en op die manier ongestoord in en uit lopen. Van mij niet gelaten, ik heb de zandbak nog niet opengedaan :-p
Rond een uur of drie was het Colruyttijd, iets waar jij nog altijd naar uitkijkt omwille van de transportband waar je met kar en al moet op gaan staan. Daarna hebben we nog meer van het heerlijke weer genoten, en ben ik er uiteindelijk vanonder gemuisd richting koor.

Zondag was dan weer een klassieker: eerst slapen tot acht uur (je respecteert gelukkig het uur, je herkent het cijfer acht op je wekker), dan een klein uur spelen bij ons in bed, gevolgd door een bad, en daarna versgebakken boterkoeken en croissants. Daarna heb je me flink geholpen bij het maken van tiramisu: je kan gigantisch goed roeren, en nog véél beter likken! Daarna kwam voor jou het moment suprême van de dag: je muggennet of klamboe werd eindelijk opgehangen! Papa en ik hadden dat al lang beloofd, maar we waren het telkens weer vergeten. Samen hebben we papa opgetrommeld om een gaatje in het plafond te boren en daar een haakje te bevestigen, en dan werd het net vakkundig opgehangen en tot een huisje gedrapeerd rondom je bed. Je voelde je de koning te rijk!

Papa had intussen uitgebreid zijn heerlijke spaghetti klaargemaakt, en het verbaast me telkens weer hoeveel je kan eten wanneer het je smaakt.  Je had al die twee koffiekoeken binnen, weet je wel! Daarna moest er weer dringend buitengespeeld worden, hebben we samen de hondendrollen opgeruimd, paardebloemen uitgestoken en wel meer van die onzin. Tegen half drie was nonkel Faust hier, en heb je een enorm stuk tiramisu naar binnengespeeld. Ik dacht echt dat je misselijk ging worden, snoetie!
Uiteindelijk hebben we je ’s avonds weer in bad gezet en grondig gewassen en afgespoeld, want je was weer eerder grijs dan roze :-p Tegen dan was je uitgeteld, en hing je tegen ons aan in de zetel. Om kwart voor zeven, een pak vroeger dan je tegenwoordig gewoon bent, kroop je gewillig onder je muggennet in je bedje, en we hebben je niet meer gehoord. Flink zo!

Deze morgen hebben we je wakker gemaakt: om half acht stonden de werkmannen hier voor onze nieuwe badkamer, en ging je toch geen oog meer dicht kunnen doen hebben. Je hebt het al vreselijk druk gehad met kijken en nauwlettend in de gaten houden wat ze precies uitspoken. Toen Facq de toestellen kwam leveren, heb je zelfs op het laadplatform mogen staan, en mee naar boven en beneden gaan. Angstvallig hield je mijn hand vast, maar wist tegelijk niet hoe trots je wel moest kijken!

Nu gaan we spaghetti eten en daarna buitenspelen en genieten van het mooie weer. Morgen zal het wellicht een pak kouder worden.

Vandaag heb je het precies wel naar je zin gehad. Toen ik je kwam afhalen op school, kwam je trots met een potje aarde aandragen met daarin een ganse hoop gekiemde zonnebloempitjes. Voorlopig mogen ze nog even in de keuken staan, maar ik weet eigenlijk niet wanneer ik ze best uitplant in de tuin.

Thuis hebben we eerst spaghetti gegeten, je favoriet, en zijn we daarna buiten gaan spelen. Na amper vijf minuten hoorde je in de verte een elektronisch muziekje, en je ogen begonnen te blinken: de ijskar! Eerst zei ik nee, maar toen Pieter, het buurjongetje dat in jouw klas zit, blijkbaar toch eentje kreeg, bezweek ik ook maar. Je hebt met volle overgave op de bank je chocolade-ijsje zitten oplekken, en hing gewoon gans vol. Lang leve de slabbetjes!

Daarna heb je confetti gemaakt: met een lange tak sloeg je de dorre bladeren van de beukenhaag, en kreeg daar maar niet genoeg van. Iets later had je ontdekt dat je met een stukje rode steen kon schrijven op de grond, waarop mijn frank (cent? euro?) viel dat ik nog ergens stoepkrijt had liggen. Jij vond het geweldig en tekende meteen de drempel van de voordeur vol.
Uiteindelijk zijn we toch nog naar de Aldi getrokken, waar je een nieuw set viltstiften hebt gekregen. Het etiket vermeldt dat ze extra af- en uitwasbaar zijn, ik hoop maar dat het waar is.
Opnieuw thuis moest je die natuurlijk even uitproberen, waarna je een chocomelk, een banaan en een cremekoek naar binnen hebt gewerkt. Toen lokte de zon weer te erg, en zijn we samen paardebloemen gaan wieden.

Tegen half zes was je zodanig zwart, dat ik je maar in bad heb gestopt. Dat is een vast woensdags ritueel tegenwoordig. Je hebt een dik half uur zitten plonzen, we hebben netjes het zand en de ijskrijm uit je haar gewassen, en toen was je weer vol energie om beneden nog wat te spelen.
Toen we nog wat later zaten te eten, kwam onverwachts papa thuis Je hebt honderduit tegen hem verslag van je dag gedaan, totdat we beiden bijna zotgekwetterd waren. Enfin, tegen half acht lag je in je bedje

Je belooft me telkens weer dat je nu zal proberen je pamper droog te houden, maar blijkbaar lukt dat aan geen kanten. Wellicht is het gewoon nog te vroeg. Als opstekertje ligt er een hemdje en onderbroekje te wachten in de badkamer, met niets minder dan een krokodil op! Zodra je een droge nacht hebt, mag je die aandoen, en elke avond blijf je enthousiast volhouden dat het je die nacht wel zal lukken Lieverdje toch…

Snoetie,

je bent er vannacht onbewust in geslaagd je papa te veranderen in een hoopje smeltwater. Toen we gingen slapen, ging ik zoals altijd nog even je kamer binnen om te zien of alles ok was, en om je opnieuw onder te stoppen. Dat laatste is vaak nodig: ook vannacht lag je bovenop je donsdeken met je voeten op je kussen en je hoofd ergens halverwege je bed. Papa was meegekomen, en nam je in zijn armen om je weer goed te leggen. Wellicht heb je gevoeld dat ik het niet was, en verschrikt deed je je ogen open. Toen je je papa herkende, plooide je gezichtje zich in een brede glimlach, en gerustgesteld vleide je je hoofdje op je kussen en sliep verder. En papa? Die kwam buiten en hield zich even vast aan de deurpost, volledig vertederd. Tsja. Kleine hartendief!

Ach liefje, nu zijn we weer wat tegengekomen! Gisteren had jij een dagje vrij van school, en hebben we samen een dagje vakantie genomen. Kort na de middag zaten we samen even tv te kijken, en jij zat op mijn schoot terwijl ik liefkozend door je korte haar wreef. Plots zag ik iets bewegen: een klein bruin kruipding! Oh joepie! Ik moest onmiddellijk denken aan de luizenbrief die je vorige week meegekregen had van school, stak het ding in een plastieken potje, ging kijken op het net of mijn vermoeden wel juist was, en ja hoor: je had luizen! Brrr!

Onmiddellijk werd ik ook helemaal kriebelig. Het rare is, dat je er helemaal geen last van bleek te hebben: je moest niet krabben, of klaagde niet over jeuk of zo. Ik heb dadelijk Delphine (de apotheker) gebeld met de vraag of zij daar een afdoende middel tegen had, en met de boodschap dat ze best ook Marthe (thuis, geveld door een bronchitis) eens zou controleren. Gelukkig begint het stigma (dat luizen betekenen dat je niet hygiënisch zou zijn) te verdwijnen, maar toch voelde ik me er alles behalve gelukkig mee. Delphine gaf me iets nieuws mee: een middel dat niet gebaseerd is op gif of pesticiden, maar wel op basis van siliconen. Het is een kleurloze, reukloze en licht vettige vloeistof waarmee je je haar volledig moet inwrijven, en waardoor de luizen een verstikkend laag siliconen op zich krijgen, zodat ze sterven.
Ik heb meteen je haar gekortwiekt zoals ik wel vaker doe, en tegen de avond flink ingewreven. Je vond het helemaal niet erg, ik had je uitgebreid uitgelegd wat het plan was. Samen hebben we ook al het beddegoed en handdoeken en dergelijke ververst. Als resultaat liggen er nu bergen was op me te wachten, blergh.
Het ergste vond ik, dat toen ik even mijn eigen lange haar controleerde, ik er ook van had! Ook nog het begin, maar toch… Ik heb met het luizenkammetje vijf beestjes eruit gevist, en bij jou een stuk of tien. Ik heb vannacht dus ook geslapen met een siliconenkopje, en gelukkig is het al bij al zo erg niet, en blijken ze nu toch wel allemaal verdwenen te zijn. Yuck. Ugh. Bah.

Vieze beesten!

Toen we zaterdag dus thuiskwamen van al dat gewinkel, hebben we op ons gemak wat tv gekeken en een koekje gegeten, en toen viel plots mijn frank dat we nog snel naar de Aveve moesten: we hadden geen croissants meer, en ik had dat beloofd aan Annick! Ik wilde namelijk die avond nog naar Etterbeek naar een Halloweenfuif van Eternica, en zij had spontaan aangeboden om te babysitten. Ze ging dan meteen ook blijven slapen, zodat ik me geen zorgen hoefde te maken als ik wat langer wegbleef. Ik had haar in ruil ovenverse croissants aangeboden, en dat zag ze compleet zitten. We zijn dus samen de auto ingesprongen en op het laatste nippertje de Aveve binnengestormd, nog net op tijd voor croissants en boterkoeken.

Daarna hebben we gegeten, en tegen half acht kwam Annick toe. Ik had jou nog niet eens je pyamaatje aangedaan, ik wilde je trouwens ook ietsje langer ophouden aangezien die nacht het winteruur inging. Op die manier zou het voor jou misschien wel makkelijker zijn dat ene uurtje op te schuiven. Uiteindelijk, na het nodige gespeel en het trotse tonen van jouw kamer, was het bijna negen uur voor je in je bed lag. Je gaf dan ook geen kik meer.
Met een gerust hart verkleedde ik me, en trok naar Brussel. Toen ik in het holst van de nacht - veel te laat, trouwens - thuiskwam, zag ik in de garage meteen je beddengoed liggen. Zucht. Het was me buiten ook al opgevallen dat het licht in je oude kamer brandde, en jawel, je had rond middernacht grondig overgegeven over je hele bedje. Annick had je meteen gewassen, een verse pyama aangedaan, je badjas zodat je het niet koud zou krijgen, en je toen in je zetel in je kamer gezet terwijl zij je beddengoed kon verversen. Daar was er een tweede gulp gekomen, zodat je opnieuw een verse pyama aankreeg, en ze jou uiteindelijk in je kleine bedje had gelegd, omdat je grote donsdeken helemaal besmeurd was. Arme Annick… Ze komt dan al eens babysitten. Gelukkig nam ze het nogal filosofisch op. Ik ben haar echt wel dankbaar.
De volgende morgen heb je eerst bij ons in bed liggen spelen, en daarna zijn we allemaal in bad/douche gegaan. Van de ovenverse croissants is niet veel in huis gekomen, helaas: ik was veel later thuis dan gepland, en ze waren dus niet genoeg gerezen. Annick was zo ongelofelijk lief om dan naar de bakker te rijden en koffiekoeken te halen, terwijl ik jou waste en zelf ook een douche nam. We hebben dan nog tot de middag gezellig zitten kletsen. Jij was nogal rustig, maar speelde wel met zichtbaar genoegen twee boterkoeken binnen. Dat was misschien niet zo’n goed idee voor je maagje, maar er was geen zeggen aan: zondag betekende koffiekoeken.

We hebben dan eigenlijk nauwelijks gegeten ’s middags, en tegen half drie was oma daar: we gingen samen naar Denderleeuw, voor het babyfeestje van het dochtertje van mijn nichtje Caroline. Jij zegt het zo mooi: baby Amber. Je verwisselt het wel vaak met baby Alexander, maar die namen moesten dan maar niet zo op elkaar lijken :-p
Daar was je eigenlijk weer de ster van de namiddag: al mijn nonkels en tantes stonden ervan versteld hoe goed jij wel gegroeid was, en hoe spraakzaam en flink je wel was. Ik was trots als altijd Blijkbaar besefte je wel dat er iets mis was met je buikje, want je wilde enkel water, en toen je een koekje vroeg, nam je genoegen met de zandkoekjes die ik je gaf. Ik had je natuurlijk wel uitgelegd dat chocolade niet zo goed was voor je buikje, en dat was ok voor jou. Je vroeg het ook telkens heel netjes als je iets wilde, zelfs wanneer ik je gezegd had dat je gerust zelf een druif mocht nemen. Hehe, blij dat je zo welopgevoed bent.
Tegen vijf uur gingen we door, zodat ik normaal gesproken nog net op tijd ging zijn voor het koor om zes uur. Normaal gesproken, maar dat was buiten de file gerekend. Er was net na Erpe Mere een groot ongeval gebeurd op de autoweg, zodat we een uur quasi stilgestaan hebben. Ik hield mijn hart vast: we wisten niet hoelang het zou duren, en hoelang jij het zonder zagen of huilen zou volhouden. Ik moet zeggen: je hebt je schitterend gedragen. Alleen klaagde je erover dat je dorst had, en dat je water wilde. En uiteraard was mijn alomtegenwoordig flesje water net leeg natuurlijk.
In het begin bleef je braaf in je stoel zitten, commentaar gevend en rondkijkend. Na een tijdje vroeg ik aan oma of je soms bij haar op school mocht zitten, we reden toch hooguit stapvoets. Toen hebben we echt wel gelachen: het venster stond open, en je zwaaide naar alle auto’s die wij voorbijreden of die ons voorbijreden: andere kinderen, vieze meneren (zei jij soms heel luid zelfs, tot het schaamrood van het lachen op ons kaken stond), leuke mevrouwen… De meesten zwaaiden terug, of riepen iets terug als jij luid ‘boe’ had geroepen. In elk geval amuseerde je je best, en zijn we zonder kleerscheuren door de file heen geraakt. Ik was natuurlijk wel oeverloos te laat op de repetitie, maar daar was niks aan te doen.
Papa was gelukkig al thuis toen wij thuiskwamen, en hij kreeg een gigantische knuffel: je had hem duidelijk gemist de voorbije dagen. Je straalde helemaal en was niet meer bij hem weg te slaan.
Toen ik later thuiskwam van het koor, sliep jij al rustig in je grote bed. Ik ben later nog even gaan kijken, en heb je dan netjes ondergestopt. Je bent zo lief, kleine snoet…

Maandag werd een heel rustige dag, rustiger dan eigenlijk bedoeld: ik voelde me allesbehalve, moest op mijn beurt overgeven, en heb zowat de hele dag in de zetel gelegen. Jij speelde rustig, zat veel bij papa die gelukkig net de dag vrijaf had genomen, en je bent samen met hem te voet om brood geweest. Het weer buiten was dan ook heerlijk: een stralende zon, en niet eens echt koud. Je had zelfs je dikke winterjas niet aan, je tussenjasje was meer dan voldoende.
’s Avonds wilde je echter niet in je grote bed slapen: je wilde in je oude kamer, in je kleine bedje. Dat is echt niet meer de bedoeling (er liggen trouwens geen lakens meer op, ik moet het dringend echt afbreken) en ik heb je dan maar overtuigd om in je grote bed te slapen. Eventjes samen met je onder de dekens kruipen en wat onnozel doen was meer dan voldoende, ik ben er dan ook goed in :-p

Dinsdag hebben we allebei lekker lang geslapen, rustig ontbeten, en boodschappen gedaan. We hadden maandag namelijk samen naar een tekenfilm gekeken waarin het ging over onder andere viskroketten, en je wilde dat eens proeven. We hebben dinsdag dan ook viskroketten gegeten, en je vond het best lekker.
In de namiddag moesten we naar de podoloog: na het vorige onderzoek een paar maanden geleden was gebleken dat je steunzolen nodig had, iets wat me eigenlijk al langer duidelijk was. Deze middag was het dan ook de bedoeling dat de podoloog (je noemt hem dokter Kenneth, ook al is hij strikt genomen geen dokter) kleine gipsen afdrukken ging maken, en hij had me gevraagd jou daar al op voor te bereiden. Je zag het dan ook helemaal zitten en hebt je voorbeeldig gedragen. Je wist dat het nat ging zijn, dat je even ging moeten wachten, en dat het geen pijn ging doen. Ik was, voor de verandering, weer heel trots op jou, kleine snoet!

Woensdagmorgen begon net iets minder leuk :-/ Papa was net weg toen jij wakker werd en prompt luidkeels begon te huilen. Ik spurtte naar je toe, en begreep op slag waarom je zo huilde: je lag in een ware plas kak. Het was vreselijk: niet alleen je pyama en je onderlaken, maar zelfs je dekbed en je hoofdkussen hingen vol. Arme jongen. Brullend heb ik je meegenomen naar de badkamer, prompt een bad laten lopen, en je vieze kleren uitgestroopt. Tegen dan was je al niet meer aan het brullen, gewoon aan het huilen. Ik heb je voorzichtig met een washandje proper gewreven, en je daarna in bad gezet. Pas toen werd je rustig: al het vuil was van je af. Even later zat je zelfs opgewekt te spelen. Mij restte een iets minder opwekkende taak: je bed afhalen. De matrasbeschermer was intussen gewassen maar lag nog niet op, zodat ook je matras zelf volledig geplekt was. Gelukkig is het er een met wasbare bekleding, zodat ik ook die eraf heb geritst en in de wasmachine heb gestoken. Het ding moet wel twee dagen drogen, maar je ging net vandaag voor een paar dagen naar oma en opa, gelukkig maar.
Op aanraden van Delphine, de apotheker die ik toevallig aan de lijn had, heb ik je Perenterol gegeven om de diarree te minderen. Het kon echt niet zijn, liefje. Dit is echt abnormaal, en het is dan ook bizar dat de specialisten ter zake niks vinden. Je bent er totaal niet ziek van, en zit perfect op gewicht, zodat het al helemaal een rare zaak is. Je bent die ochtend ook nog een paar keer op je potje gegaan, en ook toen liep het er gewoon uit, maar toch bleef je vrolijk en opgewekt, het deert je dus echt niet. Bizar, bizar.
Een beetje na twaalven trokken we samen naar Zomergem, al je gerief netjes in de auto geladen, om daar te eten, en je ging er dan ook blijven tot zaterdag. Eventjes rust voor papa en mij, en vooral ook tijd om wat werk in te halen.
Je was ongelofelijk blij je grootouders te zien, je gezichtje lichtte op zodra we de straat indraaiden. Alleen je eetlust was nog niet helemaal terug, en oma had net zo lekker gekookt: konijn met gebakken appeltjes, patatjes en vooral beken saus, mmm. Na het eten kwamen dan nog nonkel Roeland en tante Sarah toe en werd het helemaal feest.
Tegen een uur of drie ben ik doorgegaan, en je zwaaide me enthousiast uit. Je zag het helemaal zitten om bij oma en opa te blijven, gelukkig maar.

Toch heb je me donderdag wel drie keer gebeld. Oma vertelde me dat ze naar haar moeder had gebeld, en dat jij daarop ook naar mij wilde bellen. Niet dat je veel te vertellen had, hoor, je bent aan telefoon nooit veel van zeg, maar het deed wel deugd je fijne stemmetje te horen. Hoe leuk het ook is om in een rustig en leeg huis te zijn, toch mis ik je, kleine dondersteen.

Vandaag heb ik rustig kunnen doorwerken, en was het de bedoeling om samen met papa uitgebreid uit eten te gaan, maar ik voel me nog steeds niet optimaal, zodat we gewoon thuis zijn gebleven. Het zou zonde zijn van het lekkere eten en het geld als ik nauwelijks een hap binnenkrijg.

Morgen na de middag ga ik je weer ophalen. En ik kijk er eigenlijk toch wel naar uit, hoor Weet je, mijn kleintje, ik zie je toch wel ongelofelijk graag.

Om verder te gaan op de vorige post: je lag dus te lachen in je bedje van puur plezier om je nieuwe kamer. Helaas was een uur voordien het lachen ons allemaal vergaan: het was iets over zes, en ik had nog geen brood in huis. Ik heb je dan snel in de auto gezet, en we zijn samen om brood gereden. Je kreeg een snoepje van de mevrouw, maar stond precies nogal sip te kijken, en verklaarde dat je die niet lekker vond. Toen ik je terechtwees, begon je zowaar te huilen. Ik vroeg wat er scheelde, want dat was ik niet van je gewoon, en je zei dat je buikje pijn deed en dat je je niet goed voelde. Je zag inderdaad wat witjes, kleine snoetie. Desondanks kon ik niet anders dan je een dikke knuffel geven en opnieuw in je autostoel zetten. Je was nog niet eens vastgegespt, toen plots al je eten er opnieuw uitkwam: een dikke straal, compleet over jezelf, en je volledige autostoel. Ik wist niet goed hoe snel ik je eruit moest halen, en op straat heb je nog wat overgegeven. Je hing helemaal vol, en huilde van ellende. Ik probeerde je wat te troosten, zette je op de voorbank (in je autostoel stond een plasje kots) en reed snel maar voorzichtig naar huis.  Daar heb ik je kleren uitgestroopt, en gewoon zonder meer opgepakt en meegenomen naar de badkamer (ik hing zelf toch al vol). Tegen dan begon je je precies wat beter te voelen, en het vooruitzicht van een warm bad en propere kleren deed je gezichtje opklaren. Even later zat je inderdaad opgewekt te plonzen, terwijl ik net iets minder opgewekt was: het vooruitzicht je autostoel te moeten wassen was niet direct aanlokkelijk, zeker niet door de weeïge fristigeur die erin hing, vermengd met stoverij en champignons. Het heeft me ’s avonds dan ook nog de nodige tijd gekost, snoetje. Jij lag ondertussen in je splinternieuwe bed te slapen.
Helaas, het ene boterhammetje dat je als avondeten gegeten had, was blijkbaar opnieuw te belastend voor je maagje, en jawel, na amper drie uur was je bed al gedoopt! Papa was gelukkig thuis en waste en kalmeerde je, terwijl ik je splinternieuwe lakens verving, je hoofdkussen uitwaste, net zoals de plek op je matras. Ik heb ze dan gewoon omgedraaid, zodat je weer in een fris en proper bedje kon slapen, dit keer met een ander nieuw dekbedovertrek. Je vond die koetjes trouwens heel erg leuk.

Donderdag vertelde je dan ook heel trots aan de juf over je nieuwe kamer. Ik heb je die dag niet eens meer gezien, snoetje: ik had na de les klassenraad, zodat Anaïs je op school heeft afgehaald, met jou gespeeld, samen met jou boterhammetjes heeft gegeten, en je rond half acht in bed heeft gestopt. Ik was maar thuis van school om kwart over acht, en moest dan eigenlijk al in de roleplay zijn.

Vrijdag hebben Geert en ik in de namiddag de rest van je kamer in elkaar gezet, en ben ik jou gaan afhalen tegen zes uur. Je was opnieuw heel erg blij met je kamertje: een bureau, een boekenkastje, en een bedomranding met nachtkastje rijker. Ik had al je pluchen beesten aan je hoofdeinde in de kast gezet, en je hebt er echt wel mee zitten spelen: schuif open, schuif dicht, kastje open, kastje dicht… Eigenlijk was het de bedoeling geweest met jou naar de instuifdrink te gaan van Erik en Annelies, maar het was zeven uur voor we aan tafel zaten, en dus veel te laat. Tegen half acht lag je al te slapen, snoetie.

Zaterdag was een drukke dag voor ons. Papa was het hele weekend weg op opleiding, en we hadden het rijk voor ons tweetjes. Eerst zijn we naar het containerpark gereden met alle kartonnen verpakkingen van jouw meubels. De hele auto zat stampvol, ik zag je niet eens meer zitten, iets wat jij bijzonder grappig vond. Je hebt me trouwens schitterend geholpen: jij stond bovenaan het trapje aan de container, ik gaf je de dozen aan, en jij schoof ze in de container. Je straalde helemaal van trots!
Daarna zijn we naar de Brico gereden om gordijnrailtjes voor jouw nieuwe kamer. De gordijnen uit jouw oude kamer passen perfect, alleen waren er nog geen railtjes voorzien, vandaar. Als altijd was het een feest in de Brico, enkel en alleen door de speciale autokarretjes. Van de Brico zijn we naar de Lidl gereden om eten, en daarna hebben we effectief gegeten. Veel honger had je niet, je hebt nauwelijks gegeten, enkel wat puree.
Na het eten hebben we eerst wat rustig in de zetel gezeten en naar tv gekeken (jouw manier van middagslaapje houden) en daarna zijn we weer in actie geschoten: eerst richting de Zeeman in Mariakerke, om een matrasbeschermer te kopen. Ze hadden er geen met plastiek, maar dat slaapt zo oncomfortabel dat ik jou dat niet eens wilde aandoen. Je hebt ook een leuke nieuwe pyama gekregen, eentje in flanel met knoopjes en rode kasteeltjes :-p Daarna zijn we even de belendende Aldi binnengewaaid, en vandaar naar de Kringloopwinkel even verderop. Daar zag je meteen een mooi houten tafeltje staan met rood blad, met bijhorend stoeltje en tweezitsbankje. Je was er meteen verzot op, ging dadelijk zitten, en bleef daar ook halsstarrig zitten terwijl ik in de rest van de winkel rondkeek. Het moet lukken dat we thuis al een stoeltje van dezelfde set hebben, ook uit de kringloopwinkel. Tien euro voor de hele set was een peulschil, en ik stelde je voor het te vragen aan Sinterklaas. Ik heb je snel even het concept van Sinterklaas uitgelegd, en je zag dat dadelijk compleet zitten. Ik heb het betaald en opzij laten zetten, ik kon het moeilijk meenemen en dan zeggen dat Sinterklaas het zou brengen. Je was in elk geval opgetogen, en wilde meteen naar huis om een brief te schrijven aan Sinterklaas :-p

Toch zijn we eerst nog even gestopt bij de bakker, en tegen dan was je Sinterklaas alweer vergeten :-p

En de rest van het verslag zal voor vanavond of morgen zijn, snoetie!

Ach ja, alweer een pak te vertellen. Ik moet het mezelf maar opleggen sneller te schrijven, nee?

Die woendag heb ik dan toch nog gebeld naar de dokter, maar die was aan het verzuipen in het werk en wilde je pas de donderdag zien. Ik had me daar al bij neergelegd toen hij terugbelde: er had iemand geannuleerd, en je mocht komen om acht uur. Zijn diagnose was kort en krachtig: beginnende bronchitis, dus slijmoplossers, iets om je hoest ’s nachts stil te leggen zodat je kon slapen, en jammer genoeg ook antibiotica. Anders ging je hoe dan ook nog voor de bijl gaan, liefje, en dan was ik er liefst maar meteen vanaf. Om half negen ben ik dan nog naar de apotheek van wacht gereden (ik vond hem nog niet direct) en het was negen uur voor je in je bed lag. Papa had nog moeite gehad om je wakker te houden. Gelukkig had de dokter je klaar en duidelijk gezegd dat een poepsnoep noodzakelijk was, en je maakte er niet teveel problemen van.
Je hebt gelukkig rustig doorgeslapen, je kreeg je antibiotica mee naar school, en je bent er vrij snel vanaf geraakt. Die hoest was echt wel smerig!

Donderdag heeft papa jou van school afgehaald, en je vond dat maar wat leuk! Ik moest namelijk weg en kon onmogelijk op tijd terug zijn voor jou. Vrijdag was het alweer vrijwel zes uur voor ik je ging ophalen: ik was eerst gaan verderwerken aan mijn mozaiek, en ben toen nog kleren gaan kopen, onder andere een heel leuke bleke broek voor jou, eentje met een goeie rekker. Dat laatste is een probleem: ik heb genoeg broeken voor jou, maar een aantal daarvan heeft een riem nodig, en daar kan jij zelf niet mee overweg. Je bent ongelofelijk trots dat je zelfstandig op je potje kan (soms vind ik zelfs gewoon een vol potje in de keuken zonder dat je me iets gezegd hebt) en met een broeksriem lukt dat niet natuurlijk.

Zaterdag was je papa onverwacht toch thuis op de middag, en hebben we gezellig samen gegeten: je blijkt bloedworst wel lekker te vinden. Daarna is hij wel nog naar kantoor getrokken, en jij en ik zijn naar de Colruyt gegaan. Je bent echt toch een wijs ventje, snoetie. Tot grote hilariteit van de omstaanders heb je vrijwel de hele tijd zitten zingen, versjes opzeggen, commentaar geven op de mensen rondom je, en onnozel zitten doen met de produkten in de kar. Tot je grote vreugde is zaterdagnamiddag ook proevertjesdag, zodat je zowel wat chocolade, als een paar koekjes hebt binnengespeeld. Je had al twee stukjes chocolade van me gekregen, en toen vond ik het voldoende. Je vroeg om meer, en mijn standaard antwoord was: “Het is genoeg hoor, snoetje, en trouwens, de chocolade is op.” “Niet waar, mama, daar ligt nog veeeeeeel!” Ik kan je echt niks meer wijsmaken. Een opmerking dat je buikje zou kunnen pijndoen, en dat je dan straks nog wel iets kreeg, bleek ook voldoende te zijn.

Zondag was ook lekker rustig. Eerst hebben we, uiteraard, een uurtje in het grote bed boven gespeeld, en daarna gingen zowel jij als papa onder het scheermachien:  tijd voor een grote opkuis op haargebied! Je haar was echt lang geworden, en er is ongeveer drie centimeter afgegaan. Jij laat je ongelofelijk mooi doen: je zit netjes stil, en ik mag je hoofdje naar alle kanten draaien en netjes alles scheren zoals ik het wil. Ik haast me natuurlijk wel een beetje: het mag ook geen eeuwen duren. Daarna mag je vanuit je bad toekijken hoe papa’s haar eraan gaat , een pak korter nog dan dat van jou. Daarna ben ik al naar beneden gegaan om de boterkoeken en croissants te bakken, en ja hoor, een half uur later verschenen twee frisgewassen en -geschoren kopjes aan de ontbijttafel.
Het zondagse ontbijt is trouwens een van de weinige maaltijden waar jij bijna geen woord zegt: je hebt het veel te druk met het zorgvuldig binnensteken van je boterkoeken. Jawel, meervoud: je eet er twee! Van de weeromstuit is dan het zondagse middagmaal een stuk later, maar dat is totaal niet erg: papa en ik hebben dat zelfs graag. Ik had kip gemaakt met kokosmelk, een Thais gerecht, en jij vindt dat duidelijk echt wel lekker, zeker met basmatirijst. Alleen moet ik ervoor zorgen dat het niet te pikant wordt.

In de namiddag moest ik dan weg: een artiestenmis met Koen Crucke gaan zingen, een Gentse operazanger. Jij bent gewoon dat ik op zondagavond jullie in de steek laat om te gaan zingen, maar dit was wel wat vroeger natuurlijk. En toen ik terugwas, tegen acht uur, zat jij al lang weer in je bedje.

De rest van de week was hectisch, voor ons alledrie. Maandagmorgen mocht je naar school, zoals altijd met de grote glimlach. Papa was al rond zes uur vertrokken, lang voor wij op waren. ’s Avonds kon ik je wel om vijf uur ophalen, maar had ik om zes uur alweer oudercontact, zodat Anaïs met jou kwam spelen. Ze had een paar kleurplaten afgedrukt, en jij zag dat helemaal zitten: je kwam dadelijk met je kleurtjes aandraven. Eerst hebben we nog snel samen gegeten (jij en ik hadden duidelijk honger), en toen ik thuis kwam, was papa al thuis en Anaïs dus weg. Je had hem wel niet meer gezien, jammer genoeg.
Hetzelfde gold voor de dinsdag: papa was alweer rond zessen weg, en wij hebben ons dan nog overslapen ook, zodat je een kwartier te laat op school was. Dat is geen ramp, maar het stoort natuurlijk wel het klasverloop van de juf. Het werd me toen nog eens duidelijk hoe graag je wel naar school gaat, en hoe goed je je er voelt. We hingen je jas aan je kapstokje, en toen stak je zelf al de klasdeur open. De kinderen zaten in een cirkel op de bankjes, en je werd met een luide hoera verwelkomd. De juf zei: ‘Kijk, daar is Wolfje toch nog!’ en Helio schoof onmiddellijk een beetje op en riep naar jou: ‘Hier Wolf, hier, bij mij zitten!’ Jij rukte de schooltas uit mijn handen, keek niet meer om of op, maar begon dadelijk luidkeels te vertellen en ging op je plaats zitten. Er zat voor mij niks anders op dan de deur zachtjes dicht te trekken en glimlachend naar mijn auto te gaan
Iets daarvoor was je nochtans minder goed gezind: je miste je papa blijkbaar, en was ontroostbaar aan het huilen omdat je hem geen kusje had kunnen geven. Ik kreeg je niet rustig, zodat er niks anders opzat dan papa even te bellen, zodat je hem tenminste op die manier kon horen. Jij werd er rustig van, maar ik weet dat ik je papa’s hart heb gebroken: hij had het er zelf ook knap lastig mee dat hij je deze week zo weinig zag.
Dinsdagavond kon ik je gelukkig wel zelf ophalen, en hebben we ook rustig gespeeld. Woensdagmorgen trok je al met een groot hart naar school: ze gingen die dag jouw nieuwe meubels voor in je kamertje leveren! Jammer genoeg was er nog steeds niks toen ik jou opnieuw ging ophalen. Geert was tegen dan al langsgekomen om ons te helpen met het in elkaar vijzen van de meubels, en was meegewandeld naar jouw school, met Catullus aan de leiband. Dubbele verrassing voor jou dus bij het buitenkomen uit de school: niet alleen Geert, maar ook nog eens de hond!
Samen zijn we, genietend van het prachtige weer, naar huis gewandeld, hebben er stoverij met frietjes gegeten (waarbij jij alle champignons opeiste uit mijn bord), perenflan gemaakt, en vooral gewacht tot de mannen van de Weba langskwamen met je meubels. Intussen wist ik al dat het tussen 13.30u en 16.15u ging zijn, en ja hoor, 16.15u werd het dan ook. Geert en ik hadden erop gerekend rustig alles in elkaar te kunnen zetten, maar tegen kwart over zes waren we net klaar met je grote kleerkast en je bed. Gelukkig kwam papa thuis op dat moment, zodat hij zich met jou heeft beziggehouden en Geert en ik je kamer ’slaapbaar’ konden maken: alle rommel eruit, en het bed netjes opgemaakt met een groot donsdek en een dik hoofdkussen. Je voelde je de koning te rijk, en lag te lachen in je bedje. Geert zei het ook: je snoetje toen je je kamertje zag, was goud waard.