Nieuwjaar

Gecategoriseerd onder: Feest, Gewoon verslag — Mama om 9:42 am op Wednesday, January 14, 2009

Yup, Wolf, we zijn alweer een jaar verder, en je bent intussen bijna vijf jaar.

Ik heb je net op school afgedropt, alwaar je vol enthousiasme naar je interimjuf, juf San bent gelopen. Juf Isabelle is geopereerd aan haar rug en een tijdje buiten strijd, vandaar.
Deze week werken jullie rond het thema ‘Licht en donker’, en er zat inderdaad vorige week een briefje in je schriftje om dat aan te kondigen. Gisteren kwam je echter af met de boodschap dat jullie een pyama en een knuffel moesten meenemen, want je ging een slaapmoment houden in de klas. Ik keek natuurlijk je schriftje na, en daar stond niks in. Papa en ik zeiden dus streng dat we niet akkoord gingen, jouw levendige fantasie kennende. Goh, en toen kwamen de dikke tranen weer tevoorschijn. Je bent een fantastische jongen, Wolf, maar je tranen komen wel bijzonder snel. Enfin, omdat je zo bijzonder overtuigd leek, heb ik een bericht in je schrift gezet, en je een pyama meegegeven.
Omdat we eigenlijk nipt te laat waren daarnet, kon ik je juf nog even spreken, en jawel, het was de bedoeling een pyama en knuffel mee te hebben. Je had dus gelijk, konijn. Alleen had er een briefje in je schriftje moeten zitten, en had je waarschijnlijk je schrift gewoon niet uitgehaald in de klas. Ik vrees, lieve jongen, dat je op weg bent een even groot warhoofd te worden als je mama.

Eigenlijk is er niet zoveel gebeurd de laatste weken. Je leek wel blij dat de vakantie voorbij was, je verveelde je een beetje. We zijn de laatste dag van de vakantie gaan nieuwjaren bij oma en opa, en het was natuurlijk wel fantastisch dat Alexander er was, want daar speel je bijzonder graag mee. Veel heeft wellicht te maken met het feit dat hij enorm naar je opkijkt.

Je moest natuurlijk ook een nieuwjaarsbrief voorlezen, en die ging dit jaar als volgt:

Liefste…,

Iedereen doet vandaag zo raar.
Moet dat in het nieuwe jaar?

Handjes geven, veel gezoen.
Leuke pakjes opendoen.

Vergeet niet, ik blijf KAPOEN
Anders heb je niets te doen!

Knuffels geef ik je alvast vandaag
Want ik zie je toch zo graag.

1 januari 2009

Het leuke is dat je bijzonder creatief was met die datum: ik zei je dat we eigenlijk de vierde waren, en dat paste je netjes aan :-)

’s Avonds was je dan wel bijzonder moe, en de maandagmorgen viel een beetje tegen…

Vorige zondag was het dan de beurt aan Ronse, en zijn we daar uitgebreid gaan eten. Van je peter heb je een grote puzzel gekregen van Cars, maar dat is eigenlijk niet echt je ding. Je had wel een prima idee: binnenkort is het Everts verjaardag, en aangezien die wél wild is van Cars, mag hij die puzzel hebben, en dan krijg jij iets anders van me in de plaats, iets van Spiderman, zei je. Niet dat je teleurgesteld was in dat cadeautje, je liet dat echt niet blijken. Je hebt trouwens de hele tijd met Kobes cadeau gespeeld: een groot vliegtuig!

Dirk had, de avond voordien, trouwens ook cadeautjes mee voor jullie. Voor Kobe had hij een DVDtje mee van Bumba, dat op wild geschater en gespring werd onthaald. Voor jou (en eigenlijk voor papa ook, denk ik) had hij een soort robotje mee, een bouwpakket voor een mechanische eend. Het is eigenlijk wel best grappig :-p
Voor mij had hij een tweetal weken geleden als nieuwjaarscadeau een prachtige orchidee meegegeven met papa. Een prachtig paarse Vanda, zijnde een luchtorchidee. Die heeft dus geen aarde nodig, gewoon vochtige lucht. Daarom staat die ook in een vaas van een 80tal centimeter hoog, zodat ze een eigen microklimaat heeft. Ik had de vaas niet op het salontafeltje willen zetten om ongelukken te voorkomen, maar had ze tegen de muur op de grond gezet, naast de televisie. Ze is behoorlijk zwaar, om ze omver te lopen moet je echt al moeite doen.
Helaas, dat was buiten een Wolf gerekend… Zaterdagmorgen zat je naar tv te kijken in je blauwe ikeazeteltje, terwijl ik op de PC bezig was. Plots hoor ik een gigantisch gerinkel: je had er niet beter op gevonden om je voeten tegen die vaas te zetten en er tegen te stampen. Op een bepaald moment had je net iets te hard gestampt, zodat ze nogal hard tegen de muur was gevlogen, en de hele boven kant gebroken is.
Wel, ik heb me deze keer echt kwaad gemaakt. Het was geen ongelukje, het was een stommiteit die je perfect had kunnen voorkomen. Je besefte duidelijk dat je in de fout was: je huilde wel wat, maar probeerde dat in te houden, en vooral: je hebt jezelf gestraft. Je zei namelijk tussen het snikken en mijn boze blikken door: “Mama, ik weet al wat mijn straf zal zijn: een hele dag geen tv kijken!”.
Ik was verbaasd, maar liet dat niet blijken. Eigenlijk was ik niet echt van plan je te straffen, maar ik kon niet anders dan akkoord gaan met wat je zei, en dus kreeg je geen tv voor de rest van de dag. Ik heb je wel duidelijk gewaarschuwd dat ik niet één keer wilde horen dat je je verveelde, of dat je niet wist wat te doen. Daarna heb ik je naar papa gestuurd, die nog lag te slapen. Je bent in zijn bed geglipt, en je hebt hem alles verteld. De rest van de dag heb je braaf computer gespeeld, getekend, me geholpen bij het koken, enzovoort. Je was bijzonder berouwvol, en hebt geen enkele keer ook maar iets gezegd over de tv.

Eigenlijk, Wolfje, ben jij een ongelofelijk brave jongen! Blijf je nog even zo?

Verjaardag

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 10:15 pm op Friday, March 7, 2008

Goh Wolf, je hebt echt wel een groeischeut gekregen de laatste weken! Plots waren al je t-shirts te klein, en heb ik er een hoop nieuwe aangeschaft. Broeken heb je gelukkig wel nog met hopen en kilo’s, al zakken ze allemaal nog steeds onveranderd af. Ik hoop dat dat snel eens wat betert, want het is eigenlijk toch wel vervelend :-p

Je bent ondertussen dan ook wel vier jaar geworden, grote man! Je cadeautjes vond je ronduit heerlijk: van papa en mij een step (waar je al lang naar vroeg), een hoop vingerverf, een spidermanonderbroek, een playmobilventje, en nog wel iets dat me nu ontschiet. Je had voor de kinderen op school elk een zakje mee met een lekstok en een tandpastadingetje, en als klascadeau een ganse set mannetjes van playmobil. De juf had me die hint namelijk gegeven: er wordt in de klas blijkbaar voortdurend gebekvecht over wie er nu mag mee spelen :-p
De zondag na je verjaardag hebben we je tweede verjaardagsfeestje gegeven, zijnde koffie met taart voor de familie. Ook dit vond je echt wel leuk, en niet in het minst omwille van alle dingen die je hebt gekregen. Oma had een grote paarse opblaaskrokodil mee, een batman-t-shirt, en een puzzel. Vooral die krokodil vind je de max, en ik hoop dat we snel de tijd vinden om samen te gaan zwemmen met dat ding :-) Van Omaly en bompa kreeg je je grote fiets (met steunwieltjes uiteraard) en een t-shirt van spiderman, waar je ook bijzonder blij mee was. Nonkel Roeland kwam aandraven met een circus van playmobil, nonkel Koen had een stuk spidermanspeelgoed mee, en tante Delphine had een blitse rugzak van Spiderman mee :-) Ik denk dat ze je allemaal een beetje kennen, pruts! Trouwens, ook van Pieter en Delphine heb je een cadeau gekregen, zijnde een uitbreiding van je ridderkasteel!
Je was in de wolken met alle aandacht, mocht vier kaarsjes uitblazen, en hebt een groot stuk van je chocoladetaart gegeten. Die had ik speciaal op jouw vraag gebakken, en na een eerste mislukte versie was ik er echt wel trots op: chocoladebiscuit met chocomousse. Oma gaf me het mooiste compliment: ze geloofde niet dat ik die zelf gemaakt had :-p Ik had ook nog een cake in knalroze, knalgeel en knalgroen gebakken (lang leve de voedingskleurstoffen), en een grote pot alternatieve ‘tiramisu’ gemaakt, zijnde mascarpone op een laag peperkoek en peer. Blijkbaar heeft het toch iedereen goed gesmaakt, het was een gezellige namiddag en jij vond het leuk, en da’s het voornaamste.

Het weekend daarna was iets minder opgewekt: ik heb jou op vrijdagnamiddag naar Ronse gebracht, samen met je broertje, zodat papa en ik op zaterdagvoormiddag ongestoord naar de begrafenis konden van mijn grootvader, jouw opoe. Die heb je echt wel gekend, zodat ik je ook moeten uitleggen heb wat ‘doodgaan’ inhield. Ik denk wel dat je het begrepen hebt. Toen we de dinsdag voor de begrafenis namelijk nog even naar omoe gingen, zei je dat je een tekening voor haar ging maken, zodat ze niet meer zo verdrietig hoefde te zijn. Je hebt haar ook een dikke knuffel gegeven. Naar het mortuarium heb ik je echter ook niet meegenomen, maar je even bij oma achtergelaten. Je begrijpt namelijk wel dat wij verdrietig zijn, maar ik wilde je echt nog niet confronteren met een dode, of met een huilende mama. Zondagmiddag zijn papa en ik jullie dan weer gaan ophalen in Ronse, en jullie hadden het allebei prima gesteld :-) Je hebt er trouwens ook een mooie set nieuwe kleren aan overgehouden: zoals elk seizoen heeft omaly ons meegenomen naar die chique boetiek in Ronse om voor jou een nieuwe outfit uit te kiezen, en ik vind het echt wel geslaagd. Dank u, omaly!

Verder is er eigenlijk niet zoveel te melden, snoetje. Je wordt met de dag taalvaardiger, groter en zelfstandiger, en je bent nog steeds gek op je broertje. Oh, en je gaat tegenwoordig bijna elke dag met je papa in de douche :-p Je vindt het warme water gewoon heerlijk, en je haast je steeds weer om er op tijd bij te zijn. Ik heb zo het gevoel dat je je horoscoopteken niet gestolen hebt, kleine waterman!

Opruimen

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 6:12 pm op Wednesday, January 2, 2008

Daarstraks, Wolfie Snolfie, was ik bijzonder trots op jou! Eigenlijk ben ik het nog steeds, weet je :-)

Kobe had deze morgen extreem lang geslapen en we moesten nog boodschappen doen, zodat het alles bij elkaar twintig over één was voor we konden eten. Jij had echt wel enorm honger, want je liep te zagen en, wat een nòg betere indicatie is, je hebt in complete stilte gegeten.

We zaten wel met een beetje een tijdsprobleem, want Sofie en de meisjes gingen komen tegen twee uur, het huis was nog een boeltje, Kobe moest nog eten, en… hij bleek een zeer enthousiast lekkende luier te hebben, zodat ik hem nog in bad mocht steken ook. Ik had jou dus gevraagd of je soms een beetje kon opruimen terwijl ik met Kobe in de badkamer was, kwestie van het wat vooruit te laten gaan. Een beetje later hoorde ik je de trap op komen, en zag ik je je berendekentje naar je kamer dragen. Wow. Goed bezig dus.
Toen ik even later beneden kwam, had je niet alleen dat dekentje weggedaan, maar de hele tipi van gisteren opgeruimd (kussens op hun plaats, dekentjes in de zetel, laken in de kast), je stoeltjes op hun plaats gezet, je speelgoed opgeruimd, Kobes slabbetjes op een hoopje gelegd, zijn band in zijn park gegooid, je driewieler in je speelhuisje gezet…
Ik was diep onder de indruk, moet ik toegeven, en je moet echt wel doorgewerkt hebben ook. Als beloning heb ik je dan een extra dikke knuffel gegeven, en twéé snoepjes in plaats van het na het eten beloofde ééntje.

En weet je wat, Wolf? Je strààlde :-)

Weekend

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Gewoon verslag — Mama om 4:24 pm op Sunday, October 7, 2007

Je loopt moe, Wolf.  De hele week al ben je huilerig, zoals ik al gezegd hebt, en juf Dominique denkt dat het aan de vermoeidheid ligt. Alle kinderen in je klas lopen overigens zo moe, er blijven er zelfs een paar in de namiddag thuis om te slapen, vertelde ze. Ik denk dat het ook een beetje aan Kobe ligt, meer bepaald aan het feit dat je meer aandacht wil van me, omdat ik nu ook Kobe moet en wil vertroetelen.
Vrijdag heb ik je duidelijk gemaakt dat ik dat huilen aan de schoolpoort echt niet leuk vind, en dat ik geen tijd had om nog uren aan het berenpoortje te staan om jou te troosten. Kobe, weet je wel. Je keek me ernstig aan, en zei: “Weet je mama, ik zal niet huilen aan het poortje.” En toen met een iets stiller stemmetje: “Ik zal dan wel huilen binnen, mama, als jij weg bent…” Mijn hart bloedde, kleintje, maar je kon me geen echt antwoord geven op de vraag waarom je huilde. Je miste je mama, zei je, en Kobe ook. Liefje toch. Toen ik je ’s avonds vroeg of je dan gehuild had, zei je van niet. Gelukkig maar.

Gisteren was ik de hele dag naar een koorrepetitie, en heb je de dag met papa doorgebracht. Ik weet eigenlijk niet wat jullie allemaal gedaan hebben, behalve dan naar de Delhaize geweest, en veel gespeeld.

Vandaag was het een typische zondag: geslapen tot negen uur (jawel, je bent echt moe), gespeeld in bed, koffiekoeken gegeten, beetje tv gekeken, en dan buiten genoten van het heerlijke herfstweer. De zon schijnt nog steeds volop, en het is echt warm buiten. Terwijl ik de was ophing en de lavendel snoeide, heb jij op je glijbaan gespeeld, de planten water gegeven, en daarna papa geholpen met de kabel toen hij het gras aan het afrijden was.
Oh, en ik heb een ballonhoedje voor je gemaakt: je was heel erg blij, en hebt er dan zelf je grote ballonnen aan vastgemaakt :-)

Je bent een ongelofelijk lieve pruts, Wolf De Waele :-)

Cakejes en andere feestelijkheden

Gecategoriseerd onder: Feest, Gewoon verslag, School, Spelen — Mama om 7:15 pm op Thursday, October 4, 2007

Dag mijn liefje! Je ligt net in je bed, en ik hoor je nog stommelen, wat betekent dat je nog volop aan het spelen bent. Dat doe je wel vaker, maar gelukkig nooit echt lang. Eigenlijk zou je vroeger in bed moeten liggen, want je loopt verschrikkelijk moe sinds je windpokken, maar het lukt maar niet. ’s Avonds wil je nooit in bed (niet dat je moeilijk doet, maar je bent niet slaperig) en ’s morgens kan je er dan niet uit, of doe je wel lastig.
Je loopt ook huilerig en enorm aanhankelijk: de laatste week heb je al elke dag gehuild aan de schoolpoort omdat we doorgingen. Het maakt niet uit of het papa is of ik, je huilt dikke tranen. Gisteren vertelde Delphine dat je zelfs bij het turnen moeilijk deed. Ze had jou en Marthe zoals altijd naar de turnles gebracht, en Marthe was meteen aan het spelen, maar jij keek met grote ogen naar Delphine en zei met een zacht stemmetje: “Delphine, je blijft toch nog een beetje hé?” Toen ze ontkende, begon je meteen te huilen… Ook vandaag ging het niet best: deze morgen huilde je weer toen papa je naar school bracht, en juf Sofie vertelde me deze avond (ik kwam haar toevallig tegen toen ik je afhaalde) dat je in vrijwel elke speeltijd aan het huilen was omdat je je mama miste. Hmm. Ik denk dat het aan de vermoeidheid ligt, en aan het feit dat Kobe ook veel aandacht krijgt van mij. Ik doe nochtans mijn best, Wolf, om jou ook veel en vaak aandacht te geven, maar natuurlijk moet Kobe de borst krijgen, en gaat hij overal waar ik ben.

Na het turnen was je overigens opperbest gezind: niet alleen kwam Marthe weer spelen (zoals de gewoonte aan het worden is), deze keer was Mai er ook :-) Jullie hebben echt goed gespeeld, maar jij bent wel een ongelofelijke baasmaker! Je zegt de meisjes voortdurend wat ze wel en niet mogen doen, en waar ze vooral ook niet mee mogen spelen. Gelukkig is Marthe niet op haar mondje gevallen, laat ze zich niet doen, en komt ze in het slechtste geval bij mij om te klagen. Je zou het eventueel ook wel ‘komeren’ kunnen noemen :-p

Afgelopen weekend heb je je overigens ook prima geamuseerd: vrijdagavond waren papa en ik uitgenodigd op het dessertbuffet van de trouw van mijn kozijn Mathias, en hadden we Anaïs gevraagd om te komen babysitten en te blijven slapen. Jij lag al lang in bed toen ze toekwam, maar het ging ons vooral ook om de volgende morgen: om half acht was je wakker, heb ik je nachtpamper uitgedaan, en mocht je Anaïs gaan wakker maken tot jullie beider grote vreugde. Ik ben prompt weer in bed gekropen :-p
Rond tien uur ben ik dan weer opgestaan, en jullie waren allebei vrolijk in je pyama aan het spelen. Je had al ontbeten, Anaïs had zelfs de tafel alweer gedekt voor papa en mij, en je had al vanalles gedaan: getekend, bootjes en vliegertjes gevouwen, met de plasticine gespeeld… Kortom, je blonk van tevredenheid :-)

Zondag waren we uitgenodigd bij Nathalie en Koen, samen met Sepp en Sofie, en alle kinderen natuurlijk. Dat betekende dat er 7 kinderen waren tussen de 6 en de 2, een hoop lawaai, gespeel en gedoe dus. Je hebt er heel intens gespeeld, en ’s avonds was je dan ook pompaf, ook al zat je op tijd in bed.
Zaterdagnamiddag hadden we trouwens eindelijk je Winnie-The-Poohcakejes gebakken, twintig stuks. Je had namelijk een speciale doos gekregen voor je verjaardag, waarin zelfrijzende bloem zat, twee zakjes vanillesuiker, vormpjes, suikerbolletjes voor de afwerking, en vooral ook een prachtig keukenschortje. Met toevoeging van eieren, suiker en boter heb jij een prachtig beslag gemaakt, en je hebt zelfs zélf het eiwit geklopt (al was je een beetje bang van het lawaai van de mixer). Ik wilde wachten met de cakejes tot we een gelegenheid hadden om ze uit te delen, want het gingen er veel te veel zijn. Zondagvoormiddag hebben we dan samen de afwerking gedaan: ik streek een beetje honing op een cakeje, en jij dopte dat dan parmantig in een kommetje met suikerbolletjes. Het zag er allemaal prachtig uit, het was heel lekker, en jij was apetrots! En ja, je had veel succes bij de andere kinderen :-)

Je wordt groot, Wolf. Je wordt zo vreselijk snel groot…

Vaderdag

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Vriendjes — Mama om 10:06 pm op Sunday, June 10, 2007

Dag mijn kleine liefje :-) Je ligt prinsheerlijk te slapen, zoals gewoonlijk, als we niet vergeten jouw nachtlampje aan te doen :-p
Vandaag was er echt niks speciaals, behalve dan dat het vaderdag was. Je hebt papa zijn cadeautje gegeven: een zelfgemaakte gevarendriehoek met het opschrift: “Opgepast, mijn papa is een toffe gast”. Er was ook een zelfgemaakt kaartje, met daarop het liedje:

“Pie poe papa, lieve lieve papa,
weet je hoeveel ik van je hou?
Zo, zo, zo asjemenou!
Als het even kon, van hier tot aan de zon.”

Je bent apetrots wanneer je het zingt met je hese stemmetje, en papa heeft er zelfs een videootje van gemaakt, dat ondertussen ook al op je site staat.
Verder vandaag enkel nog het feit dat je mee mocht om te gaan stemmen: achterop de fiets richting jouw school. Niks spectaculairs natuurlijk, maar je vond dat precies wel leuk.

Gisteren was het iets ‘opwindender’: in de voormiddag naar een apedrukke Colruyt - nooit meer op zaterdagvoormiddag rond elf uur! - waarbij papa en ik elk ons eigen kar hadden, daarna ravioli voor jou en boterhammen voor ons, en dan richting het station, waar papa en ik een huis wilden bekijken voor Netlash. Pech gehad: toen we aanbelden, keek de makelaar even uit het venster bovenaan en vroeg om nog vijf minuutjes te wachten, en vijf minuten later wist hij te melden dat de vorige klanten het kochten. Geen geluk dus. We hebben dan nog even rondgereden, en zijn dan naar het kantoor gegaan om alle inkopen van die ochtend af te zetten.
Aangezien we dan toch midden in de stad zaten, zijn we met ons drietjes gezellig naar de Korenmarkt gelopen om een ijsje te eten. Jij kreeg ondertussen nog een ballon, tot jouw grote vreugde, en we zijn dan ook nog een halskettinkje gaan kopen voor oma’s verjaardag, iets wat je haar vandaag omstandig aan de telefoon hebt uigelegd, toen je haar een gelukkige verjaardag wenste. Een dik uur later was het voor jou (en voor mij) toch welletjes, en zijn we naar huis gereden.
Stipt om zes uur ging overigens de bel: Anaïs om op jou te babysitten! Wij waren die avond uitgenodigd om te eten bij Sven en Kristien, maar jij vond dat helemaal niet erg, want je had een speelkameraadje helemaal voor jou alleen! Je ging zelf de deur opendoen, nam haar bij de hand, en loodste haar de living binnen. Dadelijk haalde je ook een spelletje boven, en amper een paar minuten later waren jullie al druk aan het spelen. Ze heeft samen met jou gegeten, en toen gingen papa en ik de deur uit. Achteraf vertelde ze dat je flink had gespeeld, netjes naar bed was gegaan zoals het hoorde, en het vooral ongelofelijk had uitgelegd :-p Waarom verschiet ik daar nu niet van?

Vorige woensdag was het ook een beetje speciaal voor jou: je ging, zoals altijd, naar school, maar aangezien ik examens moest afnemen en dus niet op tijd ging terug zijn om jou van school af te halen, mocht je mee met Marthe en haar papa :-) Je keek er al dagen naar uit: samen in de fietsaanhangwagen zitten, en dan worst met gebakken patatjes en appelmoes eten. Het was kwart voor één toen ik bij Delphine aankwam, en jullie zaten nog aan tafel. Ze vertelde dat jullie al ongelofelijk veel gelachen en onnozel gedaan hadden, en dat het dus niet alleen een feest was voor jou, maar duidelijk ook voor Marthe. We hebben jullie nog wat laten spelen, en dan zijn wij doorgegaan, kwestie dat Marthe en Victor nog konden slapen. Ik vind het ongelofelijk wijs dat we het op die manier kunnen oplossen hebben, want ik vind het zo zielig om op woensdagmiddag de kinderen te zien zitten wachten op hun mama, met hun jasjes aan en hun boekentasjes om, op dat muurtje…

Bij deze, nog eens bedankt, Delphine en Pieter!

Ochtendzon

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Pis- en kakverhalen, School — Mama om 8:07 am op Wednesday, May 23, 2007

Hehe, ik heb je net met de fiets naar school gebracht op de eerste zonnige schoolmorgen sinds een paar weken. Je vond het heerlijk, vooral omdat we net op Pieter en Marthe botsten, en we dus samen naar school zijn gereden. Jullie zaten allebei te schateren en te gieren, en op onze (zijnde Pieter en mij natuurlijk) rug te trommelen. Toen we aankwamen, zijn jullie samen al schaterend naar binnen gerend, kiekeboe om het hoekje zeggend en zingend dat je op school was. Zeg nu nog eens dat jullie niet graag gaan!

Deze morgen was papa al heel vroeg weg, waardoor we met ons tweetjes waren. Ik ben tot jouw grote verbazing en vreugde nog vijf minuutjes bij jou in bed geklommen, en we hebben dus liggen knuffelen en kletsen. Je bleek echter weer een enorme kakbroek te hebben, en dus zijn we toch maar vrij snel opgestaan. Het is weer erg met die stoelgang van jou: helemaal slap, stinkend en met onverteerde stukjes. Het lijkt wel seizoensgebonden, om eerlijk te zijn. Aangezien je verder zo gezond als een visje bent, ga ik er nu niet verder meer op ingaan. De dokters vinden niks, en de volgende stap zou al een intern onderzoek zijn, dus laat maar.

Gisteren heb ik moeten lachen met jou: ik ging je rond kwart voor vijf ophalen op de opvang, en je was weer buiten aan het spelen in de aarde, met het bekende nefaste gevolg voor handen en kleren :-p Je had een ganse hoop stenen opgedolven, met behulp van een paar oudere jongens (die het blijkbaar helemaal niet erg vinden om met jou te spelen) en troonde me trots mee om te tonen waar die precies hadden gelegen. Toen we ietsje later in de auto stapten, stonden Sara en Helio aan het hek te kijken en tegen jou te roepen. Ik verstond Sara niet direct, maar jij antwoordde heel serieus ‘Ja’ op haar vraag. Toen ik daarna instapte en je aankeek, legde je uit dat ze iets had gezegd van chocolade, en toen ik zei dat ik dat niet begrepen had, zei je heel ernstig: “Ja maar mama, Sara kan ook nog niet zo goed praten hé. Maar ik versta haar wel want ik ben dat al een beetje gewoon”. Jaja, kleine snotter van drie jaar en drie maanden!
Thuis heb je eerst uitvoerig je stenen staan wassen, en ’s avonds mocht je zelf even in bad, wegens nogal aan de vuile kant :-p
Toen papa en ik gingen slapen, kwamen we zoals altijd nog even bij jou kijken. Toen ik je wilde onderstoppen, werd je wakker, en wilde je wat water. Ik stopte je onder, en gaf je zoals altijd nog een liefkozende aai over je kaak. Daarop vroeg je met slaperig stemmetje: “Mama, mag ik ook aan je gezicht voelen?” waarop je me een soortgelijk streeltje gaf. Je ogen gingen toe, maar toch vroeg je nog waar papa was, en die moest je ook nog een zoen komen geven. Niet dat je je vandaag daar nog iets van herinnert, je sliep eigenlijk nog half :-p

Zondagavond ben ik echt wel ziek geworden: ik voelde me vreselijk en ben beginnen overgeven. Jij zat al in je bed, dus hebt dat niet gemerkt. Maandagmorgen vroeg je me wel waarom ik zo stilletjes was, en je vroeg met een heel ernstig gezichtje of ik soms boos op je was. Tuurlijk ben ik niet boos, kleintje, ik was gewoon ziek. Ondanks alles heb ik me toch samengeraapt en ben naar school gegaan, gewoon omdat ik die laatste lessen zo moeilijk kan missen. Toen ik je na school had opgehaald en thuis kwam, was ik uitgeput: ik had die morgen nog moeten overgeven, en had ’s middags amper een yoghurtje gegeten. Gelukkig begreep jij dat een beetje, en liet je me rustig in de zetel liggen. Je papa was gelukkig nog veel begrijpender, had zijn afspraak die avond afgezegd, en was iets na vijf al thuis :-) Ik ben dan maar in mijn bed gekropen, nadat ik van jou nog een lief kusje had gekregen: “Omdat jij ziek bent, mama”.
Toen ik tegen half acht wakker werd, lag jij al te slapen, maar vond ik één van je knuffels op de trap. Papa vertelde me dat je me die had willen brengen, maar dat hij je had tegengehouden om me niet wakker te maken. Simon moest bij me slapen omdat ik me dan sneller beter ging voelen, en omdat ik ziek was en een beetje troost wel kon gebruiken. Lieve lieve jongen toch!

Je bent al even lief voor je nieuwe broertje: wanneer papa en jij ’s morgens vertrekken, krijg ik eerst een dikke knuffel en een zoen, en daarna geef je mijn buik ook nog apart een knuffel en een zoen: “Maar dat is wel voor de baby, he mama!” Je hebt al een hoop knuffels uitgezocht voor hem, en gisteren ging je even in zijn kleine bedje liggen, en vertelde me dat hij, als zijn bedje kapot zou zijn, bij zijn grote broer in bed mocht slapen. Je kijkt er echt naar uit, maar ik hoop dat je zal kunnen omgaan met de gedeelde aandacht. Ik waarschuw je daar vaak voor, maar dat wil nog niks zeggen. Ach snoetje, ik zie je zo graag!

Oudercontact en andere bezigheden

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, School, Vriendjes — Mama om 8:25 pm op Saturday, April 28, 2007

Vorige week zondag kon het niet snel genoeg middag zijn voor jou, ondanks alle koffiekoeken en speelmomenten: Marthe kwam spelen samen met haar broertje en haar ouders! Het was stralend weer buiten, eigenlijk zelfs te warm, maar de tafel en de zandbak stonden in de schaduw, dus dat viel eigenlijk wel mee. Rond half drie kwamen onze gasten in de tuin, en je straalde van plezier! Je hebt dan ook met Marthe rondgereden op de fietsjes, op de schommel gespeeld, op de glijbaan gezeten, eigenlijk verbazend weinig in de zandbak gespeeld, het huis getoond aan Pieter, en toch ook behoorlijk wat ruzie gemaakt :-p Niks ernstigs natuurlijk, doorgaans gewoon over wie er nu wie een duw had gegeven, of wie er nu precies met wat mocht spelen. Er werd confituurtaart gegeten en fristi gedronken, en door de volwassenen vooral enorm veel gekletst. Tegen half zes waren jullie allemaal lastig van vermoeidheid, zodat Marthe en Victor naar huis gingen, en jij in bad mocht. Je vindt het bubbelbad nog steeds de max, ook al doe ik het voor jou niet bubbelen (er moet teveel water in om goed te zijn voor jou), maar het is wel een pak ruimer dan het vorige, wat het veel leuker maakt om in te spelen natuurlijk. Uiteindelijk zat je iets na zeven in bed, doodop.

Maandag was niks speciaals, behalve dan dat je weer pottezwart was van buiten te spelen in de opvang. Je begint onderhand trouwens een pak blonder te worden, en je armen en snoetje worden al mooi bruin :-) Oh, en het litteken van de schram van een paar weken geleden trekt ook al mooi weg. Het valt niet eens meer op.

Dinsdag was opnieuw voor jou een gewone schooldag, maar omdat ik pas om vijf uur met de hond naar de dierenarts kon, en jou liever niet meenam, was het half zes voor ik jou kon opvissen. We zijn naar huis gereden, hebben jouw snoet en handen gewassen, en zijn samen met papa per fiets weer naar school gereden: oudercontact! Ik heb een papiertje gekregen van de juf met jouw vorderingen, en eigenlijk waren ze vrijwel allemaal positief! Ik som ze hier even op:
- Je stelt je present, geniet van de leuke dingen, wendt je spontaan naar anderen, kan intens bezig zijn
- Je stelt je weerbaar op, maar reageert soms heel heftig, en hebt dan moeite om je gevoelens onder controle te houden: je weent bij kleine strubbelingen
- je doet goed mee, ook klassikaal, hebt een groot inlevingsvermogen (soms ietsje té), kan zelf goed oordelen wat mag en niet mag, reageert daar spontaan op.
- Je fijne motoriek is positief gevorderd, zo kan je bijvoorbeeld kleine stukjes knippen, heb je meer interesse in puzzels, en val je ook niet zo vaak meer (lang leve de steunzolen!)
- Je kleurenkennis is ok, je kent zelfs de nevenkleuren, je maakt puzzels van zes stukken, en je slaagt er ook in een kopvoeter te tekenen! Alleen je potloodgreep is nog niet in orde, maar dat komt wel, zei je juf.
- Je luistert naar verhalen, kan ze navertellen, maar hebt het moeilijk om naar anderen te luisteren, kan moeilijk je beurt afwachten, en wil steeds zelf het woord voeren. Tiens, zou dat iets genetisch zijn misschien?
- Je kan in een spel een keuze maken, en je bent in orde wat zelfstandigheid betreft.
Heh. Soms zie ik daar zo ongelofelijk veel van mezelf in, snoetje, dat het grappig wordt. Ik denk dat oma en opa dat zullen beamen, vooral dat van het hoge woord voeren :-p Je bent op school dus duidelijk niet anders dan hier bij ons thuis. Samen met de juf hebben we afgesproken dat we op die paar minpuntjes een beetje gaan oefenen.

Woensdag was opnieuw een rustige namiddag: we hebben ons moeten haasten met eten om nog op tijd een ijsje van de ijskar te halen, maar verder hebben we het bijzonder rustig gehouden: buiten spelen in de heerlijke zon, een beetje soezen, om boodschappen gaan, en dat was het zowat. En uiteraard een uitgebreid bad ’s avonds, want het was weer de moeite!

Donderdag ben je na school meegegaan naar de dierenarts, en je hebt je voorbeeldig gedragen: stil en geduldig heb je staan kijken naar wat de dierenarts allemaal met de staart van Catullus aan het doen was. Jammer genoeg had die slecht nieuws: de wonde van het weghalen van die grote cyste was helemaal niet aan het genezen zoals het hoorde, en de huid was zelfs aan het afsterven. De dokter stelde voor om het beest erger te besparen en te opteren voor de korte pijn: amputatie van de staart. Jij was er nog niet al te erg van onder de indruk, ook niet toen ik vrijdag Catullus ging ophalen, en jij dus deze morgen zijn bloederig stompje onder ogen kreeg. Ik had het je wel uitgebreid uitgelegd natuurlijk, je was er op voorbereid.

Deze morgen hebben we eerst, naar goede weekendtraditie, een uurtje in bed gespeeld, en dan hebben papa en jij me nog een uur laten slapen: ik was nog doodop van de vermoeiende schoolreisweek. Tegen tien uur zijn jullie me toch komen wakker maken: ik moest me aankleden en klaarmaken om samen met jullie te gaan zwemmen! Je keek er ongelofelijk naar uit, kleine pruts, en terecht: het was heerlijk in het lauwe water. Onvervaard stapte jij van de rand af, en toog, nog zonder zwembandjes aan, naar het diepere. En toen struikelde je, en ging je hals over kop onder water. Je probeerde recht te krabbelen, maar kreeg precies je kopje niet boven water. Een halve seconde later had ik je vast, en was je verongelijkt aan het proesten: je huilde nog net niet. Je was behoorlijk geschrokken, maar een goeie knuffel, de verzekering dat papa en ik er waren om op jou te letten, en een paar zwembandjes later, ging je er weer onverstoorbaar alleen op uit. Je zag alleen nog wat witjes om je neus.
Een tiental minuten later ontdekte je plots zelf dat je met die zwembandjes kon drijven! Eerst nog wat voorzichtigjes, maar steeds driester ging je te werk, en papa heeft je zelfs al leren trappelen met je voeten! Toen ik me al was gaan omkleden en dus na een vijftal minuten terugkwam, was je met een zwemplankje en je zwembandjes alleen aan het zwemmen, zonder voeten aan de grond, of de beschermende armen van papa onder je buikje. Ik was echt trots, kleine mol!

Daarna zijn we op zoek gegaan om iets te eten, maar dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan: onze favoriete adresjes waren gesloten. In Evergem Dorp zijn we dan maar in een snackbar binnengegaan voor een moussaka en een penne met kip en champignons. Jij hebt niet veel gegeten, je viel bijna in slaap in je bordje.
Thuisgekomen was het dan ook siëstatijd, wat voor jou inhoudt dat je heel rustig speelt, en op een bepaald moment bij mij in de hangmat bent komen liggen om zachtjes wat te babbelen en te knuffelen. Ik moest natuurlijk niet meer slapen, maar heb wel genoten van elk moment. Je kan soms zo ongelofelijk lief zijn, muisje.

Daarna ben je nog met papa naar de Delhaize gegaan, hebben we aardbeienmilkshake gedronken, heb jij nog uitgebreid huizen zitten bouwen tegen de robots, wat tv gekeken, en uiteindelijk, alweer doodmoe, zonder protest naar bed gegaan.

Een heerlijk rustige, maar toch goed gevulde dag. Ik zie je graag, Wolfje!

Het gevoel van een zomerdag…

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Gewoon verslag, Logeren — Mama om 6:18 pm op Saturday, April 14, 2007

Je bent ondertussen alweer een dagje thuis, en we zullen het geweten hebben, bolletje kwik!

Oma en opa waren ook al allebei moe van jou: je zit geen moment stil, babbelt voortdurend honderduit, en vraagt iedereen de oren van het hoofd. Leuk, dat wel, maar vermoeiend! Ik ben je pas vrijdagavond gaan halen, tegen het avondeten, zodat ik ook nog een boterhammetje kon mee-eten. Jullie hadden blijkbaar vanalles gedaan: samen naar het containerpark met oma, met je nieuwe winkelkarretje naar de GB, samen op zoek naar een veulentje - je wilde er perse eentje zien, maar oma wist er eigenlijk geen staan en heeft er dan ook geen gevonden. Jullie zijn dan maar naar Margrietje gaan kijken, de ezel van meneer Marc. Die was ook leuk en lekker zacht, vertelde je. De andere ezel was net gestorven, en dat vond jij vreselijk jammer. Het was wel al behoorlijk laat toen jullie naar die ezel zijn gaan kijken: normaal had je al in je bedje moeten zitten! Maar kom, je bent niet alle dagen bij oma :-) Ik geloof dat het twee keer half negen is geworden in plaats van de gebruikelijke zeven uur, en vrijdagavond was het ook bijna zo laat. We hebben laat gegeten bij oma, en dan moesten we hier thuis nog alles uitladen en moest ik de hond nog afhalen bij de dierenarts - hij had een gezwel aan zijn staartbasis, en dat is operatief verwijderd. Ik had je beloofd dat je de hond nog even mocht zien voor je ging slapen.

Wat heb je me verder nog verteld? Opa’s zaagmachine maakt een verschrikkelijk lawaai en je was er bang van en je hebt gehuild. Je bent samen met oma in bad geweest, en vond dat heel erg leuk. Opa heeft je oude fiets gerepareerd en maar meteen omgedoopt tot tractor. Je hebt met oma liggen vechten in het gras. Je hebt eieren gevonden bij de kippen, en op één ervan heeft opa jouw naam geschreven en de datum. Je hebt vreselijk veel boterhammen gegeten, waaronder een boterham met honing zonder boterham, en je kijkt vreselijk ondeugend wanneer je dat krijgt. (Ik zal nog wel een paar dingen vergeten zijn, maar dan schrijf ik ze later nog wel op.)

Vandaag heb je de hele dag buitengespeeld. Het was dan ook 27°, heel erg leuk voor april. Deze morgen heb ik de zandbak voor het eerst weer opengedaan, en er het grootste deel van de blaadjes uitgevist. Verder zag het zand er nog vreselijk goed uit, en je hebt er enorm veel in gespeeld. Gelukkig heb ik je heel erg goed aan het verstand kunnen brengen dat ik niet overal in huis zand wil, en je loopt dus niet zomaar binnen en buiten, of klopt je kleren en je beentjes grondig af wanneer je toch binnen moet zijn.
Ik heb spaghetti met bolletjes gemaakt deze middag, en je was de koning te rijk, hebt er dan ook een groot bord van binnengespeeld. Daarna zijn we samen naar de Aveve gereden, om verse boterkoeken voor papa en een hoop plantjes. Daarop hebben we samen alle takken die we deze week van die taxus hebben afgesnoeid, in de auto geladen, en zijn naar het containerpark gereden ermee. Daar heb je voortdurend takken de trapjes op gesleept en in de container zelf gegooid. De rest van de aanwezigen moest glimlachen: amper een turf hoog, en wel met de tong uit de mond aan het werken!
Rond half zes heeft papa je dan in bad gestoken: je vond dat je genoeg had buitengespeeld, en dat je wel toe was aan een bad. Dat laatste viel ook niet te ontkennen, zwarte mol!

Ondertussen is het zeven uur gepasseerd en lig je in bed. Het zal je deugd doen, al heb je deze morgen wel geslapen tot half negen. Je ligt trouwens tussen nieuwe lakens, met leeuwen en kikkers en kameleons op, en je lag te blinken! “Een kinderhand is gauw gevuld”, luidt het spreekwoord, en het is leuk om zien hoe waar dat dat is :-)

Accidenten

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 1:58 pm op Tuesday, April 10, 2007

In de voormiddag zijn we alledrie lekker lui geweest, en hebben we gewoon binnengezeten, gelezen en gespeeld. Koken hoefde ook al niet echt, omdat we een ganse hoop eten hadden meegekregen van omaly. Jij bent wel met papa om brood geweest, samen op de fiets. Ik had de indruk dat jullie dat allebei wel leuk vonden, vooral dan het feit dat je nog een snoepje had gekregen ook.

Daarna is papa naar kantoor getrokken om daar ongestoord een beetje te kunnen werken. Hier thuis is hij te snel afgeleid door alles wat wij zeggen en doen.

Gisteren was het al bij al wel mooi weer, zodat we ongelofelijk veel buiten hebben gezeten. Ik heb de teakhouten bank, die volledig bemost was, afgeschrobd met een speciaal bijtend product, terwijl jij vrolijk aan het spelen was, en af en toe kwam helpen om een geschrobd stuk af te spoelen met de tuinslang. Toen ik heel even naar binnen ging om iets te halen, hoorde ik plotseling een groot gehuil. Ik spurtte naar buiten, en jij kwam me huilend tegemoet: je was gevallen met je hoofd tegen de bank! De zijkant naast je oog werd al helemaal blauw, terwijl er ook een ganse rode streep te zien was. Toch hield je vrij snel op met huilen, blijkbaar deed hiet niet zo erg pijn. Ik heb je meteen een zakje ijs gegeven, gewikkeld in een handdoek, en zo heb je rustig wat tv zitten kijken. De streep is ondertussen helemaal rood geworden, het lijkt wel alsof het verbrand is. Dat zou wel eens van dat bijtende product kunnen zijn. Ik hoop alleen dat het geen litteken vormt…

’s Avonds werd je nog eens vakkundig afgespoeld, en daarna je bedje binnen, want je was steendood.

Dat was ook te merken deze morgen: pas om acht uur werd je wakker, tot mijn grote vreugde. Papa was tegen dan al lang vertrokken richting kantoor. Wij hebben samen nog een uurtje liggen spelen in bed, wat trouwens tegenwoordig ook altijd het voorlezen van een verhaaltje uit de strips van Gert en Samson inhoudt. Die zijn niet echt kort, en het verwondert me dan ook telkens weer dat je toch wel tien minuten stil kan liggen luisteren en kijken.

Omdat ik nog koekebrood overhad van zaterdag, had ik je beloofd dat, als je flink zou slapen, ik verloren brood ging maken, of boterhampannenkoeken, zoals jij ze noemt.  Dat was je overduidelijk niet vergeten, zodat ik deze morgen rond kwart over negen boterhamkoeken stond te bakken. Ik moet zeggen, ze gingen vlot binnen :-p
Vandaag was het eigenlijk al een pak vroeger warm buiten, zodat ik maar de teak bank ben beginnen inoliën. Jij was teleurgesteld dat je niet mee mocht helpen, maar was al snel weer aan het spelen buiten. Toch was je op een bepaald moment verdwenen, zodat ik even ging kijken: je was met de hond naar binnen gegaan en zat rustig te spelen met Noah en zijn boot vol beestjes :-) De zon was ondertussen toch weg, dus erg vond ik dat niet.

Straks nog samen met de fiets om brood. Toch maar een dikke pull aandoen, medunkt.

Volgende pagina »