Pasen gisteren bij Omaly was echt wel een voltreffer. We hadden ook geluk met het weer: een stralende zon, dus ideaal paaseiraapweer (man wat een woord!). Toen we toekwamen, vroeg om de Ronde van Vlaanderen te vermijden, stond er al een heel mooi mandje te wachten aan de voordeur. De eieren zelf waren nog niet in de tuin gelegd, want omaly had schrik dat ze zouden smelten in de zon. Het was wel duidelijk dat ze niet echt gewoon is van eieren te verstoppen, want ze had ze gewoon snel-snel met zak en al bovenop de haag gelegd.
Ik heb jou dan maar wijsgemaakt dat ik nog gerief uit de auto moest halen, heb de eieren meegenomen, en heb ze overal vakkundig op polletjes gras, grote bladeren van een struik en zo neergelegd, netjes in de schaduw en in het zicht. Toen we iets later dan samen met bompa eitjes gingen zoeken, vond je het maar wat wijs: apetrots toonde je telkens je vondsten, met een grote glimlach op je stralende gezichtje. Dat je er niet onmiddellijk mocht van eten, maar moest wachten tot na het eten, kon de pret niet drukken.

Jammer genoeg liet het eten nog eventjes op zich wachten: peter Koen en tante Else zaten in de file, en gingen wat later zijn. Gelukkig besloot omaly om toch al te aperitieven, en wat je verondersteld had in de auto - “Mama, het is vandaag Pasen en een beetje feest, omaly zal wel kaasjes hebben zeker!” - was gelukkig het geval: er waren van die kleine apérocubes met een druifje op een prikkertje, en meer moest dat niet zijn.

De carpaccio van Sint-Jacobsvruchten was aan jou niet besteed, maar de pompoensoep van omaly gelukkig wel, zeker toen er een sneetje Frans brood bij kwam. Tegen dan waren ook Koen en Else gearriveerd, tot jouw grote vreugde: er moesten boekjes voorgelezen worden en zo. Toch was je echt wel blij toen de hoofdschotel er aankwam: eendenborst met gratin dauphinois en verschillende groentjes. Eigenlijk heb je al bij al toch vrij veel gegeten. Je had al een paasei klaargelegd om na het dessert op te eten, zoals ik je beloofd had, en het einde van de Ronde kon niet snel genoeg komen. Je hebt toen eerst nog wat crême brûlée gegeten, wat chocomousse, en dan met een gelukzalig gezichtje jouw paasei. Daarna mocht je rondgaan met een schaaltje kleine eitjes, en toen omaly zei dat je ook nog eentje kreeg, keek je haar heel ernstig aan en zei: “Neenee oma, ik heb al een groot ei gegeten, en anders gaat mijn buikje pijndoen!” Je bent echt een schatje!

Bompa heeft nog ongelofelijk veel met jou gespeeld, naar de kippen gegaan en terug, je zelfs in een boom gezet… Je was compleet doodop toen we naar huis gingen, en je hebt dan ook het grootste deel van de weg geslapen. Dat zorgde ervoor dat een deel van je energie terug was, en ook al zat je om zeven uur in je bedje, je hebt nog een ganse tijd liggen zingen en babbelen. Op een bepaald moment hoorden we: “Domme domme mu-ug, domme domme mu-ug, je kan me toch niet pakken!” Er zat een mug aan de buitenkant van je muggengordijn, en in plaats van je keel open te zetten, zoals een paar dagen geleden, zat je het beestje nu gewoon uit te lachen, zoals ik je geleerd had. Flink zo! Tegen acht uur werd het stil… en je hebt als een blok geslapen tot deze morgen half acht.

Toen moest er uitgebreid gespeeld worden. Ikzelf was, toen ik jou uit je bed wilde halen, van de trap gedonderd en had mijn teen behoorlijk zeer gedaan, zodat ik nogal stilletjes weer in bed lag, en papa deze keer al jouw ochtendenergie mocht opvangen. Die had al wat zitten werken en gelukkig ook al koffie gedronken, zodat die wakker genoeg was om al jouw vrolijke geweld op te vangen. Jullie hebben vooral veel zitten worstelen en vechten

Je bent in elk opzicht een echt jongetje, een echte wildebras! Ik ben benieuwd wat nummer twee wordt, maar als het ook een jongen is, belooft dat!

Tsja, dit wordt wellicht weer een erg lang verhaal, aangezien er zoveel is gebeurd sinds mijn laatste berichtje.

Ik moet al de foto’s raadplegen om te weten wat we weer allemaal hebben uitgespookt. In jouw geval is dat letterlijk op te vatten: je bent een klein spookje! Ik heb enorm moeten lachen: op een bepaald moment was ik rustig aan het werken aan mijn PC, en jij was met papa je pyama gaan halen. Plots hoor ik een groot gegiechel en een ge-stttt! de trap afkomen. Ik doe uiteraard alsof ik niks hoor, en werk rustig verder. En wat zegt er plots boe naast mij, waardoor ik verschrikkelijk verschiet? Twee spoken! Je viel bijna omver van het lachen toen ik “verschoot”

Enfin, ik was gebleven bij het einde van de herfstvakantie, toen ik jou weer ging oppikken in Zomergem. Oorspronkelijk ging je maar tot vrijdag blijven, maar ik heb oma heel diep in de ogen gekeken, en gevraagd of je soms nog een nachtje langer mocht blijven zodat papa en ik nog samen konden gaan eten. Ze moest lachen, en stemde toe. Toppunt is dat ik me die avond alles behalve goed voelde, zodat we ook het restaurant hebben afgebeld. Al bij al was ik wel blij dat jij er niet was: ik voelde me gewoon slecht. Zaterdag ging het al wat beter, en ben ik jou kort na de middag komen halen. Zoals altijd was je blij me te zien, maar had je het dik naar je zin gehad in Zomergem. Jullie waren samen naar omoe geweest (waar je haar een boterkoek had afgeluisd), naar verschillende winkels, en hadden vooral veel gespeeld. Je vond het trouwens niet erg om nog voor één keertje in een klein bedje te slapen, maar ik vrees dat dat de volgende keer geen waar meer zal zijn. Mijn kleine jongen wordt groot, jaja.

Zondag werd weer een hele onderneming: zoals altijd aten we ’s morgens versgebakken boterkoeken en croissants - één van de weinige momenten trouwens dat jij altijd compleet zwijgt, het valt me telkens weer op - speelden we een hoop, bouwde jij nog maar eens met alle kussens uit de zetel een grote berg (die jij trouwens om onbegrijpelijke redenen je kelder noemt), en maakten we ons tegen half vijf klaar om te vertrekken. We waren uitgenodigd op het geboortefeestje van je neefje Alexander, en je kreeg daarom je mooiste kleertjes aan. Het was in dezelfde feestzaal als het trouwfeest van nonkel Jeroen en tante Delphine, en papa en ik reden dan ook op automatische piloot. Pas toen we aan de feestzaal zelf stonden, viel ons te binnen dat dat de verkeerde was, en vlak bij het ouderlijke huis van Delphine. Een en ander resulteerde erin dat we pas tegen zes uur in de feestzaal aankwamen, een pak later dan bedoeld. Het grappige was, dat Sepp en Sofie achter ons aan waren gereden, en dus ook verkeerd en te laat waren, en dat we hen eerst niet eens hadden opgemerkt!
Hoe dan ook, toen we er eenmaal waren, was jij in je sas: er stond een springkasteel! Gelukkig maar, want er was gigantisch veel volk en immens veel kinderen, en anders was je gegarandeerd al na vijf minuten lastig beginnen doen door de drukte. Nu konden we dat nog rekken tot pakweg zeven uur. Toen was je hondemoe, had je last van het vele volk, en kreeg je vooral ook veel honger. De hapjes op de receptie waren overvloedig, maar niet echt geschikt voor kleine jongetjes. Gelukkig hadden we noodrantsoenen mee in je ‘handtas’ - dat is de naam die je aan je blauwe zak geeft, waarin altijd wel reservekleren zitten, natte doekjes, een paar koekjes en een flesje water. We waren trouwens amper een paar 100 meter ver op een grote dubbele baan, toen jij met de mededeling kwam dat je moest plassen. Toch maar het zekere boven het onzekere gekozen, en een noodstop gemaakt. Je mocht langs de kant van de weg in het gras plassen, en vond dat nog best leuk ook. Thuis kreeg je nog snel een boterham, en ging je dadelijk in bed: je was doodop.

De juf kon dat de volgende dag trouwens wel zien, zei ze: je was hangerig en wilde voortdurend slapen. Tsja, een zwaar weekend gehad, he kleintje!

Maandag kreeg ik een telefoontje van dokter Rijckaert, de kindergastro-enterologe van het UZ die jou onder haar vleugels heeft genomen. Ze had jouw geval nog eens besproken met de heren professoren van de dienst, en ze vonden het heel erg bizar dat het probleem van je diarree zo persistent bleef, terwijl je er precies toch geen last van had. Daarom wilde ze dat we even langskwamen in het ziekenhuis voor een bloedafname, en ook om een pot te komen halen voor een 24-uurs urineverzameling. Ik hield mijn hart al vast: hoe gingen ze er in hemelsnaam in slagen om een naald in jou te steken zonder dat je moord en brand ging schreeuwen en de hele boel op stelten zetten? Ik had je wel al voorbereid op het feit dat je een spuitje ging moeten krijgen, dat kende je namelijk van mijn hormoneninjecties. Ik had je ook beloofd dat het niet erg ging zijn, maar dat het misschien een heel klein beetje pijn kon doen.
Op het moment zelf, de eerstvolgende woensdag, kon ik je compleet afleiden, voelde je het prikje in je hand nauwelijks, en keek je gewoon even wat die verpleegster aan het doen was. Je gaf gewoon geen kik, en vond het ook helemaal niet erg. Ik glom van trots, want ook de verpleegster was onder de indruk. Hehe.

De volgende dag kwam je alweer in een doktersomgeving terecht: we mochten je steunzolen ophalen bij podoloog Kenneth. Ook daar had ik je uitgebreid op de hoogte gebracht van wat je mocht verwachten. Het hielp wel dat je het begrip steunzolen wel kende omdat ik er zelf ook heb, en je me die dingen al regelmatig hebt zien versteken van het ene paar schoenen naar het andere.
Toch schrok ik toen ik ze zag: ze waren wel heel erg hoog, en gingen de stand van je voetjes wel heel erg grondig veranderen. Kenneth waarschuwde me dan ook: het zou best kunnen dat je erover ging klagen, dat je voeten pijn gingen doen, of je knieën, en dat je kramp kon krijgen in je kuiten. Hij raadde me aan je geleidelijk aan te laten wennen aan die dingen, en ze dus na een paar uur al uit je schoenen te halen de eerste dagen. Opnieuw vreesde ik dus het ergste, en opnieuw verbaasde je me, kleine snoet. We legden ze in je schoenen (nieuwtjes trouwens, hoge waterdichte oranje hippe dingen waar je gek van bent) en trots stapte je rond, zonder een kik te geven. Je vond het helemaal niet erg, zei je.
De volgende dag gaf ik toch maar een briefje mee voor de juf, met de vraag het in de gaten te houden en de steunzolen er ’s middags toch uit te halen. Toen ze dat rond de middag dan ook wilde doen, protesteerde je, en zei je dat ze helemaal geen pijn deden. Pas na enig aandringen mocht ze ze er toch uithalen. Op vrijdag weigerde je resoluut: je vond ze goed en ze moesten blijven. Ze heeft ze dan ook maar laten zitten, en sindsdien draag je ze onafgebroken.
Het is ons wel opgevallen dat je zekerder stapt, en dat je ook minder valt. Wellicht voel je zelf ook de stabiliteit die ze jou geven. Ik ben in elk geval dolbij dat je ze accepteert, en dat we dus de mogelijkheid krijgen jouw voeten te corrigeren.
Lieve lieve schat van me!

Hehe je ligt in bed. Vrij laat, maar dat komt omdat we net thuis zijn van het eetfestijn op jouw school. Op die manier haalt je school geld op voor schooluitstappen en bosklassen en dergelijke. We zijn er respectievelijk stoofvlees, vol-au-vent en balletjes in tomatensaus gaan eten, en het was best lekker. Jij vond het eerst nogal raar, zo ’s avonds naar school met mama en papa, maar zodra ik je had uitgelegd dat we gewoon gingen eten en daarna terug naar huis zouden komen, was alles in orde. Je keek wel je ogen uit naar al die mensen, en was zodanig afgeleid dat je eigenlijk niet veel hebt gegeten. Zelfs je frisco wilde je niet eens helemaal: hij was eerst te koud, en nadat ik er de chocolade had afgehaald zodat je kon likken, smolt hij eigenlijk iets te snel. Wel heb ik de ouders van een paar van je klasgenootjes leren kennen, en dat was ook de bedoeling. Papa vertelde me trouwens ook iets leuks: hij was samen met jou om de desserts geweest, en zeker een mevrouw of vijf in oranje school-T-shirt had hem tegengehouden en gezegd wat voor een schatje jij eigenlijk wel was Meer is er natuurlijk voor een vader niet nodig om te blinken van trots :-p

Dat doet me er trouwens aan denken: ook je nonkel Jeroen blinkt van trots: zijn zoontje Alexander is geboren dinsdag! Je had het al een paar keer gevraagd langs de telefoon: “Babytje nog niet uitgekomen, nonkel Jeroen?” Aangezien het een aangekondigde keizersnede was, waren we er vrij zeker van dat jouw kozijntje dinsdag ging geboren worden, maar je wilde het precies niet geloven. Toen ik het je dinsdagavond vertelde, reageerde je meteen: “Babytje uitgekomen? Nonkel Jeroen eruitgehaald?” Ik moest echt lachen. Jeroen had liever niet dat we dinsdag al een kijkje kwamen nemen, en dus hebben we gewacht tot woensdagnamiddag. Je was al aan het popelen, maar ik had nog een verrassing voor jou. Na het eten, waarvoor we buiten op het terras zaten, kwamen namelijk Quinten, Aaricia en Jorunn spelen! Ik had het cadeautje voor Alexander via Nathalie gekocht, en het stond nog steeds bij haar. Ofwel moest ik het dus daar gaan oppikken, ofwel kon zij met de kinderen langskomen en een dik uur genieten van het mooie weer, de schommels en de glijbanen :-p Ik ben blij dat ze is langsgekomen: alle kinderen genoten ervan, en ook ik vond het leuk om Nathalie te zien. Tegen half vier zijn ze doorgegaan, en rond half vijf stonden wij tweetjes met een heel groot pak in het ziekenhuis in Tielt. Zodra je de kamer binnenkwam, begon je rond te kijken waar baby Exander stond. Jeroen en Delphine glommen van trots, en naast haar bed stond een klein glazen bakje, met een rustig slapende Alexander. Stilletjes ging je kijken, en was verbaasd hoe klein hij wel was. Je bent echt wel een paar keer gaan kijken, en was jaloers toen hij bij mij in mijn arm lag: je wilde hem ook vasthouden!
Uiteindelijk waren we pas laat thuis, moest je nog in bad, en was het kwart voor negen voor je in bed zat, snoetie.

Donderdag was een zware dag voor me: acht uur les, en daarna nog klassenraden. Het was echt wel net geen zes uur toen ik je kwam ophalen. Gelukkig vind je de opvang niet erg: je zit dan ook telkens in de armen van juffrouw Hilde-van-de-opvang te knuffelen, en ze zingt dan liedjes voor jou. Lief he
In elk geval was ik stikkapot, en heel blij dat het mooi weer was en we samen in de hangmat konden spelen. We hebben dan ook buiten gegeten, en tegen kwart over zeven zat je in bed. Hehe. Ik ben daarop maar in slaap gevallen in de zetel :-p

Vrijdag was het half zes toen ik je kon ophalen, en meteen ging mijn dag in mineur: ’s morgens had ik je met de fiets naar school gebracht, maar toen we thuiskwamen, merkte ik dat hij verdwenen was Ik was die morgen thuisgekomen en hoorde de telefoon, en heb me naar binnen gerept. Ik was te laat voor het telefoontje, maar dacht niet meer aan de fiets. Ik kan me ook niet herinneren dat ik hem nog zien staan heb toen ik om negen uur naar school vertrok. In elk geval is hij dus gepikt vanop onze oprit, en is het voorlopig dus gedaan met de leuke fietstochtjes naar en van school Ik moet niet alleen een nieuwe fiets zien te vinden, maar ook nog een nieuw kinderstoeltje aanschaffen, en dat duurt wel even. Ik was echt nijdig, maar toen ik even later las dat Kims mama was overleden, zet je zo’n dingen wel even in perspectief. Jij speelde uiteraard lustig verder, maar merkte blijkbaar wel dat ik nogal stilletjes was. Ik was dan ook blij dat papa vrij vroeg thuis was, en met jou speelde.

Vandaag was een rustige dag, en ook weer niet. Rond acht uur hoorden we je fijne stemmetje, en mocht je bij ons in bed spelen. Deze keer vond je het grote laken bijzonder inspirerend, en maakte je er een vakantiehuisje voor ons drietjes van. Een dik half uur later ben je met papa naar de bakker gereden, jammer genoeg dus met de auto, en hebben we even later gezellig koffiekoeken zitten eten.
Daarna mocht je met papa spelen, terwijl ik de deuren op onze nieuwe kamer eindelijk heb geschilderd. Je kwam af en toe een kijkje nemen, maar verdween al gauw weer naar beneden, al was het maar om met je splinternieuwe tolletjes te spelen.
We hadden uitgebreid en vrij laat ontbeten, zodat ook het middagmaal laat viel. Het was dan nog ongewoon ook: boterhammen ’s middags! Ik had er wel nog snel soep bij gemaakt, maar toch. Jij liet het niet aan je hart komen, en at vrolijk wat we je voorschotelden, zonder commentaar.
’s Namiddags werd er nog meer gespeeld, en ben je dan met papa eerst naar de Delhaize gegaan om water en cola en dergelijke, en dan naar kantoor om de pas gekochte drank te gaan afzetten. In ieder geval bleef je lang genoeg weg om ervoor te zorgen dat ik ongestoord wat kon werken voor school, de deuren een tweede laagje kon geven, en tiramisu voor morgen kon maken. Daar ben je trouwens altijd als de kippen bij: je vindt het heerlijk om de spatels en kloppers af te likken :-p en ik kan je geen ongelijk geven.

Tegen kwart over zes waren we allemaal netjes aangekleed en klaar voor een wandelingetje: het eetfestijn!

En daarmee ben ik rond met mijn verhaal voor vandaag. Ik hoop eigenlijk dat je er plezier zal aan beleven wanneer je dit zelf kan lezen, want van de naar het schijnt vele lezers op het internet is er niemand die ooit een boodschapje voor jou achterlaat in het gastenboek of als commentaar op een van mijn posts. Ach ja, ik doe het eigenlijk toch alleen maar voor jou hoor, kleine snoet.

Kusje.

Om verder te gaan op gisteren (strikt genomen deze morgen): toen we in de kamer van Caroline aankwamen, was zij net naar het toilet, en zat Johan in een hoekje bij tegenlicht met de baby in zijn armen, zodat ze nauwelijks te zien was. Jij stoof binnen, keek rond, en vroeg meteen: “Waar is baby Amber? Wolfje kan niet zien!” Waarop beide ouders begonnen te stralen, jij kon zowaar haar naam al! Je hebt haar een kusje gegeven, en was zelfs teleurgesteld dat je haar niet op je schoot mocht nemen. Wel was je erover verwonderd dat ze zo klein was, je hebt dat een paar keer herhaald zelfs.
Een drie kwartier later zijn we doorgegaan, en toen we nog drie kwartier later thuiskwamen, bleek dat het plasje in het ziekenhuis verre van voldoende was geweest om de halve liter water op te vangen die jij ondertussen gedronken had. Pech dus, en een autostoel te wassen. We hebben snel andere kleren aangedaan, papa had al je slaapgerief klaargezet, en we zijn naar Erik, Gwen, Ernest en Leander gereden. Dat is amper een kwartiertje rijden, naar het centrum van Gent, maar wat raad je? Opnieuw prijs, deze keer in de andere autostoel. Zucht.
Ginder kreeg je dan maar meteen je pyama aan, en heb je enthousiast gespeeld met de twee jongens. Je hebt flink een boterham binnengespeeld, een stuk zalm en wat quiche, en toen gingen we proberen of je ook op de kamer van Ernest en Leander zou kunnen slapen. Zij slapen samen in één bed, zodat er nog een kabouterbedje vrij was voor jou. Je ging netjes liggen, lekker ingeduffeld onder je donsdeken. Het was niet zozeer het bedje zonder spijlen waar ik mijn twijfels bij had, als wel het feit dat jullie op één kamer sliepen, en dat er geen licht brandde.
Inderdaad, na een kwartier stond jij al op de gang: je wilde nog een flesje. Papa nam je mee naar beneden, je dronk een paar slokken, had al genoeg, en wilde terug in je bed. Een half uur later was je opnieuw aan het roepen: je wilde opnieuw je fles. Niks van, deze keer: het was duidelijk een excuus om weer naar beneden te komen. Je begon dan ook te huilen toen ik niet toegaf. Ondertussen zette Gwen het reisbedje op in haar eigen kamer, zodat je de andere kinderen niet meer ging wakker maken. Nadat ik je dat had uitgelegd, en verzekerd had dat ik een lichtje ging laten branden, wilde je weer slapen. We hebben je dan ook niet meer gehoord, en toen we rond half twaalf doorgingen, sliep je diep.
Gwen hoopte dat je zou doorslapen, maar ik schoot in de lach: niet mijn Wolfje! Papa haalde je uit bed, en verdwaasd en huilerig keek je om je heen, terwijl ik je slaapgerief bijeengraaide. Tegen dat we beneden waren, keek je al wakker uit je ogen, en toen je buiten op straat muziek hoorde, zong je al luidkeels mee. Je mocht voor één keertje in papa’s armen in je dekentje mee in de auto, en je gaf commentaar op alles wat je zag, maar nogal onsamenhangend: je was echt wel slaapdronken. Thuis kon je niet snel genoeg in je bed liggen, en je sliep meteen.
Bij papa en mij was dat wel anders: we hebben ter plekke nog de autostoelen ontmanteld en de hoezen gewassen. Ik weet wel leuker bezigheden om middernacht op een zaterdag :-p Hoe eerder we die dingen wasten, hoe beter, want dan hadden ze een extra nacht om te drogen. Het weer heeft ook echt niet meegewerkt: had de zon de ganse dag geschenen in plaats van dat druilerige weer, dan waren ze ook wel droog geweest.

Deze morgen zijn we pas wakker geworden rond tien uur, en het was elf uur tegen dat je gebadderd en gekleed aan tafel zat voor je ovenverse boterkoeken. Je hebt er met smaak twee binnengespeeld, vergezeld van een hoop extra rozijnen. Toen ben ik dadelijk weer plintjes beginnen zagen en nog wat schilderen, en je bent me flink komen helpen. Rond half twee heeft papa je eten gegeven, maar je had niet echt honger. Niet te verwonderen, na zo’n ontbijt!
Ik werkte haastig verder, en om drie uur belde Xavier aan om papa te helpen ons bed te ontmantelen en naar boven te verhuizen. Tegen dan was het boven opgeruimd, gekuisd, en klaar om meubels te zetten. Alleen de twee deuren moeten nog geverfd worden, en dat kan ik wel eens tussendoor doen. Jij vond het bijzonder leuk wat we aan het doen waren, en wilde voortdurend helpen, wat natuurlijk resulteerde in voortdurend in de weg lopen. Toch begreep je best dat je niet in de weg mocht staan, en speelde op de matras die aan de zijkant lag, ging de kussens halen, bracht pootjes aan, ging om schroevendraaiers enzovoort. Ondertussen hield je haarscherp in de gaten wat we allemaal aan het doen waren, en gaf overal commentaar bij. Ik heb je een paar keer gewoon het zwijgen moeten opleggen, papa en ik konden gewoon niks meer zeggen tegen elkaar.
Rond zes uur stonden zowel het bed er, als de boekenkast voor de strips, en was het welletjes voor iedereen. Xavier ging naar huis, ik naar het koor, en papa en jij hebben samen biefstuk met friet klaargemaakt en opgegeten, nadat hij je eerst nog wat afgebeuld had door met je springballetje te spelen. Ongelofelijk hoe jij daar in op kan gaan: je loopt gewoon te gillen van plezier en opwinding. Je bent echt zo’n heerlijk positief kind, liefje.
Onnodig te zeggen dat je om zeven uur in je bed lag. Hopelijk kan je er morgenvroeg wat beter uit, want jawel, je mag naar school, en je boekentasje is al gemaakt.

* Roeland vertelde vrijdagavond iets over jou waar we allemaal vreselijk mee moeten lachen hebben. Je hebt de gewoonte om jou onbekende woorden te herhalen, zodat je ze kan memoriseren. Zo moeten we vreselijk op onze woorden letten. Roeland heeft dat aan den lijve ondervonden toen hij een keertje met de auto reed en jij achterin zat. Blijkbaar zat er een prutschauffeur voor hem, en hij sakkerde: “Zeg, wa kakker zijde gij!” Waarop een zacht stemmetje achter hem herhaalde: “Kakker!” Gelukkig heb je het niet verder onthouden, sloebertje !

* Je speelt dolgraag rollenspel, en zo was je in Center Parcs met een wagentje aan het rondgaan waarin blokken lagen, en die wilde jij verkopen als ijskrijm. Ik kreeg een mooi blauw blokje, papa een grote gele. Toen je aan Sarah vroeg of zij een ijsje wilde, antwoordde ze dat ze geen geld had. Je dacht even diep na, hield je hoofd scheef, en zei dat ze er niet voor hoefde te betalen. Nonkel Roeland gaf jou wel’centjes’, en prompt kwam je naar mij gelopen en gaf ze aan mij. Om dingen te kopen in de winkel, zei je. Snoetie toch!

* Ook nog in Center Parcs: ik had ’s morgens je vuile luier uitgedaan, maar had nog geen onderbroek bij de hand. Jij bleef niet wachten, maar liep al lachend weg naar ons bed, omdat je daar nog wilde spelen. Ik riep je terug, maar je lachte en zei: “Neenee mama, eerst spelen”. Ik stond dus met mijn handen in mijn heupen te kijken naar jou, hoe je met pretoogjes zo snel je beentjes je dragen konden voorbij mij crosste richting het bed. Net toen ik mijn mond opendeed om iets te zeggen, draaide jij je om, en zei in mijn richting: “Zucht!” Je haalde me de woorden uit de mond, ik stond dus even met mijn mond vol tanden, en Roeland kreeg haast iets van het lachen. Jaja, je kent je mama veel te goed!

Donderdagavond, en al sinds zondagmorgen niet meer geschreven: ik verval bijna in mijn oude gewoontes ! Eigenlijk is de uitleg heel eenvoudig hoor: je bent van zondagavond tot woensdagavond bij oma gaan logeren

Zondag ben je uiteindelijk toch tegen kwart voor elf uit je bedje geraakt, nadat je nog een hele tijd vanalles en nog wat zitten brabbelen hebt. Je was in elk geval goed gezind en energiek :-p
Tegen een uur of drie kwamen we bij Sepp, Sofie en de meisjes aan, en trots als een pauw gaf je Margot haar verjaardagscadeautje, waarop je prompt bent beginnen spelen in de veranda. Er waren een hoop kinderen, en we hebben je van de hele dag nauwelijks gezien, zó druk had je het met spelen. Een klein taartje met chocoladepudding en smarties ging er wel probleemloos in, en in de loop van de namiddag volgde zelfs nog een tweede. Gelukkig hadden we voor de tweede dag op rij enorm veel geluk met het weer: we hebben opnieuw de hele middag buiten kunnen zitten, de zon heeft zelfs geschenen !
Je had het zelfs zo druk dat we je, ondanks het feit dat je verschillende malen als een echte grote jongen netjes een plasje hebt gedaan op het grote ‘polet’, toch weer een droge broek hebben moeten aandoen. Wie denkt er nu ook aan dergelijke banaliteiten als er zoveel kinderen en zoveel speelgoed aanwezig zijn !
Tegen zes uur haalde Sofie het brood en de sandwichen boven, en jij zei absoluut geen nee tegen een sandwich met kaas, wel integendeel. Gezeten tussen de andere kinderen ging het eten heel erg vlot binnen.
Rond zeven uur zijn we dan doorgegaan: we gingen jou rechtstreeks afzetten bij oma, zodat ik de dagen daarop naar school kon en ander werk kon doen.
Ik weet eigenlijk niet wie er wie het liefste ziet: zodra je oma in het oog kreeg en vice versa, gingen jullie gezichten blinken en lichtten jullie ogen op. Ook ging je dadelijk naar opa’s bureau, en ook hij liet dadelijk alles vallen om zich met jou bezig te houden. Niet lang daarna zijn we aan tafel gegaan, en ook hier at je nog een boterhammetje mee. Je was wel doodop, en toen papa en ik iets na achten doorgingen, lag jij al rustig in je bed.
Het voelt altijd goed om weten dat jij je zo op je gemak voelt bij al je grootouders, dat je er ook geen probleem van maakt als je bij hen moet logeren. Je bent echt wel in goede handen, kleintje.

Woensdagvoormiddag ging de telefoon, en ik hoorde een hoog stemmetje zeggen: ‘Mama ?’ Mijn hart smolt, en toen ik antwoordde, kreeg ik prompt een kusje door de telefoon. Veel zei je nochtans niet, maar oma zei dat je die dag al verschillende keren gevraagd had om naar mama te bellen. Je bent echt een schatje!
Toen ik echter ’s namiddags tegen half vijf toekwam bij oma, zei je dadelijk tegen me:”Nee mama, Wolfje niet komen halen! Wolfje nog wandelen.” Oma had je al een paar keer gevraagd om te gaan wandelen, maar je had telkens categoriek nee gezegd. Ook nu wilde je eigenlijk niet gaan wandelen, je wilde gewoon nog niet naar huis. Je zat dan ook gezellig buiten op het balkon met een grijs campingmatje te spelen, al bijna een uur, volgens oma.
Ik stelde je daarop niet voor de keuze, wel voor een voldongen feit: we gingen naar omoe en opoe. Ook dat had oma jou al voorgesteld, maar daar had je geen zin in gehad. Ook nu zei je tegen mij dat je daar geen zin in had, maar daar had ik totaal geen oren naar, en uiteindelijk ging je zonder tegensputteren met mij en oma de auto in. Bij omoe en opoe aangekomen zat je binnen de korste keren in de tuin: je wilde achteraan naar de hond van de buren gaan kijken. Om beurten gingen oma en ik dus maar mee, en op een bepaald moment ben je echt wel lang weggebleven met je grootmoeder (die trouwens zal blazen over deze woordkeuze): jullie hebben samen een ganse hoop onkruid uitgetrokken en op de composthoop gegooid. Iets later had je het mandje pruimen in de veranda ontdekt, en je deelde ze kwistig uit. Ze waren dan ook bijzonder lekker, en ik was duidelijk niet de enige die dat vond, petoet.

Rond half acht kwamen we dan toch nog thuis bij papa, werd er een boterham gegeten, en een drie kwartier later sliep je. Doodop.

Deze morgen heb je tot negen uur geslapen en dan nog een hele hoop gespeeld bij mij in bed, zodat het nog maar eens bijna elf uur was voordat we ontbeten. Daarna kreeg je je nieuwe speelgoed: je had het al zien staan in de garage toen we de hond eten gaven, en was al op voorhand wildenthousiast. Het gaat om een hoop oud speelgoed dat een collega aan de peutertuin van de school ging geven, maar eerst aan mij aanbood. Het gaat om een plastic keukentje, een felgekleurd espressomachientje (hoe toepasselijk!) en een mooie pop in een babystoeltje met tafelblad. Aangezien je de laatste tijd, als ik aan het schilderen ben, toch al doet alsof je aan het koken bent, leek dit me wel iets voor jou.
Ik heb moeten zeggen dat je eerst een boterham moest eten en dan pas het speelgoed kreeg, of er was van een ontbijt niks in huis gekomen. Je was door het dolle heen en riep: “Nieuw speelgoed! Zal leuk zijn! Feest! Joepie, hoera!” Ik moet er geen tekeningetje bij maken zeker?
Een half uur later heb ik dan met jou in de koeltas van de Delhaize met een dekentje, een gastenhanddoekje en een bijpassend washandje (opgevuld met een paar dikke sokken) een bedje, matrasje, kussentje en dekentje gecreëerd voor jouw popje. Het had namelijk net eten gekregen en moest duidelijk slapen.
Het was uiteindelijk al iets na twaalven voor ik jou meekreeg naar de Delhaize om boodschappen, en dus al na één uur toen we gegeten hebben. We hebben een brooddoos en koekjes en wafeltjes meegebracht voor op school. Je school is namelijk zeer strikt wat milieuregels betreft, en staat geen verpakte koekjes en dergelijke toe. Koeken en wafeltjes en zo moeten in een brooddoosje zitten, niet in plastiek of aluminiumfolie. Ik moet je brooddoos trouwens nog afwassen, nu ik eraan denk, zodat ik dat morgenvroeg niet meer moet doen. Het zal zo al een zenuwachtige bedoening zijn, jou klaarmaken voor je allereerste schooldag. Ik heb gelukkig de voormiddag vrij gekregen van school, en moet enkel in de namiddag opdraven. Op die manier kan ik jou naar school brengen en rustig bij jou blijven tot ook ik word weggestuurd, en papa heeft de namiddag vrijgehouden om jou netjes op tijd weer op te halen.
In de toekomst zal je wel geregeld in de opvang moeten blijven omdat ik les heb tot kwart over vier en jouw school al gedaan is om twintig over drie, maar ik wilde je dat op je allereerste schooldag nog niet aandoen. Je hebt er eigenlijk heel gemengde gevoelens over: aan de enige kant ben je heel opgewonden en benieuwd, en kijk je er naar uit om met andere kinderen te spelen, te zingen, te dansen, te kleuren… Aan de andere kant ben je echt wel bang: een compleet nieuwe ervaring, een nieuwe omgeving, nieuwe mensen… Die eerste vrees zal snel weg zijn, ik ben er zeker van dat je het heel erg fijn gaat vinden. Ik hoop alleen dat die plasongelukjes snel achterwege blijven, want ook vandaag heb je weer prijs gehad. Tsja. Het zal wel beteren.

In de namiddag hebben we wat tv gekeken, hebben we samen een staande lamp in elkaar gestoken boven, heb je me geholpen met schilderen, en hebben we vooral veel gespeeld, zoals altijd.
Ik was wel eventjes verschoten: toen je weer in je broek had geplast, sprak ik je helemaal niet vermanend toe, maar zei dat je een sloeber was, en tikte met mijn wijsvinger op je voorhoofd. Prompt begon je hartverscheurend te huilen en snikte dat ik dat niet mocht doen. Arme jongen toch. Blijkbaar wil je wel, maar kan je je plas toch nog niet helemaal controleren. Ik wil toch niet terug naar luiers, snoetje, je staat al veel te ver.

Kwart over negen op een zondagmorgen, en het is nog muisstil in huis. Erg vind ik dat niet, nog eventjes tijd om iets te schrijven. Het verwondert me ook niet: je had een hele vermoeiende dag gisteren.

In de voormiddag hebben we, zoals altijd als we niet gehaast zijn, nog even gespeeld in bed. Je vond het heerlijk dat papa er ook was om mee te spelen, en dat heb je dan ook gedaan, ook al was hij wat moeilijk wakker te krijgen. Zodra je aan je snoekduiken begon, kon hij natuurlijk wel niet veel anders.
Wat me verwondert, is dat je hem niet probeert in te smeren. Eén van je vaste ritueeltjes in bed, is tegenwoordig een van de flessen of tubes crème of olie die er staan, openmaken, eraan ruiken, en dan voorzichtigjes mijn arm insmeren. Elke morgen heb ik dus een zeer zachte rechteronderarm, geurend naar rozen of iets anders. Je schroeft ook telkens de tube open waarmee ik de eelt op mijn hielen moet behandelen, en ik krijg sterk onder mijn voeten van je als ik het zou vergeten.
Een ander ritueeltje is dat van de wekker. Er staat nog steeds een klein keukenwekkertje op de rand van het bed, hetzelfde wekkertje als dat waarmee ik jou dik twee jaar geleden borstvoeding gaf, en dat me hielp niet in slaap te vallen met jou bij me. Vroeger moest ik het opwinden voor jou, en dan schaterde je het uit van de pret en de schrik als ik het liet aflopen. Nu kan je dat zelf, en dan moet ik mijn ogen toedoen en ’slapen’, jij laat het wekkertje vlak naast mijn oren aflopen, en dan moet ik abrupt wakker schieten en verbaasd zijn. Ook dan schater je het uit, en je herhaalt het spelletje keer op keer.

Maar goed, ik ging vertellen wat we gisteren allemaal gedaan hebben. Je mocht samen in de douche met papa, en dat vond je echt wel leuk, tot papa op het lumineuze idee kwam om jouw haar te wassen met zijn shampoo, zonder eraan te denken dat die misschien toch wel ietsje kan prikken in de ogen. Resultaat: bleirconcert in de douche, een druipnatte handdoek waarmee hij de zeep uit je ogen had gewreven, en een iets minder goed gezinde Wolf die daarna nog perse in bad wilde, en aan het stampvoeten ging toen hij dat niet mocht.
Uiteindelijk kalmeerde je, kon ik je kleren aantrekken, kreeg je een lekstok van Elina (de kuisvrouw) en gingen we ontbijten. Je had alleen niet veel honger en wilde dat onbijt overslaan. Alleen het feit dat je die lekstok niet kreeg als je niks anders gegeten had, zorgde ervoor dat je een sneetje peperkoek binnenspeelde. Chantage, of hoe noemen ze dat ?

Daarna mocht je wat tv kijken van me, en gingen we samen op cadeautjesjacht voor alle feestjes in de namiddag en de volgende dag. Sofie had voorgesteld om een leuke winterpyama te kopen voor Margot, en het idee van strips voor Leander bleek ook een schot in de roos te zijn volgens Gwen. Wij dus naar Mariakerke, naar de Zeeman waar de betreffende pyama’s waren gespot. Niks meer in Margots maat te vinden, helaas, enfin niks deftigs toch. We hebben er wel een paar wollige winterpantoffeltjes met een fluffy hondenkop erop gevonden voor Thomasje, ‘tefontjes’ die jij eigenlijk hebt gekozen. Daarnaast heb ik er nog een paar onderbroekjes voor jou gekocht met Teigetje erop, je vond ze heel mooi, en een klein autootje voor Ernest, voor bij het boekje dat ik al had voor hem.
We zijn dan maar in de aanpalende Shoe Discount binnengelopen, waar ze ook kleren en ondergoed verkopen. Helaas, ook geen pyama’s. Ik ben dan toch maar gaan kijken voor een paar winterschoenen voor jou, en je hebt een mooi paar stevige donkerbruine stappers uitgekozen, zelfs nog met een ‘Terug naar school’-promotie van 20% :-p , en ze waren zo al niet duur. Je was apetrots, temeer daar het met velcro is en je ze zelf kan uittrekken. Al weet ik niet of ik daar eigenlijk wel zo happig op ben :-p Daar zag ik ook een heel mooi T-shirt met vestje liggen voor Margot, en dus hebben we het maar meegenomen. Hehe, ook voor haar al een cadeautje.
Dan nog even verderop naar de Blokker, en yep, een aantal strips gevonden voor Leander, waar hij inderdaad heel blij mee was.

Het was half een toen we thuiskwamen, en papa was ook net terug van kantoor. Zin om te koken had ik totaal niet, en eigenlijk ook nog niks in huis, en we hebben dan samen maar pizza gegeten. Je eet dat heel graag, we hoorden je echt niet klagen, al is het de eerste keer dat je het echt als maaltijd krijgt in plaats van een paar hapjes om te proeven.

Tegen drie uur stonden we dan in Evergem op het babyfeestje van baby Thomas, het zoontje van mijn nichtje Barbara. Je stal er eigenlijk wel een beetje de show bij al mijn tantes: ze vonden je heel knap, bijzonder lief en vooral beleefd. Ik groeide wel een meter van trots, denk ik. Zo wilde je nog een beetje water, en ging je met je bekertje naar Jean-Pierre: ‘M’eer, Wolfje nog een beetje water alsjeblief ?’ Tsja, wie verwacht dat dan van een peuter van tweeënhalf. Je was eerst nog een beetje verlegen, maar dat ging helemaal voorbij toen oma toekwam.

Een dik uur later stapten we weer in de wagen en reden naar Lembeke naar het huis van Gwens ouders, voor het feestje van Leander en Ernest. Iedereen zat er nog aan de taart, zoveel te laat waren we dus ook niet. Beide jongens waren blij met hun cadeautjes, en jij sprintte meteen het grasveld op om te gaan spelen met de andere kinderen. Er waren er elf in totaal, je amuseerde je rot. Je hebt niet eens om taart of zo gevraagd, dat interesseerde je totaal niet. Wel de tractor, de glijbaan, de andere kinderen… Die glijbaan was vrij steil, en jij volgde meteen het voorbeeld van Ernest en ging er met je hoofd naar beneden af, en bleek nog totaal niet bang ook. Zot kanon ! Je speelde ijverig mee met het piratenspel dat Erik had gemaakt voor de oudere kinderen, en vond vooral ook de smarties lekker die in de schat zaten. Eigenlijk hebben we je van de hele namiddag nauwelijks gezien, en dat is een goed teken.
Tegen zes uur zijn Gwen, Sofie en ik sandwichen beginnen smeren, en toen ik er je eentje aanbood, nam je die gretig aan. Ik stond er wel op dat je eerst even meeging naar het toilet, je papa had je de hele namiddag al tevergeefs gevraagd of je op je potje moest. En ja hoor, prijs. Dan maar een verse onderbroek en broek aangedaan, nog een sandwich in je handen gestopt, en wég was je, terug naar de anderen. Het voelde echt wel aan als een pitstop, kleine brok energie van me.
Tegen zeven uur gingen de eersten naar huis, en ook jij was doodop, of, zoals Sepp het stelde: game over. Je dronk eerst nog een hoop water, en werd in de auto gehesen, waar je toch nog zo moe niet bleek en honderduit bleef babbelen.
Thuis kreeg je een pyama aan (met behoorlijk wat tegengespartel, je wilde nog niet gaan slapen), mocht nog eventjes tv kijken, kreeg een fles, en tegen acht uur lag je toch voor pampus in je bed, en hebben we je niet meer gehoord.

Of toch wel: om kwart voor twee vannacht was je wakker geworden en zat je zachtjes te huilen. Ik trof je rechtop in je bed aan, en je uitleg was dat je bovenop je dekens zat en er niet meer onder geraakte. Je was ook je tuut kwijt, maar je giechelde alweer toen ik op handen en knieën onder je bed ging kijken om het vermaledijde ding te localiseren. Toen ik je instopte, sliep je alweer, denk ik.

Ondertussen is het kwart voor tien, en ga ik mijn mannenvolk eens wakker gaan maken. Trop is teveel, ook qua slapen :-p

Ik schaam me dood dat het gewoon een maand geleden is sinds mijn laatste berichtje aan jou, snoetie. Ik denk dat ik er gewoon de puf niet voor heb de laatste tijd, onder andere door het feit dat papa zo druk bezig is met Netlash.

Jij bent nota bene twee jaar geworden, en ik heb niet eens iets geschreven ! Je feestje was wel pas afgelopen zondag, en het was een knaller ! Je hebt er overduidelijk van genoten, van alle aandacht, alle kindjes, de ‘adootjes’, de slingers in huis, en niet te vergeten je taart Ik heb met opzet je feestje uitgesteld, omdat op je eigenlijke verjaardag je oma nog in Peru zat, en peter Jeroen en tante Delphine op huwelijksreis waren. Deze keer waren er minder problemen, toch geen te voorziene. Gwen en Erik waren er niet, omdat Ernest net de windpokken had, en peter Koen had zijn been gebroken op skireis en moest dus ook afzeggen. Je grootouders en je andere nonkels waren er wel, net zoals Sepp en Sofie met de meisjes, en Koen en Nathalie met Quinten, Aaricia en baby Jorunn. Je hoort het, het was bakje vol. Uiteraard heb je ook kadootjes gekregen, en opnieuw weten we niet waar we al je speelgoed nog moeten zetten. Omaly had een set prachtige kleertjes mee: jeansbroek met T-shirt, gebreid vestje en regenjasje. Ook Roeland en Sarah hadden een jeansbroek mee, al zal het nog wel eventjes duren voor je die aan kunt doen. Oma had uit Peru een hele mooie T-shirt meegebracht, en een paar leren pantoffeltjes met wol vanbinnen. Die heb je trouwens al twee dagen voortdurend aan: je vindt ze heerlijk zacht.
Peter Jeroen had een kraan mee van Little People, eentje met veel lawaai en alarmen :-p en van de meisjes heb je van dezelfde reeks de Ark van Noah gekregen. Gelukkig maken die beestjes ook geen lawaai :-p Nathalie en Koen hadden van Playmobile een vissersboot met orka mee, en een treintje met goederenwagon. Gretig nam je telkens de cadeau’s in ontvangst, en vroeg prompt hulp om ze open te maken. Je bent nog geen klein beetje nieuwsgierig ! Telkens werd het betreffende cadeau ofwel in handen van mama gestopt - kleertjes, weet je wel - of dadelijk uitvoerig getest, liefst met de hulp van een al dan niet bereidwillig slachtoffer. Toen iedereen er eindelijk was, konden we aan de taart beginnen. Ik had een hele reeks taarten en desserts gemaakt - tiramisu, witte chocolademousse, rijstpap, frangipanetaart, confituurtaart, appeltaart - maar vooral een grote verjaardagstaart ! Het ging eigenlijk om een eenvoudige cake, maar wel versierd met een dikke laag glazuur, felgekleurde sprinkels, slagroom rondom, en in het midden een grote kaars in de vorm van een twee, en twee kleine kaarsjes. Je wist niet wat je zag, je ogen stonden groot van bewondering. Ik heb je wel eventjes moeten helpen om de kaarsjes uit te blazen, maar daarna zat je al onmiddellijk met je vingers in de slagroom :-p Alleen heb ik daarna de taart weer van tafel gehaald om ze te snijden, en blijkbaar reageerde iedereen bijzonder ontgoocheld…
Tegen zes uur was iedereen weg, en heb jij nog wat geknuffeld, een flesje gedronken, en lag je tegen acht uur in bed.

* Ik heb het gevonden, sproet, om jou in je bed te krijgen. Het lukt tegenwoordig zelfs vrij aardig: rond half acht waarschuw ik je een eerste keer, en doe ik je op de grote klok in de woonkamer kijken. Als de grote wijzer helemaal bovenaan staat, is het acht uur en moet je gaan slapen. Met dat basisprincipe ben je het inderdaad eens. In de loop van dat halve uurtje doe ik je nog verschillende keren naar de klok kijken, en uiteindelijk, als het acht uur is, zeg ik dat we naar boven gaan. Jij haalt dan je tuut, je twee beertjes (yeps, foutje gemaakt, en je loopt nu steevast met twee beertjes tegelijk rond) en gaat mee naar boven om tanden te poetsen en in je bed te gaan. Soms protesteer je nog heel even, maar doorgaans val je na een minuutje of zo wel stil. Vorige zaterdag was het even anders: ik wilde je vroeg laten slapen zodat je zeker zou uitgerust zijn voor je feestje, maar… je ging netjes om acht uur in bed, en lag anderhalf uur later nog steeds te babbelen. Ik heb je er dan maar uitgehaald, en je bleek last te hebben van je maag, want je vroeg zelf naar een lepeltje. Tegen tien uur lag je er dan weer in, en om half negen was je alweer wakker. Tsja, de tol van je regelmatigere uren zeker ? Je slaapt ook minder overdag, en in het weekend zelfs niet meer, omdat je dan langer slaapt ’s morgens.

* Op je verjaardag zelf zijn opa, Roeland en Sarah hier taart komen eten, en ook dat vond jij al heerlijk. Je had al een cadeautje gekregen ’s morgens, en wat voor één ! Shura had het niet kunnen laten, en had voor jou een hele mooie vrachtauto mee, en een knappe T-shirt. Dat was natuurlijk niet nodig geweest, maar je vond het wel heel leuk. Je hebt het hele huis rondgelopen met die kipwagen achter je aan, je beertjes en tuutjes netjes in de auto. Later die week heb je ook je cadeautje van Nice gekregen: een zilveren raceauto waarvan de deurtjes en de koffer openkunnen. Ook die vond je heel leuk.

* Op woensdag 08 februari zijn papa en ik een dagje naar Londen geweest, papa voor een conferentie voor Netlash, en ik gewoon een dagje rondlopen met een vriendin. Uiteraard kon jij niet mee, en daarom heb ik je op dinsdagavond al naar omaly en bompa gebracht. Jij vond dat helemaal niet erg: zodra ik je verteld had dat we naar ginder gingen, zat je de hele tijd in de auto te vragen of we er bijna waren. Je bent er ook onmiddellijk met bompa beginnen spelen, en zag het blijkbaar al helemaal zitten. Omaly had boterhammetjes voor je, en ook ik mocht blijven eten. Jij vond dat je niet alleen mocht zitten eten, en dus commandeerde je ons naar onze respectieve stoelen. Ik moest echt wel lachen, prutsje ! Donderdagavond bracht opa je terug, en je bleek er heerlijk gespeeld en geslapen te hebben. Omaly had je ook weer meegenomen naar de winkel om kleertjes te halen voor je verjaardag, ook al had ze al kleertjes gekocht in januari voor jou. Je kwam thuis met een prachtig paar blauwe pantoffels, en de rest heb je op je verjaardagsfeestje gekregen.

* Je praat honderduit tegenwoordig, en je woorden worden alsmaar verstaanbaarder en je zinnen langer. Het leukste woordje vind ik ‘chocolademelk’, zeker omdat je het zo schattig zegt Jammer genoeg neem je ook alle woorden van ons over. Zo had papa een tijd geleden iets gemorst, en zei hij: “Potverdeme”. Op slag herhaalde je dat woord, en zelfs in de juiste context. Op dezelfde manier heb je wellicht ook ‘Fuck’ opgepikt, kleine mol. Zodra je nu iets laat vallen, ergens tegen botst of iets anders doet waar ook wij een krachtterm zouden gebruiken, durf je nu dat woord uit je botten te slaan. Ik wijs je telkens streng terecht, en je zegt dan ook sorry, maar het zal niet helpen als papa en ik zelf niet eerst die slechte gewoonte afleren. Zucht. Aan de andere kant kan je ook hele lieve dingen zeggen: ‘Joepie’, als je een cadeautje hebt gekregen, of ‘Lekker’ bij een dikke knuffel, en dat gaat dan gepaard met een grote glimlach. Mijn hart smelt al helemaal als je vanuit de keuken naar me roept: ‘Schatje ! Komen eten !’ compleet met papa’s intonatie.

Ik heb de kerstvakantie even aan me laten voorbijgaan, Wolf: ik had het zo druk met je papa die eigenlijk twee weken ziek is geweest, en jij die ook een paar dagen vrij hoge koorts had. Genoeg te doen dus.Die dinsdagavond heb ik nog met oma gebeld, en gevraagd of jij niet een paar daagjes mocht gaan logeren, zodat ik wat werk gedaan kreeg, en papa wat ongestoord kon uitzieken. Ze pruttelde eerst een beetje tegen voor de vorm, maar ik mocht je toch woensdagvoormiddag brengen. Jij zag dat wel zitten: lekker spelen met oma en opa en Kaneel.

Het relaas van die dagen laat ik aan je grootvader: hij schrijft schitterend, en heeft het allemaal zelf meegemaakt.

Vrijdagnamiddag lag er een dik pak sneeuw en lag het behoorlijk glad, maar toch ben ik je gaan ophalen in Zomergem. Eerst ging ik pas na de middag komen, maar oma en opa hadden me naar het middagmaal gelokt met de belofte van heerlijke duifjes met appeltjes in de oven. Gelukkig lag jij alweer te slapen, toen wij moesten eten, zodat het een rustig middagje werd. Toch had ik nog het een en het ander te doen, en vooral: het ging beginnen regenen op een bevroren ondergrond, wat niks goeds voorspelde voor wie nog op de baan moest. Ik heb je dan ook wakker gemaakt tegen een uur of drie, en meegenomen naar huis. Die avond had ik normaal gezien kerstfeestje met het koor, maar dat heb ik afgelast wegens het weer en de daaraan verbonden verplaatsingsrisico’s. Jij vond dat niet erg: mama was lekker thuis !

Zaterdag zijn we dan uitgebreid gaan shoppen: eerst naar de Lidl voor basisproducten, dan naar de Delhaize voor de kreeften en andere goodies, en in de namiddag nog naar de Stock City om een kreeftenset (tang en vorkjes) te halen. De tiramisu heb ik gemaakt terwijl jij lag te slapen na de middag, en het voorgerechtje ging Sofie voor haar rekening nemen. We hebben die avond dus oudejaar gevierd met Sepp, Sofie en hun drie dochtertjes, tot jouw groot jolijt. Eventjes had ik schrik dat we het gingen moeten annuleren, want papa was weer behoorlijk ziek. Vrijdag was het wat beter geweest, maar zaterdag lag hij weer de hele dag in de zetel, en heb ik zelfs de dokter laten komen. Jij kende het intussen al: ‘Shhh, papa zjiek !’ Dat belette je niet om toch voortdurend in de zetel te kruipen en hem alle mogelijke dingen te vragen, tegen hem te babbelen, en vooral ook over hem heen te kruipen. Eén keertje moest ik hem iets vragen, en vroeg ik jou om hem een lief kusje te geven. Je ging met stralende oogjes naar hem toe, kroop in de zetel, en gaf hem een heel lief klein kusje op zijn neus, waarna je fluisterde: “Papa ?”
Rond half acht waren we dan toch bij hen, en de meisjes eisten jouw hele aandacht op. Je mocht wat meesnoepen van de zoute koekjes, kreeg dan je fles, een pyama aan, en dan mocht je samen met de meisjes je tanden poetsen in de keuken. Nooit geweten dat tanden poetsen zo leuk was Probleemloos ging je daarna in het bedje op Ines’ kamer, al ben je wel een paar keer wakker geworden, om diverse redenen. Meestal moest ik je dan gewoon eventjes bij me nemen, je kalmeren en dan weer in je bedje leggen. Tegen een uur of twee ’s nachts waren we dan thuis. Zoals altijd moest ik je wakker maken om je in de auto te zetten, maar wilde je in de auto zelf niet slapen. Thuis lag je dan ook nog eventjes te kletsen in je bedje !
Toch was je om half acht al wakker, maar heb ik je kunnen overtuigen om toch nog wat langer te slapen. Het feit dat het buiten nog donker was, was een vrij overtuigend argument. De rest van de dag hebben we rustig geluierd en karweitjes gedaan.

Maandag na je middagslaapje heb ik dan nog maar eens al je spulletjes in de auto geladen, en zijn we met ons tweetjes naar Ronse gereden bij Omaly en Bompa. Daar hebben we eerst respectievelijk een vieruurtje/petits fours gegeten, en dan zijn we voor jouw nieuwjaar naar Ronse naar een hele chique kinderwinkel gereden. Ik dacht dat maandag de solden al begonnen, maar dat bleek pas dinsdag te zijn. Toch deed de winkeldame er niet moeilijk over, en heeft ze ons al de korting gegeven. Het resultaat mag er dan ook zijn: een hele mooie winterjas voor volgend jaar, een broek, een pull van Tommy Hilfiger en een trui van Disney, en een hele toffe bruine bivakmuts. Die muts is het enige dat je nu al kan dragen, en je draagt ze blijkbaar graag.
Na het winkelbezoek ben ik naar huis gereden, en bleef jij met bompa spelen. Woensdagavond heeft hij je dan terug naar huis gebracht, en je zat weer vol verhalen over de klok, de kippen, bompa… Jammer genoeg had je ook een hoestje meegebracht, maar het leek echt niet erg.

Toen je donderdagmorgen uit je bedje kwam, bleek die hoest een heel pak erger geworden. Aangezien je nog steeds fris en vrolijk door het huis rondhopste, maakte ik me geen zorgen. We zijn zelfs nog samen met de buggy kleertjes voor jou gaan kopen in de solden. Voor een goeie honderd euro heb ik vier pyama’s (twee zomer, twee winter) vier paar kousjes, twee onderbroekjes, een dubbele T-shirt met lange mouwen, een pulletje en drie leuke grijze broeken, allemaal voor volgende winter. Jij amuseerde je wel in de winkel: je liep tussen de rekken, klauterde een paar trappen naar de nooduitgang op en af, speelde met de knuffels die aan een rek hangen, en bekeek alle passerende mensen grondig. Er was eventjes paniek toen je beertje verdwenen was, maar het zat netjes tussen de andere knuffels, te spelen, zoals jij zei.
De zorgen over je gezondheid kwamen er pas toen je na de middag nauwelijks geslapen had door het voortdurende hoesten, ondanks de hoestsiroop, en toen je zó hard moest hoesten dat de helft van je vieruurtje er weer uitkwam. Omdat je ook warm aanvoelde, nam ik even - zeer tegen je zin - je koorts: 39,4°. Tsja. Een poepsnoep tegen de koorts dan maar zeker ? Omdat dat hoestje me niet zinde en ik al een slapeloze nacht zag aankomen, zijn we toch even samen naar de dokter gegaan die avond. Die wilde je uiteraard onderzoeken, en ik zette je op de onderzoekstafel, waarop je spontaan ging liggen en naar hem keek. Je vertrouwde het niet helemaal, maar het feit dat mama bij jou was en blijkbaar geen gevaar zag, stelde je gerust. Je vond wel dat de stethoscoop verschrikkelijk koud aanvoelde, maar hoestte braafjes toen ik je dat vroeg. Je liet ook probleemloos in je oren kijken, al wilde je dat lampje daarna wel even zien. Daarop wilde de dokter in je mond en keel kijken, en begon met je beertje tegen je gezicht te leggen en te zeggen dat hij iets wilde doen met dat beertje. Wij beiden begrepen er eerlijk gezegd niks van, en ik zei tegen Tim dat hij geen kindertrucs moest gebruiken, maar jou gewoon moest uitleggen wat hij ging doen en wat hij wilde. Daarop zei hij tegen jou dat hij in je mond wilde kijken, en hij hoefde niet eens te vragen om je mond open te doen, want dat deed je spontaan al. Je zei zelfs heel braafjes aaaa waar nodig, alleen dat stokje was minder leuk. De diagnose luidde: een lichte laryngitis. Met antibiotica wilde hij liefst nog even wachten, maar hij schreef wel een hoestsiroop op basis van thijm voor, die dat keelhoestje wel zou verminderen. Omdat het net ietsje voor zeven was, belde hij snel naar de apotheker met de vraag of we nog om die siroop mochten komen. Delphine vond het uiteraard geen probleem, maar vroeg wel om even te bellen omdat de deur al gesloten ging zijn en zij Marthe eten ging geven. Even later stonden we in de keuken bij haar te kijken naar een goedlachse, knabbelende Marthe in haar stoel. Victor (geboren begin november) hebben we nu nog steeds niet gezien: hij lag al in zijn bedje, en een eerder gepland bezoekje had ik al eens moeten afzeggen omdat jij een grote verkoudheid had en ik het risico op besmetting niet wilde lopen. Ze had wel een prachtige, uitvergrote foto hangen van hem, gemaakt door een blijkbaar prima fotograaf. Nu wachten tot we allebei even tijd hebben, en vooral iedereen gezond is, en ik kan eindelijk het kadootje gaan afgeven.
Die avond ging ik roleplayen, en papa vertelde me dat jij het hele doktersbezoek heb nagespeeld: met een stokje wilde je in de mond van je beertje kijken, en je zei hem dat hij moest aaaa zeggen en dat hij moest hoesten. Heh, ik vind het wel leuk dat je zo stilaan fantasie begint te krijgen, en met je beertje begint te spelen.
Daar ben je trouwens onafscheidelijk van, in die mate zelfs dat ik er nu al vier heb. Bij het hoesten vrijdag had je overgegeven op je beertje, en daarop heb ik je een splinternieuw gegeven, en gezegd dat die lekker zacht was. Je vindt het dus helemaal niet erg dat er verschillende beertjes in omloop zijn, zolang je er maar eentje hebt. Je hebt zelfs staan kijken hoe ik twee andere beertjes heb gewassen en te drogen heb gelegd. Nu ga je wel bij iedereen langs om te tonen hoe zacht je beertje wel is: je wrijft dan zachtjes langs hun kaak, en zegt zelf al: ‘Ahhhh’

Zaterdag was alweer karweitjes- en speeldag, en zondag zijn we naar Omaly gereden om daar te nieuwjaren. Je hebt een heel mooi cadeautje gekregen van je peter Koen: een houten doos met zitdeksel, met daarin een houten puzzel, een hoop letterblokjes, gewone houten blokken, een klein kralending, en vooral ook houten staafjes die je met een hamertje doorheen een blok moet kloppen. Ik weet niet hoeveel keer je dat ding ondertussen al hebt uitgeleegd, maar het blijft een fijne bezigheid. Met je hamertje heb je al op zowat alles geklopt, inclusief de kat die dat niet zo erg op prijs stelde.
Je hoest was tegen dan zo goed als verdwenen, en na drie dagen minderde de koorts ook sterk, gelukkig maar.

Gisteren mocht je dan voor het eerst na veertien dagen weer naar Nice, en je had er al zin in: je had het bij het aankleden voortdurend over Dante en Sam, en ook ginder ging je dadelijk spelen. Gisterenavond heb ik je niet meer gezien: na zeven uur lesgeven volgde er nog oudercontact van vijf tot - de facto - kwart voor tien. Toen ik thuiskwam, zei papa dat jij nog maar een kwartiertje in je bed lag. Je was echt vervelend geweest: je wilde niet ’sjapen’, maar huilde voortdurend zodra er iets niet lukte of er iets verkeerd ging, wilde voortdurend aandacht, was hangerig… Arme papa !

Vandaag had je ook wat die neiging, maar probeerde ik daar meteen korte metten mee te maken. Toen ik je ging afhalen bij Nice, was je nog zeer enthousiast, maar ook al een beetje huilerig. In de winkel deed je op een bepaald moment ronduit lastig, maar je zweeg toen ik heel even mijn stem verhief. Een schelletje vlees bij de slager deed ook wonderen, wat me deed vermoeden dat je misschien wel eens honger kon hebben. Het is trouwens hilarisch hoe je je gedraagt in de winkel: al bij het binnenkomen begin je over het vleesje dat je wil hebben, en ik moet steevast een paar keer herhalen dat je wat geduld moet hebben. Als we voor de slagerij staan, ben je doorgaans het liefste kind dat er bestaat: je weet dat je alleen maar iets krijgt als je braaf bent. Vandaag zei ik dat je het lief moest vragen aan de mevrouw, waarop je een gigantische hoop gebrabbel uit je botten sloeg, en eindigde met ‘vleesje dankeblief’. Ze moest lachen, en je kreeg je ‘vleesje’.
Thuis wilde je eerst niet eten, maar werd ongelofelijk hangerig en vervelend. Toen ik je dan toch een boterham met paté voorschotelde, had ik net genoeg tijd om snel een tweede te smeren, waarna nog anderhalve boterham met choco volgde. Daarna volgde het rituele halen van de pyama, de afwas, het flesje, en toen was het quasi acht uur en ging je in je bed.

Daarnet (rond negen uur) was je weer even wakker: je wilde niet meer slapen, zei je, maar dat kon niet, vond ik. Ik stelde wel vast dat je een vuile broek had, en nam je mee naar beneden om je een verse luier aan te doen. Je kreeg wel duidelijk de waarschuwing dat je daarna opnieuw moest slapen. Met een heel lief stemmetje vroeg je of je niet in de zetel naar de tv mocht kijken, maar aangezien ik dit verslagje aan het schrijven was, stond die niet aan. Je drong dan ook niet langer aan, kreeg een verse broek, mocht nog wat water drinken - “Nee Wolf, je beker mag niet mee naar boven” - en ging zonder protesteren weer slapen. Heh.

Oh, en we blijven het af en toe proberen met je potje: deze vakantie ging je netjes op je potje zitten, telkens ik je luier ververste. Eén keertje is het ook probleemloos gelukt: een mooi plasje en dito klein kakje. Je hebt er wel bij zitten schateren, want ik was de gekste geluiden aan het maken :-p Maar meestal zeg je zelf heel gedecideerd: ‘Wolfje niet potje, Wolfje pipi in pamper !’ Ik weet nog niet goed hoe ik je van het tegendeel moet overtuigen, maar we hebben wel nog wat tijd. Ja toch ?

Tien drukke dagen later, en ja hoor, opnieuw veel te vertellen.Vorige week zondag zat papa op opleiding, en moest ik eigenlijk een kerstconcert in Antwerpen gaan zingen. Daarom had ik aan Roeland en Sarah gevraagd of jij de namiddag bij hen mocht doorbrengen. Met veel plezier, hadden ze geantwoord. Uiteindelijk voelde ik me niet zo schitterend, deed mijn arm behoorlijk pijn en had ik nog tonnen verbeterwerk, zodat ik niet ben gaan zingen, maar jij mocht toch nog naar ginder. Er stonden worteltjes op het menu, en daarna ben je flink ingepakt in de buggy met Sarah naar de kerstmarkt geweest. Zoals altijd heb je je voorbeeldig gedragen, zeggen ze. Nu, de foto’s die ze genomen hebben, zijn in elk geval prachtig. En ja, iedereen blijft zeggen hoe sterk jij eigenlijk wel op Roeland lijkt. Je had het slechter kunnen treffen, kleine sprot !

Maandag en dinsdag verliepen vrij rustig, woensdag was nogal hectisch. Papa was quasi de hele dag weg, afspraken her en der, en in de namiddag (tot laat in de avond) een lezing. Ik had die voormiddag ook nog een en ander te doen, zoals inhaalexamens afnemen, punten gaan intikken, een offerte voor nieuwe voordeur gaan afhalen en zo… Dus toen Nice me maandag vroeg of jij woensdag soms thuis kon blijven omdat je de enige was bij haar, moest ik haar wel teleurstellen. Je hebt dan maar vrolijk op je eentje bij haar gespeeld. Papa is je gaan afhalen tegen 13u00, en een kwartiertje later vertrok ik al naar school voor de deliberaties. Oma was de reddende engel van dienst: nog een half uurtje later arriveerde zij om op jou te passen terwijl papa en ik beiden aan het werk waren, maar op dat moment lag jij al in je bedje. Ze had het dus heerlijk rustig in het begin. Pas tegen half vijf kwam ik dan thuis, en toen zat jij blijgezind en weldoorvoed met oma te spelen. Ik heb je dan maar in de auto gezet, en met ons drietjes zijn we gaan rondlopen in de Stock City hier op het einde van de straat: een outlet center met heel veel rommel en kleine spulletjes, maar wel leuk. ’s Avonds was je dan ook behoorlijk moe, maar zijn we allebei je melk vergeten. Je had rond zes uur een hele vuile luier, en zelfs je onderhemdje was wat besmeurd, zodat ik je dan maar dadelijk je pyama heb aangedaan. Het vaste ritueel is dat ik dat na het avondeten doe, en dat je dan aansluitend je fles krijgt. Aangezien je nu je pyama al aanhad voor het eten, zijn we de fles vergeten: ik heb er niet meer aan gedacht, en jij hebt er ook niet meer om gevraagd.

Donderdag is papa jou dan moeten gaan halen bij Nice, want ik zat nog maar eens vast op school door de uitgelopen deliberaties. Toen ik dan eindelijk rond zes uur thuis kwam, heb ik eerst de lichtjes buiten in de boom opgehangen, tot jouw grote jolijt: ‘Kersteboom buiten !’ Nog wat later mocht ik dan alweer opdraven richting koor: generale repetitie voor het concert ’s anderendaags.

Vrijdag heb je ook doorgebracht bij Nice, en opnieuw is papa je gaan halen. Ik heb je nog net een grote knuffel gegeven, en dan ben ik opnieuw richting koor vertrokken, voor het eigenlijke kerstconcert in de Sint-Pietersabdijkerk. Papa voelde zich allesbehalve (is nog steeds ziek, eigenlijk) en is dus met jou thuisgebleven. Na afloop hoorde ik dat er een kakincident was geweest: jouw stoelgang is nog steeds veel te slap, en toen jij kwam melden dat je kaka had gedaan, ging hij jou dan ook dadelijk een verse broek geven. Wat hij echter niet had gezien, was dat het aan je rugje uit je luier was gekropen, en dat dus je onderhemdje ook volhing. Toen hij dan ook fluks met een vloeiende beweging dat hemdje uittrok, bleek de kak tot in je haar te zitten :-p Jij vond dat eigenlijk helemaal zo erg niet, want het leverde je een onverwacht badje op, en dat zijn nog steeds topmomenten voor jou.

Zaterdag was veel vermoeiender: aangezien beide oma’s en opa’s kwamen eten voor kerstavond, moest jij met mij de boodschappen doen: in de voormiddag naar de Colruyt om luiers en sojamelk voor jou (en een hoop andere kleine dingen), na je middagslaapje naar de Lidl en de Delhaize om de rest van de inkopen te doen en het bestelde vlees af te halen. Jij vond het maar wat leuk: ‘Mama winkel, karrr ! Wolf mee !’ Papa was ondertussen al helemaal ziek, en lag te slapen thuis. Daarom kwamen oma en opa een half uurtje vroeger dan gepland: opa om met jou te spelen, oma om mij een beetje te helpen in de keuken. Omaly en bompa kwamen netjes tegen zeven uur, zodat je ook nog met hen een beetje kon spelen. Je kreeg een paar cadeautjes, en mocht daarna in bed, zodat wij rustig konden eten.

Zondag sliepen we vrij lang, ontbeten op het gemakje, speelden nog wat, en vertrokken naar Roosdaal voor het volgende kerstfeest, dat bij de familie van papa. Jij begon dadelijk te spelen, al waren Margeaux en Louis eigenlijk een beetje verlegen. Een hoop patatjes later ging je zonder protest slapen, en konden wij aan tafel. Als een lieve jongen heb je geslapen tot na het dessert, ideaal gewoon. Na je vieruurtje heb je dan nog meer uitgebreid gespeeld, en hebben jij en de twee anderen ons zelfs vergast op een six-mains op de piano. Ik denk dat jullie nog veel moeten oefenen… Bompa en Koen hebben uiteraard ook met jou gespeeld, en andermans blokjes zijn natuurlijk veel interessanter dan die bij ons thuis. En dan ontdekte je de poppenmand… en wilde je pop spelen ! Bompa speelde dan maar mee… Tegen vijf uur zijn we dan maar doorgereden, maar zoals altijd wilde jij niet slapen in de auto. Je wees ons op elke kerk, elke tiktak, elke toren, en ook op alle lettertjes die je herkende op logo’s van bedrijven en verkeersborden. Soms ben je toch een echte krak, liefje !

Maandag was in aanleg ook een lekker rustige dag: uitslapen tot halftien, een badje, ontbijten, spelen, een middagslaapje na het eten, en toen je om half vier wakker werd, inpakken en wegwezen naar Eeklo voor kerstfeest nummer drie, dit keer bij de familie van oma’s kant. Ook daar werd je met bewondering onthaald, en iedereen zei dat je zo verschrikkelijk op Roeland trekt. Lag het misschien aan de gel, die ik tegenwoordig af en toe in je haar doe, en die je zo leuk vindt ? Ze vonden je allemaal om ter schattigst en flinkst, en je hebt dan ook je best gedaan om dat imago te handhaven. Je hebt gespeeld, gebabbeld, gegeten, nog gespeeld en vooral nog veel gebabbeld. Toen we na het avondeten naar huis terugkeerden, heb ik je in de auto zelfs het zwijgen moeten opleggen: papa voelde zich opnieuw behoorlijk ziek, en jij zat nonstop te tateren. Thuis kreeg je nog een flesje om wat rustig te worden, en tegen negen uur lag je in bed. Hehe.

Vandaag waren het voornamelijk wij tweetjes: papa wilde echt wel doorwerken, toch voor zover dat ging. Hij is namelijk nog altijd ziek, en is zelfs net terug van de dokter: een ooronsteking en stevige verkoudheid. Hij moet twee dagen slapen en behoorlijk wat medicatie nemen, de arme duts ! Jij begrijpt nog niet goed wat er allemaal aan de hand is, en tatert er op los. Alleen als hij echt slaapt, ben je ook wel wat rustiger. Ik moest trouwens lachen vorige week: papa lag in de zetel, jij zat te spelen, en ik was naar boven gegaan om me klaar te maken en wat op te ruimen. Plots hoorde ik je beneden aan de trap: ‘Mama ! Mamaaaaaa !” Ik zei dat ik direct kwam, en dat je maar terug naar papa moest gaan. ‘Papa slapen !’ Tsja, daarmee was alles gezegd natuurlijk, en kwam ik maar naar beneden.

Deze voormiddag hebben we samen opgeruimd, was opgevouwen, en gespeeld. Toen het heel lichtjes begon te sneeuwen, wilde ik het risico niet lopen om opnieuw een bruine sneeuwman te maken, en zijn we samen buiten de hondendrollen gaan opruimen. Het heeft niet verder gesneeuwd, maar de tuin is tenminste proper. Daarna heb je me geholpen met koken en afwassen: jij droogde af, toch min of meer :-p Na de macaroni met kaas en hesp ben je twee uurtjes gaan slapen, en daarna heb je me geholpen met strijken: ik streek, jij kleurde en legde de propere was op tafel. En toen was er peutertv Nu sta je naast me je schuif uit te legen, terwijl papa in de zetel ligt te slapen.

Oh, en ook nog een tandenupdate: er zijn weer een hoop tanden doorgekomen, vier tegelijk. Dat maakt de stand nu 16 in totaal. Heeft een kindergebit er geen 22 ? Dat moet ik toch eens aan oma vragen.

***

Update: jij ligt in je bedje, en er is nog een heel positief, en een heel negatief iets gebeurd. Het positieve nieuws is dat je netjes op je potje hebt geplast, en dat het deze keer wellicht niet zuiver toeval was. Ik ben vandaag begonnen met, telkens als je een verse luier nodig hebt, je ook even op je potje te zetten. Blijkbaar ken je het gegeven al, want je begint steevast sisgeluiden te maken. Waarschijnlijk heb je dat al gezien bij Nice. De tweede keer zei je plots trots: ‘Pipi daan !” Ja hoor, netjes een plasje in je potje Ik heb je gezegd hoe flink je wel was en je een dikke knuffel gegeven. Hopelijk leer je het snel, snoetie.

Het minder goede nieuws is dat ik je vandaag voor het eerst heb moeten straffen. Een goeie week geleden heb je je eerste klap gekregen ook, en eigenlijk om dezelfde reden. Je vindt het namelijk leuk om te bijten ! Vorige week was je op een bepaald moment heel vrolijk op mijn sleutelbeenderen aan het blazen en protgeluiden aan het maken, en allebei waren we aan het gieren van het lachen, ik voornamelijk omdat het zo vreselijk kriebelde. Plotseling zette je echter je tanden in mijn decolleté ! Ik verschoot natuurlijk, en gaf je instinctief een klap op je rug. Jij wist niet wat er gebeurde, en zette het op een huilen, meer van het verschieten dan wat anders. Je zag ook mijn boos gezicht natuurlijk, want het deed behoorlijk pijn: de afdrukken zijn er een hele dag in blijven staan. Ik wees je streng terecht, en met een berouwvol gezichtje herhaalde je die dag wel een keer of tien: ‘Niet bijten ! Mama niet bijten, neenee !”
Vandaag heb je me echter twee keer gebeten: één keertje toen ik met je aan het spelen was in de keuken, en toen was ik zo boos dat ik je een paar klappen op je broek heb verkocht. Niet dat dat pijn deed, met die luier kan dat ook niet, maar je wist goed genoeg dat je iets gedaan had dat niet mocht. Daarna heb ik je op je houten stoel naast de piano gezet, en gezegd dat je daar even moest blijven zitten, tot je niet meer ging bijten. Je zat er te huilen, maar pas toen je met een pruillipje zei dat je niet meer ging bijten, mocht je terug bij mij. Toen kwam je echt wel zoete broodjes bakken: je fleemde en kwam knuffels en kusjes geven. Een uurtje later beet je nochtans opnieuw, deze keer in mijn arm. Dadelijk heb ik je opgepakt, in je stoel gezet, en streng terechtgewezen. Deze keer begon je niet te huilen, maar zat je met een vreselijke pruillip om je heen te kijken. Na vijf minuutjes mocht je terugkomen, en ook nu was je poeslief.

Ik hoop, Wolf, dat je er echt geen gewoonte van gaat maken, want ik weet eigenlijk niet goed hoe ik dat moet aanpakken. Begin je toch nog je kuren te krijgen ?

Eindelijk, mijn kleine snoetje, eindelijk. Hoe drukker ik het heb, hoe minder tijd ik heb om hier iets te schrijven, en toch is er veel gebeurd. Veel dingen kan ik me niet eens meer herinneren, reden genoeg om kwaad op mezelf te zijn dat ik niet eerder heb geschreven.

Dinsdag acht november herinner ik me nochtans duidelijk: papa was voor opleiding in Leuven, en ik had klassenraad en had er geen idee van hoe lang die ging duren. Ik wou het risico niet lopen dat het later werd dan half zes (het uur waarop ik je ten laatste moet ophalen bij Nice), en vroeg aan Anaïs of zij wilde babysitten. Dat was geen probleem, en gelukkig zag ze het zelfs zitten om je op te halen met de buggy. Ik had het al ’s morgens aan Nice verteld, zodat ze je met een gerust hart aan een wildvreemde kon meegeven. Toen ik tegen kwart over zes thuiskwam, zaten jullie rustig te spelen in de zetel, en deed jij een vlinder na: je had er zelf voor uitgevonden dat die ‘wieeeeeeeeeeeeeeeee’ deed, terwijl je met je kopje schudde en omviel van het lachen. Ik ben echt blij, Wolf, dat ik een goeie babysit heb gevonden, en dat jij haar ook zo leuk vindt.

Belangrijk was natuurlijk de trouw van je peter Jeroen met Delphine. Mama en papa moesten de hele dag mee: suite, kerk, koffie, receptie, en avondfeest natuurlijk. Daardoor kon jij uiteraard niet mee met ons: je bent gewoon nog te klein, zelfs om bruidkindje te zijn. Margot en Maud hebben die taak dan maar op zich genomen, met Delphines neefje Benoit. Toch wilden Jeroen en Delphine je echt wel graag zien op hun huwelijksdag, en zouden ze zeer graag op de foto zijn gegaan met jou. Ik heb dan maar heel liefjes gevraagd aan Omaly en opa Jeroom of zij het niet zagen zitten met jou naar de receptie te komen: ze waren hoe dan ook uitgenodigd, en dan hadden we jou meteen erbij. Gelukkig stemden ze toe, en ik was al aan het denken over de kleertjes die je mocht aantrekken. Vorig jaar heb ik in de solden prachtige kleren gekocht: een bruine broek van P’tit Filou, een zwarte rolkraagtrui, en een donkerbruin hemd met minieme gouden spikkeltjes. Ik zag je al meteen in die kleertjes, maar toen ik je de woensdag vóór Jeroens grote dag even liet passen, bleek alles nog veel te groot te zijn ! Ik heb je ’s namiddags dan maar in de auto gezet en we zijn om kleertjes gegaan. De baby- en kinderwinkel in Mariakerke was tot mijn grote verbazing gesloten op woensdag, en dus zijn we dan maar doorgereden tot de BBKS, de winkel waar ook jouw babylijst lag. Hun kleren zijn wel allemaal merkkledij en daardoor pokkeduur, maar ik wist zo gauw geen andere winkels meer in de buurt, en daarbij, Omaly had me gezegd dat zij jouw kleren ging betalen als Sinterklaascadeautje. Lief, he ?
Binnen in de winkel was je het liefste jongetje ter wereld: je ging netjes spelen met een grote berg kussens terwijl ik kleren uitzocht, en je kwam me af en toe iets brengen, of gewoon even kijken wat ik aan het doen was. De verkoopsters waren vol lof over jou. Uiteindelijk koos ik een donkerblauwe jeans met rode stiksels van MacGregor, een prachtig rood glanzend hemd van IKKS, en een helderrood vestje met kap van Timberland. Gecombineerd met een zwart rolkraagtruitje van de H&M zag het er perfect uit ! Ik vroeg je om even bij me te komen om te passen, en heel gehoorzaam kwam je aangestapt en liet je je op de toonbank zetten. De winkeldame geloofde haar eigen ogen niet: zonder sputteren trok je de kleren aan en weer uit, lachte haar toe, en vertelde honderduit. De meeste kinderen zijn blijkbaar een nachtmerrie als het op kleren passen aankomt ! Bij het weggaan zwaaide je nog even, en ging dan welgezind opnieuw de auto in.
En ja hoor: iedereen was wég van je outfit op de receptie ! Ik denk dat je nieuwe haarstijl er ook wel voor iets tussenzat: toen we je in de voormiddag afzetten bij Omaly, zag je er nog heel braaf uit, maar nadat peter Koen en tante Else je even onder handen hadden genomen, had je een heel hip kuifje boven je knappe rode kleren ! Je was echt al een gans ventje, en absoluut geen baby meer ! Op de receptie liep je parmantig rond tussen het vele volk, maar wilde toch vooral op onze arm zitten zodat je meer kon zien. Voor mij was dat wel een probleem, want ik was de avond voordien door mijn rug gegaan, en had zelfs moeite met zitten. Na een uurtje namen oma en opa je weer mee naar huis. De drukte had ervoor gezorgd dat je echt wel moe was, en je bleef bij hen slapen. Je wist wel al dat je de volgende morgen stil moest zijn, want ook Koen en Else bleven slapen: ze vonden het te gek om ’s nachts nog terug naar Brussel te rijden, om dan de volgende morgen opnieuw naar Ronse te rijden om te komen eten. Je hebt nog wel een paar andere dingen van hen geleerd: Tom Boonen ! Je haalt bij het fietsen eerst een grote snelheid, en dan steek je je armen in de lucht en roept: “Tom Boonen !” Ik heb me slap gelachen toen ik je dat de eerste keer zag doen: hilarisch gewoon ! Je bent een heerlijk ventje, Wolf !

De maandag daarop is oma (van de waai) alweer naar Wondelgem gekomen: papa had een vergadering die avond, en ik had oudercontact. Zodra je haar zag, werd je wildenthousiast en vond ik het al helemaal niet erg om te moeten vertrekken: je was in goede handen. Ik weet eigenlijk nog steeds niet wie er het zotst is van wie: jij van je oma, of oma van jou ! Ik was wel een stuk vroeger dan voorzien thuis omdat mijn rug me dooddeed, maar jij lag al lekker in je bedje. Dankjewel, oma !

Dinsdag waren wij tweetjes alleen thuis omdat papa op opleiding was in Leuven, zoals elke dinsdag, en woensdag was papa alleen met je thuis, omdat ik een extra repetitie had van het koor.
Donderdag ben ik met jou naar de kinderarts geweest: je stoelgang is nog steeds absoluut niet zoals het hoort ! Het was een heel tijdje een pak beter, sedert je geen koemelk meer krijgt, maar de laatste tijd is het weer slappe kost. De dokter verklaarde je voor de rest prima gezond, 84 cm en 12 kilo, en nam een staaltje van je kak ter analyse. Hij maakte zich evenwel niet veel zorgen omdat je zo gezond bent, absoluut niet te mager of zonder energie, en echt een blije peuter. Toch ging hij iets laten weten, als er iets scheelde. Ik heb hem tot op vandaag nog steeds niet gehoord, maar ik ga toch zelf eens bellen. Ik was trouwens apetrots op jou die avond ! Je ging heel gehoorzaam zitten, en liet je probleemloos uitkleden door de doktershulp. Toen de dokter je onderzocht, op je buikje duwde, met zijn koude stethoscoop naar je adem luisterde en in je oren keek, gaf je geen kik. Je keek me alleen met grote ogen aan, maar ik stelde je gerust en je vertrouwde me duidelijk. Toen ik je vroeg om je tong uit te steken zodat de dokter even in je keel kon kijken, deed je ook dat zonder protesteren. De dokter stond versteld, zei hij. Hij had nog zelden zo’n rustig kind bij zich gehad. Je liet je ook rustig weer aankleden, en kwam daarna bij mij. Toen vond je dat je eigenlijk lang genoeg had stilgezeten, en ging op verkenning doorheen de praktijkruimte. Eerst pakte je een grote Winnie van een stoeltje in de hoek, sleepte dan het stoeltje tot bij mij en ging naast mij zitten, en kwam dan met nog een beertje aandraven dat je van de vensterbank had geplukt. Dit alles ging gepaard van een hoop enthousiaste commentaar, wat de dokter de opmerking ontlokte dat je al even goed kon babbelen als je mama. Tegen dan had ik alle formaliteiten zoals betaling en dergelijke afgewerkt, en vroeg ik je om je stoel terug te zetten en de Winnie er terug in te zetten. ‘Ja mama’, zei je, nam de stoel, en deed wat van je gevraagd werd. Toen je daarna ook het kleine beertje terug op de vensterbank zette zoals ik vroeg, schoot de dokter al helemaal in de lach, en zei dat hij zoiets nog nooit had gezien. Ik denk dat ik een meter groeide van trots, kleine muis ! Toen je even later parmantig en stevig ingepakt ‘Dag meer’ (meneer) zei en buiten wandelde, hoorde ik hem achter me lachen, en ik deed eigenlijk hetzelfde. Je bent een eigenwijs mormeltje, Wolfje van me !

’s Avonds had ik roleplay bij ons thuis, maar maakten we iets teveel lawaai voor jou om te kunnen slapen. Na enige moeite lukte dat uiteindelijk wel, gelukkig. En de vrijdag was nog maar eens speciaal voor jou: deel twee van het huwelijksfeest van Jeroen en Delphine ging door in Zomergem. Papa en ik moesten opnieuw present zijn in vol ornaat, en Else had aangeboden om te babysitten. Blijkbaar hebben jullie rustig gespeeld, en ben je op een aanvaardbaar uur zonder veel protest in je bed gegaan. Dank je, Else !
Ook het weekend was weer anders dan normaal: het koor waar ik sinds september in zing, zat in de halve finale van Het Koor van het Jaar, een prestigieuze koorwedstrijd, en daarom moesten we de hele dag naar Leuven. Eerst camerarepetities, en dan ’s namiddags de eigenlijke wedstrijd met proclamatie. Dat betekende dat ik weg was van half tien ’s morgens tot acht uur ’s avonds, en dat je de hele dag bij papa was. Jullie zijn gezellig samen boodschappen gaan doen, heb ik gehoord. We zongen zodanig goed dat we in de finale zijn geraakt, waardoor ik ook nog eens de hele zondag naar Leuven moest, van half één tot middernacht. Gelukkig had ik dat half en half voorzien, en mocht je de dag doorbrengen bij Roeland en Sarah, zodat papa ook nog wat rust kreeg. We hebben wel erg lang geslapen: het was half tien toen we wakker werden, en een half uurtje later stonden Roeland en Sarah bij ons met boterkoeken en croissants. Hij is duidelijk je favoriete nonkel: je wilde die ochtend totaal niet uit je badje, tot je hoorde dat Roeland en Sarah gingen komen: je kon er niet snel genoeg uit zijn ! ’s Namiddags mocht je met hen op babybezoek en daar pannenkoeken eten, en nu nog spreek je soms van ‘Mooie Nina’ Soms vraag ik me af wat iedereen je nog meer wijsmaakt dat papa en ik nooit te weten komen…

Vorige week was gelukkig lekker rustig, zodat we allemaal, jij incluis, even op adem konden komen en terug in ritme kwamen. Woensdag heb je lang geslapen in de namiddag, en zijn we uiteindelijk tegen vijf uur richting Eeklo vertrokken voor een bezoekje aan omoe in het ziekenhuis. Die heeft een longontsteking waarmee niet te spotten viel, en aangezien opoe’s gezondheid ook al wat wankel is, leek een ziekenhuisopname de beste oplossing. Ze was in elk geval heel blij ons te zien. Jij was energiek als altijd, verkende de kamer, sprong op en neer op het bed, en adopteerde de baxterstandaard op wieltjes als speelgoed. Je bent er de hele kamer en de halve gang mee rondgereden, met open mond van verbazing en concentratie. En toen begon er één of andere machine op de gang te piepen. ‘Oort ! Piep-piep ! Wof zoeken ! Mama kijken !’ Er was geen houden meer aan: je móest en zou de bron van het gepiep localiseren. Ik gaf je de toestemming even te gaan kijken, en weg was je. Uiteraard volgde ik enkele seconden later, en toen liep je onbevreesd midden van de gang, tussen de verpleegsters en verplegers door, en keek in elke kamer of je daar soms nog gepiep hoorde. Dat was inmiddels gestopt, maar dat hield je niet tegen om verder te zoeken. Je vroeg het zelfs aan de hogelijk geamuseerde verplegers: ‘Piep-piep ?’ Zo liep je de hele lange gang door, en pas dan kon ik je aan het verstand brengen dat het gepiep opgehouden was, en dat je het niet meer zou vinden. Daarop draaide je je om, en liep je tegen iedereen te verkondigen dat ‘Piep-piep daan. Ja ! Chien weg’ terwijl je overtuigend van ja knikte, en terug de kamer van omoe binnenliep. De omstaanders wilden gewoon niet geloven dat jij amper 21 maanden was, en ik beaamde vol trots dat je inderdaad al goed kon praten, behoorlijk zelfstandig was en vooral niet mensenschuw.

Vrijdagavond was ook anders dan anders: papa en ik zijn verjaard, en dat wilden we vieren door uitgebreid te gaan eten. Oma zag het zitten om te komen babysitten, en jij had daar duidelijk ook geen probleem mee. Je besefte zelfs maar al te goed dat wij niet thuis waren en dat het oma was die op jou lette: toen je in de loop van de avond wakker werd, riep je zachtjes om oma… Die gaf je dan een verse broek, en stopte jou netjes weer onder. Ondertussen was het beginnen sneeuwen: dikke vlokken dwarrelden in hoog tempo naar beneden, zodat we in een dikke sneeuwlaag naar huis terugreden van het restaurant. Het was zo erg dat ik oma zelfs voorstelde om te blijven slapen, maar dat zag ze niet zitten.
De volgende morgen lag er inderdaad een dik sneeuwtapijt van prachtige dikke plaksneeuw, ideaal om een sneeuwman te maken. Jij wist niet wat je zag: je eerste (bewuste) sneeuw ! Alledrie duffelden we ons goed in, deden laarzen aan, en gingen naar buiten. Jij vond de sneeuw koud en nat en dus niet geschikt om aan te raken, maar wel heerlijk om in rond te stappen en met een borstel papa te helpen terwijl die het voetpad vrijmaakte. Ik heb ook een grote sneeuwman gemaakt op amper 10 minuten, zó dik en stevig was de sneeuw ! Jij kon je er niks bij voorstellen, tot ik twee stukjes hout pakte om de ogen te maken, een twijgje nam als mond en een bosje gras als haar. Dadelijk wees je met je vingertje naar het gezicht, en zei in opperste verbazing: ‘Pompoen !’ Ik moest lachen, maar ergens heb je wel gelijk: het hoofd van een sneeuwman heeft wel wat weg van een pompoengezicht met Halloween. Je stapte nog vrolijk wat rond, begon te huilen toen je vastzat in de twintig centimeter sneeuw die was samengewaaid op het terras, en ging uiteindelijk met me naar binnen. Daar ben je wel een keer of twintig aan het raam gaan staan om ons de ‘pompoen’ te tonen. Jammer genoeg was wel de zon beginnen schijnen en bleek de sneeuwman niet zo stabiel te staan als ik wel had gehoopt, want amper een uurtje later viel hij om, tot je grote consternatie. Toen bleef je, denk ik, wel een half uur tegen het raam staan, terwijl je voortdurend herhaalde: ‘Pompoen pot ! Mama maak !’ Dat herhaalde je nog wat later nog maar eens door de telefoon tegen oma, die er uiteraard geen snars van begreep. Toen ik het haar uitlegde, moest ze lachen, en heeft ze jou dat wellicht nog een keer of vijf doen zeggen. Jij meende het in elk geval, want je keek heel erg ernstig. Kapotte sneeuwmannen, daar valt nu eenmaal niet mee te spotten !

Je woordenschat is ook een flink stuk uitgebreid. Je maakt nu al zinnen van drie woorden, gebruikt werkwoorden, en kan je behoorlijk goed uitdrukken. Soms sla je echte volzinnen uit je voeten, maar jij ben vooralsnog de enige die ze begrijpt. Regelmatig verras je me met een compleet nieuw woord, zoals nog deze morgen. Ik borstelde mijn haar, en jij wilde blijkbaar hetzelfde doen. ‘Mama ‘aar, Wof ook’. Ik gaf je je kleine zachte babyborsteltje, en jij wees naar het steeltje en zei: ‘Puntje’. En inderdaad, er zat een stompe punt aan de steel. Ik denk dat je heel veel woorden oppikt bij Nice, maar dat ik dat daarom niet altijd hoor.

Je hebt ook een heel eigen willetje: de laatste tijd ben je verzot op paté, en ik kan je echt nauwelijks iets anders doen eten. Ik laat je dan ook meestal kiezen, en bijna onveranderlijk kies je voor paté (choco en hagelslag behoren niet tot de keuzemogelijkheden, die komen alleen in aanmerking als je al twee boterhammen met iets anders hebt gegeten). Als ik dan toch aanstalten maak om bijvoorbeeld kaas te nemen, zeg je vol aandrang en zelfs bijna al huilend: ‘Nee mama ! Paté, paté ! Wof paté !’
En gisteren heb je het hele huis volgelegd met propere was. Ik geef het toe, er stonden twee volle wasmanden klaar om opgevouwen te worden, maar het was er nog niet van gekomen. Je hebt niks anders gedaan dan de manden uitgeleegd, weer opgevuld, weer uitgeleegd, er zelf ingekropen, opnieuw opgevuld met iets anders… En de wasspelden zijn tegenwoordig ook een favoriet speelgoed: als ik de doos niet wegzet, giet jij ze leeg en vind ik wasspelden op de gekste plaatsen. Door het feit dat je met de was had zitten spelen, wist je ook maar al te goed wat erin zat, en toen ik je in je bed wilde steken en je slaapzak nam, zei je resoluut: ‘Nee mama, niet diene. Diene !’ en je nam een dikke winterslaapzak met mouwtjes uit de mand. Er was geen doen aan, je wilde perse die bepaalde slaapzak, en aangezien het vrij koud is, heb je hem gekregen ook.

Soms vraag ik me af of ik je niet teveel toegeef. Maar als ik dan zie hoe voorbeeldig je je kan gedragen, en hoe goed je eigenlijk wel luistert, denk ik dat het al bij al best meevalt.