Het liefste zoontje ter wereld

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest, School, Vriendjes — Mama om 12:56 pm op Friday, March 6, 2009

Je bent een fantastisch ventje, Wolf! Ik weet dat ik dat wel vaker zeg, maar ik meen het wel.

Neem nu de afgelopen week. Ik ben vorige week woensdag geopereerd aan mijn voet, en moet dus drie weken op krukken lopen. Dat betekent natuurlijk dat ik niet echt veel kan doen hier in huis, en dat ik vooral niks kan dragen. Jij had me beloofd goed voor me te zorgen, en dat doe je dan ook. Lees maar even wat ik vorige week vrijdag op mijn eigen blog heb geschreven:

Het liefste zoontje ter wereld

Ik weet wel dat veel mama’s dit over hun kind zeggen, en ja, de boutade ‘Mijn kind schoon kind’ is niet voor niks een boutade, maar lees even mee, en u zal me wel gelijk geven.

Zoals altijd waren de kinderen rond zeven uur wakker, vakantie of niet, en gingen ze met papa naar de badkamer. Diezelfde papa wou geen risico op extra beenbreuken bij zijn vrouw lopen door haar zonder toezicht van de trap te laten stommelen met haar krukken, en maakte me rond half acht wakker. Een kwartier later zat ik bij de kinderen aan tafel boterhammetjes te smeren, en nog een kwartier later was papa naar het werk vertrokken, met medeneming van Kobe om die onderweg in de kribbe te droppen, en met achterlating van Wolf.

Diezelfde Wolf heeft uitmuntend voor me gezorgd. Hij bezorgde me stapels kussens om me te installeren, drapeerde een dekentje over me, en nestelde zich daarna liefdevol in mijn arm om samen tv te kijken. Een uurtje later overhandigde hij me mijn krukken, schoof een tapijtje uit de weg en gaf de hond een duw, en loodste me naar de keuken als piloot van een vliegtuig, mét bijhorend gebrom.
Daar hielp hij me de afwasmachine aanzetten, gaf me een tas, nam de melk uit de ijskast, zette de microgolf in werking, en maakte me een volmaakte latte, compleet mét suikerklontje en lepeltje. Intussen had hij ook al geholpen de was te sorteren, in de machine te steken (waspoeder doseren en in het laatje doen was voor mij) en het boeltje aan te zetten, en een mand propere was naar de living te versleuren. Daarna nam hij omzichtig de volle kop hete koffie in een ovenwant en zette die op het salontafeltje bij me, en kroop weer bij me in de zetel.
’s Middags hielp hij de tafel zetten en afruimen, liet hij een paar keer de hond buiten en weer binnen, hielp hij me nog maar eens een koffie te zetten, voorzag me van koekjes, bouwde een kussenhuisje rond me, sprong enthousiast heen en weer toen het lukte een paar spelletjes te winnen met de Wii (die hij zorgvuldig bij me had gebracht, nadat hij de tv wat had gedraaid en zo), nam de telefoon voor me op, en was eigenlijk ongelofelijk braaf, lief en geduldig met me.

Wolf is net vijf geworden. Waar heb ik zo’n ongelofelijk kind aan verdiend? En zeg me nu niet dat de titel van deze post niet op zijn plaats is, toch zeker voor vandaag.

Intussen heb je vanalles al voor me gedaan, zonder morren, tegenstribbelen of zelfs maar even te pruttelen. Gisteren heb je zelfs volledig zelf - onder mijn toeziend oog, weliswaar - een kop koffie voor me gemaakt, en je was apetrots! Je zou ook voor minder, denk ik dan :-)

Intussen ben je ook vijf jaar geworden, lieverd. Je weegt intussen iets meer dan twintig kilo, en bent flink opgeschoten. Ik zou je eigenlijk eens moeten meten, maar ik schat dat je iets van een meter en tien bent. Je hebt ook twee feestjes gekregen: eentje voor de familie, en eentje voor je vriendjes.

Het familiefeestje was voor de oma’s en opa’s en nonkels. We hadden dat voor een keertje op zaterdag gelegd, omdat oma de zondag voor drie weken naar Cuba vertrok, en we haar er eigenlijk wel bij wilden. Jammer genoeg bleek Alexander serieus ziek te zijn, zodat nonkel Jeroen, tante Delphine en hij niet zijn afgekomen. Leuk was het anders wel: je kreeg van oma een grote doos K’Nex, van nonkel Roeland een kleinere doos, van omaly een digitaal kinderfototoestel (je had eigenlijk al een hoop kleren van Armani Junior gekregen, maar ze kon het toch niet laten) en van nonkel Koen een ongelofelijk wijze doos met magnetische dinosaurussen en een gezelschapsspelletje. Dat laatste hebben we nog niet gespeeld, realiseer ik me net. Moeten we dit weekend toch eens doen, ik zit toch maar in mijn zetel. Verder hebben we taart gegeten en vooral veel gekletst.

Ik denk dat jij meer gehad hebt aan het feestje een week later, met je vriendjes. Je had zelf mogen kiezen wie er kwam, en zo waren er zes aanwezig: Evert (die nog steeds je beste vriend is), Marthe, Mai, en dan nog Lukas, Azra en Robbe uit je klas. Ze kwamen ook allemaal met cadeautjes aandraven, waaronder een hoop K’Nex en een grote puzzel van Spiderman, die eigenlijk nog wat te moeilijk is. Jllie hebben gespeeld, binnen, buiten (het was vrij koud maar de zon scheen, dus dat kon wel) en zelfs boven. Tegen vier uur hebben we dan pannenkoeken gegeten (gekochte, zelf bakken duurt te lang voor zo’n grote groep ongeduldige kleuters) en tegen vijf uur was iedereen weer weg. Jij had genoten, en was hondemoe, net zoals Kobetje.

Intussen is er ook oudercontact geweest, en ik ben er nog steeds niet uit wat ik ervan moet denken. Pas op, het was allemaal bijzonder positief hoor! Je bent een vrolijk, goedlachs, positief ingesteld kind, heel gedienstig ook, en vooral ook bijzonder creatief. Je bent de beste van je klas qua intelligentie en spraakvaardigheid. Alleen wat motoriek betreft zit je op het gemiddelde, en dat is dan ook in schril contrast met de rest van je vaardigheden. Het levert je ook wel wat frustratie op: je hebt een enorm rijke fantasie, en slaagt er maar niet die om te zetten naar papier. Je durft uit frustratie ook wel eens te huilen, of omdat er teveel gekibbel of lawaai is, of omdat je vindt dat er iets niet rechtvaardig is. De juf is er vrij zeker van dat je hoogsensitief bent (wat niet echt een zegen is), en nam ook het woord ‘hoogbegaafd’ in de mond. Ik hoop maar, liefje, dat dat niet het geval is, want dat is zeker geen zegen. Het zou wel een aantal dingen uitleggen, en de juf weet waarover ze spreekt, want haar oudste dochtertje is hoogbegaafd, met kleuterdepressie en alles tot gevolg. Ik weet het niet, konijn. Je bent slim, dat hebben we al gemerkt. Ik vond nochtans niet dat je er bovenuit stak, als ik vergelijk met Evert, Marthe of Mai. Toen ik dat laatste zei, schoot je juf in de lach: ik noemde blijkbaar de beste van de andere klassen op! Maar bon, we zien wel. Ik ga er beginnen op letten dat je niet schoolmoe raakt en je gestimuleerd blijft. Ik ben wel niet van plan je te pushen: je voelt je goed in je vel, en dat wil ik zo houden.

En voor de rest blijf je mijn fantastische ventje! Ik zie je graag, Wolfje van me.

Nieuwjaar

Gecategoriseerd onder: Feest, Gewoon verslag — Mama om 9:42 am op Wednesday, January 14, 2009

Yup, Wolf, we zijn alweer een jaar verder, en je bent intussen bijna vijf jaar.

Ik heb je net op school afgedropt, alwaar je vol enthousiasme naar je interimjuf, juf San bent gelopen. Juf Isabelle is geopereerd aan haar rug en een tijdje buiten strijd, vandaar.
Deze week werken jullie rond het thema ‘Licht en donker’, en er zat inderdaad vorige week een briefje in je schriftje om dat aan te kondigen. Gisteren kwam je echter af met de boodschap dat jullie een pyama en een knuffel moesten meenemen, want je ging een slaapmoment houden in de klas. Ik keek natuurlijk je schriftje na, en daar stond niks in. Papa en ik zeiden dus streng dat we niet akkoord gingen, jouw levendige fantasie kennende. Goh, en toen kwamen de dikke tranen weer tevoorschijn. Je bent een fantastische jongen, Wolf, maar je tranen komen wel bijzonder snel. Enfin, omdat je zo bijzonder overtuigd leek, heb ik een bericht in je schrift gezet, en je een pyama meegegeven.
Omdat we eigenlijk nipt te laat waren daarnet, kon ik je juf nog even spreken, en jawel, het was de bedoeling een pyama en knuffel mee te hebben. Je had dus gelijk, konijn. Alleen had er een briefje in je schriftje moeten zitten, en had je waarschijnlijk je schrift gewoon niet uitgehaald in de klas. Ik vrees, lieve jongen, dat je op weg bent een even groot warhoofd te worden als je mama.

Eigenlijk is er niet zoveel gebeurd de laatste weken. Je leek wel blij dat de vakantie voorbij was, je verveelde je een beetje. We zijn de laatste dag van de vakantie gaan nieuwjaren bij oma en opa, en het was natuurlijk wel fantastisch dat Alexander er was, want daar speel je bijzonder graag mee. Veel heeft wellicht te maken met het feit dat hij enorm naar je opkijkt.

Je moest natuurlijk ook een nieuwjaarsbrief voorlezen, en die ging dit jaar als volgt:

Liefste…,

Iedereen doet vandaag zo raar.
Moet dat in het nieuwe jaar?

Handjes geven, veel gezoen.
Leuke pakjes opendoen.

Vergeet niet, ik blijf KAPOEN
Anders heb je niets te doen!

Knuffels geef ik je alvast vandaag
Want ik zie je toch zo graag.

1 januari 2009

Het leuke is dat je bijzonder creatief was met die datum: ik zei je dat we eigenlijk de vierde waren, en dat paste je netjes aan :-)

’s Avonds was je dan wel bijzonder moe, en de maandagmorgen viel een beetje tegen…

Vorige zondag was het dan de beurt aan Ronse, en zijn we daar uitgebreid gaan eten. Van je peter heb je een grote puzzel gekregen van Cars, maar dat is eigenlijk niet echt je ding. Je had wel een prima idee: binnenkort is het Everts verjaardag, en aangezien die wél wild is van Cars, mag hij die puzzel hebben, en dan krijg jij iets anders van me in de plaats, iets van Spiderman, zei je. Niet dat je teleurgesteld was in dat cadeautje, je liet dat echt niet blijken. Je hebt trouwens de hele tijd met Kobes cadeau gespeeld: een groot vliegtuig!

Dirk had, de avond voordien, trouwens ook cadeautjes mee voor jullie. Voor Kobe had hij een DVDtje mee van Bumba, dat op wild geschater en gespring werd onthaald. Voor jou (en eigenlijk voor papa ook, denk ik) had hij een soort robotje mee, een bouwpakket voor een mechanische eend. Het is eigenlijk wel best grappig :-p
Voor mij had hij een tweetal weken geleden als nieuwjaarscadeau een prachtige orchidee meegegeven met papa. Een prachtig paarse Vanda, zijnde een luchtorchidee. Die heeft dus geen aarde nodig, gewoon vochtige lucht. Daarom staat die ook in een vaas van een 80tal centimeter hoog, zodat ze een eigen microklimaat heeft. Ik had de vaas niet op het salontafeltje willen zetten om ongelukken te voorkomen, maar had ze tegen de muur op de grond gezet, naast de televisie. Ze is behoorlijk zwaar, om ze omver te lopen moet je echt al moeite doen.
Helaas, dat was buiten een Wolf gerekend… Zaterdagmorgen zat je naar tv te kijken in je blauwe ikeazeteltje, terwijl ik op de PC bezig was. Plots hoor ik een gigantisch gerinkel: je had er niet beter op gevonden om je voeten tegen die vaas te zetten en er tegen te stampen. Op een bepaald moment had je net iets te hard gestampt, zodat ze nogal hard tegen de muur was gevlogen, en de hele boven kant gebroken is.
Wel, ik heb me deze keer echt kwaad gemaakt. Het was geen ongelukje, het was een stommiteit die je perfect had kunnen voorkomen. Je besefte duidelijk dat je in de fout was: je huilde wel wat, maar probeerde dat in te houden, en vooral: je hebt jezelf gestraft. Je zei namelijk tussen het snikken en mijn boze blikken door: “Mama, ik weet al wat mijn straf zal zijn: een hele dag geen tv kijken!”.
Ik was verbaasd, maar liet dat niet blijken. Eigenlijk was ik niet echt van plan je te straffen, maar ik kon niet anders dan akkoord gaan met wat je zei, en dus kreeg je geen tv voor de rest van de dag. Ik heb je wel duidelijk gewaarschuwd dat ik niet één keer wilde horen dat je je verveelde, of dat je niet wist wat te doen. Daarna heb ik je naar papa gestuurd, die nog lag te slapen. Je bent in zijn bed geglipt, en je hebt hem alles verteld. De rest van de dag heb je braaf computer gespeeld, getekend, me geholpen bij het koken, enzovoort. Je was bijzonder berouwvol, en hebt geen enkele keer ook maar iets gezegd over de tv.

Eigenlijk, Wolfje, ben jij een ongelofelijk brave jongen! Blijf je nog even zo?

Feestje

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Feest, Mijlpaal, Op stap, Vriendjes — Mama om 7:13 pm op Saturday, February 9, 2008

Poeh, Wolf! Papa en Kobe liggen allebei uitgeteld te slapen, jij zit eventjes rustig tv te kijken, en ik ga straks mijn voeten even masseren, denk ik. Het huis is immers eindelijk weer rustig en opgeruimd na de invasie van de kleuters, zoals papa het zo mooi uitdrukte. Jawel, vandaag heb je je eerste echte verjaardagsfeestje gekregen!
Stipt om twee uur waren Evert, Mai, Marthe en Wout De Smet hier, om met jou te spelen ter ere van je verjaardag. Gisteren hadden we al het huis versierd met slingers en vlagjes, vandaag hebben we nog een hoop ballonnen opgeblazen, en ik heb pannenkoeken gebakken. We hadden ongelofelijk veel geluk met het weer: ik denk niet dat er al ooit eerder een negende februari was waarbij jullie allemaal buiten konden spelen in een T-shirt of een lichte pull, en dat het vijftien graden was in de schaduw. Papa had al alle fietsjes buitengezet deze morgen, zodat jullie eerst anderhalf uur hebben buitengespeeld. Daarna mochten jullie pannenkoeken komen eten, en dan, aangezien het toch begon af te koelen buiten, mochten jullie binnenspelen. Vooral het grote ridderkasteel had succes, en dat kon uiteraard niet mee naar buiten.
Op het einde werden jullie allemaal moe, begonnen jullie je een beetje te vervelen, en toen heeft papa eerst jullie laten boksen met de Wii, en daarna verhaaltjes voorgelezen, en toen was het vijf uur. Ik denk wel dat je ervan genoten hebt, liefje, je zit toch lekker moe te wezen met blozende kaakjes. Alle kinderen hebben hun hoedje mee naar huis, een toetertje (zo’n roltong) en een klein speelgoedje.

Gisteren hebben wij tweetjes samen jouw verjaardag gevierd. Donderdag waren we nog samen met Kobetje naar oma en opa, en omoe en opoe geweest, en gisteren was Kobe al genoeg genezen van zijn oorontsteking dat hij naar de opvang kon. Dat betekende dat we de hele dag voor ons alleen hadden. In de voormiddag hebben we het huis versierd en verder wat spookje gespeeld, en om één uur hadden we afgesproken met papa en nonkel Faust om iets te eten in het Lepelblad. Jij vindt een restaurant zo af en toe wel een keertje leuk, en je kreeg een lekkere spaghetti voorgeschoteld. Daarna zijn wij met ons tweetjes naar de film geweest, voor ‘t eerst in je leventje. Je was diep onder de indruk van het gigantische scherm, en ging volledig op in de film: K3 en de kattenprins. Alleen de snoepjes die ik gekocht had, konden je uit je concentratie halen, en het verwondert me zelfs dat je er nog geen buikpijn van kreeg: je hebt er veel te veel van gegeten :-p en voor één keertje mocht je dat van me.

Na de film zijn we naar het Zuidpark gereden, omdat ik weet dat daar een klein speeltuintje is met een paar leuke toestellen. Het was er vrij druk, maar wat wil je, het was dan ook heerlijk weer! Je hebt zitten schateren op de verschillende schommels en draaimolens, en zat behoorlijk onder het zand. Van daaruit zijn we naar het shoppingcenter gewandeld, waar ik je beloofd had dat je in de coole glazen lift mocht, en op de roltrappen: dat is een attractie op zich. Ik heb je even meegenomen naar de Hema waar we ballonnen en zo gekocht hebben, en daarna naar de H&M, omdat ze er een Spidermancollectie hebben/hadden. T-shirts hadden ze niet meer, maar wel een hoop andere parafernalia, waaruit je uiteindelijk een blauwe Spidermanpet hebt gekozen, en een polsbandje. Daarna zijn we weer naar buiten gegaan, waar er ondertussen drie eenden op de grote fontein zaten. Er was net een man met zijn zoontje brood aan het werpen naar de dankbare beestjes, en ook jij hebt verscheidene stukken brood gekregen om ze te voederen. Om terug naar de auto te gaan passeerden we langs het skatepark, waar een aantal jongens heel intensief aan het oefenen waren. Ademloos stond je te kijken, en daardoor begonnen ze natuurlijk nog méér hun kunsten te tonen, tot jouw grote vreugde.

Toen we weer thuis kwamen, was je pompaf, maar had je er duidelijk van genoten. Hoewel, toen ik je vroeg wat je nu het leukste had gevonden van de hele dag, antwoordde je zonder verpinken: “Spidermankleren kopen in de winkel”. Val nu dood!

En weet je wat, Wolfie? Ik heb minstens evenveel van die dag genoten als jij :-)

Nieuwjaar

Gecategoriseerd onder: Feest, Op stap, Sloeber, Spelen, Vakantie — Mama om 9:22 pm op Tuesday, January 1, 2008

Gelukkig nieuwjaar, lieve Wolf!

Ik begin maar meteen aan mijn goede voornemens, en dat is regelmatiger schrijven in je blogje. Momenteel zit je hier achter mij Putt Putt te spelen, één van je favoriete computerspelletjes. Je zit, zoals wel vaker, in je onderbroek, want lange broeken zakken nog steeds steevast af (je hebt totaal geen heupen om die dingen op te houden, en van bretellen hou je niet) en werken op je zenuwen. Je hebt hier net een grote tipi gemaakt rond de stokken van Kobes wieg, compleet met stoeltjes en kussens en al. Het is best wel grappig om te zien.

Je hebt al de hele week vakantie, en als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat je eigenlijk teveel tv kijkt om goed te zijn. Gelukkig zit je er niet voor geplakt, ondertussen doe je vanalles en nog wat, want je bent nog steeds een enorm woelwater. Je favoriete bezigheid is nog steeds het bouwen van kampen en frittakazen, en daar komt niks anders in de buurt. Je hebt ook een ongelofelijk levendige fantasie, zodat die kampen telkens weer iets anders voorstellen, met andere monsters, andere toegangsdeuren enzovoort.

Ondertussen staat er hier een groot ridderkasteel op de salontafel: een kerstcadeautje van omaly! Het heeft me drie uur gekost om het te bouwen, en jij was zo opgewonden als wat. Halverwege zat je op een bepaald moment kusjes te geven aan het kasteel, en kwam je ook mij overladen met kusjes: “Dank u mama om mijn kasteel te bouwen!” Je hebt er al ijverig mee zitten spelen: het wordt steevast aangevallen door de draak (die je van papa en mij gekregen hebt), en dan wordt er wel één en ander verwoest :-p

* * * *

Ondertussen is het al avond, lig jij in je bedje, en zijn we bij oma en opa in Zomergem langsgeweest. Je had immers je nieuwjaarsbrieven voor te lezen: eentje voor oma en opa, eentje voor peter Jeroen.

Liefste …

Het oude jaar dat mag nu gaan
Het heeft zo goed zijn best gedaan.

Het nieuwe jaar dat komt eraan
Ik ga nu op mijn stoeltje staan.

Kusjes geven, kusjes krijgen
Ik voel me zo blij!

Kusjes geven kusjes krijgen
Allemaal voor mij!

Erg lang zijn we niet gebleven, maar toch nog lang genoeg om ook Alexander nog even te zien. Je was uiteindelijk doodmoe en vooral hongerig, zodat we toch tegen half zeven thuis waren.

Donderdag ben je gaan spelen bij Mai, op haar uitdrukkelijke vraag (toch die van haar mama). Je vond het precies heel plezierig, en vroeg meteen of je daar ook eens een keertje mocht blijven slapen :-p Morgen komen trouwens de meisjes spelen, dat zal ook nog leuk worden. Het was de bedoeling dat ook Nathalie kwam met de kinderen, maar die zijn allemaal een beetje ziek, dus het valt nog af te wachten.

Kerstavond en -dag vond je trouwens ook heel leuk: op kerstavond kwamen oma en opa hier eten, en mocht je dus al een paar pakjes openmaken. Je hebt een playmobildraak gekregen van ons, en een piratenzwaard uit stevige mousse. Van oma en opa heb je een konijnenverhaaltjesboek gekregen, en een berendekentje met een klein beertje bij. Je was er helemaal vrolijk van en liep te ‘Joepie! Joepie!’-en. Toch ben je netjes gaan slapen, zonder protesteren, zodat wij rustig konden eten. Op Kerstdag zijn we dan naar Ronse gegaan, waar je dat fameuze kasteel hebt gekregen van Omaly en Bompa. Jammer genoeg kon je er daar nog niet mee spelen, omdat het nog helemaal in elkaar moest gezet worden.

Je hebt de laatste tijd een nieuwe gewoonte ontwikkeld: je staat regelmatig zelf op, en dan horen we je rondlopen. Op zich is dat niet erg, mocht je tenminste opstaan om naar het toilet te gaan of zo. Nee, je staat op en komt dan naar beneden hier bij ons, om een glas water te vragen, of te zeggen dat je bang bent van de monsters of zo. Is het midden in de nacht, dan word ik wakker van kleine voetjes op de trap, jouw getrippel door ons kamer, en dan kruip je tussen papa en mij in bed. Dat is uiteraard niet echt de bedoeling, dus doorgaans neem ik jou meteen weer mee naar je eigen kamer.
Je doet dat nu ook ’s morgens: in plaats van netjes te wachten met opstaan tot het acht uur is, kruip je bij ons in bed. Dan moet ik papa wakker maken (vaak is Kobe dan namelijk ook wakker geworden door jouw lawaai en moet ik hem voeden) om met jou naar beneden te gaan, je nachtpamper uit te doen, en dan mag je op je eentje wat tv kijken, terwijl papa weer terug in bed kruipt of opstaat en naar kantoor vertrekt, al naargelang.
Onlangs heb ik toch moeten lachen: het was ongeveer half drie ’s nachts, en ik was vaag wakker geworden met de gedachte: “Goh, Bart, lig eens stil! En moet je nu echt zo dicht tegen mij aan komen liggen, midden in de nacht? Blijf eens op je eigen stuk!” Toen ik me een vijftal minuten later omdraaide en op mijn buik ging liggen, voelde ik plots een handje in mijn hand. Het drong niet echt tot me door, ik weet alleen nog dat ik dacht: “Heh, lekker gezellig”. Er moet toch wel wat tijd over gegaan zijn voor ik me realiseerde dat het niet echt papa’s hand was. “Tiens, dat handje is klein”. Ik kneep even, en het handje kneep zachtjes terug. Nog eens. En pas toen viel mijn frank, en stak ik het licht aan. En jawel, twee helderblauwe ogen keken stralend in mijn gezicht, vanonder papa’s dubbele dekbed. Je was muisstil de trap op gekomen, en had je lekker tussen ons in genesteld, onder papa’s deken. Die had helemaal niks gemerkt, en was het niet van dat handje, ik zou het ook pas heel wat later gemerkt hebben. Je was immers doodstil blijven liggen. Hoe lang je daar gelegen hebt, weet ik niet. Ik weet wel dat ik eerst nog vijf minuutjes ben blijven liggen, voordat ik je terug naar je kamer heb gebracht. De reden van je bezoek? Je had buikpijn, zei je. Prutske!

Een paar zondagen geleden zijn we eindelijk bij nonkel Jeroen en tante Delphine Alexanders verjaardag gaan vieren. Die was al een paar maanden voorbij, maar door alternerende zieken en drukke agenda’s was het er maar niet van gekomen. Jij vindt het bijzonder leuk om met je kozijntje te spelen, wat je daar nog maar eens gedemonstreerd hebt. Alexander kan nog niet veel meer dan ‘Ugh!’ zeggen, maar dat kan ook bijzonder veelzeggend zijn :-p In het begin verliep alles nog vrij rustig, maar van zodra jullie gegeten hadden en de volwassenen nog aan tafel zaten, lieten we jullie maar begaan. Jullie hebben ongelofelijk wild zitten spelen, en je hebt Alexander doen schateren van plezier! Om één of andere reden vond die het heerlijk dat jij met een flesje water zat te gooien of aan buiksurfen deed op het losliggende inpakpapier. Je was dan ook steendood tegen acht uur, zodat we een stuk van Alexanders verjaardagstaart in een doosje hebben meegenomen, en jou tegen half negen in je bed hebben gestoken.
De volgende morgen protesteerde je toen we je wakker maakten: “Maar ik ben nog zo moeoeoeoeoeoe!” De rest van de dag was je lusteloos en ambetant, het zal ons leren jou zo laat in je bed te steken…

Oh, ik zou Sinterklaas nog bijna vergeten! Veel meer dan vorig jaar was je er mee bezig, en we hebben dan ook netjes je schoentje aan de kachel gezet, met een wortel voor het paard van Sinterklaas. De volgende morgen ging je met twinkelingetjes in je ogen kijken: en jawel hoor, vier pakjes!!! Met een hoop nicnacjes, karolientjes, een pakje speculoos en een paar mandarijntjes erbij! Het bleek een gestreepte zwart-wit-t-shirt te zijn van Spiderman, een zwarte broek met een zilveren Spiderman op de achterzak, en bijpassende Spidermankousen! En dan nog een doos met allemaal magneetstokjes en bolletjes! Je begreep maar niet hoe Sinterklaas zó precies wist wat je wilde! Ondanks het feit dat zowel t-shirt als broek wat te groot waren (nog steeds zijn), wilde je ze meteen aandoen. Trots als vijfendertig pauwen ben je zo naar school gegaan, en heb je aan iedereen laten zien wat je gekregen had.
Op zaterdag zijn we dan even naar Zomergem gegaan om daar de buit op te halen (een Spidermanpyama en -onderbroek, jawel, en een badspeeltje, met een hoop koekjes uiteraard) en op zondag gingen we koffie drinken bij omaly en bompa, waar de sint een piratent-shirt (zo noem je je t-shirt met een doodskop op) en een zwart t-shirt met een vogelspin op heeft gebracht, samen met een puzzel en een hoop koekjes. Je voelde je de koning te rijk, lieverdje.

En last but not least wil ik het nog even hebben over ons weekendje Center Parcs. Hoe, zul je zeggen, daar heb je het toch al over gehad? Nee hoor, we zijn namelijk nog een tweede keer geweest, deze keer met nonkel Roeland en tante Sarah!
Ook zij zijn vrijdagavond toegekomen toen jij al in je bedje lag, en werden op zaterdag vrolijk door jou wakkergemaakt. Die voormiddag zijn we allemaal samen naar de Baluba gegaan, de gigantische overdekte speeltuin. Meteen was je weg met je nonkel en tante, en pas een dik uur later kwam je terug bij ons, helemaal bezweet maar met blinkende ogen! Je genoot er overduidelijk van, en vond het niet zo leuk dat we terug naar ons huisje moesten om te eten. Deze keer was dat huisje trouwens vlakbij gelegen, zodat je er niet over hoefde te zagen dat het zo ver stappen was. In de late namiddag zijn we dan gaan zwemmen, waarbij tante Sarah en ik bij Kobe bleven, en jij met papa en nonkel Roeland meteen alle attracties ging uitproberen: de stromingsbaan, de beide grote kokerglijbanen (op papa’s schoot welteverstaan), en vooral ook de wildwaterbaan die voor een deel door de open lucht gaat. Vooral die laatste vond je super, en wel omdat we er deze keer aan gedacht hadden je grote zwemband mee te nemen, en je daarmee (en met een zwemvestje) helemaal alleen, onder het waakzame oog van papa en nonkel, die baan kon afgaan. Je bent zó graag zelfstandig, kleine mol!

’s Avonds hebben we dan een gourmet gedaan, maar jij had voldoende aan een boterham, want je was zó moe dat je eigenlijk geen honger meer had.
Op zondag zijn Roeland en Sarah in de voormiddag opnieuw met jou naar de speelwereld gegaan, zodat papa en ik het rijk voor ons alleen hadden, en heerlijk gerust hebben. Na de middag gingen we opnieuw zwemmen, en deze keer heb ik ook veel met jou gespeeld, want Sarah vond het niet erg om alleen voor Kobe te zorgen, ze is niet zo’n waterrat. Opnieuw viel je ’s avonds in een hoopje, en kreeg je nog amper een pannenkoek binnen.

Maandag heb je dan ook vrij lang geslapen, en daarna vrolijk met ons opgeruimd. We hadden je immers beloofd om een laatste keer nog naar de speelwereld te gaan, en jawel, je hebt je weer naar hartelust uitgeleefd. In de auto ben je daarna in slaap gevallen, en tijdens ons middageten in Leopoldsburg viel je ook bijna om van de slaap. Voor jou was het in elk geval een geslaagde vakantie, en voor papa en mij ook :-)

Goh, het is weer een lang epistel geworden. Hopelijk komt er wat in huis van mijn goede voornemens dit jaar. Ik ben alvast goed begonnen :-)

Logeerpartijtjes en andere onzin.

Gecategoriseerd onder: Feest, Logeren, Spelen — Mama om 5:49 pm op Thursday, November 1, 2007

Je bent net terug van twee daagjes bij oma en opa, en zo te zien heb je ervan genoten! Het was vooral opa die erop aandrong dat je ging logeren. Toen ik je vroeg of je daar zin in had, zei je van ja, maar dan maar voor één nachtje. Voor alle zekerheid heb ik toch maar gerief ingepakt voor twee nachten, en jawel hoor, gisteren ging de telefoon: “Mama?” “Ja Wolf?” “Mag ik nog een nachtje blijven slapen bij oma en opa?” Ja dus :-p Erg vonden papa en ik dat zeker niet: op die manier konden we nog eens rustig op restaurant zonder een babysit te hoeven vragen. Eigenlijk waren we dat dinsdagavond al van plan geweest, maar waren we allebei veel te moe.

Opa is trouwens je grote vriend: hij heeft jouw politieauto gerepareerd! Ik had het draadje van de bediening al eens provisoir gerepareerd, maar hij heeft het met jouw hulp gesoldeerd en opnieuw geisoleerd, zodat alles weer perfect werkt :-) Je hebt geluk met zo’n handige opa!
Wat je er verder hebt gedaan, is me een raadsel. Oma vertelde dat jullie gisteren samen waren gaan wandelen, en dat je met je laarzen zó hard in alle plassen hebt gestampt, dat je broek drijfnat was. Ook hebben jullie bladeren opgeruimd in de tuin, en was je bijzonder trots dat je de volle zak bladeren nog steeds kon optillen: “Kijk oma, en het weegt wel hónderd kilo!” Ik geloof dat oma ook pannenkoeken heeft gebakken gisterenavond, maar veel heeft ze er niet over gezegd.

Zaterdagavond was het hier in de wijk Halloween. Ik vond je nog te klein om mee te gaan in de stoet, maar ik had je wel verteld dat er kinderen gingen komen aanbellen en om snoep vragen. Je was bijzonder opgewonden daarover, had verkleedkleren aan, en buiten stonden er twee fakkels en een paar kaarsjes. Je had trouwens ook drie tekeningen van pompoenen gemaakt (ingekleurd eigenlijk) om op te hangen: eentje op de garagepoort, eentje aan het keukenraam, en eentje op de voordeur. Ik had de indruk dat je dan ook een beetje teleurgesteld was dat alles zo snel voorbij was: de kinderen belden aan, zongen een liedje, grabbelden in de snoep, en verdwenen weer. Volgend jaar mag je wat mij betreft mee met de kinderen: dan ben je ook al net weer wat groter.

Vorige week zondag zijn Pieter en Delphine komen eten met de kinderen, en dat vond jij super natuurlijk, of zoals je het zelf zegt: megakeitof. Je hebt dan ook het hele huis op stelten gezet met Marthe, en een grote fritakaas gemaakt. Dat laatste word je blijkbaar nog steeds niet moe: er gaat vrijwel geen dag voorbij of papa en ik mogen ’s avonds, als jij in je bed ligt, de stoelen weer op hun plaats schuiven, de dekens opvouwen en de kussens bijeenzoeken. Af en toe probeer ik er een foto van te maken, maar het geeft toch nooit goed weer hoe het er nu eigenlijk uitziet.

Beestjes, feestjes en andere onzin.

Gecategoriseerd onder: Feest, Kobe, Op stap, Vriendjes — Mama om 7:24 pm op Monday, October 15, 2007

Nu ben je weer wat tegengekomen, Wolf! Vorige week zaterdag, toen je uit de douche kwam en papa je afdroogde, zag hij een klein zwart bolletje in je oksel. Hij wilde het wegplukken, maar dat lukte niet meteen. Toen hij daarop wat harder trok en het bolletje meehad, zag hij… wriemelende pootjes! In een halve paniek kwam hij bij mij, waarop ik vaststelde dat het wel een teek moest zijn. Hoe die in jouw oksel terechtkwam, was me een raadsel. Gelukkig zag het wondje er schoon uit, en was het kopje niet blijven zitten. Toch even nagekeken op het net wat we nu verondersteld werden te doen, en dat was dat. Tot ik donderdag bij het wassen toch even nakeek: de beet was een pak roder en groter geworden. Conclusie: dokter. Die had die avond absoluut geen tijd meer, maar wilde jou wel zien op vrijdagmorgen. Zijn conclusie was dezelfde: een tekenbeet. Hij wilde echter liever geen risico lopen ivm. de ziekte van Lyme, en heeft jou antibiotica gegeven, en een corticoïde zalf. De kans zit erin dat je gewoon nogal sterk reageerde, zoals bij je muggenbeten, maar we nemen het risico dus niet.
Je was een uur te laat op school daardoor, maar dat was geen enkel probleem: je ging de klas binnen, zette je drankje waar het hoorde, legde je heen-en-weerschriftje bij de rest, en begon prompt te spelen. Mama is heel duidelijk geen onderdeel van het klasgebeuren, en dat wilde je zo houden.

Ondertussen denk ik te weten vanwaar die teek komt: de poes! Poetin ligt overal te slapen waar het hem uitkomt, en ook soms op jouw opengeslagen donsdeken of in de propere was (die dan doorgaans niet lang proper blijft, maar bon). Het kan ook gewoon de zetel zijn natuurlijk.

Gisteren was voor jou een echte feestdag: Kobe werd gedoopt! Niet dat je dat feit op zich zo heuglijk vond, wel de toestanden die dat met zich meebracht. Je mocht nieuwe mooie kleren aandoen, de hele familie kwam langs, en dan gingen we naar de kerk, waar jij na afloop de klokken mocht luiden. Spectaculair is dat niet, gewoon op een knopje duwen, maar toch :-)
Wat je er wel fantastisch aan vond, was dat je na de receptie/aperitief bij ons thuis mee mocht met Delphine en Pieter, en Marthe dus, naar zee :-) Zo was het eigenlijk het aangenaamst voor ons allemaal: jij hoefde je niet steendood te vervelen de hele namiddag in een chic restaurant, en wij hoefden ons niet de hele tijd druk te maken om jou. De enigen die er aan waren voor de moeite, waren natuurlijk Pieter en Delphine :-p Ik ben daarnet nog even binnengesprongen in de apotheek, en ze waren vol lof over jou. Ze vonden je een verschrikkelijk braaf kind, helemaal niet wild, en zeer gehoorzaam. Zo hoor ik het natuurlijk graag, Wolfje! Je mag nog mee, zeiden ze :-p
Je had eerst bijzonder flink en veel gegeten. Aan zee had je prima gespeeld, maar je was wel eventjes overmoedig geworden en was kopje onder gegaan. Gelukkig had ik droge verse kleren meegegeven, zodat het leed snel geleden was. Zelf beweer je overigens met stelligheid dat je ‘verdronken’ bent, en ik kan je niet aan het verstand brengen dat dat misschien niet de juiste woordkeuze is. Daarna hebben jullie een ijsje gekregen, en ook dat ging vlot binnen. Je had eerst wel ‘geprotesteerd’ dat je er te voet om moest. Zoals Pieter het vertelde:
- Wolf, nu krijgen jullie een ijsje.
- Ah. En ga jij dat dan kopen, Pieter?
- Ja, maar jullie gaan mee naar het kraampje.
- Oh. En ga jij dat dan meebrengen naar hier?
- Nee Wolf, jullie moeten meegaan.
- Maar ik kan niet meer zover meegaan! Als ik meega, dan ga ik languit vallen, en dan val ik flauw, en dan doe ik mij pijn. (na het zien van de ongelovige gezichten) En mijn voeten gaan heel heel veel zeer doen!
Toch ben je blijkbaar zonder klagen meegegaan om een ijsje, al werd je wel moe.

Omdat je nog een hele tijd in de file hebt gestaan, was je pas thuis om half acht. Je had honger en hebt nog behoorlijk wat gegeten, maar je was zodanig moe dat je daarna bijna in de zetel in mijn armen in slaap viel. De juf meldde vandaag ook dat je moe was in de klas, en ook thuis heb je bijzonder rustig naar tv gekeken, en zat je tegen zeven uur effectief in bed.

Vrijdagavond ben je ook een uurtje bij Marthe geweest: papa zat in de file van Brussel, en ik moest opoe afhalen aan het Atheneum en naar huis brengen. Gelukkig vond Delphine het helemaal niet erg :-)
Eigenlijk hebben we hen wel vaak gezien de laatste week: ook zaterdagavond hadden we met hen afgesproken, en wel voor het eetfestijn bij jou op school. Het is de typische manier van fondsen verzamelen voor een school: ouders en sympathisanten worden uitgenodigd om te komen eten, en wie zijn wij dan om dat te weigeren? We hadden afgesproken om 18.00u, en hebben gezellig zitten kletsen, terwijl jij en Marthe hebben rondgelopen en gespeeld tussen de tafels en al het volk. Je zat pas tegen half negen goed en wel in bed, veel te laat voor jou dus.

Vorige maandag had je een vrije dag (pedagogische studiedag bij jou op school), en ik vond dat de ideale gelegenheid om nog even langs te gaan bij oma en opa, en bij omoe en opoe. Ik heb onszelf dan maar uitgenodigd bij oma om te blijven eten, maar ik had de indruk dat ze dat niet erg vond :-p
We zijn dus rond half tien hier thuis aangezet richting Ursel, en hebben een uurtje bij omoe en opoe gezeten. Jij was nogal ongedurig, en wilde uiteindelijk weg. Je hebt trouwens een massa koekjes gekregen van opoe, in die mate zelfs dat je op een bepaald moment zei: “Maar opoe, ik heb wel genoeg hoor!” waarop hij verwonderd moest lachen.

Eenmaal bij oma en opa bleek weer eens duidelijk hoe thuis je je daar wel voelt: je ging meteen naar opa’s bureau en zette je computer aan, terwijl ik foto’s voor oma aflaadde. We hebben er rustig en smakelijk gegeten, en zijn dan met ons viertjes - oma, jij, ik, en Kobe in de rolwieg natuurlijk - naar het Leen gegaan om er te wandelen. Voor oma was dat in feite geen wandelen, eerder slenteren, maar dat wist ze op voorhand natuurlijk: je hebt in de grachten gelopen, naar de vijvers gekeken, op bankjes gezeten, en uiteindelijk werd je echt wel moe. Toch moest en zou er nog, bijna als beloning, een half uurtje op de speeltuin worden gespeeld. Ikzelf bleef bij Kobe, terwijl oma jou assisteerde op de speeltuigen.
Omdat we er vlakbij waren, zijn we daarna even binnengesprongen bij Brantano: jij was toe aan nieuwe winterschoenen, omdat die van vorig jaar wat te klein werden, en je ze ook niet zelf aan en uit kan doen. Nu heb je zwarte met een paar felle kleuren, met een brede velcrostrip: je kan ze perfect zelf aan en uit doen, en glundert als het je lukt. Ja, je kleuterjuffen weten écht wel waarover ze het hebben als ze tips geven om je zelfstandiger te maken :-)
Opnieuw bij oma thuis moest ik echt nog wel iets in orde proberen zetten op opa’s computer, zodat jij van oma een paar boterhammetjes met honing hebt gekregen, en daarna eentje zonder boterham :-p Ik weet niet wie dat nu eigenlijk het leukst vindt, jij of je oma :-p Ik denk niet dat ik nog hoef te vermelden dat je die nacht goed geslapen hebt :-p

Dat laatste is trouwens niet zo evident de laatste tijd: je bent bang in het donker! Je hebt al heel lang een levendige fantasie, en nu begin je overal monsters en zo te zien, zelfs met je lichtje aan. Je slaapt dus nog steeds met een schemerlamp aan die al bij al toch veel licht geeft, en soms is dat nóg niet genoeg voor jou. Dan zit je huilend om ons te roepen, en moet ik al mijn overredingskracht gebruiken om jou ervan te overtuigen dat die monsters helemaal niet echt zijn, en dat ze trouwens bang zijn als je ze uitlacht. Gelukkig zie je de paradox daarvan nog niet in :-p en lachen we samen de monsters uit, waarna je met een geruster hartje gaat slapen.

Soms ben je nog zo klein, mijn liefje, al wil je zo graag groot zijn…

Cakejes en andere feestelijkheden

Gecategoriseerd onder: Feest, Gewoon verslag, School, Spelen — Mama om 7:15 pm op Thursday, October 4, 2007

Dag mijn liefje! Je ligt net in je bed, en ik hoor je nog stommelen, wat betekent dat je nog volop aan het spelen bent. Dat doe je wel vaker, maar gelukkig nooit echt lang. Eigenlijk zou je vroeger in bed moeten liggen, want je loopt verschrikkelijk moe sinds je windpokken, maar het lukt maar niet. ’s Avonds wil je nooit in bed (niet dat je moeilijk doet, maar je bent niet slaperig) en ’s morgens kan je er dan niet uit, of doe je wel lastig.
Je loopt ook huilerig en enorm aanhankelijk: de laatste week heb je al elke dag gehuild aan de schoolpoort omdat we doorgingen. Het maakt niet uit of het papa is of ik, je huilt dikke tranen. Gisteren vertelde Delphine dat je zelfs bij het turnen moeilijk deed. Ze had jou en Marthe zoals altijd naar de turnles gebracht, en Marthe was meteen aan het spelen, maar jij keek met grote ogen naar Delphine en zei met een zacht stemmetje: “Delphine, je blijft toch nog een beetje hé?” Toen ze ontkende, begon je meteen te huilen… Ook vandaag ging het niet best: deze morgen huilde je weer toen papa je naar school bracht, en juf Sofie vertelde me deze avond (ik kwam haar toevallig tegen toen ik je afhaalde) dat je in vrijwel elke speeltijd aan het huilen was omdat je je mama miste. Hmm. Ik denk dat het aan de vermoeidheid ligt, en aan het feit dat Kobe ook veel aandacht krijgt van mij. Ik doe nochtans mijn best, Wolf, om jou ook veel en vaak aandacht te geven, maar natuurlijk moet Kobe de borst krijgen, en gaat hij overal waar ik ben.

Na het turnen was je overigens opperbest gezind: niet alleen kwam Marthe weer spelen (zoals de gewoonte aan het worden is), deze keer was Mai er ook :-) Jullie hebben echt goed gespeeld, maar jij bent wel een ongelofelijke baasmaker! Je zegt de meisjes voortdurend wat ze wel en niet mogen doen, en waar ze vooral ook niet mee mogen spelen. Gelukkig is Marthe niet op haar mondje gevallen, laat ze zich niet doen, en komt ze in het slechtste geval bij mij om te klagen. Je zou het eventueel ook wel ‘komeren’ kunnen noemen :-p

Afgelopen weekend heb je je overigens ook prima geamuseerd: vrijdagavond waren papa en ik uitgenodigd op het dessertbuffet van de trouw van mijn kozijn Mathias, en hadden we Anaïs gevraagd om te komen babysitten en te blijven slapen. Jij lag al lang in bed toen ze toekwam, maar het ging ons vooral ook om de volgende morgen: om half acht was je wakker, heb ik je nachtpamper uitgedaan, en mocht je Anaïs gaan wakker maken tot jullie beider grote vreugde. Ik ben prompt weer in bed gekropen :-p
Rond tien uur ben ik dan weer opgestaan, en jullie waren allebei vrolijk in je pyama aan het spelen. Je had al ontbeten, Anaïs had zelfs de tafel alweer gedekt voor papa en mij, en je had al vanalles gedaan: getekend, bootjes en vliegertjes gevouwen, met de plasticine gespeeld… Kortom, je blonk van tevredenheid :-)

Zondag waren we uitgenodigd bij Nathalie en Koen, samen met Sepp en Sofie, en alle kinderen natuurlijk. Dat betekende dat er 7 kinderen waren tussen de 6 en de 2, een hoop lawaai, gespeel en gedoe dus. Je hebt er heel intens gespeeld, en ’s avonds was je dan ook pompaf, ook al zat je op tijd in bed.
Zaterdagnamiddag hadden we trouwens eindelijk je Winnie-The-Poohcakejes gebakken, twintig stuks. Je had namelijk een speciale doos gekregen voor je verjaardag, waarin zelfrijzende bloem zat, twee zakjes vanillesuiker, vormpjes, suikerbolletjes voor de afwerking, en vooral ook een prachtig keukenschortje. Met toevoeging van eieren, suiker en boter heb jij een prachtig beslag gemaakt, en je hebt zelfs zélf het eiwit geklopt (al was je een beetje bang van het lawaai van de mixer). Ik wilde wachten met de cakejes tot we een gelegenheid hadden om ze uit te delen, want het gingen er veel te veel zijn. Zondagvoormiddag hebben we dan samen de afwerking gedaan: ik streek een beetje honing op een cakeje, en jij dopte dat dan parmantig in een kommetje met suikerbolletjes. Het zag er allemaal prachtig uit, het was heel lekker, en jij was apetrots! En ja, je had veel succes bij de andere kinderen :-)

Je wordt groot, Wolf. Je wordt zo vreselijk snel groot…

Heel erg lang verhaal, deel drie…

Gecategoriseerd onder: Feest, Kobe, Lang verhaal, School, Spelen, Vakantie — Mama om 10:21 pm op Wednesday, September 26, 2007

Die ‘morgen’ is ook wel weer een week geworden, maar bon, het heeft deze keer toch zo lang niet geduurd, liefje :-p

Ik was je aan het vertellen over de dag van Kobes geboorte, en het feit dat jij zo ongelofelijk trots was op je broertje. Dat laatste is eigenlijk nog steeds niet veranderd, en hij is nu toch al twee maanden. Nog steeds ga je overal met trots verkondigen dat je een broertje hebt, en als hij mee is, wijs je hem aan: ‘Kijk, dat is mijn broertje, dat is onze baby!’ Op school troepen de kinderen soms rond ons, en dan ga jij heel ostentatief naast hem staan, geeft hem streeltjes en kusjes, en claimt op geregelde tijdstippen dat hij wel degelijk van jou is. Je bent er inderdaad zelfs bezitterig over :-p

De dagen na Kobes geboorte had je het wat moeilijker. Op donderdag en vrijdag viel het nog mee: je was opnieuw op kamp geweest, en bleef bij oma slapen, waar ik per definitie niet bij aanwezig was. Zaterdag ging papa je echter halen, en bleef je de rest van het weekend bij hem. Dat betekende dat je opnieuw thuis was, waar ik doorgaans voortdurend aanwezig ben. Het feit dat ik in het ziekenhuis intussen losgekoppeld was van alle draadjes en infusen, zal er ook wel geen goed aan gedaan hebben: ik kon opnieuw rondlopen en je uitgebreid knuffelen. Zaterdagnamiddag kwamen jullie inderdaad nog even op bezoek, werd er effectief uitgebreid geknuffeld, en zei je dat je bij me wilde blijven. Ik legde opnieuw uit dat dat niet kon, waarop je toch zonder tegenstribbelen met papa naar huis ging. Ik geef het toe, liefje, toen ik je vanuit mijn venster aan papa’s hand over de parking zag lopen, mijn twee flinke jongens, toen kreeg ik het toch even te kwaad. Een goed uur later moest ik trouwens nog maar eens een paar tranen wegvegen: de telefoon was gegaan, en jij was het, huilend omdat je me miste. Papa legde uit dat je thuis was beginnen snikken omwille van je mama, en dat je zo graag nog eventjes belde. Ik heb je dan maar getroost, gezegd dat het niet zo lang meer ging duren voordat ik thuis ging zijn, en dat je een flinke grote broer moest zijn. Dat hielp blijkbaar, want je stopte toch met huilen. Papa vertelde me achteraf dat het blijkbaar toch een hele troost was geweest, dat jullie samen nog wat hadden zitten knuffelen, en dat je daarna flink in bed was gekropen. Liefje toch!

De maandag daarop begon voor jou een tweede week kamp, thema tovenaar. Deze keer was het niet met Marthe, maar wel met Aaricia. Quinten zat in een hogere groep, maar was er dus ook wel. Papa vertelde me dat je inderdaad onmiddellijk naar Aaricia was gelopen, en dat jullie braafjes hand in hand naar binnen gingen. Op deze manier kon papa overdag ook alle mogelijke dingen regelen, bij mij langskomen en de lopende zaken op kantoor behandelen, zonder dat jij hem voortdurend voor de voeten liep. Hij ging je dan, net zoals oma, rond half vijf afhalen (vier uur hoefde niet, dan kon je nog wat spelen op het springkasteel) en kwam dan bij mij.

Dinsdag vond ik het welletjes in het ziekenhuis, en ik ging dan ook een dag vroeger dan voorzien naar huis. Ik voelde me prima, de baby was gezond, dus waarom ook niet? Het enige wat me nog eens op het hart werd gedrukt, was dat ik geen gewicht mocht tillen. Dat laatste had ik jou al uitgebreid gezegd, en op voorhand verschillende keren herhaald dat ik jou absoluut niet ging mogen oppakken. Knuffelen en spelen, geen probleem, maar niet oppakken. Je weegt per slot van rekening al 16 kilo, da’s niet niks meer. Je deed daar dan ook absoluut niet moeilijk over, wel integendeel! Toen ik je een paar ochtenden later je schoenen wilde aantrekken, en je dus uit pure gewoonte gewoon opnam en op tafel zette (ik voelde meteen dat dat eigenlijk geen goed idee was), keek je me met grote ogen onthutst aan. “Mama! Je mag dat niet doen!” Daarna volgde onmiddellijk, met een zachter, bezorgd stemmetje: “Heb je je nu pijn gedaan, mama? Doet je buik pijn?” Ik stelde je gerust, en gaf je meteen een knuffel omwille van zoveel bezorgdheid. Je bent echt een ongelofelijk lief kind, Wolf. Je was dan ook wel onder de indruk van het grote litteken op mijn buik, en het idee dat de dokter mijn buik gewoon had opengesneden om - floeps - de baby eruit te halen.
Afgezien daarvan ging het leven eigenlijk dadelijk opnieuw zijn gewone gangetje, zij het dan dat er een baby was bijgekomen. Die is echter zo rustig en lief, dat we het nauwelijks merken. Ja, hij moet op tijd en stond aan de borst, maar dan kom jij er vaak gewoon bij liggen, en vooral het feit dat ik gezegd heb dat je tv mag kijken, telkens als ik de borst geef, vind je ongelofelijk wijs. Je helpt ook bijzonder graag bij het geven van een badje. Je klimt dan op een krukje, laat het badje vollopen met de sproeier en zegt me wanneer het vol genoeg is, neemt een washandje, houdt de baby vast terwijl ik hem was, en kuist het badje achteraf netjes uit met een sponsje. Ondertussen hebben we uit ervaring geleerd dat je dat het beste doet in bloot bovenlijf - het is toch warm genoeg in de badkamer - omdat je anders kliedernat bent. De laatste tijd geef ik Kobe vaker zijn badje alleen: je bent ofwel naar school, ofwel ben je te moe van school en blijf je liever in de zetel zitten. Maar als je me nog helpt, ben je de gekste bekken aan het trekken tegen je broertje, en moet hij vaak lachen. Goh, liefje, als jullie op deze manier blijven overeenkomen, zie ik het volledig zitten :-)

Die eerste woensdag, een week na de bevalling, heeft papa jou nog naar het kamp gebracht, maar ben ik jou komen halen. Het was heerlijk weer (per uitzondering, deze zomer) en ik had Kobe in de draagdoek op mijn buik gehangen. Iedereen stond met zijn mond open over zo’n kleintje van een week oud, maar niemand was verbaasd: blijkbaar had je het nieuws al uitgebreid aan iedereen verteld. Glunderend kwam je bij ons in de auto zitten, en voor jou was Kobe al meteen een deel van de familie. Je hebt ook nooit vervelend of jaloers gedaan, tenminste tot hiertoe, al begint het, geloof ik, pas nu goed door te dringen dat Kobe voor altijd is, en dat je altijd rekening met hem zal moeten houden en mama en papa moet delen met hem.

Op donderdag en vrijdag herhaalde dat stramien zich, ware het niet dat we de vrijdag nog even zijn binnengewipt bij Nathalie en de kinderen. Nathalie was, net zoals ik, naar de ’show’ komen kijken, een evenement dat jullie een week lang hadden voorbereid voor de ouders, en we waren nog even blijven kletsen. Het was net Nathalie’s verjaardag, zodat we meteen ook op een stuk taart zijn getrakteerd. Ook Quinten, Aaricia en Jorunn waren helemaal gek op de baby, en jij was maar wat trots dat dat jóuw broertje was, al wilde je eigenlijk ook wel een deel van de aandacht.

Ik heb trouwens enorm moeten lachen met jou: ik ging jou ’s morgens naar het kamp brengen, zodat papa wat vroeger naar kantoor kon. Toen papa dus voortging, zei hij tegen jou: “Flink spelen op kamp met Marthe, hé!” waarop jij hem vrank in de ogen keek en riposteerde: “En jij, flink spelen op kantoor met Dirk, hé!” We lagen allemaal dubbel :-p
Het weekend daarop bleef het heerlijk weer, maar ik zag het niet zitten om het zwembadje op te blazen, aangezien we op zondag naar Ronse gingen, en jij daar dan de rest van de week ging blijven. Daarom heb ik maar de twee grote wasmanden buitengezet, zodat jij toch in het water kon spelen. De ene mand heb je gewoon volledig leeggeschept om daarmee de bloemen water te geven. Niet dat ik dat erg vond, hoor!
De volgende dag, schitterend weer overigens, zijn we naar Ronse gegaan om daar heerlijk te eten :-) Omaly had weer eens haar best gedaan, het mag gezegd worden :-) Voor het aperitief zaten we trouwens buiten, maar wel in de schaduw, want het was veel te warm in de zon. Bompa had al snel het badje dat we mee hadden gebracht, opgeblazen, en binnen de korste keren (lees: na veel gezaag kunnen wachten tot na het eten, zodat het water wat opgewarmd was) zat je te spetteren :-) Ook hier heb je er een sport van gemaakt om het hele badje leeg te scheppen en op het asfalt van de oprit te gieten. De loopspelletjes met bompa waren overigens ook leuk, maar die arme bompa was binnen de kortste keren bekaf, terwijl jij al gierend in je blootje maar over het grasveld blééf rennen :-p
De rest van de week was het een pak kouder en regende het nogal wat, zodat je het zwembadje jammer genoeg niet hebt kunnen gebruiken… Toch heb je je blijkbaar niet echt verveeld bij omaly en bompa, ook al heb je op een bepaald moment toch naar huis gebeld: je wilde je mama eventjes horen. Ik was eerlijk gezegd wel blij dat je even bij hen mocht blijven: op die manier kon ik rustig aan de nieuwe huisbewoner wennen, zonder dat jij voortdurend al mijn aandacht en energie opeiste, en kon ik ook nog wat bekomen van de keizersnee. Niet dat dat nu zo’n groot probleem was, hoor, ik voelde me opperbest.
Op vrijdag heeft bompa je dan naar huis gebracht, samen met een grote doos met drie kippen in. Die liepen in de weg op de boerderij van nonkel Staf, en waren ideaal voor oma en opa. Zij hadden inmiddels maar één kip meer, de andere waren net gestorven. Daarom reden wij quasi onmiddellijk door naar Zomergem: we moesten de kippen afleveren, en op die manier zagen zij zowel jou als de kleine Kobe nog even. Het was wel grappig om te zien hoe jij omsprong met die kippen: je kreeg tot je grote frustratie zelf de doos niet open, en daarna was het te diep voor jou om die kippen eruit te kunnen pakken. Al had ik de indruk dat je dat niet helemaal erg vond, die kippen waren nogal groot en levendig…
Daarna zijn we nog even Kobe gaan tonen bij Omoe en Opoe in Ursel. Ook hier vond je het blijkbaar niet erg dat het grootste deel van de aandacht naar je broertje ging. Wellicht heeft het koekje dat je kreeg daar wel bij geholpen :-p

De rest van de week was je weer lekker bij mij. We hebben het eigenlijk heel erg rustig gedaan, met wat klusjes in huis, boodschappen, veel tv (want het weer viel nogal tegen) en natuurlijk het spelen met en verzorgen van Kobe. Niet dat hij al veel respons gaf/geeft natuurlijk, maar toch. Op zondag zijn we wel gaan eten bij oma en opa, en dat was eigenlijk bijzonder gezellig. Ook heb je me in die week opnieuw geholpen met het maken van de doopsuiker voor Kobe. Jij vulde de espressokopjes netjes met drie suikerbonen van elke kleur, waarop ik ze voorzag van een etiketje, in een micapapier stak en dichtbond. Je was zo trots als wat dat je me kon helpen, en je merkte ook wel dat het niet zomaar was, dat het echt wel hielp.

De zaterdag daarop zijn Sofie en de meisjes wel even langsgekomen om kennis te maken met je broertje. Ze waren net op reis toen hij geboren werd, en hadden hem nog niet gezien. Uiteraard vond jij het heel erg fijn dat zij kwamen spelen, en hebben jullie niet eens ruzie gemaakt, tot mijn grote verbazing. Je bent namelijk nog altijd heel erg bazig als het op je speelgoed aankomt. Bezitterig mag ik niet zeggen, want je geeft soms zelfs dingen weg, maar je wil wel telkens uitleggen hoe er moet gespeeld worden, en wat kan en niet kan.

De week daarna mocht je weer op dinsdag en donderdag naar de opvang, zodat ik hier het huishouden wat beter kon regelen (want da’s niet evident met een pasgeborene en een hyperactieve driejarige wildebras) en vooral ook dingen kon doen zoals naar Kind&Gezin gaan, het ziekenfonds regelen, op school langsgaan voor alle papieren…
Op zaterdag heb je mij, papa en jobstudent-tuinman Stijn flink meegeholpen in de tuin: je droeg allerhande afgesnoeide toestanden naar de groene container, liep vrolijk te zingen, en fietste over het voetpad van het ene hekje naar het andere. De tuin moest er namelijk pico bello uitzien voor de volgende dag: geboortefeestje van Kobe!

In de voormiddag ben je samen met papa de taarten gaan ophalen, en in de namiddag heb je voortdurend tussen al het volk heen en weer gelopen, wat met de aanwezige kinderen gespeeld en algemeen de vrolijke hyperactieve jongen uitgehangen. Er was dan ook bijna 70 man aanwezig, serieus de moeite dus. Het kan niet missen dat je tegen ’s avonds behoorlijk moe was, en dan ook tegenstribbelde toen je met oma mee naar huis moest. Je wilde liever bij mij en de baby blijven, zei je. Dat kon ik best begrijpen, maar ik wilde eigenlijk ook nog wel wat rust, en opa keek er al naar uit om je een paar dagen over de vloer te hebben. Met enige moeite kregen we je in haar auto, maar ze vertelde me achteraf dat je verder helemaal niet moeilijk meer hebt gedaan, en dat je zelfs opgewekt naar bed ging.
Woensdagvoormiddag moest ze in Gent zijn, en is ze jou komen afzetten. Ik kreeg een enorme knuffel van jou, en daarna liep je onmiddellijk door naar de living, waar Kobe was, en begon je hem voorzichtjes te knuffelen en kusjes te geven. Je had je broertje gemist, zei je.
Die namiddag waren we uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje bij Ernest. Gwen had in totaal vier kinderen uitgenodigd, waaronder jij dus, en jullie hebben vrolijk buiten gespeeld op het kleine koertje en in de zandbak. Ook de pannenkoeken gingen vlot naar binnen.

De dag daarop ging je weer naar de opvang, maar ben ik je vrij vroeg komen halen omdat ik op controle moest bij de gynaecoloog. Jij mocht mee en keek er al naar uit, omdat je dan altijd koekjes krijgt :-p Je hebt je bijzonder braaf en rustig gedragen, zat in de wachtkamer tv te kijken terwijl ik in het monitorkamertje Kobe eten aan het geven was, en had zelfs niet gemerkt dat ik bij de dokter binnen was, zodat je pas na een paar minuten daar ook binnen kwam.

Heh, en het was echt wel een drukke laatste week van de vakantie: de dag daarna zijn Nathalie en de kinderen langsgekomen, zodat je opnieuw druk gespeeld hebt. Net zoals de dag daarop: we waren om 5 uur in de namiddag uitgenodigd bij Gwen en Erik, alweer, om daar samen met Sepp, Sofie en de meisjes te blijven eten en te spelen. Het weer was opnieuw behoorlijk, zodat Erik kon barbecuen, en we er allemaal van genoten hebben. Eerst kregen jullie eten, natuurlijk, en daarna trokken jullie naar boven, waar het thema blijkbaar ridders was, en vechten en zo. Na een tijdje kwam je echter alleen weer naar beneden, en begon je beneden te spelen: Ernest was een beetje te wild, zei je. Tsja, en ik die dacht dat jij al wild was :-p

En de volgende maandag? 3 september, en dus opnieuw school! Eerst wilde je niet gaan: je wilde bij mij blijven, en school was niet leuk, en je was nog moe, en… Na je ontbijt verbeterde je humeur zienderogen, en het feit dat zowel mama als papa als Kobe meegingen, maakte het er alleen maar beter op. Deze keer mochten we je gewoon gaan afleveren bij je juf, en hoefde je nog niet in een rij te gaan staan. Je zit nog een keertje in de eerste kleuterklas, wat normaal is, maar ze hebben alle oudste kleuters van het jaar voordien samengezet. Dat betekent dat jullie meteen met 22 zijn, dat er geen peuters meer bijkomen in de loop van het jaar, en dat alle verjaardagen in januari, februari, maart of half april liggen :-p Je hebt dus een nieuwe klas, maar met een hoop van je vriendjes van vorig jaar, en met twee juffen. Jawel, een duobaan. Dat betekent helaas niet dat er voortdurend twee juffen voor jullie neus staan, nee. Ze wisselen elkaar af, elk een week, van donderdagmorgen tot woensdagmiddag. Tot hiertoe heb je echt geen voorkeur voor een van de twee, maar natuurlijk zijn we nog maar een paar weken ver. Gelukkig coördineren juf Annemie en juf Dominique goed met elkaar, zodat ze elk van beiden goed weten wat er aan de hand is in de klassen.
Papa en ik kwamen met jou aan de klas, en onmiddellijk stak je je jas in onze handen en liep je naar binnen: Evert was er al aan het spelen, en dadelijk ging je meedoen met een hoop diertjes in een boerderij. Toch kwam je nog een paar keer terug: Kobe lag in de draagdoek op mijn buik te slapen, en je wilde hem perse tonen aan je vriendjes: Evert, Keanu, Brian, Wout, Meryem, Azra, Helena, Sarah, Mai… Uiteindelijk kwam je papa en mij nog een laatste knuffel geven, en zachtjes muisden we ervanonder. Jij was intussen al aan het schateren en gek aan het doen met Evert: achteraf vertelde je dat je de koeien over het dak had doen springen, en dat kan toch helemaal niet!

Enfin, school was goed gestart. Wat ook startte, maar dan op woensdag, was de turnclub. Delphine had me er al over gesproken, en zowel Marthe als overbuurjongen Pieter zouden ook gaan. Jij hebt altijd energie te veel en je doet niks liever dan klauteren en springen, dus het leek me ideaal. Ook een pluspunt was het feit dat we konden afwisselen wie zou brengen en wie ging halen. De eerste les was nochtans geen onverdeeld succes. Ik ging zelf meegaan, maar door het feit dat Kobe eerst nog een verse broek nodig had, waren we ietsje te laat (tiens tiens, hoor ik de oma’s al denken). Pieter zat huilend aan de kant tussen zijn mama’s benen, en ook Marthe was verlegen aan het doen in de armen van Delphine. Op de lange mat waren nochtans een hoop kleuters enthousiast aan het meedoen met de lesgeefsters, en ik moest je dus niet echt aansporen om mee te gaan doen. Vrolijk kroop je rond, zocht goudstaven voor de koning enzovoort. Het turnen is dus echt wel verpakt in een hoop leuke spelletjes. Delphine zei dat ze de rest van de les nog wel ging blijven en ging proberen om Marthe te doen deelnemen, zodat ik met een gerust hart naar huis kon om Kobe te voeden. Ze ging jou dan ook wel mee terugnemen. Ik riep je dan ook even bij me om je dat te vertellen,waarop je Marthe aan de kant zag zitten, en prompt zei: “Ik heb ook geen zin meer…”. Je bent dan maar bij Marthe en Delphine gaan zitten, en wat ik ook zei, je wilde niet meer terug meedoen. Ik ben toch doorgegaan, en toen jullie terugkwamen, vertelde Delphine dat jullie allebei toch nog flink hadden meegedaan. Je vond het best leuk, vertelde je. Marthe mocht meteen nog een uurtje blijven spelen, en samen hebben jullie de hele woonkamer op stelten gezet. Ook de twee volgende woensdagen verliepen volgens hetzelfde stramien, zodat Delphine en ik jullie maar definitief zullen inschrijven voor het hele jaar. Je kan er maar deugd van hebben, van een beetje sport :-p

De dag daarna, de eerste donderdag van het nieuwe schooljaar, moesten we al meteen oma’s hulp inroepen om op jou te passen: het was infoavond voor de kleuterklassen om 19.00u. Niet dat jij dat erg vond hoor: zodra je oma ziet, beginnen je ogen ondeugend te blinken, en roep je meteen: “Stout dink!” Waarop oma haar ogen al evenzeer beginnen te blinken, en ze meteen antwoordt met: “Pierlala!” Zo kunnen jullie wel even doorgaan, tot het ontaardt in een gigantische kriebel- en lachpartij. Ik had je wijsgemaakt dat je deze keer ‘Vuil vel’ moest zeggen, en je giechelde jezelf dan ook letterlijk omver toen ze gemaakt verontwaardigd reageerde met een kriebelaanval. Ja, oma die komt babysitten, dat is per definitie veel plezier.

De zaterdag daarop zijn we met zijn viertjes - jaja, we zijn met vier nu - naar papa’s kantoor getrokken. Hij moest de drankvoorraad aanvullen, en de koffiemachine was dringend aan een kuisbeurt toe. Ook wilde ik nog een besteld boek afhalen in de Fnac, dus heb ik Kobe in de draagdoek gehesen, jou bij de hand genomen, en zijn we gezellig samen door de Veldstraat gewandeld. Je vond de trappen in de Fnac ongelofelijk wijs: elk aan een kantje, en toch nog samen komen :-p Daarna zijn we op jouw aanvraag nog even de C&A binnengewipt: ze hadden daar toch wel roltrappen zeker! Ik kon het dan niet laten en heb nog wat babykleding gekocht voor Kobe, iets wat jou eigenlijk te lang duurde, waardoor je ongedurig begon rond te lopen. Ik heb het dan maar bewust kort gehouden, voor andere mensen jou begonnen te beschouwen als typisch onopgevoed ettertje :-p

De zondag was dan weer feest voor jou: opa en nonkel Roeland kwamen eten voor opa’s verjaardag! En aangezien op de kleuterschool geen verjaardag voorbij kan gaan zonder kroon, hebben we samen in de voormiddag een kroon gemaakt voor opa. Ik heb de basiskroon in stevig papier gemaakt, jij hebt ze gekleurd, en daarna beslist dat er nog zilverpapier bij moest, en een strikje, en nog wat veertjes. Je moest er ook perse wat losse stukjes papier opkleven, vooraleer je tevreden was. Opa was ongelofelijk opgetogen over zijn kroon, en heeft ze tot jouw grote vreugde de hele dag opgehouden. De mossels die ik voorzien had, zag jij echter niet zitten. Niet dat je ze niet lustte, je had gewoon geen honger (meer).

Vorige week zaterdag heb ik je dan samen met papa meegesleept naar de ledenbarbecue van Elanor, de Vlaamse Tolkienvereniging. Ik was vorig jaar al op dezelfde locatie geweest, midden in de bossen in Wachtebeke, met een grote zandhoop en verschillende speeltuigen, zodat ik wist dat je je wel ging kunnen uitleven. Dat was ook het geval, zeker omdat er nog andere kinderen waren met wie je prompt bent beginnen spelen. Na het eten heeft papa je dan mee naar huis genomen, terwijl ik nog wat langer kon blijven, aangezien we met aparte auto’s waren gekomen. Op mijn aanraden had je trouwens je houten zwaardje meegenomen, en daar heb je dan ook duchtig mee gevochten.

Afgelopen week begon heel rustig, niks speciaals. Toen ik woensdag echter spruw vaststelde bij Kobe, zijn we met zijn drietjes naar de dokter gegaan. Jij had immers al twee weken last van een slijmhoest die maar niet over ging, dus wilde ik die meteen ook laten nakijken. Dokter Filip zei dat het van je neus kwam, en schreef een spray en neusdruppels voor. Ja mijne joengne (een mens zou voor minder Gents beginnen spreken): papa en ik hebben tegen je moeten vechten! Woensdagavond liet je me nog min of meer betijen, maar donderdagmorgen stribbelde je met alle macht tegen. Papa heeft je in een houdgreep moeten nemen, zodat ik kon druppelen. Je vond het zodanig erg, en je had jezelf ook zodanig opgefokt gekregen, dat je zo hard begon te hoesten en te wurgen dat je meteen maar overgaf, op jezelf, het tapijt, papa en mij. Fijn hoor. Ik heb het vijf dagen volgehouden, telkens met ongelofelijk veel misbaar, gehuil, geworstel en een emmer. Intussen vind ik de kool het sop niet meer waard, en ben ik ermee opgehouden. Je hebt er nog steeds wat last van, maar het is wel al veel geminderd.
Trouwens, dat was niet het enige. Donderdagmorgen stelde ik verbaasd vast dat je een vijftal muggenbeten in je gezicht had, en dat terwijl je onder een klamboe slaapt. Nu ja, er kan altijd wel een mug in verzeild geraakt zijn, maar dan nog zo’n agressieve… Toen ik je donderdagavond van school ging afhalen, wist ik wel beter: je had intussen zo’n twintigtal rode stippen, en de juf wist me te zeggen dat je ’s middags nauwelijks gegeten had. Bij nadere inspectie thuis bleken het blaasjes te zijn: windpokken! Toch nog even naar de dokter gebeld om te vragen wat ik moest doen, en of die andere medicatie kwaad kon. Niet dus, zodat ik maar een fles eosine heb gehaald, en al je blaasjes ben beginnen aanstippen. Je leek wel het gestippelde monster! Gelukkig had je er verder geen last van: geen koorts, geen hangerig gedrag, nauwelijks jeuk, alleen af en toe een pok die vervelend deed, zoals je het zelf uitdrukte. Je hebt wel meer geslapen dan anders, en de vrijdag heb je zelfs de hele dag in pyama rondgelopen. Niet dat dat je hinderde in het bouwen van een frittakaas of zo :-p Het heeft wel de plannen voor de zondag in de war gestuurd: normaal gesproken was er het verjaardagdineetje voor Alexanders eerste verjaardag, maar dat wilden we ons niet riskeren natuurlijk. Uiteindelijk is het hele feestje zelfs niet doorgegaan wegens nog andere zieken.
Maandag heb ik je ook nog thuisgehouden, maar omdat je je zo verschrikkelijk verveelde en zo vol energie zat, ben je gisteren toch wel naar school gegaan. Alle blaasjes waren intussen opgedroogd, en de dokter had me verteld dat het dan wel mocht. Je had nog wel de stippen in je gezicht, maar dat was het minste. De windpokken zijn trouwens de ronde aan het doen op school, Marthe had het ook al goed zitten.

Vandaag (hehe, eindelijk zover geraakt) ben je dan weer netjes naar school geweest, in de namiddag naar het turnen, en daarna wilde ik met je bij de kapper langs. Je haar was intussen vreselijk lang, ik zeg het al van in augustus dat het moet geknipt worden. Deze keer wilde ik het liever niet zelf met de tondeuze doen, maar zag ik er graag wat snit in. Delphine had me verteld dat de kapper om de hoek ook kindersnits deed, en aangezien de woensdagnamiddag zonder afspraak was, zijn we even gaan kijken. Om vier uur zat er nogal veel volk, maar ze raadde me aan tegen vijf uur terug te komen. Het resultaat is dat je nu een fris modern kopje hebt, en dat je er nog veel ’stouter’ uitziet dan anders.
Je wordt nu helemaal een kwajongen, Wolf, en eigenlijk heb ik dat best wel graag :-p

Heel erg lang verhaal, deel twee…

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Feest, Kobe, Lang verhaal, Op stap, Vakantie — Mama om 8:35 pm op Tuesday, September 18, 2007

Dan beloof ik al eens dat het niet meer zo lang zal duren voordat ik schrijf, is het weer bijna een maand… Jouw broertje houdt me meer bezig dan ik wil toegeven, geloof ik.

In ieder geval ga ik nu proberen jouw grote vakantie te beschrijven, voordat ik het zelf allemaal weer vergeten ben. Jou moet ik dat niet vragen, want blijkbaar is het normaal dat je bijvoorbeeld niet meer weet wat je precies hebt gedaan in de klas, of wat je ’s middags hebt gegeten. Soms vind ik dat wel wat frustrerend, want ik ben eigenlijk echt wel geïnteresseerd in dat kleine leventje van jou, en ik zou wat meer willen inpikken op jouw klasactiviteiten. Ach ja, dat komt nog wel zeker?

De grote vakantie begon lekker rustig, voor mij dan toch :-p Omdat ik met die dikke buik rondliep en nog een hoop wilde doen vooraleer je broertje werd geboren, ging je twee dagen in de week naar de opvang, op dinsdag en donderdag, samen met Marthe. Ik had niet de indruk dat je veel met haar speelde, dat deed je voornamelijk met de oudere kinderen. Erg leek je de opvang niet te vinden: thuis was maar thuis met mij, en daar had je tenminste vriendjes in de buurt. Toch was je wel blij als je me zag. De opvang was echter maar open de eerste twee en de laatste twee weken van de vakantie, maar daar heb ik dan ook dankbaar gebruik van gemaakt.

Vrijdagnamiddag vertrokken we dan, zodra papa klaar was, naar zee: omaly en bompa hadden ons opnieuw uitgenodigd voor een weekendje, in Koksijde deze keer. Je mocht met ons mee-eten aan tafel, maar ging daarna vrij vlot je bed in. Dat vond je wel wat raar: je bed stond bij ons op de kamer, en toch gingen wij nog niet mee slapen. Je bent dan later die avond, toen wij kwamen slapen, nog eventjes wakker geweest, maar ik denk niet dat je daar de volgende dag nog iets van wist.
Er zat wel een groot nadeel aan het feit dat je bij ons op de kamer sliep: ’s morgens was je wakker rond zeven uur, en je vond het heerlijk dat je meteen je klep kon openzetten en bij ons in bed springen. Papa en ik kreunden even onder het verbale en fysieke geweld, en besloten toen dat de tv misschien geen slecht idee was, gezien het feit dat we pas tegen negen uur aan de ontbijttafel werden verwacht. We hebben je er ook op uitgestuurd om bompa en omaly wakker te maken, maar bompa was al in geen velden en wegen meer te bekennen, die was ook al vroeg wakker en gaan wandelen.
Na het ontbijt zijn jullie, zijnde papa, bompa, nonkel Koen en tante Else gaan zwemmen in het verwarmde binnenzwembad van het hotel. Ik geloof dat jullie er vooral ‘haai’ hebben gespeeld, met een vermoeide maar bijzonder opgefokte Wolf tot gevolg :-p Ikzelf heb ondertussen geslapen want ik had die nacht geen oog toegedaan.
Daarna zijn we samen iets gaan eten in een restaurant op de dijk, maar zijn voor de koffie toch maar naar binnen gegaan, uit de felle wind. Jij werd wat ongedurig, en mocht met een go-car-achtig iets gaan rijden, iets waar je ongeveer een uur om gezaagd hebt. Na vijf minuten was de lol er blijkbaar al af, ook al mocht je een half uur rondrijden, en hebben we het ding maar teruggebracht. Toen zag ik een kledingwinkel, een typisch dijk-ding, waar ze onder andere Spidermankousen verkochten, en je was wildenthousiast toen ik je even later toonde wat ik voor je gekocht had.
Toen was het eindelijk strand-tijd: hoewel het aan de frisse kant was door de harde wind, gingen jij, papa en bompa vrolijk aan het graven, terwijl ik onder een felgroene parasol een poging deed om te slapen. Een halve put later wilde jij richting het water, en ja hoor, je was binnen de korste keren drijfnat. Niet dat dat erg was, alleen niet bijzonder warm, zeker omdat ik geen andere droge kleren bijhad. Na een uur of twee was het welletjes: je was doodop van altijd maar in het water te springen, de golven te ontwijken of ze juist tegemoet te lopen. Ook bompa en papa waren intussen behoorlijk moe. Bibberend kwam je bij mij (waarbij de fluogroene parasol bijzonder goed zijn taak van baken vervulde), waarop ik je uit je natte kleren stroopte, een droog onderbroekje aantrok, en in een droge handdoek wikkelde. Gelukkig was het hotel op nog geen tien minuten wandelen (het geploeg door het zand inbegrepen) zodat je al snel onder een warme douche stond te bekomen. Je had er overduidelijk enorm van genoten.
Daarna hebben we allemaal samen rustig iets gedronken op het terras in de warme zon, en heb jij al een boterham met kaas gekregen. Tegen dat het zeven uur was, tijd voor ons om aan tafel te gaan, lag jij al in je bed.

De volgende dag zijn papa en ik met je gaan zwemmen, en heeft papa jou bezig gehouden terwijl de rest van de familie genoot van sauna en massage :-) Daarna werd alle bagage in de auto geladen, en zijn we met zijn allen de kusttram opgestapt richting Nieuwpoort. Zo’n tram blijft een belevenis voor jou :-)
Toen we amper op de dijk waren, stond er een grote, oude typische paardenmolen. Ikzelf mag niet gedroomd hebben dat ik erop moet zitten omdat ik dadelijk ongemakkelijk zou worden, maar jij vond het wel leuk. In het begin vertrouwde je het zaakje niet helemaal (omaly wou eigenlijk dat bompa meeging met jou om je vast te houden, maar ik vond dat je al groot genoeg was), na een tijdje vond je het best leuk en opwindend, en uiteindelijk wou je er af, een beetje witjes om de neus, ik vermoed om dezelfde reden als ik er in de eerste plaats al niet op wilde. Datzelfde vermoeden is ook al bevestigd in de auto: je bent wagenziek. Dan begin je te klagen dat je buik pijn doet, dat je zou moeten overgeven, en dan zie je compleet wit en grauw, arme jongen. Ik heb echt medelijden met jou, maar ik kan er niks aan doen. Hopelijk gaat het bij jou sneller over dan bij mij, want ik heb het nog steeds behoorlijk serieus zitten.
Na een korte wandeling op de dijk gingen we dan iets eten, daarna opnieuw de tram op, en in de auto huiswaarts. Het heeft, geloof me, geen tien minuten geduurd voor zowel jij als papa lagen te slapen, helemaal tot in Wondelgem :-p Jaja, die mannen…

De week daarna verliep ook heel gewoon. Alleen jammer dat het weer niet meewilde, want anders had ik het zwembadje kunnen opzetten, en waren we quasi nonstop buiten gebleven.
Op vrijdagavond belde Delphine dan: of we soms geen zin hadden om op zaterdag (ze voorspelden eens mooi weer) te komen barbecuen ’s avonds. Daar zeiden we natuurlijk geen nee tegen, zodat we, na een dagje schilderen in Kobes nieuwe kamer (waarbij jij enthousiast geholpen hebt) tegen half zes het blokje om gingen. Jij had thuis al uitgebreid met water gespeeld in de twee wasmanden, maar Pieter had het zwembadje van Marthe opgezet. Het duurde dan ook geen vijf minuten of jullie zaten al in het water. Papa is dan maar snel even terug naar huis gelopen om verse kleren en handdoeken en dergelijke, en heeft meteen maar je pyama meegenomen zodat je daar kon slapen. Jullie hebben tot half acht in het water zitten spetteren, daarna snel wat gegeten, en tegen half negen lag jij in Marthes reisbedje in hun badkamer te slapen. Jullie waren zodanig moe dat er geen halve kik meer te horen was. Tegen half twaalf heeft papa jou dan uit je bedje getild, naar huis gedragen, en daar weer in bed gelegd. Je was wel wakker, maar heel veel wist je er de volgende dag toch niet meer van.
De zondag zijn we dan met ons drietjes even gaan rondlopen op de Gentse Feesten, gewoon rustigjes, een ijsje eten, wat kraampjes bekijken… Je vond het ‘peshiaal’, al die mensen overal, en de muziek en de clowns en zo.

Maandag de zestiende juli gingen we opnieuw naar de gynaecoloog, en werd ons vermoeden bevestigd: Kobe lag nog steeds in stuitligging, en had precies niet veel zin om zich te draaien. De dokter wilde nog een weekje wachten, en dan, als de baby zich nog niet had gedraaid, overgaan tot een keizersnee een paar dagen later. Jij vond het vooral jammer dat het geluid van de monitor kapot was, want zo’n blaadje met wat kriebellijntjes op vond je maar niks, terwijl het geluid van zijn hartje wel best spannend was.
De rest van de week was opnieuw rustig: ik had eigenlijk verschillende keren met jou naar de Gentse Feesten willen gaan, maar met die buik zag ik dat niet zo goed zitten wegens veel te snel moe. Op donderdag wilde ik wel met oma en jou een poppenvoorstelling van het Puppetbuskerfestival meepikken op de Site (aan de Gasmeterlaan), maar er konden om het half uur amper zeven mensen binnen, die dan nog willekeurig werden uitgekozen, zodat we na een uur wachten gewoon door zijn gegaan. Jammer, maar niks aan te doen. Aangezien we vlak bij het speeltuintje aan de Blaisantvest waren en jij al heel lang had gevraagd om daar eens te mogen spelen, hebben we dat dan maar gedaan. Je amuseerde je kostelijk: oma moest mee in de trein, we hebben met ons drieën op de wip gezeten, en ik denk dat je ongeveer een halve kilo zand hebt meegezeuld naar huis. Daarna zijn we nog de stad in gegaan: we hebben rondgelopen, oliebollen gegeten, gekeken naar breakdancers,… Je wilde ook perse een ballondiertje, maar het bleek een teleurstelling: toen we een schildpadje vroegen, kreeg je geen hoedje maar een klein armbandje. Gelukkig liet je je ontgoocheling niet echt merken, pas thuis zei je er iets van. Je bent toch echt wel lief, kleine man!

De volgende dag, zijnde de vrijdag, zijn we dan samen met Sofie en de meisjes naar Shura gegaan: we moesten al heel lang eens langsgaan ter ere van haar kleinzoontje Albert. Ook al had ik gezegd dat ze zeker geen eten moest doen, en dat taart meer dan voldoende was, toch had ze willen vasthouden aan Tsjetsjeense tradities, zodat de tafel gedekt stond met gevulde kip, een speciaal courgettegerecht en frietjes, en daarna taart. Wij hadden allemaal net gegeten, zodat we uit beleefdheid wat van de kip hebben gegeten, en daarna vooral taart. Van die taart heb ik trouwens zowat de helft meegekregen, poeh… Ze was echt wel lekker, daar niet van, maar zo zwaar…

Rond half vijf zijn we doorgegaan, en in ‘t passeren ben ik nog even aan de Zuid gestopt. In het Zuidpark stond namelijk een hoop kinderanimatie: een springkasteel voor kleintjes, een hoop klim- en klautergerief, een schminkstand, een podium… Jij was de koning te rijk met dat springkasteel, en ik geloof dat je het bijna een uur hebt volgehouden, tot het plots begon te regenen en ze het boeltje hebben opgedoekt. Het was tegen dan toch tijd om naar huis te gaan, je was doodop.

Het daaropvolgende weekend hebben we met opzet rustig gehouden, zodat we konden genieten van de tijd met ons drietjes, ons laatste weekend zonder baby.

Op maandag mocht je trouwens voor het eerst op kamp. En nee, daarmee bedoel ik geen echt kamp met tenten en slapen en zo, maar een dagkamp voor kleuters op de schoolterreinen van de Voskenslaan. Het thema was ‘Sprookjes’, en we hadden afgesproken dat zowel jij als Marthe zouden gaan. Op maandag zijn echter Pieter en ik elk apart gereden, gewoon omdat we jullie allebei wilden begeleiden op je eerste dagje. Het was met grote ogen en een bang hartje dat je er stond: er waren echt veel kinderen van alle leeftijden, en je liep een beetje verloren. We zijn dan ook gebleven tot jullie in de juiste groep waren verzeild, en handje in handje met Marthe liep je naar binnen. Toen ik jullie tegen half vijf ging ophalen, zag ik echter al van ver een klein jongetje in zijn regenvestje tussen de hekkens doelloos rondlopen: je had gedacht dat ik jullie al meteen om vier uur ging staan opwachten hebben, en je begon dan ook prompt te huilen toen je me zag. Arme jongen, mijn hart brak. Je had je nochtans prima geamuseerd, zei je later. Marthe zat ondertussen wel binnen vrolijk te spelen, en die lachte breeduit. Het leed was snel geleden, de boekentasjes opgehaald, en de volgende dag ging je probleemloos met Marthe en Pieter mee. ’s Avonds ben ik je gaan ophalen, hebben we thuis gegeten en ons boeltje gepakt, en heb ik je naar oma gebracht. De volgende morgen moest ik immers al vroeg in het ziekenhuis zijn. Jij vond het jammer dat je niet mee mocht, maar toen ik je uitlegde dat er niemand mocht bijzijn wanneer Kobe ging geboren worden, behalve papa dan, kon je je ermee verzoenen.
De volgende dag heeft oma je dan afgezet op kamp, en is je om half vijf ook weer gaan ophalen, om dan bij mij in het ziekenhuis te komen: je had immers een broertje! Eerst was je uiteraard wat onwennig en deed je nogal stoer: mama lag immers met een hoop draadjes in een ziekenhuisbed, en dan lag er een baby in zo’n klein bakje. Toch was je meteen heel erg lief: je kroop even bij mij in bed om me te knuffelen, en wilde dan meteen Kobe grondig bekijken en aanraken. Trots verkondigde je tegen alle verpleegsters en oma en iedereen die het horen wilde, dat je nu een grote broer was, en dat je ging zorgen voor je kleine broertje en hem zou beschermen. Je was dan ook apetrots toen je, op papa’s schoot weliswaar, hem even mocht vasthouden. Je bleef hem maar strelen en voorzichtige kusjes geven. Ik had een beetje gevreesd voor een jaloerse reactie, maar daar was helemaal geen sprake van: je was heel erg lief en bezorgd om hem, en wilde nog het liefst van al bij ons blijven. Toen ik je echter had uitgelegd dat dat niet kon, en dat ik in het ziekenhuis moest blijven omdat de dokter mijn buik had opengesneden, ging je zonder problemen met oma mee naar huis. Ze vertelde achteraf dat je behoorlijk onder de indruk was, maar toch probleemloos ging slapen.

Heh. Het vervolg is voor morgen, het is welletjes voor nu.

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest, Logeren — Mama om 9:55 pm op Sunday, May 20, 2007

Mja, toch alweer twee weken geleden dat ik nog geschreven heb. Ach ja, het leven gaat zijn gewone gangetje, maar toch zijn er altijd dingen die jij hebt meegemaakt of die me opgevallen zijn, en die ik je dan niet wil onthouden.

Vorige week was echt heel erg druk voor mij, met extra vergaderingen, integratie voor de basisschool en infoavonden voor de ouders, zodat je me al bij al niet veel gezien hebt, of toch niet actief: het was vaak half zes voor ik je kon ophalen in de opvang, en dan ging ik thuis meestal onmiddellijk in de zetel liggen, terwijl jij bij mij kroop en wat tv keek. Veel tijd bleef er dan trouwens ook niet meer over: rond zes uur eten, daarna pyama aan, nog een klein beetje tv (”vijf minuutjes”, wat in de praktijk neerkomt tot het eerstvolgende reclameblok) en je bedje binnen. In een schoolweek moet ik er echt wel op letten dat je op tijd in je bed zit, want het is echt nodig.

Het weekend was weer lekker gevuld: om half acht op zaterdagmorgen (jij was al wakker hoor) stonden de mannen van Van Vooren hier om de oude badkamer verder af te breken. Voor de rest hebben we eigenlijk niks speciaals gedaan, maar al bij al toch een drukke dag gehad: boodschappen doen, koken, opruimen, beetje in de tuin werken, en jij moest dan ook nog maar eens een “frittakaas” maken. Dat is het nieuwe woord dat je geeft aan je kampen: je sleept alle aanwezige kussens - en dat zijn er een pak - op een hoop, bij voorkeur achter de zetel, steekt daar nog de twee dekentjes bij, een paar stoeltjes, soms zelfs je schommelpaard en een berg knuffels, en kruipt er dan triomfantelijk bovenop. Doorgaans vraag je ons met smekende blik, wanneer je gaat slapen, om hem niet af te breken, maar uiteraard kunnen we daar lang niet altijd op ingaan. Al was het maar omdat er dan geen enkel kussen meer in onze zetel ligt :-p

Zondag was het moederdag, en jij had een allerliefst cadeautje voor me gemaakt. Het was een verrassing, zei je, en daarom had je me al een keer of vijf verklapt dat het zeepjes waren, en ook nog een kadertje. En jawel hoor, netjes ingepakt kreeg ik van jou een vrij hoog terracotta schaaltje, dat je groen had geschilderd en dat daarna vernist (of geglazuurd) was, met daarin drie hompjes zeep, met een licht groen of blauw kleurtje. Beter kan ik het niet benoemen, want je had de ‘bolletjes’ zelf mogen maken, en je ‘rollebollebal’capaciteiten blijken nog niet op punt te staan. Daarbij zat ook een kartonnen kadertje, waarvan de rand geverfd was met rode bollen (gemaakt, vertelde je, met een met zand gevulde ballon waarmee je had gestempeld) en waarin een prachtig oranje handafdruk stond van mijn kleine snoetie. Weet je, ik vond het prachtig :-)

Tegen de middag gingen we naar Ronse, waar we ter gelegenheid van diezelfde moederkesdag uitgenodigd waren om te blijven eten. Omaly had voor een zeer uitgebreide koude schotel gezorgd, waardoor de sfeer eigenlijk bijzonder ontspannen was. Jij hebt in elk geval toch flink gegeten en gespeeld, precies zoals het hoort :-p

Maandag was het natuurlijk weer school, maar gingen we om vijf uur naar de gynaecoloog. Jij vindt het leuk om mee te gaan, al was het maar omdat je dan koekjes krijgt van ons (het is net op het moment dat we normaal gesproken boterhammen zouden eten). Alles is nog prima in orde met jouw broertje, hij doet precies wat hij moet doen. Jij weet ondertussen trouwens hoe hij zal heten, en hebt het al verklapt aan je respectieve oma’s, met een grote samenzweerderige grijns overigens :-p “De nieuwe baby heet ****, maar ik mag dat niet verklappen want het is een verrassing!”. Tsja, het begrip ‘verrassing’ is blijkbaar nog een compleet mysterie voor jou. Ach ja, zo erg is dat ook weer niet hoor.

Dinsdag was niks speciaals, woensdag hebben we zoals gewoonlijk spaghetti gegeten, boodschappen gedaan, en kwam tegen vier uur oma langs. Het was eeuwen geleden dat ze hier nog was geweest, en vol trots heb je haar dan ook de nieuwe badkamer getoond. Het ziet er nog steeds niet uit, maar alles functioneert wel, en da’s heel erg leuk. Jij hebt ondertussen trouwens de geneugten van het douchen ontdekt: in het weekend wil je niet meer in bad spelen, maar ga je samen met je papa in de douche. Waar je vroeger onbedaarlijk begon te huilen zodra je gezichtje nat werd, vind je dat nu precies zelfs plezant. Vooral de afwisseling tussen douchekop, regendouche en zijstralers vind je heerlijk, en je geniet overduidelijk. Ook je papa vindt het precies wel leuk, want hij is degene die jou onder zijn hoede neemt op zo’n moment. Jaja, mijn mannen samen in de douche!

Donderdag begon het verlengde weekend, wat betekende dat we eerst gezellig samen hebben geknuffeld en gespeeld in ons grote bed.  Papa voelde zich niet schitterend, hij was wakker geworden met een gigantische hoofdpijn, maar gelukkig beterde dat wel in de loop van de dag. Jij en ik hadden de dag voordien samen boodschappen gedaan, zodat ik tegen de middag begon aan de fricandon met verse spinazie en puree, duidelijk een succesnummer ten huize De Waele. Tegen half vier trokken we dan naar Lovendegem: we waren samen met Koen, Nathalie en de kinderen uitgenodigd bij Sepp en Sofie, en jij hebt de hele tijd naar hartelust gespeeld. Gelukkig was het weer intussen zo goed geworden dat jullie de halve namiddag buiten hebben gespeeld. Sofie had pittabroodjes voorzien, met ongelofelijk veel rauwe groenten, en je liet het je smaken. Hetzelfde kan gezegd worden van de taart achteraf :-)  Lag het nu daaraan, of aan het feit dat je pas tegen negen uur in je bed lag, maar tegen half een begon je plots hartverscheurend te huilen. Papa sprong uit bed, en jawel hoor, je had je hele bedje ondergekotst. Papa heeft jou dan gewassen en een verse pyama aangedaan, terwijl ik je bedje ververste, en je een reservedonsdeken gegeven heb. Het andere was namelijk behoorlijk gedoopt, uitgewassen, en dus nog nat. Gelukkig was daarmee al het leed geleden, en kroop je  vrolijk opnieuw in bed. Papa en ik deden hetzelfde, hetzij iets minder vrolijk.

Vrijdag was papa tot onze grote vreugde ook nog thuis, en hebben jullie in de voormiddag veel gespeeld. ’s Middags heb jij warm gegeten, terwijl papa en ik tot jouw grote verwondering brood aten: wij gingen namelijk ’s avonds op restaurant. Rond een uur of twee kwam Faust langs voor zijn verjaardag, en jij popelde om hem het cadeautje te geven dat we iets daarvoor samen hadden ingepakt. Je begon ook met grote moed aan een portie chocomousse die we speciaal voor de gelegenheid hadden gemaakt, maar gaf het al snel op: het was te zwaar voor jou. Toen Faust weg was, hebben papa en ik jouw gerief samengeraapt, want je mocht voor een nachtje naar oma en opa. Eén van je eerste opmerkingen toen ik jou dat vertelde, was: “Eén keertje slapen? Ik wil twee keertjes!” Papa en ik hebben toch geluk dat jij met zoveel plezier gaat logeren, en wij dus met een gerust hart een keertje weg kunnen gaan.

Toen we rond kwart over vijf in Zomergem aankwamen, en ik de sleutel in het slot stak, zagen we onderaan de trap een zielig hoopje hond liggen: Kaneel lag op de mat te bibberen. Ik dacht dat oma misschien in de tuin was, Kaneel had meegenomen, en dat die nu aan de trap zat te wachten. Wel bizar dat de deur dicht was… We namen haar mee naar boven, en toen bleek dat ze de laatste week compleet blind was geworden en blijkbaar van de trap was gevallen… Het arme arme diertje! Ze had zelfs geen hondenleven meer: ze was kreupel, had twee enorme liesbreuken, geen tanden meer, vond op eigen houtje haar eten noch drinken meer, was niet langer zindelijk, en nu dus ook totaal blind. Ik heb toen mijn been stijfgehouden, en geëist dat oma en opa haar lieten inslapen. Ze waren er allebei het hart van in, maar gaven me gelijk. Ik heb jou dan even apart genomen, en uitgelegd wat er ging gebeuren, dat Kaneel heel oud en heel ziek was, en dat ze veel pijn had, en dat de dierendokter haar een spuitje ging geven waardoor ze dood zou gaan, en dat ze daarna naar de hondenhemel zou gaan. Jij keek me ernstig aan en knikte. Blijkbaar kende je het gegeven hemel al van op school, ik hoefde je dat niet meer uit te leggen. Opa nam uitgebreid afscheid van zijn hondje, en daarna reden oma en jij naar de dierenarts. Jij zat achteraan met het arme beestje op je schoot, en je gaf het nog een paar kusjes. Oma vertelde me achteraf dat jij er heel gewoon over deed: ze ging dood, en daarna ging ze naar de hondenhemel en daar ging ze opnieuw een beetje leven en blij zijn. En dat was dat. Je had wel door dat oma en opa heel verdrietig waren, en je probeerde hen te troosten.
Al bij al zat je alweer te laat in je bed :-p

Zaterdagvoormiddag heb je dan boodschappen gedaan met oma, en hebben jullie samen Kaneel begraven. Opa vertelde dat hij vrede kon nemen met de dood van het beestje, toen hij jou plechtig zag komen aanwandelen met Kaneel in een handdoek in je armen. Opnieuw was het heel simpel en duidelijk voor jou.
Rond elf uur is Roeland jou dan komen ophalen: het was Siska’s (Sarahs zus) verjaardag, en ze had gevraagd of jij alsjeblief ook mee mocht komen. Voor ons geen enkel probleem, en Lut, Sarahs mama, had speciaal voor jou worst met appelmoes en frietjes gemaakt :-p Je wordt verwend, klein mormel! Veel heb je er niet over verteld, maar je had het er wel naar je zin gehad. Rond half zes was je weer bij ons thuis, rond zes uur waren je nonkel en tante weg, en tegen kwart voor zeven lag je in je bed, doodop.

Vandaag heb je dan ook geslapen tot half negen, en was je ongelofelijk goed gezind: je hebt gespeeld, gedoucht, nog gespeeld, beetje tv gekeken tot Code Lyoko gedaan was, en dan nog wat gespeeld. Al bij al eigenlijk niet veel gedaan en toch de hele dag bezig geweest.

En nu slaap je rustig, gelukkig maar. Ik zie je graag, liefje :-)

Volgende pagina »