Vette Veemarkt

Gecategoriseerd onder: Familie, Op stap — Mama om 12:29 am op Sunday, March 26, 2006

Alweer lang geleden, en alweer een pak gebeurd, snoetie. Momenteel zit ik ziek in de zetel te typen op mijn laptop, en zit jij voor me te kijken naar Pingu. Je bent al verschrikkelijk lief geweest vandaag: te pas en te onpas kom je me kusjes geven, soms van mijn hoofd tot aan mijn voeten, en vraag je me of ik al wat beter ben. Aan de andere kant kan je het dan ook niet laten om, als ik in slaap gevallen ben, toch bovenop me te kruipen en me wakker te maken. Je kijkt me dan wel zo lief en ondeugend aan, dat ik niet anders kan dan glimlachen om jou.
Deze middag zijn we naar Zomergem gegaan: na een badje en een lekker ontbijt met koffiekoeken was het tijd voor het jaarlijkse agragrische hoogfeest: de Vette Veemarkt ! Voor jou hield dat gewoon in dat je een massa koeien, schapen en konijnen hebt gezien. Er stonden ook minipaardjes, en peter Jeroen stond zelfs bij twee varkens (je kon die schatten als prijsvraag). Delphine heeft jou trouwens een paar keer in het stro bij die twee beesten gezet, en ik dacht dat jij bang zou geweest zijn, maar nee hoor. Je bekeek ze eens grondig, besloot dat ze niet mooi waren, en keerde je resoluut af.
Daarna zijn we ginder blijven eten, heb je nog een stukje taart gegeten, en zijn we naar huis gekomen. Ik wilde graag wat slapen, maar Shura was hier aan het schoonmaken en dus heb ik me maar op de zetel neergevleid, met jou prompt boven op me. Je loopt trouwens nog steeds in een T-shirt en een klein broekje boven je pamper. Je hebt een hele tijd in je blote poep gelopen, tot je uiteindelijk toch een ongelukje kreeg in de keuken, en papa je toch maar een luier heeft aangemeten.

Twee jaar

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest, Lang verhaal — Mama om 12:30 am op Wednesday, March 1, 2006

Ik schaam me dood dat het gewoon een maand geleden is sinds mijn laatste berichtje aan jou, snoetie. Ik denk dat ik er gewoon de puf niet voor heb de laatste tijd, onder andere door het feit dat papa zo druk bezig is met Netlash.

Jij bent nota bene twee jaar geworden, en ik heb niet eens iets geschreven ! Je feestje was wel pas afgelopen zondag, en het was een knaller ! Je hebt er overduidelijk van genoten, van alle aandacht, alle kindjes, de ‘adootjes’, de slingers in huis, en niet te vergeten je taart :-) Ik heb met opzet je feestje uitgesteld, omdat op je eigenlijke verjaardag je oma nog in Peru zat, en peter Jeroen en tante Delphine op huwelijksreis waren. Deze keer waren er minder problemen, toch geen te voorziene. Gwen en Erik waren er niet, omdat Ernest net de windpokken had, en peter Koen had zijn been gebroken op skireis en moest dus ook afzeggen. Je grootouders en je andere nonkels waren er wel, net zoals Sepp en Sofie met de meisjes, en Koen en Nathalie met Quinten, Aaricia en baby Jorunn. Je hoort het, het was bakje vol. Uiteraard heb je ook kadootjes gekregen, en opnieuw weten we niet waar we al je speelgoed nog moeten zetten. Omaly had een set prachtige kleertjes mee: jeansbroek met T-shirt, gebreid vestje en regenjasje. Ook Roeland en Sarah hadden een jeansbroek mee, al zal het nog wel eventjes duren voor je die aan kunt doen. Oma had uit Peru een hele mooie T-shirt meegebracht, en een paar leren pantoffeltjes met wol vanbinnen. Die heb je trouwens al twee dagen voortdurend aan: je vindt ze heerlijk zacht.
Peter Jeroen had een kraan mee van Little People, eentje met veel lawaai en alarmen :-p en van de meisjes heb je van dezelfde reeks de Ark van Noah gekregen. Gelukkig maken die beestjes ook geen lawaai :-p Nathalie en Koen hadden van Playmobile een vissersboot met orka mee, en een treintje met goederenwagon. Gretig nam je telkens de cadeau’s in ontvangst, en vroeg prompt hulp om ze open te maken. Je bent nog geen klein beetje nieuwsgierig ! Telkens werd het betreffende cadeau ofwel in handen van mama gestopt - kleertjes, weet je wel - of dadelijk uitvoerig getest, liefst met de hulp van een al dan niet bereidwillig slachtoffer. Toen iedereen er eindelijk was, konden we aan de taart beginnen. Ik had een hele reeks taarten en desserts gemaakt - tiramisu, witte chocolademousse, rijstpap, frangipanetaart, confituurtaart, appeltaart - maar vooral een grote verjaardagstaart ! Het ging eigenlijk om een eenvoudige cake, maar wel versierd met een dikke laag glazuur, felgekleurde sprinkels, slagroom rondom, en in het midden een grote kaars in de vorm van een twee, en twee kleine kaarsjes. Je wist niet wat je zag, je ogen stonden groot van bewondering. Ik heb je wel eventjes moeten helpen om de kaarsjes uit te blazen, maar daarna zat je al onmiddellijk met je vingers in de slagroom :-p Alleen heb ik daarna de taart weer van tafel gehaald om ze te snijden, en blijkbaar reageerde iedereen bijzonder ontgoocheld…
Tegen zes uur was iedereen weg, en heb jij nog wat geknuffeld, een flesje gedronken, en lag je tegen acht uur in bed.

* Ik heb het gevonden, sproet, om jou in je bed te krijgen. Het lukt tegenwoordig zelfs vrij aardig: rond half acht waarschuw ik je een eerste keer, en doe ik je op de grote klok in de woonkamer kijken. Als de grote wijzer helemaal bovenaan staat, is het acht uur en moet je gaan slapen. Met dat basisprincipe ben je het inderdaad eens. In de loop van dat halve uurtje doe ik je nog verschillende keren naar de klok kijken, en uiteindelijk, als het acht uur is, zeg ik dat we naar boven gaan. Jij haalt dan je tuut, je twee beertjes (yeps, foutje gemaakt, en je loopt nu steevast met twee beertjes tegelijk rond) en gaat mee naar boven om tanden te poetsen en in je bed te gaan. Soms protesteer je nog heel even, maar doorgaans val je na een minuutje of zo wel stil. Vorige zaterdag was het even anders: ik wilde je vroeg laten slapen zodat je zeker zou uitgerust zijn voor je feestje, maar… je ging netjes om acht uur in bed, en lag anderhalf uur later nog steeds te babbelen. Ik heb je er dan maar uitgehaald, en je bleek last te hebben van je maag, want je vroeg zelf naar een lepeltje. Tegen tien uur lag je er dan weer in, en om half negen was je alweer wakker. Tsja, de tol van je regelmatigere uren zeker ? Je slaapt ook minder overdag, en in het weekend zelfs niet meer, omdat je dan langer slaapt ’s morgens.

* Op je verjaardag zelf zijn opa, Roeland en Sarah hier taart komen eten, en ook dat vond jij al heerlijk. Je had al een cadeautje gekregen ’s morgens, en wat voor één ! Shura had het niet kunnen laten, en had voor jou een hele mooie vrachtauto mee, en een knappe T-shirt. Dat was natuurlijk niet nodig geweest, maar je vond het wel heel leuk. Je hebt het hele huis rondgelopen met die kipwagen achter je aan, je beertjes en tuutjes netjes in de auto. Later die week heb je ook je cadeautje van Nice gekregen: een zilveren raceauto waarvan de deurtjes en de koffer openkunnen. Ook die vond je heel leuk.

* Op woensdag 08 februari zijn papa en ik een dagje naar Londen geweest, papa voor een conferentie voor Netlash, en ik gewoon een dagje rondlopen met een vriendin. Uiteraard kon jij niet mee, en daarom heb ik je op dinsdagavond al naar omaly en bompa gebracht. Jij vond dat helemaal niet erg: zodra ik je verteld had dat we naar ginder gingen, zat je de hele tijd in de auto te vragen of we er bijna waren. Je bent er ook onmiddellijk met bompa beginnen spelen, en zag het blijkbaar al helemaal zitten. Omaly had boterhammetjes voor je, en ook ik mocht blijven eten. Jij vond dat je niet alleen mocht zitten eten, en dus commandeerde je ons naar onze respectieve stoelen. Ik moest echt wel lachen, prutsje ! Donderdagavond bracht opa je terug, en je bleek er heerlijk gespeeld en geslapen te hebben. Omaly had je ook weer meegenomen naar de winkel om kleertjes te halen voor je verjaardag, ook al had ze al kleertjes gekocht in januari voor jou. Je kwam thuis met een prachtig paar blauwe pantoffels, en de rest heb je op je verjaardagsfeestje gekregen.

* Je praat honderduit tegenwoordig, en je woorden worden alsmaar verstaanbaarder en je zinnen langer. Het leukste woordje vind ik ‘chocolademelk’, zeker omdat je het zo schattig zegt :-) Jammer genoeg neem je ook alle woorden van ons over. Zo had papa een tijd geleden iets gemorst, en zei hij: “Potverdeme”. Op slag herhaalde je dat woord, en zelfs in de juiste context. Op dezelfde manier heb je wellicht ook ‘Fuck’ opgepikt, kleine mol. Zodra je nu iets laat vallen, ergens tegen botst of iets anders doet waar ook wij een krachtterm zouden gebruiken, durf je nu dat woord uit je botten te slaan. Ik wijs je telkens streng terecht, en je zegt dan ook sorry, maar het zal niet helpen als papa en ik zelf niet eerst die slechte gewoonte afleren. Zucht. Aan de andere kant kan je ook hele lieve dingen zeggen: ‘Joepie’, als je een cadeautje hebt gekregen, of ‘Lekker’ bij een dikke knuffel, en dat gaat dan gepaard met een grote glimlach. Mijn hart smelt al helemaal als je vanuit de keuken naar me roept: ‘Schatje ! Komen eten !’ compleet met papa’s intonatie.

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Familie, Feest, Ziek — Mama om 10:51 pm op Tuesday, September 13, 2005

Net toen ik daarstraks thuis kwam van school, ging de telefoon. Even later kwam papa naar beneden: Nice had net gebeld dat je ziek was. Je had overgegeven, en je had behoorlijke koorts. Deze morgen had ze je al een Perdolan gegeven, maar nu wilde ze toch liever dat je bij ons was. Effectief, toen je thuiskwam had je rode wangen, en bleek je 39.4° te hebben. Niets dramatisch, maar je had er wel last van. Ik stak je nog een Perdolan op, gaf je water (gelukkig drink je veel) en keek samen met jou naar twee afleveringen van Bumba. Yep, papa heeft voor jou de DVD gekocht, zodat je te pas en te onpas met de afstandsbediening komt aandraven: ‘Mama bak ! Bumba ! Daaaaaaaar !’ en dan wijs je ostentatief naar de TV. Vandaag was je wel enthousiast, maar waar je anders meestal staat te springen en mee te dansen, bleef je vandaag netjes bij me zitten. Ik heb je dan ook maar daarna in je bedje gestoken. Drie kwartier later was je alweer present, doornat van het zweet, maar je voelde je duidelijk beter. Een verse broek en droge T-shirt later wilde je buitenspelen op de glijbaan, en aangezien het nog steeds 26° was buiten, zag ik daar het probleem niet van in. Je hebt zelfs flink gegeten en je fles voor het grootste deel uitgedronken, samen met nog een beker of twee water. Toch protesteerde je niet toen ik je om acht uur in bed stak: je vleide je neer en deed je ogen dicht.

Gisteren was dat toch even anders: pas tegen tien uur wilde je in bed. Het is niet dat ik niet probeer je eerder naar boven te krijgen, maar dan sta je te krijsen in je bed tot ik je er weer uithaal. Veel mensen geven me de raad je te laten doen, maar na een half uur vind ik het doorgaans welletjes: je bent al even koppig als je mama. Toch begin ik een vermoeden te krijgen van de oorzaak: gisteren wilde je zelf naar boven, nam je zonder problemen je tuut en je beertje aan en ging liggen, maar even later krabbelde je recht en begon te huilen, zoals zo vaak. Deze keer zag ik echter duidelijk dat je heftig aan het slikken was, en je wees op je mond en zei ‘Bè’ als om een slechte smaak aan te duiden. Wie weet heb je ook reflux, net als ik ? Dat zou een en ander verklaren, want uit ervaring weet ik dat je helemaal niet kunt slapen als het zuur je in je mond loopt. De volgende keer dat het weer zo is, ga ik je opnieuw een lepeltje Gaviscon geven, zoals ik deed toen je nog heel klein was. Dan kunnen we zien of het effectief dat is. Ik hoop voor jou van niet…

Gisteren aan tafel heeft je papa even gedemonstreerd wat je blijkbaar geleerd hebt de afgelopen dagen bij Nice: je duidt feilloos je ogen, oren, neus, mond, buikje, poep en voetjes aan, als we je dat vragen. De bijhorende woorden zijn niet altijd even duidelijk, maar aan de overtuiging waarmee ze gezegd worden, weten we dat jij ze wel degelijk verstaat.

Je bent ook klaar voor echte potjestraining, denk ik. Nu merken we het niet langer aan de geur als je een volle broek hebt, je komt het ons gewoon zelf melden. ‘Mama ? Kaka !’ Dat geldt voorlopig nog voor beide soorten vuile broeken. Als je het nu nog zou voelen aankomen, dan zijn we er.

Dit weekend heb je het afwisselend met mama en papa moeten stellen: zaterdag was papa naar een vergadering van de JCI de hele middag, en gisteren was ik naar een koorrepetitie. Alleen was ik zo slim geweest om met de motor te rijden, en in het terugkeren in een gigantische stortbui te verzeilen. Jij begreep niet waarom mama zo lang in de garage bleef hangen, en kwam even kijken. Jouw commentaar was eenvoudig en ter zake: ‘Mama nat !’ Dat kon je wel zeggen, ja.

Ik heb net de foto’s van de barbecue van vorige week op je site gezet, en bij het bekijken ervan merk ik dat ik de dag onrecht heb aangedaan. Uiteraard was er de barbecue zelf, maar we hebben wel wat meer gedaan dan alleen maar gegeten. Eerst en vooral was er het feit dat je op Jeroens terras het gevoel hebt dat je recht onder de kerktoren zit. Het ding is echt niet ver, en je had dan ook dadelijk de wijzerplaat opgemerkt. Je hebt het niet nagelaten ons daar een honderdtal keer op te wijzen, trouwens. Helemaal erg werd het toen de klok dan ook begon te slaan: ‘Bimbam !’ Je wist niet wat je eerst moest doen of eerst moest zeggen van pure opwinding. Elk om beurt moesten we trouwens met jou mee naar binnen om naar de klok te kijken in de woonkamer. Na een tijdje kwamen daar ook de vissen in de keuken bij.
Verder waren er ook de wespen, waar jij op zich niet veel aandacht aan schonk. Je nonkel Jeroen des te meer, aangezien je bij hem echt wel van een fobie kan spreken: hij begint als een gek rond te springen en te slaan als hij ook maar een wesp in zijn buurt vermoedt. Toen ik het idee opperde om de stofzuiger te gebruiken om ze uit de weg te ruimen, had hij in drie tellen die stofzuiger vast, als was het een zwaard in een Middeleeuws steekspel. Heldhaftig begon hij de ondingen op te zuigen. Jij had meer oog voor de stofzuiger zelf: leek dat niet wat op een auto ? Je werd er dan ook opgezet en rondgereden, en dat vond je blijkbaar ferm plezant.
De grootste bron van hilariteit was nochtans Roelands GSM. Die had niet alleen een heel leuk belletje, Roeland had ook de trilfunctie aangezet. Papa liet hem afgaan, en jij begon spontaan te schateren, keer op keer. Yep, een zeer fijne dag.

Ik hoop dat je vannacht wat beter slaapt, kleintje. Het is al nachten na elkaar dat je minstens één keertje wakker wordt, en ik je even uit je bedje moet halen. Lang is het nooit, maar ik ben telkens weer wakker, en ik begin moe te worden, snoetje.

Nog een paar losse flodders:

* de hond eten geven is tegenwoordig een zaak voor twee: papa of ik mogen niet alleen gaan, jij moet mee. Je wijst ons waar het blikje staat, en waar het eten is. Als we het blikje opgevuld hebben, neem jij het zorgvuldig in je beide handen, en stapt in opperste concentratie naar het hondenhok, waar de etensbak van Catullus staat. Parmantig giet je de korrels in de bak, en gaat dan netjes het blikje terug op het rek zetten. Als wij dat durven doen en we zetten het per ongeluk ergens anders, worden we streng terecht gewezen: ‘Nee ! Daaaaaaaa !’

* Handenwassen is ook een ernstige bezigheid: je mag op een stoel staan, je handen onder de lopende kraan steken, en ze, voorzien van een beetje zeep, wassen. Ik denk dat het is omdat je je dan groot voelt, maar je doet dat blijkbaar zeer graag. Op dezelfde manier help je papa wel eens bij de afwas: je staat dan op een stoel aan de pompsteen en plonst wat in het warme water.

* Catullus springt vaak tegen het buitenraam op, als hij buitenzit en binnen wil. Het hele raam is al geschonden door zijn scherpe nagels. Papa en ik zeggen dan bijna automatisch: ‘Catullus ! Neen !’ Ook jij doet ons daarin achter: als je de hond hoort springen, steek je een vermanend vingertje omhoog en zegt: ‘Neen ! Mmm, neen !’ Ik kan telkens niet anders dan glimlachen.

* Je tanden zijn al wat enthousiaster dan in het begin. Je hebt er nu twaalf in totaal: vier snijtandjes bovenaan, vier snijtandjes onderaan, en aan elke kant een kies. Nog een paar kiezen erbij, en je hebt geen reden meer om de korstjes van je boterhammen niet op te eten :-p

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Familie, Op stap, Pis- en kakverhalen, Sloeber, Ziek — Mama om 10:52 pm op Saturday, September 10, 2005

Het is acht uur en je ligt net in je bedje, doodop, veronderstel ik. Ik heb je net een half uur uitgebreid laten badderen (kon ik opruimen ondertussen) wat je met volle enthousiasme hebt gedaan. Je geestdrift was nochtans beneden niet bepaald groot: je was al een hele tijd aan het huilen en het neuten, en je hebt niet veel van je melk gedronken. Boterhammetjes waren er goed ingegaan, tot het je plotseling inviel dat er zoiets als pibo bestaat. Plots was de kaas niet goed genoeg meer. Met veel moeite heb je toch nog het merendeel van de kaas opgegeten, met lange tanden, en daarna kon ik de boterham met hagelslag niet vlug genoeg gesmeerd krijgen.
Dat badje was nodig: we zijn na je vieruurtje naar de Colruyt getrokken, waar je een gratis Actimelletje hebt gekregen. Ik heb het je uiteraard niet gans laten uitdrinken, maar van de helft die je wél kreeg, is zowat de helft in je T-shirt verdwenen. Ik heb dan maar een pakje servetten gekocht en je wat drooggedept. Zucht. Het waren nochtans al verse kleertjes van deze namiddag, want we hadden een kak-incidentje gehad. Ik had een poging ondernomen om je na de middag nog wat te laten slapen (je was behoorlijk vervelend), maar heel vlot ging dat niet: je bleef babbelen en spelen, en na een half uurtje wou je er duidelijk weer uit. Je begroette me met een enthousiast: ‘Kaka ! Potje !’ Ik kon uiteraard niet anders dan gehoor geven aan jouw geestdriftige oproep, temeer je toch ooit zal moeten leren dat potje te gebruiken. Ik stroopte je je broek af, deed je luier uit, en… zette je, besmeurd met kak, op je potje. Ook daar kan je niet stilzitten, dus dat besmeurde werd er niet bepaald beter op. Ik had me al verzoend met het idee dat ik de hoes van je luierkussen ging moeten verversen, maar ook je T-shirtje en je hemdje waren al betrokken in het kakfestijn. En toen vond je er niet beter op dan heel uitbundig met je beestje te zwaaien, netjes langs je plassertje en alle kak heen natuurlijk.
Die kleertjes zijn ondertussen gewassen, en je beertje hangt nog aan de wasdraad want die droogt niet zo vlot. En zo blijft een mens bezig natuurlijk.
Deze middag heb ik ook al de salontafel, nieuw van gisteren nota bene, moeten afwassen: je was nogal driftig aan het tekenen geslagen, en waar je doorgaans netjes op je papier blijft, was deze keer de verleiding té groot. Ik denk dat ik trouwens een 20tal tiktaks heb getekend voor jou. Heel even had ik gedacht dat je passie voor uurwerken afgenomen was, maar niks is minder waar. Je bent niet geïnteresseerd als ik bomen, of huisjes, of bloemen, of eigenlijk om het even wat teken: je enige verzoeknummer is telkens weer ‘Tietak !’ Ik heb er zelfs op je handjes getekend, en die zit je dan nonstop te bekijken en zelfs kusjes te geven. Ik hoop dat het toch een keertje overgaat, kleine muis !

Je eerste week bij Nice zit er alweer op, en vrijwel elke dag kom je wel met nieuwe woordjes af. Het gaat razendsnel nu. En je zit ook alweer stevig in je ritme: je wil alweer om zes uur eten, in plaats van half zeven of zelfs zeven, en ook ’s middags is het alweer vroeger dan tijdens de vakantie.

Gisteren heeft papa voor je moeten zorgen: overdag was je wel bij Nice, maar rond half zes, het uur waarop ik je doorgaans ga halen, zat ik nog volop in een vergadering op school. Toen ik thuiskwam, peddelde je al in je pyama rond, en werd ik met open armen en een gigantische glimlach begroet. Je ziet je mama toch duidelijk graag, liefje.

Donderdag was dan weer een specialere dag. We beleven momenteel de nazomer van de eeuw: 28 graden en volop zon (mocht ook wel, na de mottige zomer). Midden op de dag ging dan ook mijn telefoon: oma aan de lijn, die vroeg wanneer ik gedaan had met lesgeven, en of ik het dan niet zag zitten om met jou opnieuw te gaan zwemmen bij Marc en Annemie. Tegen half vijf kon ik wel bij haar zijn, en gezien de kleffe warmte zou het dan nog zeker goed genoeg zijn om te zwemmen. Jij vond dat ook wel, maar je was niet echt… in vorm, leek het wel. Je deed niet volop mee, schaterde niet en zo. Eén en ander werd duidelijk toen je naar de kleren en mijn tas liep, en om een koek vroeg. Ik was alweer vergeten dat je vieruurtje bij Nice niet om half vijf ligt, maar wel om half vier. Een koek later zat je wel uitbundig te spelen met oma :-p
Rond zes uur hebben we je dan met enig tegengespartel uit het water gevist, afgedroogd, aangekleed, in de auto gezet, en zijn naar omoe en opoe gereden. Daar moest je alweer gevoederd worden, maar verder ging je toch wel op ontdekkingstocht uit. De vliegendeuren in de veranda bleken fijn speelgoed te zijn, maar verbleekten bij de kruiwagen, zeker toen jij erin mocht zitten en oma met je rondreed. Yep, l’histoire se répète ! Je hebt ons ook geholpen bij het plukken van bloemen: elk bloemetje ging je naar oma en omoe dragen, terwijl opoe in verwondering zijn hoofd schudde.

De rest van de week was eigenlijk niks speciaals, denk ik. Voor mij was het de eerste volle week werk, en dus voor jou de eerste volle week bij Nice. En je vond het best leuk: opnieuw al dat speelgoed, en opnieuw die speelkameraadjes.

Vorige week zondag was wél speciaal: jouw opa verjaarde, en dus gaven Jeroen en Delphine een barbecue bij hen thuis, op het grote nieuwe terras. Ik was wel eerst bang voor jou, omdat er nog geen balustrade rond het terras staat, maar de boordsteen en onze waarschuwingen waren voldoende om jou op een veilige afstand te houden. Het was een fijne dag, alleen wilde je niet slapen: je vroeg er telkens zelf naar, maar zodra je in dat bedje lag, begon je te brullen en zweeg je niet meer. Arme jongen…

Nog een paar losse dingetjes:

* Je kan echt soms heel duidelijk maken wat je wil. Zo waren we op een bepaald moment buiten aan het spelen: jij zat in je zandbak, en ik was was aan het ophangen of zo. Plots kwam je naar me toe: “Naash”. Niet-begrijpend keek ik je aan. Jij herhaalde het woordje, duidelijk iets vragend. Toen ik mijn hoofd schudde en zei dat ik je niet begreep, herhaalde je met aandrang “Naash !”, nam me bij de hand en trok me mee naar binnen, en stopte me het doekje in de handen dat nog op de salontafel lag. Daarop wees je naar je gezichtje, en herhaalde “Naash”. Pas toen drong het tot me door: er zat blijkbaar zand in je neusje dat vreselijk op je zenuwen werkte, en je wilde dat ik je neusje schoonmaakte. Zodra ik dat dan ook gedaan had, lachte je naar me, zei: “Taaaaatie !” en rende weer naar buiten. Hoofdschuddend keek ik je na, en volgde je dan maar.

* Je hebt een hele leuke gewoonte opgedaan. Enfin, ik vind ze toch leuk, maar ik weet niet of je papa ze wel zo erg kan appreciëren. Ik had namelijk al de tafel gedekt voor onze broodmaaltijd ’s avonds, maar papa was nog steeds aan het werk. Ik had hem al laten weten dat we gingen eten, maar waarschijnlijk wou hij eerst nog iets afwerken. Toen ik aanstalten maakte om jou in je stoel te zetten, keek je met je grote blauwe ogen vragend naar me op: “Papa ?” “Papa is nog boven, hij is nog aan het werken.” Jij antwoordde niet, maar ging met gedecideerde stap naar de deur van de traphal, duwde die open, ging onderaan aan de trap staan, en riep: “Papaaaaaaaaaa ! Paaapaaaaaaa !” Ik lag dubbel van het lachen, maar effectief: even later stond jouw papa beneden. Aan jouw sirenenlokroep kan nu al niemand weerstaan, wat zal dat later met de meisjes worden ?

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Familie, Logeren, Op stap — Mama om 10:59 pm op Monday, August 22, 2005

Het is dan al eens vakantie, en dan duurt het nog bijna twee weken voor ik schrijf. Ik ben zo intens met je bezig de laatste weken, dat ik op de momenten dat je slaapt, geen zin meer heb om het dan nog eens over jou te hebben, denk ik. Er is nochtans een pak gebeurd, dus verwacht je maar aan een lange update.

Het is echt al een rottige zomer geweest, en ik moet van elk moment dat het niet regent en buiten toch een beetje droog wordt, profiteren om jou buiten te laten spelen. Als het aan jou lag, speelde je elk moment buiten, ongeacht de regen of de temperatuur. Zolang je maar water hebt: je doet niets liever dan met je handjes in het water plonsen, bij voorkeur in je kleine vrachtwagentje dat je van Shura hebt gekregen. Als ik het je op foto laat zien, zeg je trouwens ook altijd ‘wa’, je woordje voor water. Je zeult er dan de gieter bij, en vraagt me om het op te vullen. Waarop je het meestal prompt uitkipt over je kleren heen, en dan kletsnat rondloopt. Je hebt ook een loopfietsje van me gekregen, eentje zoals je bij Nice ook hebt. Alleen heb je nog niet altijd door hoe je erop moet kruipen, en zit je geregeld achterstevoren.

Vorige week zaterdag zijn oma en opa langsgekomen om ons te helpen de schommel, die ze voor jou hebben gekocht, op te zetten. Het had nogal wat voeten in de aarde, maar was wel een gezellige namiddag. Jij stond erbij en keek ernaar, en zag dat het goed was. Uiteindelijk mocht je op de schommel zelf, maar het was nog een beetje met gemengde gevoelens: je wist niet goed of je blij of bang moest zijn. Ondertussen ben je er trouwens ook al een keertje afgedonderd: je vroeg me je te schommelen, wat ik dan ook deed, maar middenin besliste je plotseling af te stappen. Gelukkig ligt er een voetplankje in, zodat je daarop viel, en niet op de grond met de schommel tegen je kop. Even huilde je van het verschieten, maar iets later wou je perse toch weer op de schommel. Je bent dus duidelijk van geen kleintje vervaard.

Op maandag heb ik dan je speelhuisje opgezet, en dat is duidelijk een voltreffer: je loopt in en uit, zit er op je winniezetel, drinkt er je flesje in, leest een boekje, speelt verstoppertje… Ondertussen staat zowat ons hele huis vol speelgoed, maar ach ja, zo erg is dat niet zeker ?

Dinsdagnamiddag zijn we dan samen met oma naar de speeltuin in het Leen geweest. Jij vond het heerlijk, voor ons was het wat minder omdat net op dinsdag de cafetaria, waar we gehoopt hadden op een koffie, gesloten is. Jij speelde er niet minder om: er stond een peuterglijbaan, met drie treden, een huisje bovenaan, en een klein blikken glijding. Je kroop er zelf op, ging bovenaan zitten, en riep dan om mama of oma om je handje vast te houden. Beneden gekomen ploegde je enthousiast door het zand, en begon opnieuw. Er stond ook een soort verenwipplank, waar je opgeëist werd door een klein meisje Carina om mee te wippen/schommelen. En verder was er gewoon ook een hele grote hoeveelheid zand: het zat overal, tot in je luier toe, en de volgende dag nog steeds in je luier, maar dan via een andere weg :-p
Na een tijdje werd je moe, kreeg je je vieruurtje, en gingen we een wandeling maken met de buggy. Jij had daar niet veel zin in blijkbaar, zeker niet toen je een fazant in het vizier kreeg. Je begon wild aan je riempjes te trekken, en eenmaal uit de buggy ging je resoluut op het beestje af, dat er uiteraard vandoor ging. De verdere weg wilde je voortdurend naar fazanten zoeken, zodat we na vijf minuten al rechtsomkeert maakten omdat je zat te dreinen.

Woensdag hebben we samen het gras afgereden en een beetje buiten gespeeld, en ’s avonds kwam oma opnieuw om op jou te babysitten, zodat papa en ik eens naar de film konden.

Donderdag was het zowat de eerste echt mooie dag sedert een maand, zodat we het plan opgevat hadden om naar de zee te rijden. Jij was echter nogal moe, en met alle files in het vooruitzicht besloten we wijselijk om maar naar de Blaarmeersen te gaan. Een wijs besluit, voorwaar, en amper een kwartiertje met de auto. Vallery en oma kwamen mee, en nadat we ons tussen al het volk een plaatsje hadden gezocht, stroopte ik je kleertjes uit, kreeg je een zwempamper aan, een T-shirtje en je petje, en mocht je naar het water. Je ogen werden groot: “Wa ! Batchie !” Anderhalf uur lang heb je met oma aan de waterlijn gespeeld: water in, water uit, ganse poten zand naar oma brengen, met je lege yoghurtpotje spelen, je laten vallen in het water, plonsen, schateren. Je was doodop en wilde wel een koekje, en kwam dus met mama mee naar het gras. Toen je al zowat gans opgedroogd was en een nieuwe luier aanhad, ging je naar je blauwe zak, haalde er een tweede zwempamper uit, liep op oma af, ging demonstratief op je rug op de handdoek liggen, en vroeg: ‘Batchie’ ? Als het aan jou had gelegen, had je nog langer in het water gespeeld. Thuisgekomen at je amper nog iets, kreeg een flesje, en wou prompt je bed in. Niet zo verwonderlijk.

Vrijdag was het de bedoeling dat we eindelijk eens iets samen gingen doen met Leander en Ernest, de twee zoontjes van Gwen. Jij sliep echter lang, en rond drie uur pas kreeg ik Gwen eindelijk aan de lijn. Op dat moment moest ze nog boodschappen doen, zodat het uiteindelijk toch te laat was om nog iets te doen. We hebben dan maar wat gespeeld hier thuis.

Zaterdag hebben we allemaal lang geslapen, en na je badje en boterhammetjes nam papa je mee naar Ronse bij opa en omaly. Jouw peter Jeroen trouwde namelijk voor de wet, waarna we gingen eten, en dat ging echt wel wat te laat worden voor jou. Niet dat je het erg leek te vinden: er is altijd wel iets te doen bij opa en omaly, al was het maar kijken naar de grote staande klok. Die noem je trouwens niet meer ‘tietaa’, maar wel ‘kok’. Na een mooie plechtigheid en een heerlijk diner, konden mama en papa eens lang uitslapen en genieten van een ochtendje zonder jou. Tegen de middag waren we welkom in Ronse om te blijven eten, en jou daarna uiteraard weer mee te nemen. Bij aankomst moest ik opa’s haar bijscheren, het hele haar van nonkel scheren, en ik heb dan maar meteen jouw lange haartjes ook onder handen genomen. Jij liet je mooi doen, zodat je nu weer met een fris kort kopje rondloopt. Ook wat je nageltjes betreft is er een en ander veranderd: waar ik vroeger tegen je moest vechten om je nagels geknipt te krijgen, moet ik het je nu gewoon vragen. Je steekt dan netjes je handje uit, en wacht tot ik klaar ben.

Vandaag heb je me geholpen in de tuin: ik heb de kamerplanten verpot, en de bomen wat bijgesnoeid. Jij speelde ondertussen met het vele water dat in alle potten en potjes was blijven staan na de gigantische hoeveelheid regen van afgelopen weekend. Resultaat: een drijfnatte Wolf, die ik na een uurtje of zo toch maar heb afgedroogd en verse kleertjes heb aangedaan. Je vindt het vooral leuk om op de glijbaan te klauteren. Die is nog niet bevestigd aan de schommel, omdat dat te gevaarlijk zou zijn, maar ze ligt een heel pak minder steil op de vensterbank. Raar maar waar, het is heel erg stabiel zo. Jij klautert er voortdurend in, en speelt met het water dat in het kleine stukje blijft staan. Je hebt er vandaag ook al mijn wasspelden een voor een ingelegd.

Je bent ondertussen wel een koppig mormel geworden. Waar je vroeger altijd zo lief en gehoorzaam was, is dat nu wel wat veranderd. Je wilde niet eten om zes uur. Het is te zeggen: je wilde niet in je stoel, maar verkoos stukjes toegestopt te krijgen terwijl je rondloopt. Resultaat was dat je nauwelijks iets hebt gegeten, want je krijgt niks zolang je niet in je stoel zit. Je eiste stukjes kaas, terwijl er een boterham voor je neus lag. Toen papa je een stukje hesp voorhield, zei je resoluut nee. Toen hij het daarop op je bordje legde - dat je trouwens al op tafel had gezet, weg van je stoel - nam je het meteen op en gaf het hem heel kordaat terug. Papa en ik schaterden het uit: je bedoelde duidelijk: “Zeg, hou uw rommel zelf bij, als ik geen vlees wil, dan wil ik er geen !”

Nu wil je niet in je bed. Enfin, je vraagt wel om te gaan slapen, maar zodra je erin ligt, begin je te krijsen. Papa heeft je eerst nog even teruggehaald, maar na een half uur, waarin je voortdurend mijn aandacht opeiste, heb ik je terug in bed gelegd. Je ligt nu al een kwartier te krijsen, denk ik. (Update: na een half uur brullen heb ik je toch weer opgevist, vier plakken peperkoek gevoederd, je een hele tijd laten spelen, en na een uur weer in bed gelegd. Nu slaap je tenminste.)

Je wordt een klein verwend mormel, Wolf, en ik weet niet goed hoe ik dat kan veranderen. Het is niet dat je altijd alles van me krijgt, verre van. Maar met dit gedrag haal je het bloed van onder mijn nagels. Ik zal blij zijn als je weer naar Nice mag, als je nog lang zo verder doet.

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest, Logeren — Mama om 12:06 pm op Thursday, July 21, 2005

Eindelijk lig je te slapen, snoetie. Je bent echt niet slapig de laatste dagen. Vandaag was weer een drukke dag: een ganse hoop volk voor taart en daarna sandwichen. Het wordt onderhand een jaarlijkse traditie die we hopelijk nog lang kunnen voortzetten: papa’s tante Els (82) met Omaly als chauffeur, en dan oma met Omoe (83), Opoe (92) en Omoe van Zomergem (93). Een hoop oude mensen die helemaal gecharmeerd zijn door jouw jonge geweld. Je had de hele morgen niet willen slapen, tot je rond half twaalf zelf vroeg om in je bedje te mogen. Je hebt dan maar meteen je middageten overgeslagen en doorgeslapen tot vier uur ! Ik denk dat je nog wat schade in te halen had van gisteren: toen wou je ook niet slapen ’s voormiddags, en ’s namiddags ben ik met jou naar Zomergem gereden om de boekhouding van Netlash te doen. Oma heeft ondertussen voor jou gezorgd, met jou gespeeld, en zelfs met je naar de winkel geweest. En nog wou je niet slapen. Rond zes uur ben je een half uurtje in je bed gegaan, maar ook dan sliep je blijkbaar niet: we hoorden na een paar minuten al zacht gefrasel. Toen we je uiteindelijk uit je bedje haalden, barstte je weer van energie, en hoste je voortdurend heen en weer tussen oma en mij op het zonneterras. Je hebt er dan ook nog een boterham gegeten, en toen werd het je wat te veel: je wilde naar huis, en had blijkbaar schrik dat ik je ging achterlaten. Zodra ik uit je gezichtsveld ging, begon je te brullen. Oma kon je niet meer in bedwang houden zelfs, zo verschrikkelijk ging je tekeer. Van zodra ik je dan opnam, viel je stil en at je rustig verder. Ik had zelfs de grootste moeite om je autostoel van auto te verwisselen: je ging er niet mee akkoord dat ik naar de andere auto ging, terwijl oma met jou bij de ene auto stond.
Ook vandaag had je het even moeilijk: papa wou jou een verse luier aandoen, terwijl ik uit de keuken ging om iets anders te doen. Je begon opnieuw te brullen en te krijsen, en kalmeerde pas zodra ik je dicht tegen me aan nam. Ik had zelfs de grootste moeite om je een verse broek aan te doen, want zodra ik je neerlegde op je kussen, begon je opnieuw. Pas na een goeie vijf minuten slaagde ik erin je aan het lachen te brengen, en was je weer mijn lieve Wolfje. Ik heb de indruk dat de verlatingsangst de kop begint op te steken.
Dat zorgt ook voor moeilijkheden als ik je in je bed wil steken: je laat me je rustig neerleggen, je neemt je beertje en een tuutje, ik duffel je in, maar zodra ik aanstalten maak je kamer te verlaten, krabbel je recht en zet je keel open. Zucht. Ik moet het vaak aan papa vragen om je in te stoppen, dan blijkt het minder erg. Gisteren was je zo verschrikkelijk moe, maar toch duurde het nog tot negen uur voordat je in je bed lag. Je dronk je flesje, en voelde je blijkbaar weer op slag een pak beter, want je speelde enthousiast en braaf op je eentje.

Papa en ik zijn ook aan een broertje of zusje voor jou aan het werken, maar aangezien dat, net zoals bij jou, niet zomaar lukt, moest ik maandag weer een dagje de kliniek in. Jij mocht gaan logeren bij Omaly en opa, dus namen papa en ik een lekkere taart mee zondagmiddag, en gingen we in Ronse koffiedrinken. Jij toonde ons wel 100 keer de verschillende klokken en uurwerken in het huis, en ging trots met opa de kippen voeren. Heh, het is toch leuk om weten dat je in goede handen bent, liefje. Pas dinsdagavond, een dagje later dan oorspronkelijk gepland, is papa jou opnieuw gaan ophalen, en jij blonk als altijd, en had je weer eens voorbeeldig gedragen, vertelde Omaly.

Verder was het een gewone week, kleintje. Je hebt een paar nieuwe woordjes: wa voor water, waai voor ventilator, en bij uitbreiding ook wind, en je kan ook min of meer oma zeggen. Ba zeg je al een tijdje voor bal, en papa is uiteraard een van je favoriete woordjes. Bij elke bloem die je tegenkomt, binnen of buiten, zeg je overtuigd bloem, en wil je er even met je vingertje langsgaan. Niet te verwarren met boem, je geluidje als er iets valt, of als je zelf iets laat vallen, meestal gepaard gaand met geschater. Badje kennen we ook al een tijdje, al spreek je het eerder uit als batchie. De poes is niet langer baauw, maar wel pusssch of soms ook pisssch. Met bam wijs je ons erop dat je honger hebt en een boterham (of iets anders) wilt. Als je het dan lekker vindt, zeg je nammenammenam. Wanneer je gaat slapen, of salu zegt, zwaai je met je handje en zeg je dada. En voor al de rest ? Een vragende Ja? met je fijne stemmetje, gecombineerd met je wijzende vingertje, zegt ons meestal meer dan genoeg. Je slaagt er ook in om een armbandje zelf aan en uit te doen, je veegt netjes zelf je mond of neusje af als we je een zakdoek of servet geven, en je doet ook zelf je sandaaltjes uit. Aan lukt nog niet, maar je kan niet alles willen. Sinds een paar dagen kan je ook klakken met je tong. Ik vraag me af waar je dat hebt geleerd, want dat leer je niet zomaar eventjes snel aan. Wellicht heb je het zelf gevonden ?

Vorige woensdag was je koorts nog steeds vrij hoog, en ook donderdagmorgen voelde je warm aan. Ik heb dan een afspraak met de dokter gemaakt voor ’s avonds, maar Nice zei me dat je de hele dag een normale temperatuur had gehad. Ik heb de dokter dan maar weer afgebeld :-p

Oh, en ik zou het nog bijna vergeten: je ben een kei in het geven van dikke zoenen ! Als we erom vragen, geef je ons - als je niet te druk bezig bent met iets anders tenminste - een dikke zoen op onze wang: je glimlacht van je ene oor tot je andere, en drukt je mondje tegen ons aan, terwijl je vol overtuiging Mmm zegt. Als we geluk hebben, hou je je mondje daarbij dicht, en anders mogen we wel onze kaak afvegen. Als jij het niet doet voor ons, tenminste !

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest, Gewoon verslag, Taal — Mama om 5:52 pm op Sunday, June 12, 2005

Hehe liefje, je bent een heerlijk ventje ! Je bent zo goed als altijd vrolijk, en je begint ook stilaan te praten. “Ja” en “Nei” kan je al prima zeggen, en de hond van Nice, Sarti, noem je steevast “Tati”. “Baba” is een bad, en “nana” heb je gisteren de hele tijd in de Delhaize zitten zeggen, vanaf het moment dat we bananen hebben gekocht. Daar ben je trouwens verzot op: ik kan je geen groter plezier doen dan je als vieruurtje een banaan in stukjes te geven in je Winniekommetje. Je zit die dan vergenoegd naar binnen te werken, met als resultaat dat gans je gezichtje vol hangt met banaan, want dat glibberige spul krijg je meestal niet in één keertje in je mondje. Uiteraard is dat niet genoeg: je krijgt er nog een ganse koek bij, en een klein yoghurtje.

Ik heb even moeten pauzeren bij het schrijven, want je wilde weten wat mama aan het doen was aan de computer, en je wilde me ook mijn PC-beestjes teruggeven. Gisteren had je die van mijn bureau genomen en ermee zitten spelen, maar vandaag moesten ze blijkbaar opnieuw op hun plaats. Je bleek ook alweer wat moe te zijn, dus ben ik met je meegegaan naar de woonkamer, en heb ik wat gespeeld met jou. Na een paar minuten al nam je je tuutje van tafel en je giraf, wat al een veeg teken is. Toen je dan ook met een boekje bij me op schoot kwam gekropen, betekende dat al helemaal dat je moe werd. We bekeken samen de tekeningen van de diertjes, en ik maakte de juiste geluiden erbij. Je vindt dat heerlijk. Toen bij de pauw echter per ongeluk het boekje op de grond viel, haalde je je vetste lachje boven. Ik denk dat je het daarna nog een keertje of twintig op de grond hebt gegooid, waardoor mama - uiteraard - verschoot, en jij letterlijk omrolde van het lachen. Toen ik je dan even later in je bedje probeerde te leggen, bleek de pret nog niet gedaan: je klauterde overeind en gooide je tuut overboord, gevolgd door een lachbui. Dan wierp je je achterover, languit op je matras, en moest ik je kriebelen. Ik dacht dat het slaapmoment nu wel even voorbij was, maar toen ik je uit je bedje tilde, begon je te huilen en te wijzen naar je bedje. Tiens. Ik heb je dan toch maar ingestopt, en nu slaap je. Kleine doerak !

Vrijdagavond zijn we samen naar oma en opa gegaan: oma werd warempel 60 ! Ik vind dat ze er nog verbazend goed uitziet voor haar leeftijd, en blijkbaar ben ik lang niet de enige. Vanaf halfacht gaf ze een drink, en ze had heel graag gehad dat jij meekwam, want een hoop mensen wou jou nog een keertje zien. We hebben je dan maar je mooiste kleertjes aangetrokken, en op het uur dat je meestal in bed gaat, kwamen we toe bij oma. Er was nog verder niemand, waardoor oma en opa al hun aandacht aan jou konden wijden. Je vond het maar wat leuk ! Ook toen er een paar mensen bij kwamen, bleef je het middelpunt van de belangstelling. Na verloop van tijd moest je wel bij mama zijn, maar ook dan bleef je welgezind. Rond negen uur ben je dan toch in je bedje daar geraakt, en je sliep meteen als een blok. Toen we tegen half elf je er opnieuw uitvisten, zat je even wat verdwaasd rond te kijken naar al het volk, maar zodra je Roeland herkende, moest je toch onmiddellijk bij hem zijn. Jullie straalden allebei :-)

Als gevolg van je zware dag vrijdag heb je gisteren enorm veel geslapen, tegen je gewoonte in. Het was wel eens leuk en heerlijk rustig zo.

Donderdag ben ik naar de kleine Ines gaan kijken. Ik was graag woensdag geweest, zodat ik jou kon meenemen, maar toen was ze nog niet op de kamer, zodat het niet veel zin had. Het is een heel mooi kleintje, en de hele familie is apetrots. Jammer dat je ze nog niet gezien hebt, je bent gek op baby’s.

Straks gaan we naar Omaly en opa: het is vaderdag vandaag, en ik heb je nieuwe kleertjes aangetrokken: een beige ribbelbroekje, een ecru truitje en daarover een rood-beige geruit hemdje, gekregen van Gwen en Erik. Je ziet er prachtig uit ! Ik hoop straks een paar fotootjes te kunnen trekken, maar het fototoestel is het nu helemaal aan het begeven. Anders komt er nog wel eens een gelegenheid. Ik moet je trouwens nog op de foto zetten met je beer: je bent vandaag 16 maanden !

Gecategoriseerd onder: Familie, Sloeber — Mama om 5:58 pm op Saturday, May 7, 2005

Lieve snoetje, de laatste dagen ben je wat vervelend, en we weten niet waarom. Je bent nogal dreinerig en hangerig, maar het ligt niet aan je tandjes. Ik voel of zie ze in elk geval toch niet, terwijl je toch op alles wil bijten, soms tot bloedens toe.
Toch is het met zijn momenten: soms ben je dan ook weer ongelofelijk goed gezind, zoals de dagen daarvoor. Dan loop je te schateren door het huis, speel je met alles, en lach je voortdurend. Je hebt nu ook gevonden hoe je met je tong over je bovenlip kan gaan, zodat je ‘lelelelelelelele’ kan zeggen. Zodra iemand - papa, ikke, oma, Shura, … - je voordoet, doe je het prompt achter.

Je wordt zo snel groot… Papa heeft je gisteren je eerste fitnessoefeningen laten doen: hij heeft je geleerd hoe je de trap op kan kruipen, en dadelijk heb je dat dan ook maar vier keer gedaan, de twee volledige trappen. Naar beneden kan je zelf nog niet, gelukkig maar. De traphekjes zijn besteld, maar papa kon toch niet wachten… Bij oma heb je dat kunstje dan ook nog eens gedemonstreerd op de marmeren trap daar. We zijn gisteren even op bezoek geweest in Zomergem voor moederdag, en dan ook maar meteen binnengewipt bij je grootoma in Ursel. Daar hebben we dan ook boterhammetjes gegeten, maar ik had geen drinkflesje bij. Je moest dus wel uit een beker proberen drinken, maar dat lukt dus helemaal niet zoals het zou moeten: je bent veel te bruusk (je flesje kan je zonder meer ondersteboven houden, maar bij een beker loopt dat verkeerd af natuurlijk), waardoor je een ganse gulp naar binnen krijgt en je je verslikt. Gefrustreerd begon je te brullen en de beker uit mijn handen te slaan. Thuis zijn we nu ook maar overgeschakeld op tuitbekers, zodat je tenminste al de plotse vloed gewoonraakt, en niet meer hoeft te zuigen.

Je wordt trouwens ook verstandiger en sluwer met de dag. Je boterhammetjes gaan nog steeds vlot binnen, maar als je nu voldoende hebt, laat je de restjes niet zomaar liggen: secuur en in opperste concentratie haal je met je kleine vingertjes de boterhamhelftjes van elkaar, haalt het beleg er vantussen, en propt dat snel in je mond. En dan zit je natuurlijk triomfantelijk rond te kijken in je stoel ! Kleine sloeber !

Gecategoriseerd onder: Familie, Op stap, Ziek — Mama om 6:03 pm op Saturday, April 30, 2005

Op de valreep nog een berichtje in april, het is alweer veel te lang geleden, kleine mol. Nochtans is er wel een en ander te vertellen.
Deze morgen heb je weer een primeur beleefd: we zijn voor het eerst gaan zwemmen ! Gelukkig ben je al twee dagen verschrikkelijk goed gezind, zodat we wel dachten dat het goed ging gaan. En ja hoor, als een volleerde waterrat (in zijn prille dagen) ging jij vrolijk aan het plonsen. Onder begeleiding van mama of papa durfde je zelfs tot over je naveltje in het water rondstappen. Dieper durfde je niet, tenzij je op onze arm zat natuurlijk. Zowat een uurtje heb je het volgehouden, en toen was je ronduit bekaf. Het ritje terug vanuit Ertvelde had je moeite om je ogen open te houden, en na je eten ging je dan ook gewillig in bed. Ik had gedacht dat je behoorlijk lang ging slapen, maar na een uurtje was je er al terug, vrolijk en opgewekt. Ik heb je dan maar met een hoop spullen in de auto geladen, en we zijn samen naar Zomergem getrokken. Daar werd je gebiologeerd door de kippen, en heb je een plastiek felgroen stoeltje gekregen. Dat moest uiteraard dadelijk uitgeprobeerd worden, en werd ook ad hoc goedbevonden :-) Ik weet eigenlijk niet wiens ogen het meest straalden deze middag: die van jou, of die van je oma en opa… Daar heb je uiteindelijk dan geslapen van half zes tot zeven, waardoor het vreselijk laat werd, want we moesten nog even binnenwippen bij je overgrootmoeder, ik had het beloofd. Ook daar bleef je welgezind (al was het al vreselijk voorbij je normale etensuur) en was je vooral in de staande klok geïnteresseerd. Ik vreesde het ergste voor de terugrit, maar zelfs toen bleef je lachen en schateren met de gekke bekken die mama trok. Uiteindelijk heb je pas eten gekregen rond acht uur, en heb je daarna nog vrolijk verder gespeeld tot half tien. Toen vond ik het welletjes, en ging je je bedje binnen. Hopelijk slaap je dan morgenvroeg even lang als deze morgen: half negen !

Vorige week woensdag hebben we ook de hele namiddag in Zomergem gezeten, maar toen heb je wel meer geslapen. Ik moest namelijk met opa de boekhouding van Netlash op punt stellen, en oma heeft zich ondertussen dan maar met jou vermaakt. Het is trouwens leuk om je bezig te zien: zodra je binnenkomt, gaat eerst al je aandacht naar het kleine hondje, maar daarna wil je onverbiddelijk naar de keuken. Het maakt niet uit wat we aan het doen zijn: je moet en zal op iemands arm de keuken rondgaan en alle visjes en bloemetjes die op de kasten zijn gekleefd, even aanraken. Bij de laatste kast moet er trouwens even halt gehouden worden, zodat jij de kastdeur een paar keer open en dicht kan schuiven. Dan zit je vergenoegd te lachen, en als kers op de taart wil je dan even rinkelen aan de mobiel met stenen vogeltjes boven de keukentafel. Pas daarna staat het ons weer vrij verder te gaan met hetgeen waarmee we bezig waren, en gaat zijne excellentie wel eigenhandig weer op onderzoek uit. Zo kom je onveranderd ook uit bij de telefoon. Hier thuis heb je een oude GSM van mama gekregen, en blijkbaar zie je dadelijk dat het vaste toestel ginder hetzelfde principe hanteert: je neemt de hoorn, houdt die omgedraaid tegen je oortje, en zegt dan vol overtuiging: “Da ?” Daarna kan je soms zelfs hele conversaties voeren. Jammer genoeg zijn die nog altijd alleen door jou te verstaan.

Die woensdag was je al behoorlijk aan het snotteren, en het is er niet op gebeterd: je had een heuse verkoudheid, met massa’s gesnotter, maar ook met behoorlijk wat gehoest. Je bent een paar dagen lastig geweest, maar dat kwam vooral doordat je voortdurend jezelf weer wakker maakte door je gehoest, en dat je uiteindelijk doodop en ellendig was. God zij dank bestaat er hoestsiroop, waarvan je telkens dankbaar een lepeltje slikte.

Donderdag zijn we dan naar de dermatoloog gegaan voor die vervelende uitslag. Door de Zyrtecdruppeltjes -dacht ik toch- waren die blaasjes quasi volledig verdwenen, maar volgens de dokter ging het om een virale aandoening, en dus sowieso van voorbijgaande aard. Niks ernstigs dus, gelukkig. Je enorme gezwollen muggenbeten kan ik verzorgen, indien nodig, met een corticoïde zalf: ook daar tilde ze niet zwaar aan. Ondertussen slaap je weer onder je klamboe, en doe je niet waar ik zo voor gevreesd had: je laat het net gewoon hangen en begint er niet aan te trekken. Misschien herinner je je vaag iets van vorige zomer ? Ik denk gewoon dat je je mama en papa volledig vertrouwt, en als wij dat nodig achten, zal het wel nodig zijn, zeker ? Ik vraag me af op welke leeftijd die houding verandert :-p

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest — Mama om 6:33 pm op Monday, January 3, 2005

Er valt veel te vertellen, snoetie. Je bent al echt een schatje geweest de afgelopen week. Je bent welgezind, zit voortdurend te spelen en rond te kruipen, alles te onderzoeken, te spelen met Raspoetin en Catullus, te schateren om vanalles en nog wat, en vooral ook te zingen. Tegenwoordig zing je blijkbaar verschrikkelijk graag. Van zodra je muziek hoort, begin je mee te doen: je zit op en neer te wippen, of als je rechtstaat schud je met je kontje - echt waar, de eerste keer lagen we allemaal in een deuk ! - draai je met je handjes, en ondertussen maak je zelf de bijpassende geluidjes. Toen we zondag bij omoe en opoe waren, samen met oma, opa, Roeland en Sarah, zat je op een bepaald moment op mijn schoot en was je beginnen zingen. Opa zat schuin achter je en zong plots mee. Je vond dat prachtig, en luisterde. Toen hij stopte, zong je zelf verder, maar na een tiental seconden leunde je achterover en legde je wangetje tegen zijn kaak, waarop opa opnieuw een paar noten zong. Jij ging weer rechtzitten en zong vrolijk verder, tot tien seconden later zich hetzelfde scenario herhaalde. Ik denk dat je het tien minuten hebt volgehouden. Wij zaten er allemaal rond en keken geamuseerd-geïntrigeerd toe, en je opa straalde ! Toen je later, weer bij oma en opa thuis, aan je muzikale tafeltje stond, begon je inderdaad met je kont te schudden op de muziek. Ronduit hilarisch !
Op oudejaarsavond zijn we gaan eten bij Sepp en Sofie. Jij bent meegegaan in je pyamaatje, en eerst heb je natuurlijk nog gespeeld met de meisjes. Daarna vloog je in je bedje in hun logeerkamer, en blijkbaar beviel dat prima, want je hebt netjes doorgeslapen, zelfs doorheen al het geknal van het vuurwerk. De volgende dag was het heerlijk rustig en zijn we gewoon thuisgebleven. Mama heeft de gang afgewerkt en al een eerste reeks gaten geboord in de berging om nieuwe rekken te hangen. Het geluid van die boormachine had je liever niet: je werd er bang van.
Zondag zijn we dan bij oma en opa blijven eten, en vandaag waren we opnieuw rustig thuis. Nu ja, rustig… Al een paar dagen kan je ’s voormiddags wat vervelend zijn. Deze morgen zat je ook weer om aandacht te vragen en te dreinen, maar ik bleef stoïcijns doof, nam de krant en at een yoghurtje. Bij het zien van dat potje kreeg je het bijna ! Je wilde en moest perse een hapje hebben: je had gewoon honger ! Blijkbaar volstaat je flesje ’s morgens om zeven uur niet meer, en duurt het tegenwoordig ook te lang vooraleer je rond half elf je koekje krijgt. Ik heb je dan maar in je stoel gezet en twee boterhammetjes zonder korst gegeven, en op slag was je weer een blije baby ! Arme schat, we hebben je honger laten lijden… Je ziet er natuurlijk vooral ook zo mager uit :-p Daarna hebben we samen boodschappen gedaan en heb je een grote pot groentenpap binnengespeeld: broccoli, witloof, rundsvlees en patatjes. Van slapen was echter na je eten geen sprake. Rond een uur of drie ben ik dan met jou naar de C&A gegaan (de eerste dag van de koopjes, weet je wel). Je amuseerde je blijkbaar te pletter terwijl ik kleertjes voor jou voor volgende winter uitzocht. Wat wil je: overal mensen, felle kleurtjes, andere kinderen, een doolhof van kleren waar ik met je buggy doorheen laveerde, en vooral ook opgewekte muziek. Je zat rond te kijken, te wippen, te zwaaien, commentaar te geven, te zingen… En ik heb een mooie buit voor je binnengehaald voor volgend jaar, dus we zijn allebei blij :-)
Daarstraks heb ik ook hartelijk moeten lachen: je oma is geïnterviewd door AVS op de nieuwjaarsreceptie in Zomergem, en terwijl ik naar het nieuws op AVS keek, zat jij bij me in de zetel te spelen. Plots hoorde je haar stem, en je keek op om haar te zoeken. Je ogen vielen op de televisie, en werden prompt groter: daar was oma ! Dat kon toch niet ? Je herkende haar heel duidelijk, en begreep er helemaal niks van ! Ik heb dan later naar haar gebeld om dat te vertellen, en zelfs door de telefoon kon ik horen dat ze apetrots was. Jaja, Wolfje, je brengt een en ander teweeg in onze familie !

« Vorige paginaVolgende pagina »