Het liefste zoontje ter wereld

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest, School, Vriendjes — Mama om 12:56 pm op Friday, March 6, 2009

Je bent een fantastisch ventje, Wolf! Ik weet dat ik dat wel vaker zeg, maar ik meen het wel.

Neem nu de afgelopen week. Ik ben vorige week woensdag geopereerd aan mijn voet, en moet dus drie weken op krukken lopen. Dat betekent natuurlijk dat ik niet echt veel kan doen hier in huis, en dat ik vooral niks kan dragen. Jij had me beloofd goed voor me te zorgen, en dat doe je dan ook. Lees maar even wat ik vorige week vrijdag op mijn eigen blog heb geschreven:

Het liefste zoontje ter wereld

Ik weet wel dat veel mama’s dit over hun kind zeggen, en ja, de boutade ‘Mijn kind schoon kind’ is niet voor niks een boutade, maar lees even mee, en u zal me wel gelijk geven.

Zoals altijd waren de kinderen rond zeven uur wakker, vakantie of niet, en gingen ze met papa naar de badkamer. Diezelfde papa wou geen risico op extra beenbreuken bij zijn vrouw lopen door haar zonder toezicht van de trap te laten stommelen met haar krukken, en maakte me rond half acht wakker. Een kwartier later zat ik bij de kinderen aan tafel boterhammetjes te smeren, en nog een kwartier later was papa naar het werk vertrokken, met medeneming van Kobe om die onderweg in de kribbe te droppen, en met achterlating van Wolf.

Diezelfde Wolf heeft uitmuntend voor me gezorgd. Hij bezorgde me stapels kussens om me te installeren, drapeerde een dekentje over me, en nestelde zich daarna liefdevol in mijn arm om samen tv te kijken. Een uurtje later overhandigde hij me mijn krukken, schoof een tapijtje uit de weg en gaf de hond een duw, en loodste me naar de keuken als piloot van een vliegtuig, mét bijhorend gebrom.
Daar hielp hij me de afwasmachine aanzetten, gaf me een tas, nam de melk uit de ijskast, zette de microgolf in werking, en maakte me een volmaakte latte, compleet mét suikerklontje en lepeltje. Intussen had hij ook al geholpen de was te sorteren, in de machine te steken (waspoeder doseren en in het laatje doen was voor mij) en het boeltje aan te zetten, en een mand propere was naar de living te versleuren. Daarna nam hij omzichtig de volle kop hete koffie in een ovenwant en zette die op het salontafeltje bij me, en kroop weer bij me in de zetel.
’s Middags hielp hij de tafel zetten en afruimen, liet hij een paar keer de hond buiten en weer binnen, hielp hij me nog maar eens een koffie te zetten, voorzag me van koekjes, bouwde een kussenhuisje rond me, sprong enthousiast heen en weer toen het lukte een paar spelletjes te winnen met de Wii (die hij zorgvuldig bij me had gebracht, nadat hij de tv wat had gedraaid en zo), nam de telefoon voor me op, en was eigenlijk ongelofelijk braaf, lief en geduldig met me.

Wolf is net vijf geworden. Waar heb ik zo’n ongelofelijk kind aan verdiend? En zeg me nu niet dat de titel van deze post niet op zijn plaats is, toch zeker voor vandaag.

Intussen heb je vanalles al voor me gedaan, zonder morren, tegenstribbelen of zelfs maar even te pruttelen. Gisteren heb je zelfs volledig zelf - onder mijn toeziend oog, weliswaar - een kop koffie voor me gemaakt, en je was apetrots! Je zou ook voor minder, denk ik dan :-)

Intussen ben je ook vijf jaar geworden, lieverd. Je weegt intussen iets meer dan twintig kilo, en bent flink opgeschoten. Ik zou je eigenlijk eens moeten meten, maar ik schat dat je iets van een meter en tien bent. Je hebt ook twee feestjes gekregen: eentje voor de familie, en eentje voor je vriendjes.

Het familiefeestje was voor de oma’s en opa’s en nonkels. We hadden dat voor een keertje op zaterdag gelegd, omdat oma de zondag voor drie weken naar Cuba vertrok, en we haar er eigenlijk wel bij wilden. Jammer genoeg bleek Alexander serieus ziek te zijn, zodat nonkel Jeroen, tante Delphine en hij niet zijn afgekomen. Leuk was het anders wel: je kreeg van oma een grote doos K’Nex, van nonkel Roeland een kleinere doos, van omaly een digitaal kinderfototoestel (je had eigenlijk al een hoop kleren van Armani Junior gekregen, maar ze kon het toch niet laten) en van nonkel Koen een ongelofelijk wijze doos met magnetische dinosaurussen en een gezelschapsspelletje. Dat laatste hebben we nog niet gespeeld, realiseer ik me net. Moeten we dit weekend toch eens doen, ik zit toch maar in mijn zetel. Verder hebben we taart gegeten en vooral veel gekletst.

Ik denk dat jij meer gehad hebt aan het feestje een week later, met je vriendjes. Je had zelf mogen kiezen wie er kwam, en zo waren er zes aanwezig: Evert (die nog steeds je beste vriend is), Marthe, Mai, en dan nog Lukas, Azra en Robbe uit je klas. Ze kwamen ook allemaal met cadeautjes aandraven, waaronder een hoop K’Nex en een grote puzzel van Spiderman, die eigenlijk nog wat te moeilijk is. Jllie hebben gespeeld, binnen, buiten (het was vrij koud maar de zon scheen, dus dat kon wel) en zelfs boven. Tegen vier uur hebben we dan pannenkoeken gegeten (gekochte, zelf bakken duurt te lang voor zo’n grote groep ongeduldige kleuters) en tegen vijf uur was iedereen weer weg. Jij had genoten, en was hondemoe, net zoals Kobetje.

Intussen is er ook oudercontact geweest, en ik ben er nog steeds niet uit wat ik ervan moet denken. Pas op, het was allemaal bijzonder positief hoor! Je bent een vrolijk, goedlachs, positief ingesteld kind, heel gedienstig ook, en vooral ook bijzonder creatief. Je bent de beste van je klas qua intelligentie en spraakvaardigheid. Alleen wat motoriek betreft zit je op het gemiddelde, en dat is dan ook in schril contrast met de rest van je vaardigheden. Het levert je ook wel wat frustratie op: je hebt een enorm rijke fantasie, en slaagt er maar niet die om te zetten naar papier. Je durft uit frustratie ook wel eens te huilen, of omdat er teveel gekibbel of lawaai is, of omdat je vindt dat er iets niet rechtvaardig is. De juf is er vrij zeker van dat je hoogsensitief bent (wat niet echt een zegen is), en nam ook het woord ‘hoogbegaafd’ in de mond. Ik hoop maar, liefje, dat dat niet het geval is, want dat is zeker geen zegen. Het zou wel een aantal dingen uitleggen, en de juf weet waarover ze spreekt, want haar oudste dochtertje is hoogbegaafd, met kleuterdepressie en alles tot gevolg. Ik weet het niet, konijn. Je bent slim, dat hebben we al gemerkt. Ik vond nochtans niet dat je er bovenuit stak, als ik vergelijk met Evert, Marthe of Mai. Toen ik dat laatste zei, schoot je juf in de lach: ik noemde blijkbaar de beste van de andere klassen op! Maar bon, we zien wel. Ik ga er beginnen op letten dat je niet schoolmoe raakt en je gestimuleerd blijft. Ik ben wel niet van plan je te pushen: je voelt je goed in je vel, en dat wil ik zo houden.

En voor de rest blijf je mijn fantastische ventje! Ik zie je graag, Wolfje van me.

Aqua Mundo en andere plezierigheden

Gecategoriseerd onder: Familie, Spelen, Vakantie — Mama om 8:40 pm op Sunday, August 17, 2008

Goh liefje, je ligt net in je bed, en ik ben er zeker van dat je al slaapt! Je hebt dan ook al twee bijzonder drukke en uitputtende dagen achter de rug.

Gisteren ben ik jou dus met Kobe tegemoet gekomen in het centrum, en je was helemaal bezweet en superenthousiast. De Baluba was nochtans wat tegengevallen: geen ballenkanon, en ook geen hoop glijbanen, zoals in Erperheide, maar toch was het bijzonder leuk. Toen ik bij jullie kwam, zaten jullie te genieten van het zonnetje (we hebben hier al drie dagen prachtig weer, ondanks alle voorspelde regenbuien) aan de haven. Ademloos kwam je me vertellen dat jullie al op de pedalo’s waren geweest, en dat je bijna tot aan ons huisje was geweest!
Het restaurant even later kon jou niet bekoren, het wachten duurde te lang (ook al waren ze vrij snel) en de verleiding van de Baluba was te groot: je kon er zelf probleemloos op je eentje spelen, en je wist de weg naar ons terug. Veel heb je niet gegeten van je spaghetti, en je ijsje heb je zelfs afgeslagen: spelen moest er gedaan worden, nu je de kans had!

Daarna zijn we naar ons huisje teruggekeerd voor een stevige middagdut in het geval van omaly en bompa, en wat rust voor de rest van ons. Jij hebt vooral in het riviertje aan ons huisje gespeeld, met je laarsjes aan, en een glunderend gezichtje :-) Rond vier uur, na het fruit van Kobe, zijn we dan samen met bompa naar de Aqua Mundo getrokken. Eerst hadden we de indruk dat het waterparadijs een stuk kleiner was dan dat in België, maar pas op het laatste hebben we nog een groot extra stuk ontdekt met massa’s glijbanen en een wildwaterbaan. Nochtans was er voor jou meer dan genoeg te doen: er is een groot kindergedoe met een hele resem kleine glijbanen, spuittoestanden, een gigantische emmer die geregeld omkipt en ettelijke liters water over alles heengiet, enzoverder.
Kobe heeft zich ondertussen prima geamuseerd met het ploeterbadje voor peutertjes, en was dan ook steendood toen we terug naar het huisje keerden.
Toen we boterhammen gegeten hadden, ging je in bed, en toen papa je quasi onmiddellijk nog een glas water kwam brengen, sliep je al, zei hij.

Deze morgen kwamen we traag op gang: rustig ontbijten en dan wat spelen, en tegen tien uur zaten we alweer in het zwembad. Deze keer zonder Kobe, want die lag nog netjes te slapen onder het toeziend oog van omaly en bompa. Nu zijn we wél op de ganse reeks glijbanen gegaan, tot jouw groot jolijt. Vooral de wildwaterbaan vond je schitterend, al is ze af en toe écht wel wat wild. Een dik uur heb je het volgehouden, en toen was je moe en hongerig.
Mijn voet was intussen écht wel pijn aan het doen, zodat we fietsen hebben gehuurd. Ook voor jou is dat een prima idee, want telkens nog twintig minuten wandelen is er soms wel wat teveel aan.
Aangezien het al dik na twaalven was, hebben we dan in het huisje brood gegeten, en daarna opnieuw siësta gehouden. Jij had geen zin om te slapen, en hebt dan maar een dammetje gebouwd. Tegen vieren zijn we allemaal aangezet om minigolf te gaan spelen, en jij was alweer laaiend enthousiast, al viel het slaan op het balletje zelf wel wat tegen. Je hebt voortdurend rondgecrosst, alle balletjes gehaald, rondgelopen van de ene kant naar de andere… Tegen zeven uur ben ik met Kobe naar huis gegaan (hij had er genoeg van) en ben jij dan met de rest op restaurant gegaan. Rond half negen ben je dan met papa thuisgekomen, en binnen de drie minuten lag je in bed. Tanden poetsen gingen we morgenvroeg wel doen, zei je.

We zijn er allemaal een beetje verbaasd over waar jij je energie vandaan blijft halen. Zelf zijn we allemaal moe, en jij blijft maar doorgaan. Je bent gewoon onvoorstelbaar! Maar je bent wel mijn allerliefste schatje, die geregeld zijn knuffeltje komt halen bij zijn mama :-)

Center Parcs

Gecategoriseerd onder: Familie, Lang verhaal, Vakantie — Mama om 11:16 am op Friday, August 15, 2008

Lieve Wolf,

enerzijds vind ik het ongelofelijk jammer en stom dat het al vijf maanden geleden is dat ik nog iets geschreven heb, anderzijds speel ik liever met jou en Kobe dan dat ik zit te schrijven. En ‘s avonds heb ik er gewoon geen puf meer voor.

Momenteel zit ik in alle rust, bij het gekabbel van een klein stroompje naast me, te typen op het terras van een huisje van Center Parcs Le Lac d’Ailette, in Frankrijk. Jij bent met papa, bompa, Omaly, nonkel Koen en tante Else naar de Baluba, de speelwereld. Je kon echt niet langer meer wachten, je stond gewoon te popelen. Kobe moest echter nog slapen, en dus ben ik thuis gebleven en ligt hij in zijn bedje. Straks kom ik jullie tegemoet in het centrum om iets te eten, nadat Kobe al zijn wortelpuree binnen heeft. Daarna keren we naar het huisje terug, kan Kobe opnieuw wat slapen, en kunnen we daarna allemaal samen gaan zwemmen in de Aqua Mundo, het tropische zwemparadijs. Je kijkt er ongelofelijk naar uit, maar blijkbaar wilde je nog liever eerst naar de Baluba.

Goh, Wolf, je bent intussen al zo groot geworden, weet je. Viereneenhalf, het is gewoon onvoorstelbaar. Je bent intussen ook veel zelfstandiger geworden, en nog mondiger, al had ik dat laatste bijna niet voor mogelijk gehouden. Neem nu ‘s avonds in de badkamer. Je gaat zelf naar boven, trekt je kleren uit, gooit je ondergoed in de wasmand en legt de rest mij ter keuring voor, gaat dan naar het toilet, trekt een nachtluier aan, en doet daarna je pyama aan. Enige hulp van mij wordt wel gewaardeerd, maar is niet echt noodzakelijk meer. En die luier, tja, je wordt echt nog niet wakker als je plast. Gelukkig heb ik je ondertussen wel al aan het verstand kunnen brengen dat je moet opstaan als je toch wakker wordt, en dus horen we je heel af en toe opstaan om naar het toilet te gaan. Ach ja, ik vind het niet zo erg, je hebt nog genoeg tijd. Je slaapt zo vast dat je ook niet wakker wordt als Kobe begint te huilen, en dat vind ik al véél belangrijker!

Want ja, jij en Kobe slapen tegenwoordig op dezelfde kamer! Jij wilde dat zo graag, en je had er al zo vaak naar gevraagd, dat ik het wel wilde proberen. Daarom heb je de hele maand juli in Kobes kamer in het logeerbed geslapen, want ik wilde eerst zeker zijn dat het zou lukken, vooraleer ik met meubels ging beginnen sleuren. Jij gaat tussen zeven en half acht slapen, na het avondeten, en ondertussen krijgt Kobe nog zijn flesje melk. Daardoor lig jij meestal een stuk eerder dan hem in bed, en slaap je al wanneer we hem in zijn bedje leggen. Dat is eigenlijk wel nodig, want van zodra Kobe merkt dat jij nog wakker bent, begint hij te kraaien en te lachen en recht te krabbelen om met jou te kunnen spelen. Hij is stapelgek op zijn oudere broer en kijkt ongelofelijk naar je op. Zodra jij thuis bent, wil hij niet meer bij mij zitten, maar kruipt hij naar jou toe om te spelen. Hij probeert je ook zoveel mogelijk na te doen, wat soms leidt tot hilarische taferelen, en soms ook ronduit gevaarlijke. Jij bent ook stapelgek op hem, en doet alles voor hem. Je speelt met hem, geeft hem zijn tuutje, houdt hem in de gaten, en gaat gewoon alles voor hem halen als ik je dat vraag, zoals zijn schoentjes, een zakdoekje, wat speelgoed… Als hij huilt, begin je als een gek rond te springen en gekke bekken te trekken en rare geluiden te maken, tot hij weer begint te lachen. Je hebt hem ook al eens zijn flesje gegeven, zijn patatjes opgelepeld, en heel vaak geef je hem aan tafel kleine stukjes van je eigen boterham. Gelukkig vraag je me telkens wel op voorhand of hij het beleg wel mag eten. Je snapt heel goed dat peutertjes nog lang niet alles mogen eten, en dat het belangrijk is dat je kleine speelgoedjes zorgvuldig van hem weghoudt, zodat hij er niet in kan stikken. Hoe meer hij kan, hoe leuker je hem vindt, en dat is ook maar logisch.

Verder begint de vakantie een beetje lang te worden voor jou. Nochtans zitten we doorgaans niet stil, maar de laatste drie dagen heb ik het weer aan mijn rug, en was jij dus ook veroordeeld tot rustig binnenzitten (het weer was te slecht om veel buiten te spelen). Je hebt wel fantastisch zorg gedragen voor me, en me bijzonder veel geholpen. Je bent ongelofelijk lief en hulpvaardig, kleine muis. Of nee, dat mag ik niet meer zeggen van jou, jij bent nu ‘grote muis’, want kleine muis, dat is Kobe.
Zondagavond was ik echt aan het huilen van de pijn en heb ik een pijnstiller genomen om te kunnen slapen, zodat papa niets aan het toeval overliet en bompa had gevraagd om maandag te komen. Ik had al eten voorzien, worst met ratatouille, en koppig als ik ben wilde ik toch zelf koken. Met mijn krukken was ik tot in de keuken gestrompeld, had alle ingrediënten en een snijplank en zo op tafel gelegd, en was gaan zitten. Jij, bezorgd om je mama, ging me helpen. En ja hoor, nauwgezet voerde je elke taak uit. Je nam een kookpot uit de kast, zette die op het keramische vuur, draaide de knop van het vuur op negen, deed de kluit boter die ik je aanreikte netjes in de pot, en glimde van trots. Zelf deed ik wel de groenten in de pan (anders gingen ze over de ganse keukenvloer gelegen hebben en was ik nog verder van huis), maar jij roerde zorgvuldig alles om. Je nam een glas water, goot dat in de pan, en zette er het juiste deksel op. Ik weet eigenlijk niet wie er het meeste trots was, jij of ik :-P

Toen ik daarna toch weer plat in de zetel ging liggen, kwam jij bij me, en begon mijn rug en nek te masseren. ‘Zo, mama, dat helpt wel hé’, zei je bezorgd. Je bent echt mijn allerliefste zoetje, Wolf!

Als we terug zijn van Center Parcs, beloof ik nog het een en ander met je te doen. Op een mooie dag gaan we eens naar de speeltuin van het Yoenspleintje, op een regendag wil ik met jou naar de film, en als er nog een echt warme dag zou zijn (deze zomer was echt nog niks), dan gaan we samen naar de Blaarmeersen of bij Marc en Annemie gaan zwemmen. Er is al één echt mooie week geweest, maar toen was je op kamp. Niet met inslapen natuurlijk, een dagkamp voor kleuters aan de Voskenslaan, net zoals vorig jaar. Ook nu was je er weer samen met Marthe, wat zowel Pieter en Delphine, als mij een hoop gerij scheelde. Je deed het precies echt wel graag: de laatste week van juli was het thema ‘Onder zee’, en de vorige week was het ‘Op Safari’. Je kwam met de meest bizarre verhalen naar huis: Jefke de aap had zijn bus gemist en was zijn vriendjes kwijt, en daarom maakten jullie een nieuwe jungle voor hem. Je hebt geschilderd, geknutseld, gespeeld, gelachen en geroepen tot je stemmetje ervan kapot was en je doodop was. Vorige week woensdag heb ik jullie opgehaald, Marthe meteen afgezet (anders blijft ze nog even spelen bij ons, net zoals jij ginder blijft spelen als Delphine je ophaalt) en zijn we samen naar het openluchtzwembad hier in Wondelgem, de Neptunus, gegaan. Daar moet ik dus al tien jaar voor in Wondelgem wonen, hé, het was nota bene de eerste keer dat ik er geweest ben. Het is echt een heel mooi, heel proper zwembad, met een grote ligweide, en een paar kinderspeeltuigjes. Gelukkig was het toen al bijna zes uur, en viel het mee van drukte, want ik kan me voorstellen dat het op een hete zomerdag stampvol zit. We hadden je paarse opblaaskrokodil mee, en je hebt je er prima mee geamuseerd. Na afloop was je steendood, heb je amper nog iets gegeten, en ben je daarna meteen je bed in gegaan.

Je zwemt dus bijzonder graag, snoet, en daarom ben ik van plan je in te schrijven voor zwemlessen. Het was Delphine die daarmee afkwam, en ik vind het een schitterend idee. Jij ook trouwens, je was meteen wildenthousiast, je wil zo graag kunnen zwemmen! Het zou op zaterdag van vijf tot zes zijn, eigenlijk een ideaal uur. We zijn dan al thuis en nog niet weg, als we ergens naartoe moeten. Ik hoop dat we op tijd zijn met de inschrijving, want er is maar beperkt plaats. Turnen op woensdagnamiddag zou je ook graag blijven doen, en van mij mag dat. Ik ga wel nog eens horen wat Marthe van plan is.

De eerste twee weken van de vakantie was je grotendeels bij mij. Je bent wel af en toe eens een dagje naar de opvang op school gegaan, maar dat was meer om de verveling te breken (en mij wat ademruimte te geven) dan wat anders. Je was precies wel toe aan wat vakantie: je was echt moe, en het deed deugd wat langer te kunnen slapen en het wat rustiger aan te doen. Je kijkt dan ook veel (té veel?) tv, speelt een computerspelletje op je eigen PC, legt een puzzel, fietst buiten rond (weliswaar nog met steunwieltjes, maar het wordt stilaan tijd die weg te laten en je écht te leren fietsen) of kijkt mee met mij hoe ik, op jouw vraag, ‘spookje’ speel.

Op donderdag 17 juli is bompa je dan komen halen, want de dag daarna vertrokken papa en ik voor acht dagen naar New York. Jij bent drie dagen bij omaly en bompa gebleven, en  op zondag is peter Koen je komen halen. De resterende zes dagen heb je bij hem en tante Else in hun nieuwe huis in Merchtem doorgebracht. Ik heb het gevoel dat je je daar geen moment hebt verveeld: je bent gaan zwemmen in Océade, bent dino’s gaan bekijken in het Museum voor Natuurwetenschappen, hebt rondgelopen in Planckendael, hebt gespeeld met Branko (Elses neefje) en het feestje voor haar familie meegemaakt, en nog veel meer.

Bon, ik hoor dat Kobe aan het wakker worden is, ik schrijf straks of morgen wel verder. Beloofd!

Heel erg lang verhaal…

Gecategoriseerd onder: Familie, Kobe, Lang verhaal, Logeren, Mijlpaal, School, Vakantie, Vriendjes — Mama om 8:20 pm op Thursday, August 23, 2007

Goh, Wolfje, ik ben gewoon beschaamd wanneer ik zie hoe lang het geleden is dat ik je nog geschreven heb. Ik heb er wel een soortement van excuus voor: als je 8 maanden zwanger bent, of net bevallen bent, heb je echt geen zin meer om uren voor je computer te zitten en te schrijven. Lam excuus, ik weet het, maar het is wel zo.

In elk geval is de grootste omwenteling van de voorbije twee maanden, en zelfs eigenlijk van je hele leventje, het feit dat je er een broertje hebt bijgekregen. Het heeft alles voor jou op zijn kop gezet, maar je vindt het maar wat leuk. Ik heb je natuurlijk zo goed mogelijk proberen voor te bereiden op wat ging komen, maar je weet nooit natuurlijk. Zo heb je een tuutje mogen kiezen voor Kobe, heb je kleertjes uitgezocht, hebben we samen de wieg opgezet (papa heeft er zelfs een filmpje van gemaakt), hebben we samen alle kopjes gevuld met doopsuiker, heb je ons geholpen de kamer van Kobe te schilderen… En uiteraard hebben we er heel veel over gesproken, en heb ik je heel erg duidelijk proberen maken dat Kobe ook veel tijd ging vragen, dat je vaak alleen ging moeten spelen, vooral als ik borstvoeding ging geven, en dat jullie dan met twee gingen zijn. Dat heb je perfect geaccepteerd, en nu zeg je zelf dat ik twee lieverdjes heb.
Je bent ongelofelijk lief voor Kobe: zodra hij nog maar een kik geeft, ben je ernaartoe om hem te troosten en een tuutje te geven, of gewoon te kijken wat er scheelt. Je gaat ook regelmatig in de wieg kijken of hij nog wel goed ingestopt is, en verzint alle mogelijke speelgoed voor hem: je haalt knuffelberen, en gisteren ben je op het idee gekomen om, wanneer hij wakker is en ligt te kijken, dat verkleurende lichtballetje in zijn wieg te leggen. Ik moet zeggen, hij ligt er inderdaad geïntrigeerd naar te kijken… Je houdt ook rekening met hem: ons ochtendritueel in de weekends en de vakantie bestaat erin dat je naar boven komt, bij me in bed kruipt, we even knuffelen en de komende dag overlopen, ik dan een verhaal van de Rode Ridder voorlees, en we bijna onveranderlijk eindigen met een woest gevecht in bed, doorgaans Spiderman (dat ben jij dan) tegen de slechterik (papa of ik). Nu is Kobe er natuurlijk bijgekomen, en als ik hem moet eten geven temidden van dat ochtendritueel, dat makkelijk een uur kan duren, dan vind je dat heel normaal, en dan ga je ook geduldig wachten. Dan begin je zelf een frittakaas te maken, of haal je er een hoop knuffels bij, of verzin je de meest gekke spelletjes waaraan ik kan meedoen zonder Kobe te verwaarlozen…
Wanneer we buitenshuis zijn, dan wil je eigenlijk trots aan de hele wereld je broertje tonen, desnoods aan compleet onbekenden die voor ons aan de kassa van de Delhaize staan. Je zal hem dan ook geen moment uit het oog verliezen, en wil hem voortdurend beschermen. Je geeft hem ook vaak spontaan kusjes, of een streeltje, haalt zijn tuut of iets anders dat ik nodig heb, enzovoort. Je bent echt een droomjongetje wanneer het op je broertje aankomt, en gedraagt je als een echte grote broer. Blijkbaar denk je er ook soms over na: zo kwam je onlangs bij me, en vertelde me dat je hem later, wanneer hij ook naar jouw school zal gaan, ging beschermen. Als de grote jongens hem zouden pesten, dan zou jij ernaar toe gaan en zeggen: “Jij mag hem niet pesten, hij is mijn kleine broertje, en anders ga ik hééééééééééél boos worden, want ik ben zijn grote broer!” En je kijkt dan zo ongelofelijk ernstig, gemeend en met vuur in je ogen. Ik zie je graag, mijn liefje!

Nu ga ik proberen, aan de hand van de agenda en de foto’s, te vertellen wat er sinds het vorige verslag allemaal is gebeurd. Het eerste grote moment was toch wel het schoolfeest. Al dagenlang was je aan het aftellen, en je had me al volledig verteld wat de bedoeling was. Op het moment zelf was er het grote podium, met een lange catwalk in het publiek. Het was stralend weer, gelukkig maar, en ik had je iets voor twee afgezet bij de juf. Daarna ging ik snel weer even naar huis om oma, opa en papa op te halen. Gelukkig wonen we dicht bij de school, want het was anders niet te doen om in de buurt te parkeren, had ik zo de indruk. We posteerden ons met een stoel en een drankje in het publiek, puften in de zon, en wachtten tot het jouw beurt was. Plots zagen we een meute kleine jongens (zoals opa het omschreef) opkomen, allemaal netjes in een witte schort met muzieknootjes op, en een soort instrument in de hand. Er waren trommels, triangels, toeters, en jij had twee stokjes vast waarmee je op elkaar moest tikken, op het ritme van een van de liedjes van K3. Zoals een massa andere ouders spurtte ik naar voor om jou toch op foto te proberen krijgen, maar je zat nogal in het midden. Al bij al was het eigenlijk wel schattig om te zien! Na jouw ‘optreden’ zijn we je dan maar dadelijk gaan ophalen bij de juf, en aangezien ik het lastig had in die warmte met mijn dikke buik, en ook jij duidelijk moe was van de opwinding, zijn we niet zo lang meer gebleven. Uiteraard heb je wel uitgebreid je klas getoond aan oma en opa, hebben we een ijsje gegeten, moest je perse nog een hele tijd op het springkasteel - je doet echt niks liever - en heb je oma en opa een rondleiding gegeven bij de speeltuin. Je straalde helemaal van trots, nu je alles eens mocht tonen, en jij op bekend terrein was en oma en opa niet.

Het daaropvolgende ’specialleke’ was een paar weken later: we waren uitgenodigd bij vrienden van papa, Serge en diens vrouw, om te gaan barbecuen. Ze hebben een zoontje van een paar maanden ouder dan jij, Arthur, en we hoopten dat jullie dat leuk zouden vinden. Het weer was jammer genoeg allesbehalve: we zijn buiten begonnen, maar nog voor we goed en wel aan tafel konden, zijn we al naar binnen moeten vluchten, ondanks het uitgerolde zonnescherm. Jij en Arthur waren heel erg gereserveerd tegenover elkaar: jij was op vreemd terrein, en hij was nogal beschermend over zijn spullen. Je mocht wel met een en ander spelen, maar pas nadat zijn moeder hem scherp had terechtgewezen. Zo leuk vond je dat ook niet, zodat je al meteen wat weigerachtig stond. Het duurde tot jullie samen naar tv mochten kijken, en dus onnozel begonnen te doen in de zetel. Al bij al toch nog geslaagd, dus.

Twee dagen voordien had je me nog maar eens apetrots gemaakt door te tonen hoe flink, welopgevoed en braaf je wel kon zijn. Ik had de vrijdagavond namelijk personeelsfeest op school, voorafgegaan door een receptie, en de huldiging van een lieve collega die met pensioen ging. Een hoop leerlingen van me had een en ander voorbereid, en ik wilde dat eigenlijk echt niet missen. Het probleem was echter dat papa in de file rond Brussel zat, en niet op tijd thuis geraakte. Ik zat al te vloeken en te grommelen, tot Vallery belde om te vragen waar ik bleef. Toen ze hoorde wat het probleem was, zei ze dat ik jou gewoon moest meebrengen, en dat papa jou dan wel daar kon ophalen. Heh, zo ver had ik nog niet gedacht. Ik heb je dus uitgelegd wat de bedoeling was, je gevraagd lief, beleefd en gehoorzaam te zijn, en je mocht mee. En ja hoor, je hebt netjes staan luisteren tijdens de speeches, hebt rustig rondgelopen, geknuffeld met Vallery, en je al bij al bijzonder goed gedragen, in die mate dat de collega’s me erover aanspraken. Ik heb er geen idee van of je het eigenlijk leuk vond, maar het was vooral iets van grote mensen en dus per definitie cool. Tegen acht uur is papa je dan komen ophalen, en je sputterde zelfs nog eventjes tegen…

De woensdag daarna mocht je opnieuw bij Delphine, Pieter, Marthe en Victor blijven eten, want ik zat alweer vast op school, deliberaties deze keer. Ook nu had je het fantastisch gehad: je had flink gegeten, ongelofelijk veel gegiecheld met Marthe en zowat alle vuile woorden opgesomd die jullie kennen, en je was druk aan het spelen met de plasticine toen ik binnenkwam. Ik ben Delphine echt dankbaar, want je was het meest blije jongetje dat ik ken, en niet zo’n zielig kasplantje dat op het schoolmuurtje zat te wachten…

Twee dagen later was het vrijdag 29 juni, de laatste schooldag dus. Ik weet niet in hoeverre dat toen tot jou doorgedrongen is, maar ik was er niet bij: je school eindigde voor één keertje om twaalf uur, zonder opvang daarna, en aangezien ik zelf op mijn eigen school moest zijn, kon ik je moeilijk ophalen. Oma is dan maar in de bres gesprongen, heeft jou opgepikt op school, de sleutel uit je schooltasje gehaald, bij ons thuis je valiesje opgehaald, en is naar Zomergem gereden. Ik had eerst voorgesteld dat ik je dan in de loop van de namiddag zou komen halen, maar ze stelde voor dat je zou blijven slapen. Opa drong er dan op aan dat je meteen het hele weekend zou blijven, en papa en ik zeiden niet neen natuurlijk: een lekker rustig weekendje voor onszelf, nu de nieuwe baby er nog niet was.

Uiteindelijk zijn we je op zondagvoormiddag gaan ophalen: we waren uitgenodigd voor een barbecue bij nonkel Roeland en tante Sarah, samen met Sepp, Sofie en de meisjes. Gelukkig was het weer deze keer wél zoals het hoort: papa was zelfs verbrand! Jullie hebben non-stop buiten zitten ravotten, lawaai maken, spelen, grote mensen lastig gevallen en er duidelijk van genoten! Ook voor ons was het meer dan geslaagd: lekker eten, goed gezelschap, zalig weer, en kinderen die zichzelf voor het grootste deel bezig hielden, wat wil ne mens nog meer?

In elk geval ben ik met dit verhaal tenminste al in juli geraakt, kleine man, maar de rest zal voor de volgende keer zijn. En ja, ik beloof plechtig dat het deze keer niet zo lang meer zal duren, echt waar, ook al zijn er nu twee blogs die ik moet onderhouden :-p

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest, Logeren — Mama om 9:55 pm op Sunday, May 20, 2007

Mja, toch alweer twee weken geleden dat ik nog geschreven heb. Ach ja, het leven gaat zijn gewone gangetje, maar toch zijn er altijd dingen die jij hebt meegemaakt of die me opgevallen zijn, en die ik je dan niet wil onthouden.

Vorige week was echt heel erg druk voor mij, met extra vergaderingen, integratie voor de basisschool en infoavonden voor de ouders, zodat je me al bij al niet veel gezien hebt, of toch niet actief: het was vaak half zes voor ik je kon ophalen in de opvang, en dan ging ik thuis meestal onmiddellijk in de zetel liggen, terwijl jij bij mij kroop en wat tv keek. Veel tijd bleef er dan trouwens ook niet meer over: rond zes uur eten, daarna pyama aan, nog een klein beetje tv (”vijf minuutjes”, wat in de praktijk neerkomt tot het eerstvolgende reclameblok) en je bedje binnen. In een schoolweek moet ik er echt wel op letten dat je op tijd in je bed zit, want het is echt nodig.

Het weekend was weer lekker gevuld: om half acht op zaterdagmorgen (jij was al wakker hoor) stonden de mannen van Van Vooren hier om de oude badkamer verder af te breken. Voor de rest hebben we eigenlijk niks speciaals gedaan, maar al bij al toch een drukke dag gehad: boodschappen doen, koken, opruimen, beetje in de tuin werken, en jij moest dan ook nog maar eens een “frittakaas” maken. Dat is het nieuwe woord dat je geeft aan je kampen: je sleept alle aanwezige kussens - en dat zijn er een pak - op een hoop, bij voorkeur achter de zetel, steekt daar nog de twee dekentjes bij, een paar stoeltjes, soms zelfs je schommelpaard en een berg knuffels, en kruipt er dan triomfantelijk bovenop. Doorgaans vraag je ons met smekende blik, wanneer je gaat slapen, om hem niet af te breken, maar uiteraard kunnen we daar lang niet altijd op ingaan. Al was het maar omdat er dan geen enkel kussen meer in onze zetel ligt :-p

Zondag was het moederdag, en jij had een allerliefst cadeautje voor me gemaakt. Het was een verrassing, zei je, en daarom had je me al een keer of vijf verklapt dat het zeepjes waren, en ook nog een kadertje. En jawel hoor, netjes ingepakt kreeg ik van jou een vrij hoog terracotta schaaltje, dat je groen had geschilderd en dat daarna vernist (of geglazuurd) was, met daarin drie hompjes zeep, met een licht groen of blauw kleurtje. Beter kan ik het niet benoemen, want je had de ‘bolletjes’ zelf mogen maken, en je ‘rollebollebal’capaciteiten blijken nog niet op punt te staan. Daarbij zat ook een kartonnen kadertje, waarvan de rand geverfd was met rode bollen (gemaakt, vertelde je, met een met zand gevulde ballon waarmee je had gestempeld) en waarin een prachtig oranje handafdruk stond van mijn kleine snoetie. Weet je, ik vond het prachtig :-)

Tegen de middag gingen we naar Ronse, waar we ter gelegenheid van diezelfde moederkesdag uitgenodigd waren om te blijven eten. Omaly had voor een zeer uitgebreide koude schotel gezorgd, waardoor de sfeer eigenlijk bijzonder ontspannen was. Jij hebt in elk geval toch flink gegeten en gespeeld, precies zoals het hoort :-p

Maandag was het natuurlijk weer school, maar gingen we om vijf uur naar de gynaecoloog. Jij vindt het leuk om mee te gaan, al was het maar omdat je dan koekjes krijgt van ons (het is net op het moment dat we normaal gesproken boterhammen zouden eten). Alles is nog prima in orde met jouw broertje, hij doet precies wat hij moet doen. Jij weet ondertussen trouwens hoe hij zal heten, en hebt het al verklapt aan je respectieve oma’s, met een grote samenzweerderige grijns overigens :-p “De nieuwe baby heet ****, maar ik mag dat niet verklappen want het is een verrassing!”. Tsja, het begrip ‘verrassing’ is blijkbaar nog een compleet mysterie voor jou. Ach ja, zo erg is dat ook weer niet hoor.

Dinsdag was niks speciaals, woensdag hebben we zoals gewoonlijk spaghetti gegeten, boodschappen gedaan, en kwam tegen vier uur oma langs. Het was eeuwen geleden dat ze hier nog was geweest, en vol trots heb je haar dan ook de nieuwe badkamer getoond. Het ziet er nog steeds niet uit, maar alles functioneert wel, en da’s heel erg leuk. Jij hebt ondertussen trouwens de geneugten van het douchen ontdekt: in het weekend wil je niet meer in bad spelen, maar ga je samen met je papa in de douche. Waar je vroeger onbedaarlijk begon te huilen zodra je gezichtje nat werd, vind je dat nu precies zelfs plezant. Vooral de afwisseling tussen douchekop, regendouche en zijstralers vind je heerlijk, en je geniet overduidelijk. Ook je papa vindt het precies wel leuk, want hij is degene die jou onder zijn hoede neemt op zo’n moment. Jaja, mijn mannen samen in de douche!

Donderdag begon het verlengde weekend, wat betekende dat we eerst gezellig samen hebben geknuffeld en gespeeld in ons grote bed.  Papa voelde zich niet schitterend, hij was wakker geworden met een gigantische hoofdpijn, maar gelukkig beterde dat wel in de loop van de dag. Jij en ik hadden de dag voordien samen boodschappen gedaan, zodat ik tegen de middag begon aan de fricandon met verse spinazie en puree, duidelijk een succesnummer ten huize De Waele. Tegen half vier trokken we dan naar Lovendegem: we waren samen met Koen, Nathalie en de kinderen uitgenodigd bij Sepp en Sofie, en jij hebt de hele tijd naar hartelust gespeeld. Gelukkig was het weer intussen zo goed geworden dat jullie de halve namiddag buiten hebben gespeeld. Sofie had pittabroodjes voorzien, met ongelofelijk veel rauwe groenten, en je liet het je smaken. Hetzelfde kan gezegd worden van de taart achteraf :-)  Lag het nu daaraan, of aan het feit dat je pas tegen negen uur in je bed lag, maar tegen half een begon je plots hartverscheurend te huilen. Papa sprong uit bed, en jawel hoor, je had je hele bedje ondergekotst. Papa heeft jou dan gewassen en een verse pyama aangedaan, terwijl ik je bedje ververste, en je een reservedonsdeken gegeven heb. Het andere was namelijk behoorlijk gedoopt, uitgewassen, en dus nog nat. Gelukkig was daarmee al het leed geleden, en kroop je  vrolijk opnieuw in bed. Papa en ik deden hetzelfde, hetzij iets minder vrolijk.

Vrijdag was papa tot onze grote vreugde ook nog thuis, en hebben jullie in de voormiddag veel gespeeld. ’s Middags heb jij warm gegeten, terwijl papa en ik tot jouw grote verwondering brood aten: wij gingen namelijk ’s avonds op restaurant. Rond een uur of twee kwam Faust langs voor zijn verjaardag, en jij popelde om hem het cadeautje te geven dat we iets daarvoor samen hadden ingepakt. Je begon ook met grote moed aan een portie chocomousse die we speciaal voor de gelegenheid hadden gemaakt, maar gaf het al snel op: het was te zwaar voor jou. Toen Faust weg was, hebben papa en ik jouw gerief samengeraapt, want je mocht voor een nachtje naar oma en opa. Eén van je eerste opmerkingen toen ik jou dat vertelde, was: “Eén keertje slapen? Ik wil twee keertjes!” Papa en ik hebben toch geluk dat jij met zoveel plezier gaat logeren, en wij dus met een gerust hart een keertje weg kunnen gaan.

Toen we rond kwart over vijf in Zomergem aankwamen, en ik de sleutel in het slot stak, zagen we onderaan de trap een zielig hoopje hond liggen: Kaneel lag op de mat te bibberen. Ik dacht dat oma misschien in de tuin was, Kaneel had meegenomen, en dat die nu aan de trap zat te wachten. Wel bizar dat de deur dicht was… We namen haar mee naar boven, en toen bleek dat ze de laatste week compleet blind was geworden en blijkbaar van de trap was gevallen… Het arme arme diertje! Ze had zelfs geen hondenleven meer: ze was kreupel, had twee enorme liesbreuken, geen tanden meer, vond op eigen houtje haar eten noch drinken meer, was niet langer zindelijk, en nu dus ook totaal blind. Ik heb toen mijn been stijfgehouden, en geëist dat oma en opa haar lieten inslapen. Ze waren er allebei het hart van in, maar gaven me gelijk. Ik heb jou dan even apart genomen, en uitgelegd wat er ging gebeuren, dat Kaneel heel oud en heel ziek was, en dat ze veel pijn had, en dat de dierendokter haar een spuitje ging geven waardoor ze dood zou gaan, en dat ze daarna naar de hondenhemel zou gaan. Jij keek me ernstig aan en knikte. Blijkbaar kende je het gegeven hemel al van op school, ik hoefde je dat niet meer uit te leggen. Opa nam uitgebreid afscheid van zijn hondje, en daarna reden oma en jij naar de dierenarts. Jij zat achteraan met het arme beestje op je schoot, en je gaf het nog een paar kusjes. Oma vertelde me achteraf dat jij er heel gewoon over deed: ze ging dood, en daarna ging ze naar de hondenhemel en daar ging ze opnieuw een beetje leven en blij zijn. En dat was dat. Je had wel door dat oma en opa heel verdrietig waren, en je probeerde hen te troosten.
Al bij al zat je alweer te laat in je bed :-p

Zaterdagvoormiddag heb je dan boodschappen gedaan met oma, en hebben jullie samen Kaneel begraven. Opa vertelde dat hij vrede kon nemen met de dood van het beestje, toen hij jou plechtig zag komen aanwandelen met Kaneel in een handdoek in je armen. Opnieuw was het heel simpel en duidelijk voor jou.
Rond elf uur is Roeland jou dan komen ophalen: het was Siska’s (Sarahs zus) verjaardag, en ze had gevraagd of jij alsjeblief ook mee mocht komen. Voor ons geen enkel probleem, en Lut, Sarahs mama, had speciaal voor jou worst met appelmoes en frietjes gemaakt :-p Je wordt verwend, klein mormel! Veel heb je er niet over verteld, maar je had het er wel naar je zin gehad. Rond half zes was je weer bij ons thuis, rond zes uur waren je nonkel en tante weg, en tegen kwart voor zeven lag je in je bed, doodop.

Vandaag heb je dan ook geslapen tot half negen, en was je ongelofelijk goed gezind: je hebt gespeeld, gedoucht, nog gespeeld, beetje tv gekeken tot Code Lyoko gedaan was, en dan nog wat gespeeld. Al bij al eigenlijk niet veel gedaan en toch de hele dag bezig geweest.

En nu slaap je rustig, gelukkig maar. Ik zie je graag, liefje :-)

Pasen

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest — Mama om 10:19 am op Monday, April 9, 2007

Pasen gisteren bij Omaly was echt wel een voltreffer. We hadden ook geluk met het weer: een stralende zon, dus ideaal paaseiraapweer (man wat een woord!). Toen we toekwamen, vroeg om de Ronde van Vlaanderen te vermijden, stond er al een heel mooi mandje te wachten aan de voordeur. De eieren zelf waren nog niet in de tuin gelegd, want omaly had schrik dat ze zouden smelten in de zon. Het was wel duidelijk dat ze niet echt gewoon is van eieren te verstoppen, want ze had ze gewoon snel-snel met zak en al bovenop de haag gelegd.
Ik heb jou dan maar wijsgemaakt dat ik nog gerief uit de auto moest halen, heb de eieren meegenomen, en heb ze overal vakkundig op polletjes gras, grote bladeren van een struik en zo neergelegd, netjes in de schaduw en in het zicht. Toen we iets later dan samen met bompa eitjes gingen zoeken, vond je het maar wat wijs: apetrots toonde je telkens je vondsten, met een grote glimlach op je stralende gezichtje. Dat je er niet onmiddellijk mocht van eten, maar moest wachten tot na het eten, kon de pret niet drukken.

Jammer genoeg liet het eten nog eventjes op zich wachten: peter Koen en tante Else zaten in de file, en gingen wat later zijn. Gelukkig besloot omaly om toch al te aperitieven, en wat je verondersteld had in de auto - “Mama, het is vandaag Pasen en een beetje feest, omaly zal wel kaasjes hebben zeker!” - was gelukkig het geval: er waren van die kleine apérocubes met een druifje op een prikkertje, en meer moest dat niet zijn.

De carpaccio van Sint-Jacobsvruchten was aan jou niet besteed, maar de pompoensoep van omaly gelukkig wel, zeker toen er een sneetje Frans brood bij kwam. Tegen dan waren ook Koen en Else gearriveerd, tot jouw grote vreugde: er moesten boekjes voorgelezen worden en zo. Toch was je echt wel blij toen de hoofdschotel er aankwam: eendenborst met gratin dauphinois en verschillende groentjes. Eigenlijk heb je al bij al toch vrij veel gegeten. Je had al een paasei klaargelegd om na het dessert op te eten, zoals ik je beloofd had, en het einde van de Ronde kon niet snel genoeg komen. Je hebt toen eerst nog wat crême brûlée gegeten, wat chocomousse, en dan met een gelukzalig gezichtje jouw paasei. Daarna mocht je rondgaan met een schaaltje kleine eitjes, en toen omaly zei dat je ook nog eentje kreeg, keek je haar heel ernstig aan en zei: “Neenee oma, ik heb al een groot ei gegeten, en anders gaat mijn buikje pijndoen!” Je bent echt een schatje!

Bompa heeft nog ongelofelijk veel met jou gespeeld, naar de kippen gegaan en terug, je zelfs in een boom gezet… Je was compleet doodop toen we naar huis gingen, en je hebt dan ook het grootste deel van de weg geslapen. Dat zorgde ervoor dat een deel van je energie terug was, en ook al zat je om zeven uur in je bedje, je hebt nog een ganse tijd liggen zingen en babbelen. Op een bepaald moment hoorden we: “Domme domme mu-ug, domme domme mu-ug, je kan me toch niet pakken!” Er zat een mug aan de buitenkant van je muggengordijn, en in plaats van je keel open te zetten, zoals een paar dagen geleden, zat je het beestje nu gewoon uit te lachen, zoals ik je geleerd had. Flink zo! Tegen acht uur werd het stil… en je hebt als een blok geslapen tot deze morgen half acht.

Toen moest er uitgebreid gespeeld worden. Ikzelf was, toen ik jou uit je bed wilde halen, van de trap gedonderd en had mijn teen behoorlijk zeer gedaan, zodat ik nogal stilletjes weer in bed lag, en papa deze keer al jouw ochtendenergie mocht opvangen. Die had al wat zitten werken en gelukkig ook al koffie gedronken, zodat die wakker genoeg was om al jouw vrolijke geweld op te vangen. Jullie hebben vooral veel zitten worstelen en vechten :-)

Je bent in elk opzicht een echt jongetje, een echte wildebras! Ik ben benieuwd wat nummer twee wordt, maar als het ook een jongen is, belooft dat!

Van feestjes, ziekenhuizen en steunzolen

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest, Lang verhaal, Pis- en kakverhalen, School, Ziek — Mama om 11:02 pm op Sunday, December 3, 2006

Tsja, dit wordt wellicht weer een erg lang verhaal, aangezien er zoveel is gebeurd sinds mijn laatste berichtje.

Ik moet al de foto’s raadplegen om te weten wat we weer allemaal hebben uitgespookt. In jouw geval is dat letterlijk op te vatten: je bent een klein spookje! Ik heb enorm moeten lachen: op een bepaald moment was ik rustig aan het werken aan mijn PC, en jij was met papa je pyama gaan halen. Plots hoor ik een groot gegiechel en een ge-stttt! de trap afkomen. Ik doe uiteraard alsof ik niks hoor, en werk rustig verder. En wat zegt er plots boe naast mij, waardoor ik verschrikkelijk verschiet? Twee spoken! Je viel bijna omver van het lachen toen ik “verschoot” :-)

Enfin, ik was gebleven bij het einde van de herfstvakantie, toen ik jou weer ging oppikken in Zomergem. Oorspronkelijk ging je maar tot vrijdag blijven, maar ik heb oma heel diep in de ogen gekeken, en gevraagd of je soms nog een nachtje langer mocht blijven zodat papa en ik nog samen konden gaan eten. Ze moest lachen, en stemde toe. Toppunt is dat ik me die avond alles behalve goed voelde, zodat we ook het restaurant hebben afgebeld. Al bij al was ik wel blij dat jij er niet was: ik voelde me gewoon slecht. Zaterdag ging het al wat beter, en ben ik jou kort na de middag komen halen. Zoals altijd was je blij me te zien, maar had je het dik naar je zin gehad in Zomergem. Jullie waren samen naar omoe geweest (waar je haar een boterkoek had afgeluisd), naar verschillende winkels, en hadden vooral veel gespeeld. Je vond het trouwens niet erg om nog voor één keertje in een klein bedje te slapen, maar ik vrees dat dat de volgende keer geen waar meer zal zijn. Mijn kleine jongen wordt groot, jaja.

Zondag werd weer een hele onderneming: zoals altijd aten we ’s morgens versgebakken boterkoeken en croissants - één van de weinige momenten trouwens dat jij altijd compleet zwijgt, het valt me telkens weer op - speelden we een hoop, bouwde jij nog maar eens met alle kussens uit de zetel een grote berg (die jij trouwens om onbegrijpelijke redenen je kelder noemt), en maakten we ons tegen half vijf klaar om te vertrekken. We waren uitgenodigd op het geboortefeestje van je neefje Alexander, en je kreeg daarom je mooiste kleertjes aan. Het was in dezelfde feestzaal als het trouwfeest van nonkel Jeroen en tante Delphine, en papa en ik reden dan ook op automatische piloot. Pas toen we aan de feestzaal zelf stonden, viel ons te binnen dat dat de verkeerde was, en vlak bij het ouderlijke huis van Delphine. Een en ander resulteerde erin dat we pas tegen zes uur in de feestzaal aankwamen, een pak later dan bedoeld. Het grappige was, dat Sepp en Sofie achter ons aan waren gereden, en dus ook verkeerd en te laat waren, en dat we hen eerst niet eens hadden opgemerkt!
Hoe dan ook, toen we er eenmaal waren, was jij in je sas: er stond een springkasteel! Gelukkig maar, want er was gigantisch veel volk en immens veel kinderen, en anders was je gegarandeerd al na vijf minuten lastig beginnen doen door de drukte. Nu konden we dat nog rekken tot pakweg zeven uur. Toen was je hondemoe, had je last van het vele volk, en kreeg je vooral ook veel honger. De hapjes op de receptie waren overvloedig, maar niet echt geschikt voor kleine jongetjes. Gelukkig hadden we noodrantsoenen mee in je ‘handtas’ - dat is de naam die je aan je blauwe zak geeft, waarin altijd wel reservekleren zitten, natte doekjes, een paar koekjes en een flesje water. We waren trouwens amper een paar 100 meter ver op een grote dubbele baan, toen jij met de mededeling kwam dat je moest plassen. Toch maar het zekere boven het onzekere gekozen, en een noodstop gemaakt. Je mocht langs de kant van de weg in het gras plassen, en vond dat nog best leuk ook. Thuis kreeg je nog snel een boterham, en ging je dadelijk in bed: je was doodop.

De juf kon dat de volgende dag trouwens wel zien, zei ze: je was hangerig en wilde voortdurend slapen. Tsja, een zwaar weekend gehad, he kleintje!

Maandag kreeg ik een telefoontje van dokter Rijckaert, de kindergastro-enterologe van het UZ die jou onder haar vleugels heeft genomen. Ze had jouw geval nog eens besproken met de heren professoren van de dienst, en ze vonden het heel erg bizar dat het probleem van je diarree zo persistent bleef, terwijl je er precies toch geen last van had. Daarom wilde ze dat we even langskwamen in het ziekenhuis voor een bloedafname, en ook om een pot te komen halen voor een 24-uurs urineverzameling. Ik hield mijn hart al vast: hoe gingen ze er in hemelsnaam in slagen om een naald in jou te steken zonder dat je moord en brand ging schreeuwen en de hele boel op stelten zetten? Ik had je wel al voorbereid op het feit dat je een spuitje ging moeten krijgen, dat kende je namelijk van mijn hormoneninjecties. Ik had je ook beloofd dat het niet erg ging zijn, maar dat het misschien een heel klein beetje pijn kon doen.
Op het moment zelf, de eerstvolgende woensdag, kon ik je compleet afleiden, voelde je het prikje in je hand nauwelijks, en keek je gewoon even wat die verpleegster aan het doen was. Je gaf gewoon geen kik, en vond het ook helemaal niet erg. Ik glom van trots, want ook de verpleegster was onder de indruk. Hehe.

De volgende dag kwam je alweer in een doktersomgeving terecht: we mochten je steunzolen ophalen bij podoloog Kenneth. Ook daar had ik je uitgebreid op de hoogte gebracht van wat je mocht verwachten. Het hielp wel dat je het begrip steunzolen wel kende omdat ik er zelf ook heb, en je me die dingen al regelmatig hebt zien versteken van het ene paar schoenen naar het andere.
Toch schrok ik toen ik ze zag: ze waren wel heel erg hoog, en gingen de stand van je voetjes wel heel erg grondig veranderen. Kenneth waarschuwde me dan ook: het zou best kunnen dat je erover ging klagen, dat je voeten pijn gingen doen, of je knieën, en dat je kramp kon krijgen in je kuiten. Hij raadde me aan je geleidelijk aan te laten wennen aan die dingen, en ze dus na een paar uur al uit je schoenen te halen de eerste dagen. Opnieuw vreesde ik dus het ergste, en opnieuw verbaasde je me, kleine snoet. We legden ze in je schoenen (nieuwtjes trouwens, hoge waterdichte oranje hippe dingen waar je gek van bent) en trots stapte je rond, zonder een kik te geven. Je vond het helemaal niet erg, zei je.
De volgende dag gaf ik toch maar een briefje mee voor de juf, met de vraag het in de gaten te houden en de steunzolen er ’s middags toch uit te halen. Toen ze dat rond de middag dan ook wilde doen, protesteerde je, en zei je dat ze helemaal geen pijn deden. Pas na enig aandringen mocht ze ze er toch uithalen. Op vrijdag weigerde je resoluut: je vond ze goed en ze moesten blijven. Ze heeft ze dan ook maar laten zitten, en sindsdien draag je ze onafgebroken.
Het is ons wel opgevallen dat je zekerder stapt, en dat je ook minder valt. Wellicht voel je zelf ook de stabiliteit die ze jou geven. Ik ben in elk geval dolbij dat je ze accepteert, en dat we dus de mogelijkheid krijgen jouw voeten te corrigeren.
Lieve lieve schat van me!

Ziekjes

Gecategoriseerd onder: Familie, Ziek — Mama om 10:24 am op Tuesday, October 3, 2006

Om verder te gaan op het verhaal van gisteren…

Toen de kasten stonden waar ze moesten staan, en Geert en ik samen buiten op het terras zaten en jij aan het rondlopen was, moest je plots overgeven: al je eten van die middag kwam er in een grote onverwachte gulp uit. Ik wist niet wat je overkwam, en jijzelf nog veel minder. Je ging prompt aan het huilen en zag lijkbleek. Papa nam je mee naar boven, waste je en deed je verse kleren aan, terwijl ik buiten de boel opruimde. Daarna zat je stilletjes in de zetel, compleet aangeslagen. Je wilde een beetje water, maar ook dat kwam er vrij prompt weer uit. In totaal heb je die avond zes keer overgegeven, wat resulteerde in zes nieuwe sets kleren of pyama’s voor jou, een paar verse tenues voor papa, een versgewassen deken, en een vrij natte zetel. Gelukkig heb ik een goeie wasmachine annex droogkast :-p Er bleef echt niks in, en je had duidelijk wel honger. Uiteindelijk bracht een suppo Motilium soelaas: tegen zeven uur lag je in bed, en je sliep rustig door. Midden in de nacht ben je wel nog wakker geworden voor een glaasje water, maar dat is eerder regel dan uitzondering. Ik was bang dat je daarop opnieuw ging beginnen overgeven, maar je hebt netjes doorgeslapen tot half negen.

Toen mocht je, na wat gespeel, in bad, en kreeg je je mooie nieuwe kleertjes van Omaly aan: we gingen daarna naar Ronse! Ik had met opzet geen croissants voorzien omdat die te zwaar op je maag gingen liggen, en dus speelde je opgewekt en blij een grote boterham met choco binnen. Je had duidelijk alweer honger. Amper was die boterham op, of je werd alweer wat stiller, en net toen papa je uit je stoel nam, kwam de hele boterham er weer uit. Jij opnieuw naar de badkamer (de schade was heel beperkt) en gelukkig was Elina er om me te helpen met opkuisen. Jij zat daarna opnieuw een beetje bleekjes in de zetel tv te kijken, en protesteerde luidkeels tegen de poepsnoep die je kreeg. Die heeft nochtans geholpen: in de auto op weg naar Ronse heb je geslapen, en je was aangenaam verrast dat we er al waren toen je wakker werd. Je hebt zelfs door een hele carwashbeurt heen geslapen, en dat wil wat zeggen :-p

Ginder was je dan vrij stilletjes, nogal hangerig, maar toch best lief, en uiteindelijk heb je zelfs behoorlijk wat gegeten. Papa en ik hielden ons hart vast, maar alle ongelukken bleven uit. Je was vooral blij Omaly en bompa nog eens te zien, net zoals nonkel Koen en tante Else. Toen we rond vijf uur naar huis reden, viel je opnieuw in slaap, en je sliep zó diep dat ik het zonde vond je wakker te moeten maken bij het uitstappen.
Aansluitend ging ik naar het koor, en papa vertelde me dat hij je nog, onder groot protest, een motilium had gegeven. Je hebt rustig doorgeslapen, en maandagmorgen was je weer in orde, al was je wel wat dreinerig en huilerig. Oma stond wel klaar om in te springen mocht het nodig blijken, maar alles bleef ok de rest van de dag.

Toen ik je ’s avonds ging halen, was je zelfs bijzonder welgezind, lachte, speelde, en was een heel fijn jongetje. Papa had ook zijn best gedaan om vroeg thuis te zijn, zodat hij ook nog even met jou kon spelen.

Oh, en iets wat ik ronduit heerlijk vind: je zegt ons nu regelmatig dat je ons graag ziet, net zoals wij dat zeggen tegen jou. Vrijdagmorgen, geloof ik, was ik even naar het toilet terwijl jij met papa in de badkamer was. Ik hoorde jouw fijne stemmetje zeggen: “Weet je, papa, Wolfje ziet mama graag” en er lag zo’n zachte lieve toon in jouw stem. Ik smolt ter plekke, en papa ook, geloof ik.

Ik zie je toch echt wel graag, liefje.

De eerste schooldag

Gecategoriseerd onder: Familie, Mijlpaal, Pis- en kakverhalen, School — Mama om 1:20 am op Sunday, September 3, 2006

Grmbl, klein mormel van me ! Ik zie je graag, maar daarstraks kon ik je heel even de nek omwringen! Je bent erin geslaagd om in minder dan een uur tijd alletwee! je autostoelen onder te piesen. En die dingen zijn een pak werk om te wassen, en vooral een heel pak tijd om te drogen. Als het moet, vlieg je morgen maar op het verhoogkussen. Ik moet eigenlijk eens nakijken vanaf wanneer je daarop mag. Het is verplicht tot 1.35 meter, maar vanaf wanneer ? Enfin, later meer dus.

Je eerste schooldag was een succes, snoetie! Papa is je gaan halen, en toen ik thuiskwam, zat je rustig met hem in de zetel te spelen. Je was doodop, dat wel, maar dat hadden we ook verwacht. Pas in de loop van de voorbije dag ben ik wat meer over je schooldag te weten gekomen, want als ik het direct vraag, antwoord je eigenlijk nauwelijks iets. Blijkbaar heb je gespeeld, getekend, met de fietsjes gereden, een liedje gezongen, in je handen geklapt, gedanst, spaghetti gegeten, en ergens tussendoor ook je wafeltjes uit je brooddoos mogen opeten. Feit was, dat je nog steeds dezelfde kleren aanhad, en er dus geen ongelukjes waren geweest. Heh, ik heb echt bewondering voor die juf van jou.
Maandagavond is er een eerste infoavond voor de ouders van kleutertjes, en eigenlijk dus ook een eerste soortement oudercontact. Ik ben benieuwd wat ze over jou te zeggen zal hebben, na twee dagen.

Je was trouwens die vrijdagavond bijna in slaap gevallen in mijn armen, terwijl we tv keken. Was het niet dat de telefoon was gegaan, je lag wellicht te ronken. Je was er zelfs een klein beetje vervelend van, je hebt in de zetel geplast omdat je bijna lag te slapen. Aan een kant was het ook wel goed dat je zo moe was: papa en ik gingen met de rest van de Rombautjes eten voor opa’s verjaardag, en dat betekende een babysit. Het was iemand die je nog niet kende, Freya, een leerlinge van me. Je was nog net wakker toen ik iets over zeven met haar thuiskwam. We hebben haar samen haar kamer getoond, en dan jouw kamer, en toen wilde je niet meer naar beneden, maar direct in bed. Papa heeft dat dan ook meteen gedaan, des te gemakkelijker voor het meisje.

Deze morgen heb je dan ook tot tien uur geslapen, wat Freya ook wel leuk vond, en wat ervoor zorgde dat ik al helemaal gedoucht en gekleed was toen jij wakker werd. Je vond dat trouwens niet leuk, je dacht dat ik weg moest en begon prompt te huilen. Ik heb echt moeite gehad om je te kalmeren, maar toen zijn we samen een flesje gaan halen, en dan nog even bij papa in bed gekropen. Omdat het al vrij laat werd, heb je nog in je pyama ontbeten met ons, nog gespeeld met Freya (gevoetbald met de afplakbandbal) en toen was het de bedoeling dat je in bad ging, terwijl ik haar naar huis bracht.
Een klein halfuurtje later kwam ik thuis en zat je nog steeds in je pyama. Je weigerde in bad te gaan, en zat met papa naar je nieuwste favoriete clipje te kijken, dat van ‘We all stand together’ van Paul McCartney. De namen van je beestjes zijn erop gebaseerd, en je kent het al helemaal van buiten: je doet de bewegingen mee, zegt wat er gaat komen, en zingt zelfs ganse stukjes in het Engels mee - het is echt grappig om je bezig te zien.
Daarna ben je met papa boven gaan schilderen, hebben we laat gegeten, mocht je wat met ons naar tv kijken, hebben wij tweetjes verder geschilderd boven terwijl papa omaly en bompa van het station haalde, en zijn we naar Aalst gereden. Yep, Aalst. Je reageerde bijzonder enthousiast toen ik je vertelde waarom.
- Zeg Wolfje, weet je nog, dat feestje voor baby Thomas ?
- Ja mama ?
- Je hebt daar toen Caroline gezien, die met die dikke buik, waar dat kindje in zat ?
- Ja, Wolfje kusje gegeven op buik
- Wel, snoetje, dat babytje is genoeg gegroeid, en is eruit gekomen, en nu is de dikke buik weg, en moeten wij op bezoek bij baby Amber.
Waarop jij een gat in de lucht sprong, dolenthousiast een rondje maakte, en riep: ‘Jaaaaa! Zal leuk zijn! Wolfje baby Amber kusje geven, gaan samen kijken naar baby! Joepie, hoera!” En toen kon ik niet snel genoeg stoppen met schilderen, en wilde je mee. Dat het lang in de auto zitten was, vond je totaal niet erg.
De naam Amber sprak je eerst verkeerd uit: je zei Ander, en keek beteuterd omdat het niet lukte. Ik deed het je nog een paar keer voor, en toen het plots wél ging, en ik trots was op jou, begon je te stralen en zei: “Wolfje kan moeilijk woordje wél! Wolfje is een beetje flink!” En uiteraard kon ik niet anders dan dat beamen.
Bon, de rest is voor morgen, het wordt gewoon veel te laat!

Feestjes bij Thomas, en dan Leander en Ernest

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest, Gewoon verslag, Spelen — Mama om 9:50 am op Sunday, August 27, 2006

Kwart over negen op een zondagmorgen, en het is nog muisstil in huis. Erg vind ik dat niet, nog eventjes tijd om iets te schrijven. Het verwondert me ook niet: je had een hele vermoeiende dag gisteren.

In de voormiddag hebben we, zoals altijd als we niet gehaast zijn, nog even gespeeld in bed. Je vond het heerlijk dat papa er ook was om mee te spelen, en dat heb je dan ook gedaan, ook al was hij wat moeilijk wakker te krijgen. Zodra je aan je snoekduiken begon, kon hij natuurlijk wel niet veel anders.
Wat me verwondert, is dat je hem niet probeert in te smeren. Eén van je vaste ritueeltjes in bed, is tegenwoordig een van de flessen of tubes crème of olie die er staan, openmaken, eraan ruiken, en dan voorzichtigjes mijn arm insmeren. Elke morgen heb ik dus een zeer zachte rechteronderarm, geurend naar rozen of iets anders. Je schroeft ook telkens de tube open waarmee ik de eelt op mijn hielen moet behandelen, en ik krijg sterk onder mijn voeten van je als ik het zou vergeten.
Een ander ritueeltje is dat van de wekker. Er staat nog steeds een klein keukenwekkertje op de rand van het bed, hetzelfde wekkertje als dat waarmee ik jou dik twee jaar geleden borstvoeding gaf, en dat me hielp niet in slaap te vallen met jou bij me. Vroeger moest ik het opwinden voor jou, en dan schaterde je het uit van de pret en de schrik als ik het liet aflopen. Nu kan je dat zelf, en dan moet ik mijn ogen toedoen en ’slapen’, jij laat het wekkertje vlak naast mijn oren aflopen, en dan moet ik abrupt wakker schieten en verbaasd zijn. Ook dan schater je het uit, en je herhaalt het spelletje keer op keer.

Maar goed, ik ging vertellen wat we gisteren allemaal gedaan hebben. Je mocht samen in de douche met papa, en dat vond je echt wel leuk, tot papa op het lumineuze idee kwam om jouw haar te wassen met zijn shampoo, zonder eraan te denken dat die misschien toch wel ietsje kan prikken in de ogen. Resultaat: bleirconcert in de douche, een druipnatte handdoek waarmee hij de zeep uit je ogen had gewreven, en een iets minder goed gezinde Wolf die daarna nog perse in bad wilde, en aan het stampvoeten ging toen hij dat niet mocht.
Uiteindelijk kalmeerde je, kon ik je kleren aantrekken, kreeg je een lekstok van Elina (de kuisvrouw) en gingen we ontbijten. Je had alleen niet veel honger en wilde dat onbijt overslaan. Alleen het feit dat je die lekstok niet kreeg als je niks anders gegeten had, zorgde ervoor dat je een sneetje peperkoek binnenspeelde. Chantage, of hoe noemen ze dat ?

Daarna mocht je wat tv kijken van me, en gingen we samen op cadeautjesjacht voor alle feestjes in de namiddag en de volgende dag. Sofie had voorgesteld om een leuke winterpyama te kopen voor Margot, en het idee van strips voor Leander bleek ook een schot in de roos te zijn volgens Gwen. Wij dus naar Mariakerke, naar de Zeeman waar de betreffende pyama’s waren gespot. Niks meer in Margots maat te vinden, helaas, enfin niks deftigs toch. We hebben er wel een paar wollige winterpantoffeltjes met een fluffy hondenkop erop gevonden voor Thomasje, ‘tefontjes’ die jij eigenlijk hebt gekozen. Daarnaast heb ik er nog een paar onderbroekjes voor jou gekocht met Teigetje erop, je vond ze heel mooi, en een klein autootje voor Ernest, voor bij het boekje dat ik al had voor hem.
We zijn dan maar in de aanpalende Shoe Discount binnengelopen, waar ze ook kleren en ondergoed verkopen. Helaas, ook geen pyama’s. Ik ben dan toch maar gaan kijken voor een paar winterschoenen voor jou, en je hebt een mooi paar stevige donkerbruine stappers uitgekozen, zelfs nog met een ‘Terug naar school’-promotie van 20% :-p , en ze waren zo al niet duur. Je was apetrots, temeer daar het met velcro is en je ze zelf kan uittrekken. Al weet ik niet of ik daar eigenlijk wel zo happig op ben :-p Daar zag ik ook een heel mooi T-shirt met vestje liggen voor Margot, en dus hebben we het maar meegenomen. Hehe, ook voor haar al een cadeautje.
Dan nog even verderop naar de Blokker, en yep, een aantal strips gevonden voor Leander, waar hij inderdaad heel blij mee was.

Het was half een toen we thuiskwamen, en papa was ook net terug van kantoor. Zin om te koken had ik totaal niet, en eigenlijk ook nog niks in huis, en we hebben dan samen maar pizza gegeten. Je eet dat heel graag, we hoorden je echt niet klagen, al is het de eerste keer dat je het echt als maaltijd krijgt in plaats van een paar hapjes om te proeven.

Tegen drie uur stonden we dan in Evergem op het babyfeestje van baby Thomas, het zoontje van mijn nichtje Barbara. Je stal er eigenlijk wel een beetje de show bij al mijn tantes: ze vonden je heel knap, bijzonder lief en vooral beleefd. Ik groeide wel een meter van trots, denk ik. Zo wilde je nog een beetje water, en ging je met je bekertje naar Jean-Pierre: ‘M’eer, Wolfje nog een beetje water alsjeblief ?’ Tsja, wie verwacht dat dan van een peuter van tweeënhalf. Je was eerst nog een beetje verlegen, maar dat ging helemaal voorbij toen oma toekwam.

Een dik uur later stapten we weer in de wagen en reden naar Lembeke naar het huis van Gwens ouders, voor het feestje van Leander en Ernest. Iedereen zat er nog aan de taart, zoveel te laat waren we dus ook niet. Beide jongens waren blij met hun cadeautjes, en jij sprintte meteen het grasveld op om te gaan spelen met de andere kinderen. Er waren er elf in totaal, je amuseerde je rot. Je hebt niet eens om taart of zo gevraagd, dat interesseerde je totaal niet. Wel de tractor, de glijbaan, de andere kinderen… Die glijbaan was vrij steil, en jij volgde meteen het voorbeeld van Ernest en ging er met je hoofd naar beneden af, en bleek nog totaal niet bang ook. Zot kanon ! Je speelde ijverig mee met het piratenspel dat Erik had gemaakt voor de oudere kinderen, en vond vooral ook de smarties lekker die in de schat zaten. Eigenlijk hebben we je van de hele namiddag nauwelijks gezien, en dat is een goed teken.
Tegen zes uur zijn Gwen, Sofie en ik sandwichen beginnen smeren, en toen ik er je eentje aanbood, nam je die gretig aan. Ik stond er wel op dat je eerst even meeging naar het toilet, je papa had je de hele namiddag al tevergeefs gevraagd of je op je potje moest. En ja hoor, prijs. Dan maar een verse onderbroek en broek aangedaan, nog een sandwich in je handen gestopt, en wég was je, terug naar de anderen. Het voelde echt wel aan als een pitstop, kleine brok energie van me.
Tegen zeven uur gingen de eersten naar huis, en ook jij was doodop, of, zoals Sepp het stelde: game over. Je dronk eerst nog een hoop water, en werd in de auto gehesen, waar je toch nog zo moe niet bleek en honderduit bleef babbelen.
Thuis kreeg je een pyama aan (met behoorlijk wat tegengespartel, je wilde nog niet gaan slapen), mocht nog eventjes tv kijken, kreeg een fles, en tegen acht uur lag je toch voor pampus in je bed, en hebben we je niet meer gehoord.

Of toch wel: om kwart voor twee vannacht was je wakker geworden en zat je zachtjes te huilen. Ik trof je rechtop in je bed aan, en je uitleg was dat je bovenop je dekens zat en er niet meer onder geraakte. Je was ook je tuut kwijt, maar je giechelde alweer toen ik op handen en knieën onder je bed ging kijken om het vermaledijde ding te localiseren. Toen ik je instopte, sliep je alweer, denk ik.

Ondertussen is het kwart voor tien, en ga ik mijn mannenvolk eens wakker gaan maken. Trop is teveel, ook qua slapen :-p

Volgende pagina »