Kleine parkiet van me (dat is wat papa tegen je zegt als je weer eens ligt te kraaien), je hebt een nieuw bedje ! Ik ben vandaag naar de Weba getrokken, en heb daar een allerschattigst donker ijzeren bedje gevonden voor jou. Ben benieuwd of je er een probleem van gaat maken dat je een ander bedje hebt. Hetgeen waar je tot nu toe in sliep, was van Gwen en Erik, maar vrij onverwacht hebben ze het zelf nodig ! Ze waren namelijk al bijna een jaar aan het wachten op een adoptiekindje uit Zuid-Afrika, tussen anderhalf en drie jaar. Alle spullen en kleertjes van Leander tot 1,5 jaar had ze daarom al doorgegeven, zoals een kastje, dat bedje, een badstoel… Eindelijk hebben ze bericht gekregen, en binnenkort mogen ze de kleine Ernest, amper tien maanden, gaan afhalen ! Ik ben zo blij voor hen ! Het betekent wel dat ik een hele reeks dingen ga teruggeven, waaronder het bedje dat ze zelf gekozen en gekocht hebben, natuurlijk. Eerst wou Gwen zelf nog eentje lenen van een vriendin, maar daar wou ik absoluut niet van horen, dat zou te gek zijn.

Deze week had ik het eventjes behoorlijk moeilijk met jou. Woensdag was ik ronduit kwaad op je, al haalde dat uiteraard niks uit. Ik moest namelijk terug naar school voor één dagje, en papa ging op jou passen. Rond een uur of elf kneep ik er eventjes tussenuit op school en kwam je eten geven, dus tot dan ging alles nog prima. Na de receptie op school was ik uitgenodigd in Gentbrugge voor de receptie daar, omdat Gilbert Jooris, een collega en vriend, met pensioen ging. Ik dus daarheen, en het deed ongelofelijk goed om iedereen daar terug te zien. Toen ik bij het begin van de barbecue er vanonder wilde muizen, kreeg ik een golf van verontwaardiging over me heen: ik zou toch wel blijven eten zeker ! Vlees en groenten waren er genoeg, en aangezien een afwijzing niet aanvaard werd, bleef ik maar. Ik genoot er echt van, en belde naar papa of het wel kon. Geen probleem, zei die, hij zou wel wat moedermelk uit de vriezer halen en je de fles geven. Later, net toen ik tegen de anderen zei dat ik het zo wijs vond daar te zijn, ging de telefoon: of ik alsjeblief naar huis wou komen, want jij wou de fles niet. Zucht. Daar ging mijn leuke middag. Ook ik probeerde je eerst nog te verleiden met de fles, maar je zette het op een onbedaarlijk huilen. Nog grotere zucht. Dan maar de borst, zeker ? Jij dronk gretig en kraaide daarna van de pret, maar ik kon er niet mee lachen. De rest van de dag werd je wel gevoed, proper en warm gehouden, maar daar hield het wat mij betreft mee op. Het hoefde eventjes echt niet meer. Rotjong.

Ondertussen is alles weer bijgelegd hoor, en geniet ik weer van mijn kleine parkiet. Ik hoop alleen dat je me het niet nog eens lapt.

Weeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee ! Ik ben helemaal opgewonden, kleine Wolf, want je zit momenteel bij je papa op schoot te lurken van je allereerste flesje !!!! Toegegeven, het is opgevuld met moedermelk, maar je protesteerde geen seconde ! Je voelde de speen, voelde de warmte van de melk, en trok de logische conclusie: zuigen maar ! Voor mij betekent dat een hele verademing: op deze manier kan ik eens langer dan 3 uur van huis zonder jou, en kan een babysit jou voeden. Heerlijk gewoon.

Minder heerlijk was het gisterenavond. Was het nu de drukte van Eva’s communiefeest ’s namiddags, van alle mensen en al het lawaai ? Was het iets anders ? Papa en ik hebben er het raden naar, maar je was compleet onhebbelijk. Je was hondemoe, maar wilde niet slapen, zelfs niet in onze armen. Voor één keertje hadden we een DVD in het Nederlands gehuurd, waardoor we de film in ongeveer dertig stukken hebben gezien. Telkens opnieuw begon je te huilen. Papa is nadien zelfs noodgedwongen in het logeerbed gaan slapen om toch een beetje slaap te halen. Ik heb met je rondgelopen, je gewiegd, een boertje uit je geknepen, nog gewiegd, gezongen… En uiteindelijk viel je toch in slaap in mijn armen. In je bedje heb je dan prinsheerlijk doorgeslapen, tot zeven uur na je laatste voeding (wat nog maar 5 uur ’s ochtends was hoor).

Daarnet heb je me doen lachen trouwens. Je flesje was leeg, en bij het rondkijken merkte je me op. Meteen kwam er een uitdrukking op je gezichtje van: “Hoe kan dat nu ? Ik heb gedronken en toch staat mama ginder ? Huh ?” Het zal wel onze verbeelding zijn zeker ?

Daarnet heb je een record gebroken, kleine kotsmuis ! Ik had je gewassen en netjes aangekleed, en wou je beneden op je ververskussen een lepeltje siroop ingieten, maar zover zijn we niet geraakt: onderaan de trap had je zowel jezelf als je mama voorzien van halfverteerde melk. Ik weer naar boven met jou, beiden gewassen en met een nieuw truitje. Nu haalde ik nog niet eens de bovenste traptrede zonder alweer prijs te hebben. Alleen had je het deze keer enkel op mama gemunt. Zal ik wel douchen. Derde keer goede keer, en nu lig je rustig te slapen. Oef.

Wat dat slapen betreft heb je dinsdag een primeur gehaald: het was stralend weer, zo’n 23°, en ik heb je met wiegje en al buitengezet. De wind wiegde je zachtjes heen en weer, en jij hebt heerlijk geslapen. Het had echt wel iets. Ondertussen heb ik je park gemonteerd, zodat je nu ook daar in kunt liggen rondkijken.

Nog een paar feiten:
- zondag woog je 6 kilogram 100 gram. Straks word je nog een dikkerdje :-p
- je hebt een voorkeur opgevat voor je peters haarstijl: van dag tot dag word je kaler…
- ik denk dat je links bent: je sabbelt heel graag op je vingertjes en de bovenkant van je hand, en dat is in 95% je linkerhandje. Ben benieuwd.
- de darmkrampjes zijn zo goed als weg, de reflux duidelijk niet.
- doorslapen is je ding nog niet.
- je nagels groeien in een recordtempo, maar als ik ze wil knippen moet papa je afleiden, want je bent een enorme wriemelaar
- handjes zijn veel lekkerder dan tuuuuuuuuuuuuuuuutjes ! Handjes handjes handjes handjes handjes handjes handjes handjes (vraag maar aan papa)

Je doet het al beter: deze keer hebben we je bedje, je trappelzak en je kleertjes al om 0.30u kunnen verversen. Hoi.

Het was blijkbaar een lastig dagje voor je, en ook de voorafgaande nacht liep niet van een leien dakje. Ik hoop, lieve Wolf, dat we niet elke dag om 1.30u je bed, je trappelzak en je kleertjes gaan moeten verversen omdat jij het nodig vond zowat een halve liter melk (overdrijving in de stijl van je overgrootvader) erover te gaan verspreiden. Papa en ik stonden erbij, keken ernaar, zuchtten, en verversten. En gelukkig sliep jij. Al bleek het ook niet de hele nacht te zijn: je dronk rond een uur of vier, zoals gewoonlijk, maar hield daarna nog een hele vertelsessie. Het zal best interessant geweest zijn, maar kon je geen ander uur kiezen ? Gelukkig lag papa er niet wakker van, zodat die fluks rond een uur of acht onder de douche sprong, en jou na nog maar een voeding bij zich nam in het kantoor. Volgens hem ben je een van de meest toegewijde werkers waar een baas maar van kan dromen: je doet wat van je verwacht wordt, en verder hoor je je niet. Prachtig, toch ? Vooral omdat ik ondertussen nog een paar uur kon slapen.
Enfin, rond de middag verzeilden we dan - en jij was wel degelijk mee, ondanks de koude - bij oma en opa. Ik dacht op een gegeven moment dat er iets mis was met jou, want opa heeft geloof ik een kwartier non-stop naar jou staan kijken, een compleet vertederde blik in zijn ogen. Bij nadere inspectie bleek alles toch prima in orde, al riep het quasi identieke gedrag van ome Jeroen toch weer twijfels op.
Ook hier deed je wat van je verwacht werd: je sliep, trok gekke gezichten, maakte rare geluidjes, maakte een broek vuil, dronk en maakte prompt wéér een broek vuil, en sliep, bij voorkeur op papa’s buik. Ik weet eerlijk gezegd niet goed wie daar het meeste van geniet: de grote Waele, of het kleintje. De gezichten waren om ter vergenoegdst.
Daarna gingen we je op aanvraag nog even tonen aan je overgrootmoeder, die blijkbaar ook niet genoeg kan krijgen van haar enige achterkleinkind. Ze was vreselijk bezorgd dat je in die sneeuwbuien toch maar geen kou zou krijgen, ook al was je ingepakt als een fatsoenlijk worstenbroodje: hemdje, pulletje, vestje, fleece vest met kapje, deken van de maxi cosi. Je was toch zo klein en toch zo kwetsbaar, vond ze. Ze heeft je duidelijk nog niet horen kelen. Komt nog wel, vermoed ik. Kan ze vertederd glimlachen en verkondigen dat je wel degelijk een halve Rombaut bent…