Alweer weekend

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Eetperikelen, Op stap — Mama om 8:03 pm op Saturday, April 21, 2007

Vorige week zondag was het stralend weer, en hebben we opnieuw buitengespeeld. We moesten de planten die we de dag voordien hadden gekocht, nog uitplanten, en uiteraard was er de zandbak die uitgebreid moest bespeeld worden. Je hebt al je zandspeelgoed uit de garage naar buiten gesleept, tot je er amper zelf nog bij kon. Het leek je bad wel!

Maandagmorgen hebben we je wakker moeten maken: je zat op een lichtjes ander ritme. Het beloofde weer een stralende dag te worden, maar ’s morgens was het nog behoorlijk koud. Lekker ingeduffeld heb ik je met de fiets weggebracht, en dat vond je heerlijk. ’s Avonds, toen ik je snel ging afhalen (we moesten naar de dokter), bleek je pottezwart, ik heb er zelfs een paar foto’s van genomen, zo erg was het. Je had namelijk in de opvang weer in de aarde zitten spelen. Er is een zandbak, maar natuurlijk is die aarde veel en veel leuker :-p Ik heb dan snel je snoet, je handen en je knieën gewassen, andere (lees: propere) kleren aangedaan, en weg waren we naar de gynaecoloog. Deze keer hadden we wél geluk: je krijgt een broertje! De dokter had alles duidelijk kunnen zien en liet er geen twijfel over bestaan. Jij vond het schitterend: je had liefst een broertje, zodat je er kon mee spelen als hij wat groter is. Al bij al zat je weer rijkelijk laat in je bed.

Dinsdag is de temperatuur een tiental graden gezakt, zodat het echt wel frisjes was. Tot zover de sandalen en de kniebroek, welkom terug de schoenen en de lange broek. Dat belette overigens niet dat de opvang opnieuw buiten was - de zon scheen wel volop - zodat je alweer zo zwart als een schoen was. Deze week heb ik nogal wat af gewassen, snoetie!

Verder was het eigenlijk een doodgewone week, liefje. Woensdag hebben we ook al niks speciaals gedaan: buitengespeeld, wat werk verzet, naar de winkel gegaan, beetje tv gekeken… En ’s avonds voor de laatste keer echt in bad in de oude badkamer. Want…

Deze morgen hebben we voor het eerst de nieuwe badkamer gebruikt! De werkmannen zijn eindelijk klaar boven met het ruwere werk, zodat ik vrijdagavond nog alles grondig heb gekuist, om deze morgen ervan te kunnen genieten. De vloer zijn nog wel de oude tegels met chappe in plaats van de kurk, de muren zien er nog niet uit, het bad is niet afgewerkt en er zijn nog geen echte kasten, maar… Er is een bubbelbad en een douchecabine met een ganse resem verschillende sproeiers, en een stoomfunctie! Onmiddellijk heb je een deel van je speelgoed versleept, en weldra zat jij in het ruime bad, in het rozige water (door een badparel) te spelen. Ik ben er dan bijgekomen, plaats zat, en samen hebben we genoten van de bubbels. Ondertussen probeerde papa de stoomdouche uit, en was hij helemaal relaxed. Je bent helemaal opgetogen over de nieuwe badkamer: er is eindelijk plaats zat, veel licht, plaats om de handdoeken te hangen enzovoort. Ook de designkranen van de nieuwe wastafels vind je heel leuk om mee te spelen, en je zou dan ook voortdurend je handen gaan wassen.
Jouw tafel met legkussen staat er al in, jouw tandenborstel en zo ligt netjes in de kast, er liggen badmatjes en er staat een plant… En toch kan ik niet wachten tot de badkamer helemaal klaar zal zijn. Niet dat jij daar van wakker ligt…

Daarna hebben we een rustige voormiddag doorgebracht, en zijn we tegen één uur (we hadden laat ontbeten) naar ‘t stad getrokken, om daar te eten in het Lepelblad. Jij wilde perse pasta, maar hebt eigenlijk vooral van papa’s bord gegeten, die voor alle veiligheid toch maar hamburger met spinaziepuree had besteld. Daarna hebben we wat lopen flaneren, op jouw aanvraag vooral langs het water, zijn we een kleuterschaartje gaan kopen voor jou (”Mama, ik ben wel nog een peuter hé!”) en daarna hebben we een lekijsje gegeten bij Damass. Jij hebt weer pistache gekozen, je eet dat blijkbaar echt wel graag, en hebt ervan genoten. Jammer dat ik het fototoestel niet mee had…

Toen we weer thuis waren, zijn papa en jij naar de Delhaize getrokken, en daarna moest er blijkbaar weer dringend in de zandbak gespeeld worden. Uiteindelijk verzeilde je weer in het bad om alle vuil af te spoelen, en iets na zeven heeft papa je in je bed gestoken, zoals traditie is wanneer hij thuis is.

En morgen komt Marthe spelen :-)

Schilderen

Gecategoriseerd onder: Eetperikelen, Gewoon verslag — Mama om 11:23 pm op Friday, August 25, 2006

Deze morgen is papa blijven slapen tot negen uur, net als wij. Dat resulteerde voor jou in een hoop meer plezier, aangezien hij zelfs nog even is blijven spelen in bed met jou. Voor het mooie weer hoefden we niet op te staan: het was buiten aan het gieten. Toen we rond tien uur beneden kwamen om een onderbroekje voor jou te halen, stond ik even met mijn mond open: mijn bureau stond blank ! Het water liep op twee plaatsen binnen, aangezien de goot de vele regen gewoon niet kon slikken. Het kleine tuintje achteraan stond onder water, zo’n centimeter of vijf, en de schildpadden verstonden zich er niet aan dat ze zomaar tot aan het raam konden zwemmen. Ook jij stond met grote ogen te kijken, en ging prompt samen met mij om emmers en dweilen. We togen aan de slag, ja, ook jij begon kleine emmertjes uit te halen en wilde een dweil om te helpen. Een half uur later was de grootste zondvloed ingedijkt, was er geen gevaar meer voor kortsluiting bij de computer, en was de verzekeraar gebeld. Oef.

Dan maar rustig kleren aangetrokken, ontbeten, en daarna ben ik begonnen met het uitmesten van mijn bureau. Jij wilde me helpen, en begon systematisch een van mijn schuiven leeg te halen en de inhoud ervan op mijn bureau te deponeren. Ik voelde me als een paar uur daarvoor: dweilen met de kraan open. Toen je mijn haarborstel uithaalde, nam ik die af, zei op blijkbaar strengere toon dan bedoeld: “Zeg snoet, zal het bijna gaan ja ?” en gaf je drie kleine tikjes op je poep met die borstel. Onmiddellijk begon je lipje te trillen, en even later was je onbedaarlijk aan het huilen terwijl je steeds maar herhaalde: “Mama niet slaan! Mama niet slaan!” Ik voelde me vreselijk, trok je op mijn schoot, zei dat het me speet, dat het zo niet bedoeld was, en knuffelde je, en herhaalde dat ik niet boos was. Pas na een paar minuten viel je stil. Arme kleine jongen. Je bent echt heel gevoelig voor mijn stemmingen, en blijkbaar heb je aangevoeld dat ik geïrriteerd was. De laatste tijd moet ik ook wel vaak boos zijn op jou: telkens als je in je broek plast, moet ik heel duidelijk laten merken dat ik daar niet mee gediend ben, en veel moeite heb ik daar eerlijk gezegd niet mee. Het is ook niet leuk, plasbroeken verzamelen en wassen.

Daarna heb je braafjes gespeeld, en toen Johan, een vriend van me, toekwam om te eten en daarna mee te schilderen, was je door het dolle heen. Na de macaroni en de obligate koffie togen Johan en ik naar boven, met jou uiteraard in mijn kielzog. Je vond het heerlijk om boven te zitten spelen, en maakte eten voor ons: allerlei vijsjes en andere onderdelen van de uiteengehaalde bureau’s werden netjes op een vel schuurpapier geschikt, met een verfroerdertje als lepel, en dan werd ik uitgenodigd om te komen eten. Wat overbleef at jij op, en de rest ging naar de hond. Je hebt echt wel een levendige fantasie, snoetie. Op een bepaald moment ging je naar beneden om een beetje te slapen in de zetel, en plots hoorde ik een vreselijk gehuil. Ik dacht dat je op zijn minst van de trap was gedonderd, en stoof naar beneden. Je stond halverwege de onderste trap te huilen dat het geen naam had, wees naar beneden, en ik kon een paar woorden verstaan in de trant van ‘vies’, ‘beh’ en dergelijke. Je had blijkbaar een boertje gelaten en er was wat eten meegekomen. Je dacht dat ik vreselijk boos ging zijn, maar ik stelde je dadelijk gerust, nam je in mijn armen, ging wat keukenpapier halen en veegde het boeltje op. Daarna heb ik je geïnstalleerd in de zetel want de kinderprogramma’s gingen net beginnen. Je kroop behaaglijk onder het dekentje met je beestjes bij jou, en ik dacht eerlijk gezegd dat je in slaap ging vallen. Na je verzekerd te hebben dat je maar hoefde te roepen als er iets was, ging ik verder doen boven, waar Johan nog steeds noest aan het schilderen was.
Om de vijf stappen kwam je me melden welk programma er was door onderaan de trap te roepen. Rond half vier kreeg je een koekje, en keek je rustig verder. Toen hoorde ik plots gekreun en gezucht op de trap: je was naar boven aan het komen met je beide beestjes in je handen, en sleurde het dekentje mee. Eigenlijk is deken hier meer op zijn plaats, het is vrij groot. Het verwondert me nog dat je er niet mee gevallen bent, kleine dondersteen. Met een grote lach op je snoet deelde je mee dat je ging slapen in de zetel boven bij ons. Een halve minuut later ging je toch maar terug naar tv kijken, toen ik zei dat het wellicht de Tweenies waren. Amper twee minuten later stond je weer boven: mama was mis ! Het waren niet de Tweenies, het was iets anders ! Mama toch ! Ik weet niet hoeveel keer je uiteindelijk de twee trappen op en af hebt gelopen, maar ik werd moe in jouw plaats !
Toen Johan en ik koffiepauze hielden, kwam je met de pluchen Catullus aangelopen: hondje wilde banaan ! Ik heb je een banaan gesneden, en ben die het hondje komen brengen. Ik heb wel enige overredingskracht moeten gebruiken om jou de slab aan te laten doen in plaats van het mormel :-p
Op een bepaald moment had je trouwens het plan opgevat om een bedje te installeren boven, en je begon het deken uitgebreid open te leggen op de grond. Er ontbraken nog kussens, dus even later kwam je zuchtend en steunend boven met een paar kussens uit de zetel, en even later nog eens. Ook een paar pluchen beesten werden aangesleept.

Tegen etenstijd kwam papa eraan, en toen ben je er toch nog in geslaagd in je broek te plassen, mormeltje ! Je keek me beteuterd aan, en toen ik zei dat ik boos was, zette je het opnieuw op een huilen. Papa heeft je met moeite kalm genoeg gekregen om je natte spullen uit te trekken en iets droogs aan te doen. Je bleef maar huilen, zelfs toen ik verklaarde dat ik niet meer boos was en een knuffel wilde. Je zette een keel op toen papa een verse pyama nam, en nam zelf een andere met korte broek en T-shirt met korte mouwtjes. Je begon al helemaal te brullen toen ik de tafel zette, en stak prompt je bord en beker terug in de kast, want je wilde geen eten. Enkel een opgerold hespeworstje kon je verzoenen met het idee dat we gingen eten, en op papa’s schoot gezeten kreeg je een boterham. Toen, kleine plantrekker van me, verklaarde je parmantig dat we je bord en beker vergeten waren ! Hoe kan dat nu ! Dat was helemaal niet slim ! Mama toch ! En ja hoor, krek hetzelfde bord en beker verschenen weer op tafel. Klein eigenwijs ding !

Uiteindelijk ben je braaf gaan slapen, en hebben we je niet meer gehoord. Ik denk, lieve Wolf, dat we nog serieus wat gaan meemaken met jou. Hmm. Ik popel al. Echt waar.

Gecategoriseerd onder: Eetperikelen, Lang verhaal, Op stap — Mama om 6:31 pm op Friday, January 14, 2005

Je bent alweer 11 maanden, liefje, en je kan zoveel meer. Het valt me echt op hoe snel je tegenwoordig vanalles bijleert. Je kruipt razendsnel naar alles wat je interesseert, en waar je vorige week nog hulpeloos stond te huilen als je ergens rechtstond en weer weg wilde, heb je nu heel goed door hoe je je weer op je poep moet laten zakken, en dan weer kan wegkruipen. De hond heeft nu helemaal geen veilig moment meer, tenzij hij zich aan de ene kant van de park-salontafel-speelnest barrière bevindt, en jij aan de andere kant. Je weet ook heel erg goed wat het woord “nee” betekent, maar je hebt nog niet altijd zin om je daaraan te houden. Ik denk dat je ook nog niet beseft dat wat je één keer verboden wordt, eigenlijk altijd verboden is. Verder is ook je woordenschat flink uitgebreid: soms zit je jezelf bij het spelen ganse histories te vertellen, met een prachtige intonatie. Je onderstreept ook vaak je klanken met een uitgestoken wijsvingertje. Heb je dat nu van je mama geleerd, of heb je dat zelf gevonden ?

Ontbijten is nu een vast gegeven geworden voor jou: je krijgt eerst je flesje, dan ga je in bad en word je aangekleed, en dan werk je nog twee boterhammetjes naar binnen. Je hand-mond-coördinatie is nog niet alles, waardoor papa en ik soms ganse stukken uit je neusje moeten peuteren, maar het meeste gaat in sneltempo je mondje binnen, waar je dan opgewekt zit te smakken. Kauwen kan je nog niet, daar heb je nog de tanden niet voor. Bijten kan je des te beter: we mogen je niet meer op een vinger of zo laten bijten, want dat begint verdomd veel pijn te doen ! Je hebt namelijk zes tanden nu: twee onderaan, en vier stuks bovenaan die tegelijkertijd zijn uitgekomen en nog aan het groeien zijn. Je zet nog steeds overal je tandjes in, maar we moeten echt beginnen opletten, want je zou dingen stukbijten. Ook ’s avonds, na je flesje rond zes uur, krijg je nu twee boterhammetjes, terwijl wij aan het eten zijn. Je wil niet meer slapen zonder. Zodra je coördinatie wat beter is, en je ganse gezichtje niet meer vol brood hangt, krijg je er ook beleg op. Voorlopig hebben we je nog op water en brood gezet, maar je protesteert niet, wel integendeel.

Je gaat ook meer en meer op onderzoek uit. Vorige vrijdag zijn we even binnengewipt bij Gwen & Erik, en daar ben je ook op onderzoek uitgegaan in de living. Ernest op zich was natuurlijk al fascinerend, maar vooral zijn speelgoed was een onderzoek wel waard. Er stond een rond ballending, waarin je kon rechtstaan, en dat liedjes liet horen en lichtjes deed afgaan, en waarin ook een balletje rolde. Op een bepaald moment was je er zo op gebrand de beweging van het balletje te volgen, dat je uitgegleden bent op je kousjes, pardoes met je gezichtje tegen de zijkant van het ding. Je sloeg prompt aan het huilen, en aan de grote blauwe plek op je kaakje te zien, had je nog gelijk ook.
Zaterdag heb je dan de hele dag mogen spelen met papa - zoals toen hijzelf een middagdutje deed en jij je vrolijk op je eentje amuseerde met je speelgoed. Ik kon dan eindelijk rustig alle nodige gaten boren en de nieuwe boorden in de berging installeren, en een hoop kaders in de gang ophangen.
Zondag zijn we dan naar Omaly en opa Jeroom geweest, om nieuwjaar te vieren. Het was de bedoeling om eerst tegen elf uur naar papa’s meter te gaan, maar daar waren we een half uur te laat. Jij wou namelijk niet slapen, en pas tegen kwart voor tien lukte het om je in je bedje te krijgen. Ik wilde perse dat je eerst nog wat sliep, omdat je anders lastig zou worden. Natuurlijk bleef je maar slapen. Uiteindelijk hebben we je uit je bedje gehaald tegen elf uur, zodat we pas tegen half twaalf bij meter waren. Daar was je een vrolijke, actieve baby :-) Rond half een kwamen we dan in Ronse aan, en toen moest je eten nog koken. Gelukkig lag alles netjes gesneden klaar, zodat we het maar in de babycook moesten gooien en laten stomen. Opa Jeroom hield je nog twintig minuutjes bezig, totdat ik je de hele pot kon binnenlepelen. Omaly dacht dat het veel te veel ging zijn, en zei dat ik de rest maar aan de kippen moest voeren. Arme kippen, van jou kregen ze niks ! Slapen was die dag blijkbaar voor baby’s en niet voor flinke peuters, want langer dan een kwartier lukte het je niet. Na een heerlijk maal was het de bedoeling nog even bij tant’ Alma in het rusthuis langs te gaan, en daarna tant’ Els met een bezoekje te verblijden, maar het lot besliste daar anders over. Papa had blijkbaar iets verkeerds gegeten, want die werd plots hondeziek, moest overgeven en voelde zich verschrikkelijk slecht. Aangezien hij nauwelijks op zijn benen kon staan, en jij rustig in de auto in slaap was gevallen, ben ik maar naar huis gereden, en heb ik jullie beiden in bed gestopt.

Ik had me de illusie gemaakt dat je me na die veertien dagen ging missen bij Bernice, maar dat was duidelijk niet het geval: van zodra ik je maandag neerzette op de grond bij haar, kroop je zonder omkijken naar de bak met speelgoed. Tot zover je heimwee. Toch bleek je bijzonder enthousiast en blij toen ik je weer ging afhalen, en was je ongelofelijk knuffelig. Dinsdagavond zijn Dirk en Ilse dan komen babysitten, want papa moest naar een vergadering en ik had oudercontact. Naar aloude gewoonte heb je geen kik gegeven. Gelukkig maar, want ik voelde me vreselijk toen ik thuiskwam: enorme hoofdpijn, een zere keel, ijskoud, rillerig… Ik ben dadelijk in mijn bed gekropen, maar ook de volgende morgen voelde ik me nog zo. Donderdag bleek het nog niet beter, dus heb ik de dokter erbij gehaald en die stelde een zware sinusontsteking vast. Hiep hoi. Ik ben maar wat blij dat je papa zoveel voor je heeft gezorgd de voorbije dagen.
Gisteren is oma trouwens ook langsgekomen. Ik had gepland om met haar de stad in te gaan om kleertjes voor jou te kopen, maar ik ben maar in de zetel blijven liggen, en heb haar alleen de koopjes laten afschuimen. Ze heeft twee knappe truitjes en een vestje voor je meegebracht :-) Ze moest vreselijk lachen met je manier van boterhammen eten, maar ook je enthousiasme bij het pianospelen werkte aanstekelijk, om nog maar te zwijgen van de hilariteit (opnieuw) bij je schuddende kontje.

Oef, wat een lange tekst ! Wedden dat ik zelfs nu nog een aantal dingen ben vergeten ? Ik moet maar de discipline aan de dag leggen en wat vaker schrijven. Ik hoop alleen, lieve muis, dat jij hiervan zal genieten, want uiteindelijk is dit allemaal voor jou bestemd.

Flesjes melk

Gecategoriseerd onder: Eetperikelen, Mijlpaal — Mama om 7:59 pm op Monday, November 1, 2004

Er is alweer één en ander gebeurd, maar het was vooral mama die het druk had: klassenraden, benoemingsperikelen, … Nu is het eindelijk vakantie, en dus zit je rustig in je park te spelen. Je gaat nochtans toch een paar dagen naar Nice deze week: dan kan ik rustig de beschilderde muren in je kamertje vernissen vóór er overal enthousiaste vuile Wolvepootjes opstaan. Je bent namelijk steeds geestdriftiger over je kamer: als we je uit je bedje halen, wil je eerst de tekeningen even bekijken, Konijn, Knorretje en Roe even aanraken, en dan je grote Iejoorkapstok een knuffel geven. Een tijdje geleden had ik namelijk een grote pluchen kapstok gevonden in de Kringwinkel, met het hoofd van Iejoor in 30-40 cm doorsnee. Ik vond het wel leuk passen bij je kamer, maar dat was het dan ook. Jij denkt er anders over: wellicht zijn het de grote ogen die het hem doen, maar je zál en moét het ding even vastgrijpen voor je je kamer uitgaat.
De rest van de week ga ik dan eindelijk de traphal herschilderen. Dat was gepland voor het einde van de grote vakantie, maar omdat ik toen ziek geworden ben, is dat er nooit van gekomen. Ik hoop dat ik genoeg heb aan die paar dagen. Vrijdag zouden we namelijk samen afspreken met Gwen, Sofie en alle kinderen. Ik denk wel dat je Ernest nu nog veel leuker zal vinden. Je krijgt in elk geval een wintervestje van hem, want je groeit als kool uit al je kleertjes. Gisteren heb ik de tweede lading opgeborgen, die van 62-68. Je zit nu aan rompertjes serie drie, en die zijn niet echt meer te groot. Bij je andere kleren moet ik soms nog de mouwtjes wat omvouwen, maar meer hoeft niet. Gisteren zag je er schitterend uit: omdat ik eigenlijk niet kon wachten tot je in je grijze kleertjes kon, heb ik nog een donkerblauw/grijs truitje gekocht en een broekje in dezelfde kleur, één met zakken en ritsen en zo. Je bent nu helemaal je papa :-) Oma en opa vonden dat ook: we zijn gisteren bij hen gaan eten, omdat oma deze morgen vertrokken is naar Peru voor 6 weken. Ze gaat er vrijwilligerswerk doen als tandarts in een soort kliniekje. Ik heb haar moeten beloven regelmatig je dagboekje bij te werken en fotootjes te posten, want ze zal je missen.
Vorige zondag zijn dan weer Omaly, opa en pepe Koen langsgeweest voor koffie, en jij had heerlijk geslapen en was heel welgezind. Ik vind het jammer dat je, als er volk is, doorgaans te opgewonden bent om veel te babbelen. Dat doe je eerder als je rustig zit te spelen of als wij met je bezig zijn. Jammer, dat komt nog wel.
Een nieuwigheid in je kleine leventje zijn de Betterfoodkoekjes tegenwoordig. Het komt wel eens voor dat je na je ochtendslaapje al wat honger blijkt te hebben, maar dat het nog veel te vroeg is voor je middageten. Dan doen we jou een GROTE slab aan, rollen je mouwtjes op, halen al het speelgoed weg van je stoel, leggen de natte doekjes klaar, en geven je een koekje in je handjes. Al na een paar minuten slaag je erin het merendeel van de koek te herscheppen in een bruine smurrie, waar je dan bijzonder vrolijk zowat je hele omgeving mee bekladdert. Je maakt echter vorderingen: gisteren is het grootste deel toch ín je mondje verdwenen, in plaats van ernaast. Het betekent wel nog automatisch dat je kleertjes de was in mogen, maar dat was meestal toch al het geval. Zaterdag heeft papa je ook even zelf laten lepelen in je middageten. Je wist niet goed wat je moest doen, maar je vond het wel leuk blijkbaar. Gelukkig vraag je er nog niet naar, en kunnen we het eten voorlopig nog rustig en proper afhandelen. Wat dat eten betreft zijn er nog veranderingen gebeurd: deze morgen heb je voor het eerst ook ’s morgens een flesje gekregen. Ik ga namelijk stoppen met borstvoeding, hoe erg ik het eigenlijk ook vind. Ik heb er genoeg van dat mijn borsten pijn doen en lekken, dus ga ik even door de zure appel heen moeten bijten en volledig stoppen. Na acht maanden en een half zal je wel al genoeg immuniteit binnengekregen hebben van me zeker ? Je kreeg trouwens enkel nog ’s morgens de borst, ’s avonds was het al langer een fles, en het gebeurt minder en minder dat je ’s nachts nog eten wilt. Ik zal het wel missen: ik vond het heerlijk om je naar die borst te zien grijpen, en je zachte gezichtje tegen mijn warme lichaam te voelen zo ’s morgens in bed. Het was een moment van ons tweetjes, en we genoten er allebei van.
Ach Wolfje, je wordt zo snel groot…

Gecategoriseerd onder: Eetperikelen, Gewoon verslag, Ziek — Mama om 8:36 pm op Tuesday, September 28, 2004

Blijkbaar zijn er veel mensen die dit lezen maar me niks laten weten of geen commentaar willen geven in je gastenboekje, Wolf. Ik heb namelijk links en rechts al te horen gekregen dat ze het zo jammer vinden dat je ziek bent, en dat het blijkbaar een virus is dat de ronde doet. Je zal het er later dan maar allemaal zelf moeten bij verzinnen…

In elk geval ben je nu volop aan de beterhand. Je slaapt nog heel veel, zegt Nice, maar verder ben je actief als altijd en eet je meer dan behoorlijk. Ik ben er een weekendje vanonder gemuisd, ik ben sjamaan gaan spelen bij mijn groep barbaren in een larp (live action role playing game) en ik heb ervan genoten ! Ik moet wel toegeven dat ik je verschrikkelijk heb gemist, vooral dan ’s avonds. Eventjes zomaar terugkeren om je een knuffel te geven was nogal moeilijk, aangezien ik in Frankrijk voorbij Laon zat. Vrijdag heb ik nog vreselijk getwijfeld of ik wel ging gaan: ik voelde me nog slapjes, en buiten regende het meer dan pijpenstelen. Je papa verzekerde mij aan de telefoon dat hij zich beter voelde en dat hij het wel zag zitten, dus op de valreep heb ik mijn boeltje gepakt en ben vertrokken. Toen ik ’s avonds even belde, bleek dat jij je mama wel miste, en moeite had om door te slapen :-/ Of zoals papa het de volgende dag uitdrukte: ‘We hebben gevochten tot vier uur, om het kwartier was hij wakker en huilde.’ Fijn dus, en ik voelde me schuldig.
Op zaterdag is papa dan met jou, Sepp, Sofie, Margot en Maud naar Planckendael getrokken, beestjes kijken. Ik had papa gevraagd of hij voor jou een verslagje wou schrijven, maar blijkbaar heeft hij daar geen zin in. Hij vertelde me wel dat jij uiteraard weer overal in geïnteresseerd was: de mensen, de andere kinderen, blaadjes overal, en uiteindelijk ook nog een beetje de dieren. Tegen ’s avonds was je doodop en sliep je als een blok, gelukkig maar.
Zondag bleek je koorts te hebben en behoorlijk lastig te zijn, maar toen ik tegen zes uur thuiskwam, was daar niet veel van te merken: je genoot zichtbaar van de borstvoeding die je twee dagen had moeten missen, en zat te lachen en te kraaien. Ook het slapen ging vlot :-)

Gisteren heb je de hele dag bij Nice gezeten, maar toen papa rond een uur of vijf ’s avonds thuiskwam, vroeg hij me om met je naar de dokter te gaan. Oei ? Hij had je meegebracht, maar in de auto laten zitten omdat het spreekuur toch net begonnen was. Je had namelijk de hele dag diarree gehad, ’s morgens ook een beetje overgegeven, en Nice was er niet gerust in. Ik dus met jou richting dokter, om daar een overvolle wachtzaal aan te treffen. Hmpf. Meer dan een uur heb ik je tussen al die mensen zitten entertainen. Gelukkig staat er een tafeltje met twee stoeltjes en een hoop felgekleurde houten blokken. Die waren nieuw voor jou en dus bijzonder interessant. Een ander geluk was dat er na een tijdje nog een moeder binnenkwam met een dochtertje van 18 maanden, ook een zeer intrigerend gegeven. Tegen zes uur begon je echter honger te krijgen, en moest ik je voortdurend op schoot houden. Je was ondertussen ook zodanig moe dat je af en toe je kopje tegen mijn schouder aanvleide. Dokter Filip had inmiddels de cavalerie laten aanrukken in de vorm van zijn collega Tim, en ik was eigenlijk best blij dat hij het was die jou onderzocht, want hij kent je ondertussen al een beetje, en hij is goed met kinderen. Waarschijnlijk had je een beetje van een verkoudheid, wat het loopneusje en de lichte kliertjes in je keel verklaart. Het overgeven van vorige week was een virus, wat ik al door had. De diarree echter zou te wijten zijn aan een onderkomen darmflora, waardoor je af en toe verstopping krijgt - tiens tiens - waarop dan diarree volgt. Hij heeft capsuletjes voorgeschreven om die luie darmflora een schop onder hun kont te geven, en hopelijk betert het dan ook met je krampjes. Ik ben benieuwd.

Vandaag was Nice trouwens in haar nopjes: je had niet alleen meer dan twee uur geslapen deze voormiddag, je hebt in de namiddag ook zowaar een halve portie fruitpap binnengespeeld ! Ik had haar verteld dat ik met zuivere geplette banaan al succes had gehad bij jou, en dus heeft ze een kwart appel en een hele banaan geprakt. Morgen ga ik eens peer proberen, wie weet lust je dat wel.

Gecategoriseerd onder: Eetperikelen, Gewoon verslag, Pis- en kakverhalen, Ziek — Mama om 8:37 pm op Friday, September 24, 2004

Ik weet niet waar jij dat virus vandaan gehaald hebt, maar het is er een met een slecht karakter ! Papa en mama zijn namelijk allebei ook plat gegaan…
Dinsdagnacht wou je perse rond half twee je flesje, er was geen doen aan. Een halve fles was ook niet genoeg, je moest en zou een hele fles leeglebberen. Ik begrijp wel dat je honger had, je was per slot van rekening je maaginhoud al helemaal kwijtgespeeld. Met een bang hartje legden we je terug in je bedje, en ja hoor, een kwartier later hadden we weer prijs ! Gelukkig was tegen dan onderlakentje 1 al gewassen en gedroogd, zodat ik nog maar eens je bedje ververste, samen met je pyama, je slaapzak, je lakentjes en je dekentje. Beertje nummer 3 werd erbij gehaald, en jij mocht mee naar beneden, een beetje rechtop zitten en spelen. Tegen een uur of drie mocht je weer naar bed, maar je bleef rusteloos, zodat ik in het logeerbed heb geslapen met beide deuren open om onmiddellijk bij jou te zijn. Je sliep half en lag nonstop te kreunen. Tegen half vijf ben ik dan toch weer bij papa gekropen, maar je werd toch nog een paar keer wakker, en tegen half zeven wou jij weer eten. Zucht. Ik voelde me zo verschrikkelijk dat papa jou heeft gewassen en bij zich heeft genomen, en mij heeft laten slapen. School ging er niet dood van, zeker ? De hele dag door was je niet echt lastig, en heb je vooral veel geslapen, gelukkig. Tegen ’s avonds bleek dat je behoorlijke diarree had, dus dat werd nog maar eens bedjes verversen (god ik heb gewassen die dagen !) Je sliep weer heel onrustig, maar je sliep toch, al heb je me toch een paar keer wakker gemaakt. Je hebt die dag op melkvoeding geleefd, we wouden je darmpjes niet overbelasten met vaste voeding.
Donderdag ging je weer naar Bernice, toog papa aan het werk, en ging ik richting school. Hmm, bad idea. Het eerste lesuur ging prima, het tweede al heel wat minder. Ik dacht eerst dat het lag aan slaaptekort, niks wat een leuke klas leerlingen en een goeie kop koffie niet zouden verhelpen. Mis poes. Tegen elf uur lag ik zowat op apegapen, ben ik maar naar huis gegaan, flink overgegeven, en bedje binnen. De hele dag heb ik geslapen, afgewisseld met overgeven en toiletzitten. Papa zat voor een vergadering met klanten in Brussel, en reed zich vast in een gigantische file. Pas tegen zes uur is hij je kunnen gaan halen bij Nice, want ik zag het niet zitten om veel mijn bed uit te komen. Jij voelde je prima, maar papa zag tegen dan ook witjes om de neus, en installeerde zich in de zetel. Je had ons moeten zien: allebei op de tanden bijtend om jou je slaapkleertjes aan te doen en in bedje te leggen. En toen kwam de wet van Murphy: jij die altijd zo flink slaapt, zag het deze keer niet zitten, en wilde perse spelen. Nog tot negen uur heb je beneden gezeten (met een paar slaappogingen tussenin) terwijl papa als een blok lag te slapen en ik met de emmer bij me zat. Toen je eindelijk goed en wel sliep, heb ik maar hetzelfde gedaan.

Vandaag voelen papa en ik ons allebei nog behoorlijk flauwtjes, maar jij was alweer de happy parkiet. Maar best dat jij er niet zo van afziet als wij.

Onthaalmoeder

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Eetperikelen, Gewoon verslag, Mijlpaal — Mama om 8:42 pm op Wednesday, September 8, 2004

Zondag heb je voor het eerst het een hele namiddag zonder mama en papa moeten stellen. Gelukkig waren er waardige vervangers: opa Jeroom en Omaly kwamen op jou passen, en ze deden het maar wat graag ! Wij moesten naar het feest voor het zestigjarige huwelijksjubileum van omoe en opoe (zo noemen Margot en Maud hen, dus ik neem dat maar over), en het zou niet erg praktisch geweest zijn met jou erbij. Omaly was zo trots als wat dat ze jou je worteltjes mocht voeren en dat jij enthousiast toehapte. Het fruit was heel wat minder, maar dat was te verwachten. Opa heeft ongelofelijk veel met je gespeeld, en jij genoot van alle aandacht.

Maandag was dan weer een grote stap: vanaf nu ga je officieel naar de onthaalmoeder, Nice. Drie dagen per week ontfermt zij zich over jou en nog vier andere kinderen. Ik was maar wat trots toen ze zei dat één van de andere jongens, Wout, vier dagen jonger is dan jij maar nog helemaal niet zit. Verder was ze nog steeds opgetogen over jou: je bent rustig, je zit braaf te spelen, en je eet echt wel goed. Alleen dat slapen zit er nog steeds niet in: als je drie kwartier in de voormiddag slaapt, en een uurtje na de middag, dan is dat voor jou doodnormaal. Soms kan je wel eens twee uur slapen, maar da’s eerder uitzondering dan regel. Het zorgt er dan natuurlijk wel voor dat je tegenwoordig rond zeven uur in je bedje verzeilt, en dat je dan slaapt tot zeven uur ’s morgens (met uiteraard een ‘lunchpauze’). Zo hebben papa en ik heerlijk rustige avonden, al zijn die al een pak korter geworden dan vroeger, sedert jij ons ’s nachts een paar keer uit onze slaap haalt.

Vandaag hebben we allebei genoten van onze dag, heb ik de indruk. Het was stràlend weer: een staalblauwe lucht, volop zonneschijn (maar gelukkig niet meer die brandende zomerzon), een heerlijk briesje en een temperatuur van rond de 27°. Toen ik tegen de middag uit school thuiskwam, was papa net een poging aan het ondernemen jou eten te geven. Jij zag dat duidelijk niet zitten, stribbelde tegen en was aan het huilen. Tot je mij zag. Zodra ik je overnam, kalmeerde je, en zonder tegensputteren heb je je groentjes opgegeten. Daarna heb ik ons buiten geïnstalleerd. Jij gezeten onder de luifel op je speeldeken, druk in de weer met speelgoed allerhande, ik op een tuinstoelkussen aan het verbeteren, en de hond er vrolijk tussenin. Dat jij zo zot kan zijn van dat beest ! Je mag nog aan het huilen zijn, van zodra je Catullus in het vizier krijgt, begin je uitbundig met armen en voeten te zwaaien, te kraaien en in zijn richting te bewegen. Gelukkig is het enthousiasme wederzijds: hij doet niets liever dan je handjes en voetjes aflikken, en als hij de kans krijgt, je snoetje. Rond een uur of zes ’s avonds heeft papa zich dan bij ons gevoegd voor een wandeling langs het kanaal met de hond. Ik dacht dat je onmiddellijk in slaap zou zijn gevallen in je buggy, maar er viel veel te veel te bekijken, niet in het minst de gedragingen van de uitbundig snuffelende hond. Daardoor viel je, toen ik je na je avondeten in bed stopte, quasi dadelijk in slaap: je was gewoon afgepeigerd. En toch zijn het deze dagen die de moeite waard blijken. Alleen zo verschrikkelijk jammer dat jij die onherroepelijk vergeet…

Terug aan het werk.

Gecategoriseerd onder: Eetperikelen, Gewoon verslag, Op stap — Mama om 8:44 pm op Sunday, September 5, 2004

Het is een hectische week geweest, molletje, maar ik had ook niet anders verwacht. Papa had gelukkig vrijaf kunnen nemen om de stress van de eerste schooldag/-week op te vangen. Niet alleen voor jou is er verandering op til, ook ik moet na zeven maanden opnieuw beginnen. Ligt het nu aan een licht verhoogde nervositeit, of is het al het vallen van de bladeren ? Ik weet het niet, maar jij slaapt heel erg onrustig de laatste week. Gemiddeld maak je ons een keer of vier wakker op een nacht. Soms is het genoeg je een aai over je bol te geven en je tuutje in je mond te stoppen om je verder te doen slapen. Meestal moet ik je echter in mijn armen nemen en je sussen, en dan zit ik een tiental minuutjes met jou in het zeteltje in je kamer, terwijl ik je wieg en zachtjes toespreek. Blijkbaar werkt het rustgevend op mijn warme boezem te liggen :-p Een paar keer was je, vermoed ik, niet eens wakker: je ogen waren geen moment open, je keeltje daarentegen wel, en zodra je me voelde, was alles weer in orde. Op andere momenten ben je klaarwakker midden in de nacht, en wil je spelen. Papa heeft zo al om half vier ’s nachts aan zijn computer gezeten, terwijl jij vrolijk zat te kraaien en te spelen.

De veranderingen deze week zullen er ook wel voor iets tussen zitten. Sinds zondag zijn we van drie borstvoedingen overgeschakeld naar twee, ’s morgens en ’s avonds. Dat betekent dat je nu om half vier fruit krijgt, en dat je flesje rond middernacht valt. Dat flesje is totaal geen probleem, een kwart liter werk je zonder morren naar binnen. Ook ’s middags is je eetlust die van je grootvader: soms denk ik dat je gaat barsten ! Papa en ik hebben de illusie dat we een dubbele portie kunnen maken, maar zolang er in de pot zit, blijf jij toehappen. Rode bietjes zitten ongetwijfeld in je top drie van lekkernijen. Maar dat fruit… Is het omdat je ’s middags zoveel eet, dat je rond vier uur niet echt honger hebt ? Feit is dat je met moeite een paar hapjes wilt, en daarna resoluut je hoofdje afdraait en de lepel wegduwt. Ik heb al een paar soorten fruit geprobeerd, maar blijkbaar ben je geen zoetekauw.

Dinsdag zijn we samen naar de Colruyt getrokken, en omdat je me eigenlijk toch te zwaar wordt in je draagzak, heb ik je rechtstreeks in de kar gezet. Man, dat was plezant ! Je kon alles zien, met je beentjes wiebelen, mama’s boodschappenlijstje opeten, met haar sleutels spelen… Je zit dus echt wel mooi recht tegenwoordig :-) Het maakt het alleszins een stuk makkelijker om je mee te nemen naar de winkel.

Woensdag was dan de grote dag: mama terug aan het werk ! Ik vond het heerlijk, jij had er wat meer problemen mee. Ik had je gevoed ’s morgens, en had je daarna aan papa overgedragen. Die gaf je je badje, deed je kleertjes aan, en kreeg je niet opnieuw in je bedje. Ach ja, dat gebeurt wel meer. Rond half twaalf kreeg je je potje worteltjes met patatjes en kip voor je neus, maar daar ging het mis. Hoewel je anders zo verzot bent op dat warme eten, wilde je er deze keer niets van weten. Papa geeft je nochtans wel vaker je eten, maar dan is mama toch altijd wel ergens in de buurt. Niet vandaag dus. Na drie kwartier gevecht won je het pleit, en kreeg je een flesje melk. Toen mama een beetje later thuiskwam, kon je je blijdschap niet op ! Je lachte, kraaide, klampte je vast en gaf me voortdurend kusjes, enfin, toch jouw versie ervan. Mijn hele gezicht was ondergelebberd ! Om half vier at je dan de hele wortelpot leeg. Tot zover de portie voor de volgende dag :-p

Donderdag moest ik een uurtje later beginnen, dus je was al gewassen, gekleed en opnieuw in je bedje toen ik vertrok. ’s Middags ging je hetzelfde scenario hanteren, maar dat was buiten papa’s koppigheid gerekend: na drie kwartier gevecht om de rode bieten - één van de gesneuvelden was je witte broekje - was het deze keer jij die plooide en braaf je kommetje leeg at. Flink zo. Ik kwam thuis over de middag om te eten, en jij was zo blij dat je zonder morren je bedje inging voor je middagslaapje. Vrijdag heb je meteen het hopeloze van het gevecht ingezien, en netjes gegeten. Die namiddag ben je met papa naar het Illycafe gemogen, want hij wou zeker Dirk spreken, en ik zat met leraarsvergadering. Je was doodop ’s avonds, zeker omdat ik nog met je naar de dokter geweest ben (allergische reactie op muggenbeten blijkbaar) en het al voorbij je bedtijd was.

Gisteren was het een kalme dag overdag: papa moest werken in de voormiddag, en ’s namiddags hebben we samen de Delhaize verkend. Het was namelijk opa Koens verjaardag, en we hebben hen en je twee nonkels met vriendinnen uitgenodigd om mossels te komen eten. Ik had hen gevraagd tegen zeven uur, zodat ze je nog even konden zien, maar om één of andere reden was je tegen half zeven al compleet uitgeteld. Toch kon ik je nog wakker houden tot oma, opa, Roeland en Sarah hier waren, maar toen werd het je te veel. Die nieuwe indrukken, als je al zo moe was, waren teveel van het goede, en je zette het op een brullen. Ik heb je dan maar in slaap gesust en in je bedje gelegd. Op Jeroen en Delphine wilde ik niet wachten, gezien je peters reputatie om nogal wat te laat te zijn. Groot was dan ook diens ontgoocheling toen ze een paar minuten later toch toekwamen, quasi op tijd, maar toch te laat om jou nog te zien. Jammer, maar er zullen de komende jaren echt nog wel gelegenheden genoeg zijn om je te zien.

Poedermelk

Gecategoriseerd onder: Eetperikelen, Gewoon verslag, Mijlpaal — Mama om 10:20 pm op Sunday, July 25, 2004

Heh, ik heb je precies al een tijdje niet meer op de hoogte gehouden van je avonturen, kleintje. Niet dat er zoveel zijn hoor, maar toch verander je elke dag, en kan je elke dag wat meer. Je hebt bijvoorbeeld je stemmetje teruggevonden. De laatste weken was je nogal stil, maar de afgelopen dagen begon je weer te kraaien en te vertellen dat het een plezier was !

Momenteel lig je rustig te slapen, voor het eerst in je eigen kamer. Papa en ik vonden dat het tijd was om je in je eigen kamertje te leggen, en te proberen je te laten doorslapen. Concreet zal dat waarschijnlijk inhouden dat mama in het holst van de nacht niet alleen haar bed uit moet, maar ook naar jouw kamer, en dus klaarwakker is. Hopelijk zorgt het ervoor dat je wat langer slaapt, je kan nooit weten. Vandaag was trouwens een dag van veranderingen: je hebt voor het eerst tomaat gegeten, en in tegenstelling tot het witloof, de broccoli, de courgette en de worteltjes lijkt dit op je maag te liggen. Je hebt er niet veel van gegeten, en dat beetje kwam dan ook weer naar boven. Gelukkig kon ik je troosten met de borst, iets wat we je deze avond niet gegund hebben. Voor het eerst hebben we je poedermelk proberen geven, maar ook al weet je heel goed dat er melk uit die siliconenspeen komt, je wil enkel the real thing. Resultaat: een huilconcert en nauwelijks eten. Alweer. Desondanks ging je zonder protest in je bedje, en je slaapt nu toch al drie uren zonder dat je eten vraagt. Papa is vastbesloten om, als je weer eten wil, je de rest van de fles te geven. Ik heb dan maar afgekolfd, want voor mij werd het zo langzamerhand een pijnlijke bedoening. Arme poetie van me, we doen je wat aan…

Gisteren heb ik ook je wiegje in de living opgeborgen. Je werd er eigenlijk te groot voor om er nog comfortabel in te liggen, en we merkten ook dat je veel gevoeliger werd voor geluiden in je omgeving. In het begin sliep je door alles heen en viel je zelfs probleemloos in slaap op je babyfeestje. Tegenwoordig ligt dat anders, en je deed vaak moeilijk als ik je wilde te slapen leggen en je me nog kon horen. Sedert een paar dagen leg ik je overdag in je bedje boven, en dat vind je best ok. Gisteren heb je trouwens ook zonder veel problemen geslapen in je reisbedje bij Koen en Nathalie. Je was dan ook doodop door het vele kijken naar Quinten en Aaricia, die “baby Wolf” zo leuk vonden. Toen we na de barbecue, zo rond half elf, naar huis gingen, werd je wakker doordat ik je in je maxicosi legde. Je was meteen klaarwakker, goed gezind, en de straatlichten in het naar huis rijden waren ronduit intrigerend. In tegenstelling tot de meeste baby’s val jij niet in slaap in de auto, wel integendeel: de buitenwereld is veel te interessant. Toen ik je thuis echter in je bedje legde, sliep je onmiddellijk.
Vandaag heb je ook enorm veel rondgekeken: oma en ik zijn met jou naar Aalst gereden om de kleine Evert een bezoekje te brengen op zijn babyfeestje. Hij sliep door alles door (net zoals jij op jouw feestje), maar jij had het lastiger: je maagje deed nog moeilijk, en daarna was je zo moe dat alles je snel teveel werd: het lawaai van de mensen, de kleine Marthe van 10 maanden die met jou wou spelen… Toen we terug thuis waren, zijn we nog met jou gaan wandelen, en dat was dan wel weer dik in orde, waarschijnlijk omdat het zo rustig was.

Toch ben je meestal heel erg lief als we ergens zijn: woensdagnamiddag was ik met jou bij Stef en Jurryt, en je hebt je ogen uitgekeken en geen kik gegeven. Misschien was je onder de indruk van hen ? Vrijdag zat Kim Ragaert hier, en toen was je ook poeslief, zat je te luisteren en te lachen, toch tot het moment dat je moe werd. Op de Gentse Feesten ben ik met jou niet geraakt, maar je hebt er wel van geweten: woensdagavond zijn papa en ik naar een voorstelling geweest, en Roeland en Sarah hebben gebabysit. Jammer genoeg was je eetpatroon een beetje verstoord, zodat het te vroeg was voor ons om je je groentjes te geven. Roeland en Sarah hebben je eerst nog drie kwartier laten spelen, en toen een poging ondernomen om je te laten eten. Hmpf. Naar het schijnt heb je een half uur lang een ongelofelijke keel opgezet, er was geen troosten aan. Plots stopte je echter, en toen heb je zonder veel omhaal een halve pot groentepap naar binnen gewerkt. Je nonkel en tante waren in de wolken, en vonden je een ongelofelijk schatje :-) Ik hoop dat je snel een neefje of nichtje hebt om mee te spelen :-p

P.S. Je bent nog steeds gek van Shura: telkens weer probeer je haar op te eten :-p

Worteltjespuree !

Gecategoriseerd onder: Eetperikelen, Mijlpaal — Mama om 11:58 pm op Tuesday, July 6, 2004

Ik ben nog maar eens trots op mijn kleine muis, en wel omdat je net je eerste deftige hoeveelheid worteltjespuree naar binnen hebt gewerkt. In totaal hebben we twee keer fruitpap geprobeerd, zonder veel succes. Op algemeen aanraden van ervaren moeders zijn we dan maar naar groenten overgestapt, en blijkbaar hebben ze gelijk. Gisteren heb je voor het eerst wortelpuree gekregen, maar je was er niet echt fan van. Vandaag vreesde ik voor een soortgelijk scenario, waarin je vijf happen nam en daarna het onbedaarlijk op een huilen zou zetten, maar nee hoor ! Gezeten in je wippertje op de salontafel kreeg je de oranje puree op een lepeltje voorgehouden, en dapper hapte je toe. Na drie happen hadden we goed door dat papa beter je handjes vasthield, want je zat al zowat helemaal onder het oranje goedje door je handjes naar je mond te brengen. Handjes vergrendeld in papa’s handen hapte je vrolijk verder, soms nog begeleid door wat grimassen en rare geluidjes, maar telkens wanneer je het lepeltje zag komen, ging je mondje toch weer open. Fijn :-) Je hebt je ganse potje leeggegeten, en daarna nog een hoop melk gedronken. Ik vrees dat je nu echt wel een halve indigestie gaat hebben, maar dat zien we straks dan wel weer. Op hoop van zege.

Volgende pagina »