Dag snoetje van me

Je ligt rustig te slapen, en ik hoop dat je even grondig slaapt als gisteren. De laatste tijd durf je ons weer geregeld wakker maken omdat je wellicht nachtmerries of zo hebt. We geven je dan een glaasje water, een dikke knuffel, stoppen je weer in, en je slaapt verder. Jammer genoeg herhaalt dat scenario zich soms een paar keer per nacht, zodat onze nachtrust eraan is voor de moeite.

Donderdag heb je heerlijk buitengespeeld, nadat ik je van school ben komen afhalen met de fiets.  Je was doodop, en daarom had ik al rond half zeven, terwijl we zaten te eten, even naar oma gebeld om te zeggen dat ze wat vroeger moest komen. Ze ging namelijk op jou babysitten terwijl ik gaan roleplayen was. Zoals jij zat te suffen tijdens je eten, dacht ik dat je niet eens kwart over zeven ging halen. Na het eten zijn we echter boven in mijn kamer verzeild, en daar bleek je plots weer energie te over te hebben. Je sprong op het bed, sprong boven op mij, speelde dat de krokodil er was, las me een boekje voor, deed alsof je een kleine baby was en kroop de hele kamer rond op je knietjes… Kortom, je amuseerde je kostelijk en was duidelijk weer klaarwakker. Dat was ook nog steeds het geval toen oma rond half acht boven verscheen, tot haar grote verbazing. We hebben jou dan maar samen gewassen in de badkamer, want je was pottezwart. Ik ben eerlijk gezegd blij dat ik tot hiertoe je kleren proper krijg: als de staat van je kleren een graadmeter is van hoe leuk het is op school, wel, dan amuseer jij je te pletter! Ik ben er rond acht uur vanonder gemuisd, en oma heeft je dan tegen half negen in je bed gelegd, ruim een uur later dan dat ik geschat had. En toch wil je nog steeds niet slapen overdag :-p

Vrijdag moest je opnieuw in de opvang blijven, terwijl ik in de namiddag ging verder werken aan mijn mozaiek. Erg vond je dat niet, je houdt wel van de speeltuin. Toch ben je altijd weer - behalve die ene fameuze keer - uitzinnig blij als je me ziet, knuffelt, danst en springt, en neemt mijn hand vast om niet meer los te laten.  Ik kwam je halen met de fiets, en net toen we onze straat infietsten, zagen we Delphine afkomen met Marthe aan de hand en Victor in de buggy. Volgens haar was Marthe al dagen aan het zagen om te mogen komen schommelen bij Wolf, en ze waren op weg naar ons. Mooi zo Jullie hebben heel enthousiast samen gespeeld: eerst buiten, en toen ik daarna Delphine het huis toonde, gingen jullie ons hand in hand voor. Jullie gingen zelfs hand in hand de trap op, tot helemaal boven, en toen wij wat later boven arriveerden, hadden jullie allebei je sandaaltjes uitgedaan, en zat je te spelen en te springen op ons bed. Je genoot er duidelijk van Marthe op sleeptouw te nemen. Wat later hebben jullie nog samen op de schommel gezeten, en op de glijbanen gespeeld. Je was alleen wat te overijverig: jij was al de glijbaan opgeklommen, had je boven neergezet en omgedraaid naar Marthe, stak je hand uit naar haar om haar te helpen, en zij liet dus een handje los om die van jou te grijpen. Resultaat: boem patat (zoals jij het zo mooi noemt), en Marthe die huilend beneden in het gras lag. Ze had zich niet echt pijn gedaan, was eerder sterk verschoten, en wilde daarna dus alleen nog maar schommelen :-p
Tegen zeven uur gingen ze naar huis en liepen wij even mee omdat ik nog iets nodig had uit de apotheek. Het kwam er op neer dat het al dik na zevenen was voordat we konden beginnen eten, en je had echt wel honger. Papa heeft je trouwens dit weekend geleerd dat je buik, als je honger hebt, raowr doet. Je grolt dan actief mee als we luisteren, en daarnet vertelde je me aan tafel dat je genoeg had: je buikje deed niet meer raowr.
Vrijdag zat je dus weer laat in bed, maar had je op die manier toch papa nog gezien: die kwam net thuis toen ik je ging beginnen wassen, en hij heeft dat dan overgenomen. Je had hem de hele week amper gezien, zó druk is het momenteel bij Netlash. Jammer genoeg ben jij bij mij doorgaans een hele lieve jongen, maar begin je zodra papa thuiskomt te dreinen en te huilen en zo zijn hele aandacht op te eisen. Zo ook vrijdagavond: je werd echt lastig, en ik vond dat zo verschrikkelijk jammer, aangezien je zo lief met mij had gespeeld.

Zaterdag hebben we vrij lang geslapen, en hebben papa en jij vooral veel gespeeld. We zijn ook nog even langs het nieuwe Aldifiliaal hier in Wondelgem gereden, kwestie van middageten te hebben.
Na het eten is er even een rustig moment geweest, en toen zijn we maar naar de Colruyt getrokken: ik moest niet zo heel veel hebben, maar wel de bedrand voor jou die ik via Collishop had besteld, en het dito strijkijzer, want het oude had de geest gegeven. Je andere meubels zijn er nog niet, maar je zal tenminste al niet meer uit een bed kunnen vallen :-p
Daarna heb ik buiten opnieuw, net zoals eerder deze week, een waskuip gevuld met warm water, en heb jij heerlijk buiten gespeeld. Lang heeft het deze keer niet geduurd: je was gewaarschuwd dat je maar één portie water kreeg, en je hebt voortdurend de bloemen lopen water geven en met je gietertje je glijbaan nat gegoten, net zolang tot al je water op was. Toen ben je maar binnen komen spelen, lekker rustig, en zijn we begonnen de logeerkamer uit te legen. Jij vond het heerlijk dat de tafel moest schoongemaakt worden, en hebt wel een half uur met het water zitten spelen. Resultaat was dat niet alleen jij drijfnat was, maar dat ook de hele kamer lag te drijven. Sproet! ’s Avonds werd je weer dreinerig, en zat je vrij snel in je bed.

Zondag was het half tien voor je wakker werd, en je bij ons in bed mocht spelen. Een bad wilde je niet, zodat we je maar onmiddellijk kleren hebben aangetrokken, en daarna versgebakken croissants en boterkoeken hebben gegeten. Je hebt daarin trouwens flink je best gedaan :-p
Daarop zijn we allemaal Shura gaan helpen om de logeerkamer - vanaf nu de oranje kamer gedoopt - verder leeg te halen en schoon te maken. De kasten zijn leeg en proper, alleen ligt er nog een hoop rommel op het bed. Hopelijk kan ik volgend weekend jouw plafond schilderen, zodat daarop je meubels kunnen gebracht en gemonteerd worden. Je vroeg vandaag trouwens nog een keertje om in de ‘doranje’ kamer te mogen slapen, maar begreep wel dat dat niet kon zolang er nog geen meubels in staan.
’s Middags hebben papa en ik mossels met frieten gegeten. Jij had daar duidelijk geen zin in, maar ook precies geen honger: ik had wel gedacht dat je die mossels maar niks ging vinden, maar je hebt ook amper vijf frietjes of zo gegeten. We hebben maar niet aangedrongen: het is niet dat je er onderkomen bij loopt, of dat je anders zo’n moeilijke eter bent.
Na de middag en de korte siësta die daar op zondag bij hoort, zijn we de auto ingestapt en naar het Vanbeverenplein gereden. Daar hebben we, tot jouw grote vreugde, de tram genomen naar Gent centrum. Je vond het ding vreselijk wijs, en protesteerde toen we zeiden dat we bijna moesten afstappen. Er liep, dankzij de actie Gent Fietst en de autoluwe zondag, veel volk in het centrum. We hebben wat rondgelopen, en een pannenkoek met fristi respectievelijk koffie gegeten en gedronken op de Vrijdagsmarkt. Je was tegen dan iets of wat lastig, maar dat was duidelijk de honger die sprak: de pannenkoek, maar ook de speculoosjes van bij de koffie gingen er gretig in.
Rond een uur of vijf waren we terug thuis, en jij was echt wel moe. Je hebt dan ook nog rustig wat gespeeld, en papa vertelde me dat je tegen kwart over zeven in bed lag.

Vandaag heb ik je netjes om vijf uur opgepikt op school, en het eerste wat me opviel, was dat jij je reservebroek aanhad. Toen ik je vroeg wat er gebeurd was, zei je dat je kaka had gedaan in de klas. Ik moet er dus aan denken om je een nieuwe reservebroek mee te geven morgen. Prutsje! Hier thuis hebben we eerst buitengespeeld, maar toen je rond half zeven in je speelhuisje stond, riep je me plots: je had toch wel geplast op de grond zeker! Ik heb je meteen uitgekleed en meegenomen naar boven: je was toch van het ganse weekend niet in bad geweest, dus dat was nu geen overbodige luxe. Ik denk dat je toch wel drie kwartier hebt zitten ploeteren en spelen, je hele water was koud geworden. Toch had ik nog moeite je eruit te krijgen. Het enige valabele argument waren boterhammen: het was kwart over zeven en je had nog steeds niet gegeten. Iets later zat je dus, netjes gewassen en gedroogd, een grote boterham te eten, met een pluche Cthulhu naast jou. Die heb je gekregen van Dirk en Ilse uit Spanje Uiteraard weet je nog niet waar het monster voor staat, je vindt het gewoon leuk om mee te spelen. Hij vliegt met zijn vleugeltjes, en kriebelt je daarna met zijn tentakels, en je weet niet goed of je moet schateren of bang zijn. Toch heb je hem al de hele avond meegezeuld, en had ook hij een grollende buik. Ik vind het ding heerlijk, en denk dat ik hem snel zal inpikken :-p

Uiteindelijk kreeg ik je iets na achten in bed, met enige moeite, weliswaar, want je wilde precies nog niet slapen: je deken moest andersom, je kussen lag niet goed, je wilde nog wat water… Toch weet je dat dat niet pakt bij me, en nu slaap je dus.

Liefje, ik zie je graag, weet je  ?

Snoetje snoetje, dat jij nog niet al lang dood ligt! Ik word moe van jou bezig te zien, sproetel. Vandaag heb je echt heel intens gespeeld, en toch lig je pas nu, kwart over acht, in bed.

Deze morgen heeft papa jou met de fiets naar school gebracht, en ik ben je tegen twaalf uur komen halen. We zijn naar huis gereden, zijn veranderd naar de auto, hebben boodschappen gedaan in de Lidl, gegeten, en toen was het al bijna half twee, en nog steeds heerlijk weer buiten. Ik wilde de laatste prachtige dagen niet zomaar voorbij laten gaan, en heb de wasmand gevuld met lauw water. Jij vond het zalig: je hebt de hele middag in het water gespeeld met een paar emmertjes en vooral ook twee gietertjes, tot grote vreugde van mijn potplanten buiten, die allemaal grondig water hebben gekregen. Als neveneffect had dat natuurlijk dat ik verschillende keren het water heb moeten bijvullen :-p Ik vrees dat je volgend jaar niet meer in die wasmand zal passen, en dat ik een ander alternatief voor je grote zwembad ga moeten zoeken. Want, ik geef het toe, ik zag het echt niet zitten om je opblaasbadje schoon te maken en op te blazen. Het heeft meer dan een maand ongebruikt buiten gelegen, en is dus hondesmerig.
Ondertussen is er ook een loodgieter langsgeweest om het lopende toilet een halt toe te roepen, en om helemaal boven eindelijk het water aan te sluiten. Je bent verschillende keren gaan kijken naar wat die man allemaal aan het doen was, en vond het hoogst interessant.
Ik ben wel weer eens boos moeten zijn op jou: je was net klaar met eten, en stond een beetje te draaien in het deurgat. Ik dacht dat je gewoon aan het wachten was tot ik ook klaar was, maar toen zag ik plots iets lopen langs je benen, en voor ik het wist had je zelfs ook nog in je broek gekakt! Grmbl! Ik heb je meteen uitgekleed en op je potje gezet, en gelukkig was Elina net in de buurt om me te helpen met opruimen. Gisteren had je me het ook al gelapt: ik had een vergadering op school en kon je pas op school afhalen tegen vijf uur. Je lag languit op je buik op een van de speeltuigen te kijken naar de andere kinderen, en toen ik je eraf nam en op je voeten wilde zetten, riep je dat je in je broek had gedaan. Jawel hoor, prijs, een mooi kakje. De toezichtster was hogelijk verbaasd: amper tien minuten voordien had juf Hilde je nog even meegenomen naar het toilet, juist omdat ze weet dat je het zelf soms vergeet. Ik heb je dan maar meegenomen naar het toilet, schoongemaakt, en even in je blote poep laten rondlopen, tot we iemand hadden gevonden met de juiste sleutel om je in je klas binnen te laten. Daar lag namelijk een setje reservekleren van jou, en dat is wel zo handig. Ik had je niet graag in een vuile broek of je blote poep in de fietsstoel gezet, er zijn leuker dingen.
Toen we daarna thuis kwamen, heb je nog buiten gespeeld. Je was al behoorlijk vuil door op school te spelen, maar door je eindeloos geglij op de grote glijbaan ben je er echt niet op verproperd :-p Ik heb je dan maar in bad gestoken, maar je was al de hele avond ongelofelijk neutig. Je huilde voor het minste, wilde nauwelijks eten (en we hebben nota bene buiten gegeten) en alles was verkeerd. Toen je dan ook nog bij alles tegenspartelde en de hele badkamer onder water zette, was voor mij de maat vol. Telkens je begon te huilen of contrair deed, ging ik gewoon weg en deed iets anders, tot jij stopte met huilen of me terug riep en beloofde dat je het niet meer ging doen. Eigenlijk was ik opgelucht toen je tegen kwart voor acht in je bed zat. Je had bij het aandoen van je pyama met opzet je beide beertjes op de doornatte vloer gegooid, en stribbelde tegen. Ik heb je toen zonder pardon in je bed gelegd, zonder beertjes, en toen huilde je zachtjes om je papa. Ik vrees dat je hem inderdaad de hele week niet zal zien, kleintje, hij heeft het vreselijk druk met de ene vergadering na de andere. Daarop heb ik je maar getroost, gezegd dat ik niet meer boos was, en je ging rustig slapen. Arme Wolfje, het is niet altijd makkelijk om de harde, consequente mama te zijn hoor. Soms zou ik je ook veel liever alles toegeven, maar dan weet ik pertinent zeker dat ik over een paar jaar met een onhandelbaar kind zit opgescheept, en daarvan heb ik er al genoeg in mijn klassen. En jij hebt dan natuurlijk pech dat ik de soort ben die niet snel medelijden heeft.

Aan de andere kant ben ik ook degene die onvoorwaardelijk met jou speelt, woordspelletjes uithaalt, je kriebelt (vandaag heb je ook weer in je broek geplast van het lachen, mijn eigen schuld), en altijd wel te vinden is voor een wild spelletje of een knuffel.
Vandaag was je trouwens een echt schatje! Je hebt eerst een hele tijd buiten gespeeld terwijl ik aan het opruimen was en dergelijke, en bleef netjes buiten zolang je nat was. Daarna had je er even genoeg van, heb ik je afgedroogd en aangekleed, en heb je naar tv gekeken. Na Samson vond je het buitenzijn weer een pak aantrekkelijker, en kwam je plots bij me in mijn bureau - ik was aan het werken voor school - om te zeggen dat je kleren nat waren. Dat was eigenlijk wel een understatement, je was gewoon drijfnat. Ik heb je dan maar weer uitgestroopt, en je hebt de rest van de avond in je blootje rondgelopen, nog veel in je badje gezeten, zelfs in je nakie gegeten, en er gewoon deugd van gehad. Ik heb zelfs rustig een hele hoop werk voor school kunnen doen, zó flink was je aan het spelen.
Je begon nog eventjes te huilen omdat je in bad wilde, en ik je gewoon met een washandje ging wassen (je had in je broek geplast en ik wilde je niet belonen) maar dat was heel snel voorbij. En nu slaap je dus, wellicht echt wel diep, want je viel bijna in mijn armen in de zetel in slaap. Ik vraag me af hoelang je het nog zal volhouden zonder een middagslaapje.

Ik heb deze middag even aan juffrouw Hilde gevraagd hoe je het uiteindelijk stelde in de klas, zo als kleinste van de hoop. Dat was me namelijk opgevallen op je klasfoto: de meeste kinderen zijn echt wel een pak groter dan jij. Ze stelde me gerust: je was bijzonder levendig en sociaal, veel meer zelfs dan bepaalde kinderen die een jaar ouder zijn. Ze stond versteld over je taalvaardigheid, en ook over je leergierigheid: je hebt voortdurend alles in de gaten, hebt alles gezien, alles gehoord, en alles in dat kopje van je opgeslagen. Dat laatste was me ook al opgevallen: als papa en ik aan tafel aan het praten zijn, volg je voortdurend de conversatie, en vraagt soms uitleg. Zo was ik dit weekend bezig over een collega, en toen vroeg jij: ‘Mama, wat is dat, een collega?’ Ik heb het je uitgelegd, en je hebt het blijkbaar onthouden. Je geheugen is trouwens voor jouw leeftijd fenomenaal, net als je logisch denken. Daarstraks had nonkel Jeroen me even opgebeld, en je wilde hem ook even spreken. Je liet hem eerst een paar dingen zeggen/vragen, en toen vroeg je, zomaar uit het niets: ‘Baby’tje al eruit gekomen?’ Jeroen en ik stonden allebei versteld: je legt niet alleen de onvoorwaardelijke link tussen Jeroen en Delphine, je weet dat hun kindje nu elke dag kan geboren worden, en je vraagt er dus naar. Slimme snoet!
Ook op school krijg je complimentjes links en rechts: de secretaresse zei me gisteren dat jij het ongelofelijk goed kan uitleggen, en toen we vandaag een groepje passeerden dat blijkbaar in de opvang moest blijven, riep de juffrouw spontaan: ‘Dag Wolfje!’ Jij zwaaide terug, en tegen mij gaf ze toen de commentaar: ‘Kijk, dat is nu ne keer ne wijzen sie! Dat is echt een wijs ventje!’ Ik schoot in de lach, en schudde mijn hoofd over het feit dat ze jou al allemaal na een goeie week kennen.

* Bij het tanden poetsen slik je nog steeds je tandpasta in, maar je begint wel al je mond te spoelen, en dat is dan natuurlijk de manier waarop papa het ook doet: je steekt je mond onder de kraan, laat zo water in je mondje lopen en spuwt het daarna uit. Enfin, gedeeltelijk toch, het meeste drink je op :-p

* Je leert snel bij op school, en één ding waar ik bijzonder blij om ben, was het volgende: je was aan het spelen met mij, en begon te bijten. Ik zei streng dat je moest ophouden, en toen beet je vrij hard in mijn borst. Ik riep het uit, deels van de pijn, deels van het verschieten, deels om jou duidelijk te maken dat ik dat echt niet apprecieer, en jij begon dadelijk: “Het spijt me, mama, het spijt me, Wolfje niet meer doen, het spijt me!” Je leek het nog te menen ook.

* Als je het niet vergeet, ga je tegenwoordig meer en meer zelfstandig op je potje. Het hangt ook een beetje af van de kleren die je aanhebt: vandaag had je enkel een boxersshortje aan, of zelfs helemaal niks, en je bent verschillende keren spontaan op je potje geweest. Flinke snoet! Je komt me dan pas roepen als je klaar bent: je wil me trots je prestatie tonen, en vooral dan de beloning in de vorm van een snoepje opstrijken.

Het is bijna negen uur, en je ligt al bijna drie kwartier te slapen. Op zich niks bijzonders natuurlijk, ware het niet dat je voor het eerst zonder tuut bent gaan slapen. Je was je er wel heel goed van bewust: van zodra we je tanden gingen poetsen, begon je er zelf over: ‘Geen tuutje meer, he mama? Tuutje aan juffrouw Hilde gegeven, nu tuutje gedaan. Wolf flinke jongen.’ Ik kon niks anders dan dat beamen, maar had toch zo mijn twijfels. Je keek wel wat sip, en je zocht nog even in je bedje of er toevallig toch geen tuut miraculeus zou opduiken, maar toch ging je zonder problemen slapen. Ik heb je ingestopt, je twee beertjes bij de hand, je een nachtzoen gegeven, en je was stil. Flink zo

We hebben een drukke dag gehad. Ik ben je om vijf over twaalf komen oppikken met de fiets (die eindelijk hersteld is) en dat vond je zo heerlijk, dat we meteen ook om brood zijn gereden. Thuis hebben we dan boterhammetjes gegeten ’s middags (wat we eigenlijk nog nooit gedaan hebben, maar vanaf nu wellicht vaste routine wordt voor de woensdag: ofwel is het eten veel te laat klaar, ofwel moet ik het op voorhand klaarmaken en dan weer opwarmen). Ik zat aan tafel, jij kwam af en toe een boterhammetje halen, zo druk was je aan het spelen buiten. Nu ja, het is dan ook meer dan een maand geleden dat het nog eens zo lekker weer was! Alleen voor de choco kwam je aan tafel zitten, omdat anders de hele omgeving onder de choco zou zitten.

Daarna hebben we wat gespeeld, was opgehangen, kleine dingen gedaan, boodschappen gedaan, nog wat gespeeld, en het gras afgereden. Daarbij ben jij een grote hulp: je raapt stokjes op, wijst de hondenkaka aan, en duwt telkens weer op het startknopje als dat nodig is. Ik had niet op het uur gelet, en het was al kwart voor zeven toen ik ben beginnen koken. Gelukkig duurde het niet lang, maar jouw aandacht was plotseling op het gegeven ‘eten’ gevestigd, en je begon te huilen omdat je niet onmiddellijk eten kreeg. Ik heb je dan maar een keizersbroodje in je handen gestopt, en dat was binnen de korste keren verdwenen. Toen heb je netjes gewacht op het warme eten, en rustig en beheerst gegeten. Ik was echt wel trots.
Daarna heb ik je boven gewassen, want je was zo zwart als een schoen, vooral je voeten. Om een of andere reden vond je dat bijzonder grappig, zo met het washandje op je waskussen. Je vroeg om daarna nog eventjes tv te mogen kijken, en dat was uiteraard geen probleem. Na amper vijf minuten zei je: ‘Mama, Wolfje kaka doen op potje! Mama helpen voor pamper’. Je had inderdaad al je pyama en een luier aan, en die moest uit, want je hebt een heel mooi kakje op je potje gedaan. Ik was echt wel trots op jou. Je kreeg als beloning een grote snoep (een paarse, zoals altijd) en toen die op was, was het bedtijd.

Ik ben moe, liefje, maar niet door jou. Je begint echt een aangenaam kind te worden, niet meer voortdurend zo’n energievretertje. Heh, als zelfs Xavier, een notoir kinderhater, jou bijzonder schattig en lief vindt, moet er toch wel iets van aan zijn, denk je niet ?

Een hele drukke dag gehad vandaag, snoetie.

Deze morgen vond ik het bijzonder raar dat je zo lang sliep: ik was uiteindelijk om negen uur opgestaan, maar je gaf geen kik. Om half tien vond ik het welletjes en ben ik met je flesje naar boven gegaan. Jij was duidelijk al wakker, en had een overvolle luier. Toen ik je vroeg of je al lang wakker was, zei je: “Ja, maar papa ‘eroept, en niet gehoord !” Blijkbaar had je geroepen rond half acht toen papa opgestaan was, en ben je dan maar braaf blijven liggen tot ik je kwam halen. Je bent echt zo’n zoetje, liefje. Een verse broek en pyama later kwam je bij me in bed spelen, maar een half uur was deze keer echt genoeg: het was zo al vreselijk laat.

Dan maar ontbeten (drie dubbele boterhammen ! Eentje met hagelslag en twee met choco) en daarna naar buiten getrokken om het gras af te rijden. Jij hebt me wonderwel goed geholpen: eerst alle hondendrollen helpen opsporen, dan schopjes en dergelijke aandragen, op de startknop van de grasmachine duwen, alle slakken vakkundig verwijderen, en op het einde de grasmachine (gelukkig een kleintje) terug naar het tuinhuisje rollen. Je was zo fier als een gieter dat het gelukt was !
We zijn trouwens niet rond geraakt met het gras: om half een ben ik gestopt om te koken en heb jij netjes aan de keukentafel zitten spelen, daarna gegeten, en dan ons doodgehaast om naar Vallery te rijden. Ik had namelijk een workshop storytelling van het Tolkiengenootschap, en Vallery ging op jou passen.
Ik wist niet goed wat ze allemaal met jou ging aanvangen, maar toen ik jou terug kwam ophalen zo’n dikke drie uur later, kwam Patrick de deur opendoen met een vuilblik vol zand in zijn handen: jullie waren overduidelijk in een zandbak gaan spelen. Ik vond je samen met Vallery in haar grote bed, onder de dekens, terwijl je naar Sesamstraat aan het kijken was. Je wilde slapen, had je tegen haar gezegd, maar uiteraard was dat mislukt, en had ze de tv maar aangezet. Jullie waren amper een half uurtje thuis, vertelde ze: je was gaan spelen op een speelpleintje in de buurt, en had zelfs liggen zwemmen in het zand.
Toen viel het je te binnen dat je nog een cadeautje had voor mij, en je sprong uit het bed om samen met Patrick de trap af te crossen en het te halen. Ik was stomverbaasd: een echt kunstwerk ! Vallery had nog een stuk canvas op kader liggen, en jullie hadden het volgekleefd met rietjes kriskras door elkaar, het lijkt wel een mikadospel. Daarna hebben jullie het volgekliederd met paarse en oranje verf, en het is eigenlijk echt wel mooi geworden. Je had voor de gelegenheid een oud T-shirt mogen kiezen, en Vallery zei dat enkel je voetjes er nog uitkwamen, dus da’s ideaal als schort :-p Ze heeft het me laten zien, en er hing verbazend weinig verf aan.

We hebben nog even zitten praten, en toen zijn we naar huis gereden: je was moe en had honger. Thuis heb je eerst nog rondgelopen, en pas toen papa thuiskwam, wilde je eten, net als gisteren. Je hebt eerst nog wat patatjes meegegeten, en daarna nog een boterhammetje. Een klein half uurtje later lag je in bed, en sindsdien hebben we je niet meer gehoord.

Tien drukke dagen later, en ja hoor, opnieuw veel te vertellen.Vorige week zondag zat papa op opleiding, en moest ik eigenlijk een kerstconcert in Antwerpen gaan zingen. Daarom had ik aan Roeland en Sarah gevraagd of jij de namiddag bij hen mocht doorbrengen. Met veel plezier, hadden ze geantwoord. Uiteindelijk voelde ik me niet zo schitterend, deed mijn arm behoorlijk pijn en had ik nog tonnen verbeterwerk, zodat ik niet ben gaan zingen, maar jij mocht toch nog naar ginder. Er stonden worteltjes op het menu, en daarna ben je flink ingepakt in de buggy met Sarah naar de kerstmarkt geweest. Zoals altijd heb je je voorbeeldig gedragen, zeggen ze. Nu, de foto’s die ze genomen hebben, zijn in elk geval prachtig. En ja, iedereen blijft zeggen hoe sterk jij eigenlijk wel op Roeland lijkt. Je had het slechter kunnen treffen, kleine sprot !

Maandag en dinsdag verliepen vrij rustig, woensdag was nogal hectisch. Papa was quasi de hele dag weg, afspraken her en der, en in de namiddag (tot laat in de avond) een lezing. Ik had die voormiddag ook nog een en ander te doen, zoals inhaalexamens afnemen, punten gaan intikken, een offerte voor nieuwe voordeur gaan afhalen en zo… Dus toen Nice me maandag vroeg of jij woensdag soms thuis kon blijven omdat je de enige was bij haar, moest ik haar wel teleurstellen. Je hebt dan maar vrolijk op je eentje bij haar gespeeld. Papa is je gaan afhalen tegen 13u00, en een kwartiertje later vertrok ik al naar school voor de deliberaties. Oma was de reddende engel van dienst: nog een half uurtje later arriveerde zij om op jou te passen terwijl papa en ik beiden aan het werk waren, maar op dat moment lag jij al in je bedje. Ze had het dus heerlijk rustig in het begin. Pas tegen half vijf kwam ik dan thuis, en toen zat jij blijgezind en weldoorvoed met oma te spelen. Ik heb je dan maar in de auto gezet, en met ons drietjes zijn we gaan rondlopen in de Stock City hier op het einde van de straat: een outlet center met heel veel rommel en kleine spulletjes, maar wel leuk. ’s Avonds was je dan ook behoorlijk moe, maar zijn we allebei je melk vergeten. Je had rond zes uur een hele vuile luier, en zelfs je onderhemdje was wat besmeurd, zodat ik je dan maar dadelijk je pyama heb aangedaan. Het vaste ritueel is dat ik dat na het avondeten doe, en dat je dan aansluitend je fles krijgt. Aangezien je nu je pyama al aanhad voor het eten, zijn we de fles vergeten: ik heb er niet meer aan gedacht, en jij hebt er ook niet meer om gevraagd.

Donderdag is papa jou dan moeten gaan halen bij Nice, want ik zat nog maar eens vast op school door de uitgelopen deliberaties. Toen ik dan eindelijk rond zes uur thuis kwam, heb ik eerst de lichtjes buiten in de boom opgehangen, tot jouw grote jolijt: ‘Kersteboom buiten !’ Nog wat later mocht ik dan alweer opdraven richting koor: generale repetitie voor het concert ’s anderendaags.

Vrijdag heb je ook doorgebracht bij Nice, en opnieuw is papa je gaan halen. Ik heb je nog net een grote knuffel gegeven, en dan ben ik opnieuw richting koor vertrokken, voor het eigenlijke kerstconcert in de Sint-Pietersabdijkerk. Papa voelde zich allesbehalve (is nog steeds ziek, eigenlijk) en is dus met jou thuisgebleven. Na afloop hoorde ik dat er een kakincident was geweest: jouw stoelgang is nog steeds veel te slap, en toen jij kwam melden dat je kaka had gedaan, ging hij jou dan ook dadelijk een verse broek geven. Wat hij echter niet had gezien, was dat het aan je rugje uit je luier was gekropen, en dat dus je onderhemdje ook volhing. Toen hij dan ook fluks met een vloeiende beweging dat hemdje uittrok, bleek de kak tot in je haar te zitten :-p Jij vond dat eigenlijk helemaal zo erg niet, want het leverde je een onverwacht badje op, en dat zijn nog steeds topmomenten voor jou.

Zaterdag was veel vermoeiender: aangezien beide oma’s en opa’s kwamen eten voor kerstavond, moest jij met mij de boodschappen doen: in de voormiddag naar de Colruyt om luiers en sojamelk voor jou (en een hoop andere kleine dingen), na je middagslaapje naar de Lidl en de Delhaize om de rest van de inkopen te doen en het bestelde vlees af te halen. Jij vond het maar wat leuk: ‘Mama winkel, karrr ! Wolf mee !’ Papa was ondertussen al helemaal ziek, en lag te slapen thuis. Daarom kwamen oma en opa een half uurtje vroeger dan gepland: opa om met jou te spelen, oma om mij een beetje te helpen in de keuken. Omaly en bompa kwamen netjes tegen zeven uur, zodat je ook nog met hen een beetje kon spelen. Je kreeg een paar cadeautjes, en mocht daarna in bed, zodat wij rustig konden eten.

Zondag sliepen we vrij lang, ontbeten op het gemakje, speelden nog wat, en vertrokken naar Roosdaal voor het volgende kerstfeest, dat bij de familie van papa. Jij begon dadelijk te spelen, al waren Margeaux en Louis eigenlijk een beetje verlegen. Een hoop patatjes later ging je zonder protest slapen, en konden wij aan tafel. Als een lieve jongen heb je geslapen tot na het dessert, ideaal gewoon. Na je vieruurtje heb je dan nog meer uitgebreid gespeeld, en hebben jij en de twee anderen ons zelfs vergast op een six-mains op de piano. Ik denk dat jullie nog veel moeten oefenen… Bompa en Koen hebben uiteraard ook met jou gespeeld, en andermans blokjes zijn natuurlijk veel interessanter dan die bij ons thuis. En dan ontdekte je de poppenmand… en wilde je pop spelen ! Bompa speelde dan maar mee… Tegen vijf uur zijn we dan maar doorgereden, maar zoals altijd wilde jij niet slapen in de auto. Je wees ons op elke kerk, elke tiktak, elke toren, en ook op alle lettertjes die je herkende op logo’s van bedrijven en verkeersborden. Soms ben je toch een echte krak, liefje !

Maandag was in aanleg ook een lekker rustige dag: uitslapen tot halftien, een badje, ontbijten, spelen, een middagslaapje na het eten, en toen je om half vier wakker werd, inpakken en wegwezen naar Eeklo voor kerstfeest nummer drie, dit keer bij de familie van oma’s kant. Ook daar werd je met bewondering onthaald, en iedereen zei dat je zo verschrikkelijk op Roeland trekt. Lag het misschien aan de gel, die ik tegenwoordig af en toe in je haar doe, en die je zo leuk vindt ? Ze vonden je allemaal om ter schattigst en flinkst, en je hebt dan ook je best gedaan om dat imago te handhaven. Je hebt gespeeld, gebabbeld, gegeten, nog gespeeld en vooral nog veel gebabbeld. Toen we na het avondeten naar huis terugkeerden, heb ik je in de auto zelfs het zwijgen moeten opleggen: papa voelde zich opnieuw behoorlijk ziek, en jij zat nonstop te tateren. Thuis kreeg je nog een flesje om wat rustig te worden, en tegen negen uur lag je in bed. Hehe.

Vandaag waren het voornamelijk wij tweetjes: papa wilde echt wel doorwerken, toch voor zover dat ging. Hij is namelijk nog altijd ziek, en is zelfs net terug van de dokter: een ooronsteking en stevige verkoudheid. Hij moet twee dagen slapen en behoorlijk wat medicatie nemen, de arme duts ! Jij begrijpt nog niet goed wat er allemaal aan de hand is, en tatert er op los. Alleen als hij echt slaapt, ben je ook wel wat rustiger. Ik moest trouwens lachen vorige week: papa lag in de zetel, jij zat te spelen, en ik was naar boven gegaan om me klaar te maken en wat op te ruimen. Plots hoorde ik je beneden aan de trap: ‘Mama ! Mamaaaaaa !” Ik zei dat ik direct kwam, en dat je maar terug naar papa moest gaan. ‘Papa slapen !’ Tsja, daarmee was alles gezegd natuurlijk, en kwam ik maar naar beneden.

Deze voormiddag hebben we samen opgeruimd, was opgevouwen, en gespeeld. Toen het heel lichtjes begon te sneeuwen, wilde ik het risico niet lopen om opnieuw een bruine sneeuwman te maken, en zijn we samen buiten de hondendrollen gaan opruimen. Het heeft niet verder gesneeuwd, maar de tuin is tenminste proper. Daarna heb je me geholpen met koken en afwassen: jij droogde af, toch min of meer :-p Na de macaroni met kaas en hesp ben je twee uurtjes gaan slapen, en daarna heb je me geholpen met strijken: ik streek, jij kleurde en legde de propere was op tafel. En toen was er peutertv Nu sta je naast me je schuif uit te legen, terwijl papa in de zetel ligt te slapen.

Oh, en ook nog een tandenupdate: er zijn weer een hoop tanden doorgekomen, vier tegelijk. Dat maakt de stand nu 16 in totaal. Heeft een kindergebit er geen 22 ? Dat moet ik toch eens aan oma vragen.

***

Update: jij ligt in je bedje, en er is nog een heel positief, en een heel negatief iets gebeurd. Het positieve nieuws is dat je netjes op je potje hebt geplast, en dat het deze keer wellicht niet zuiver toeval was. Ik ben vandaag begonnen met, telkens als je een verse luier nodig hebt, je ook even op je potje te zetten. Blijkbaar ken je het gegeven al, want je begint steevast sisgeluiden te maken. Waarschijnlijk heb je dat al gezien bij Nice. De tweede keer zei je plots trots: ‘Pipi daan !” Ja hoor, netjes een plasje in je potje Ik heb je gezegd hoe flink je wel was en je een dikke knuffel gegeven. Hopelijk leer je het snel, snoetie.

Het minder goede nieuws is dat ik je vandaag voor het eerst heb moeten straffen. Een goeie week geleden heb je je eerste klap gekregen ook, en eigenlijk om dezelfde reden. Je vindt het namelijk leuk om te bijten ! Vorige week was je op een bepaald moment heel vrolijk op mijn sleutelbeenderen aan het blazen en protgeluiden aan het maken, en allebei waren we aan het gieren van het lachen, ik voornamelijk omdat het zo vreselijk kriebelde. Plotseling zette je echter je tanden in mijn decolleté ! Ik verschoot natuurlijk, en gaf je instinctief een klap op je rug. Jij wist niet wat er gebeurde, en zette het op een huilen, meer van het verschieten dan wat anders. Je zag ook mijn boos gezicht natuurlijk, want het deed behoorlijk pijn: de afdrukken zijn er een hele dag in blijven staan. Ik wees je streng terecht, en met een berouwvol gezichtje herhaalde je die dag wel een keer of tien: ‘Niet bijten ! Mama niet bijten, neenee !”
Vandaag heb je me echter twee keer gebeten: één keertje toen ik met je aan het spelen was in de keuken, en toen was ik zo boos dat ik je een paar klappen op je broek heb verkocht. Niet dat dat pijn deed, met die luier kan dat ook niet, maar je wist goed genoeg dat je iets gedaan had dat niet mocht. Daarna heb ik je op je houten stoel naast de piano gezet, en gezegd dat je daar even moest blijven zitten, tot je niet meer ging bijten. Je zat er te huilen, maar pas toen je met een pruillipje zei dat je niet meer ging bijten, mocht je terug bij mij. Toen kwam je echt wel zoete broodjes bakken: je fleemde en kwam knuffels en kusjes geven. Een uurtje later beet je nochtans opnieuw, deze keer in mijn arm. Dadelijk heb ik je opgepakt, in je stoel gezet, en streng terechtgewezen. Deze keer begon je niet te huilen, maar zat je met een vreselijke pruillip om je heen te kijken. Na vijf minuutjes mocht je terugkomen, en ook nu was je poeslief.

Ik hoop, Wolf, dat je er echt geen gewoonte van gaat maken, want ik weet eigenlijk niet goed hoe ik dat moet aanpakken. Begin je toch nog je kuren te krijgen ?

Eindelijk, mijn kleine snoetje, eindelijk. Hoe drukker ik het heb, hoe minder tijd ik heb om hier iets te schrijven, en toch is er veel gebeurd. Veel dingen kan ik me niet eens meer herinneren, reden genoeg om kwaad op mezelf te zijn dat ik niet eerder heb geschreven.

Dinsdag acht november herinner ik me nochtans duidelijk: papa was voor opleiding in Leuven, en ik had klassenraad en had er geen idee van hoe lang die ging duren. Ik wou het risico niet lopen dat het later werd dan half zes (het uur waarop ik je ten laatste moet ophalen bij Nice), en vroeg aan Anaïs of zij wilde babysitten. Dat was geen probleem, en gelukkig zag ze het zelfs zitten om je op te halen met de buggy. Ik had het al ’s morgens aan Nice verteld, zodat ze je met een gerust hart aan een wildvreemde kon meegeven. Toen ik tegen kwart over zes thuiskwam, zaten jullie rustig te spelen in de zetel, en deed jij een vlinder na: je had er zelf voor uitgevonden dat die ‘wieeeeeeeeeeeeeeeee’ deed, terwijl je met je kopje schudde en omviel van het lachen. Ik ben echt blij, Wolf, dat ik een goeie babysit heb gevonden, en dat jij haar ook zo leuk vindt.

Belangrijk was natuurlijk de trouw van je peter Jeroen met Delphine. Mama en papa moesten de hele dag mee: suite, kerk, koffie, receptie, en avondfeest natuurlijk. Daardoor kon jij uiteraard niet mee met ons: je bent gewoon nog te klein, zelfs om bruidkindje te zijn. Margot en Maud hebben die taak dan maar op zich genomen, met Delphines neefje Benoit. Toch wilden Jeroen en Delphine je echt wel graag zien op hun huwelijksdag, en zouden ze zeer graag op de foto zijn gegaan met jou. Ik heb dan maar heel liefjes gevraagd aan Omaly en opa Jeroom of zij het niet zagen zitten met jou naar de receptie te komen: ze waren hoe dan ook uitgenodigd, en dan hadden we jou meteen erbij. Gelukkig stemden ze toe, en ik was al aan het denken over de kleertjes die je mocht aantrekken. Vorig jaar heb ik in de solden prachtige kleren gekocht: een bruine broek van P’tit Filou, een zwarte rolkraagtrui, en een donkerbruin hemd met minieme gouden spikkeltjes. Ik zag je al meteen in die kleertjes, maar toen ik je de woensdag vóór Jeroens grote dag even liet passen, bleek alles nog veel te groot te zijn ! Ik heb je ’s namiddags dan maar in de auto gezet en we zijn om kleertjes gegaan. De baby- en kinderwinkel in Mariakerke was tot mijn grote verbazing gesloten op woensdag, en dus zijn we dan maar doorgereden tot de BBKS, de winkel waar ook jouw babylijst lag. Hun kleren zijn wel allemaal merkkledij en daardoor pokkeduur, maar ik wist zo gauw geen andere winkels meer in de buurt, en daarbij, Omaly had me gezegd dat zij jouw kleren ging betalen als Sinterklaascadeautje. Lief, he ?
Binnen in de winkel was je het liefste jongetje ter wereld: je ging netjes spelen met een grote berg kussens terwijl ik kleren uitzocht, en je kwam me af en toe iets brengen, of gewoon even kijken wat ik aan het doen was. De verkoopsters waren vol lof over jou. Uiteindelijk koos ik een donkerblauwe jeans met rode stiksels van MacGregor, een prachtig rood glanzend hemd van IKKS, en een helderrood vestje met kap van Timberland. Gecombineerd met een zwart rolkraagtruitje van de H&M zag het er perfect uit ! Ik vroeg je om even bij me te komen om te passen, en heel gehoorzaam kwam je aangestapt en liet je je op de toonbank zetten. De winkeldame geloofde haar eigen ogen niet: zonder sputteren trok je de kleren aan en weer uit, lachte haar toe, en vertelde honderduit. De meeste kinderen zijn blijkbaar een nachtmerrie als het op kleren passen aankomt ! Bij het weggaan zwaaide je nog even, en ging dan welgezind opnieuw de auto in.
En ja hoor: iedereen was wég van je outfit op de receptie ! Ik denk dat je nieuwe haarstijl er ook wel voor iets tussenzat: toen we je in de voormiddag afzetten bij Omaly, zag je er nog heel braaf uit, maar nadat peter Koen en tante Else je even onder handen hadden genomen, had je een heel hip kuifje boven je knappe rode kleren ! Je was echt al een gans ventje, en absoluut geen baby meer ! Op de receptie liep je parmantig rond tussen het vele volk, maar wilde toch vooral op onze arm zitten zodat je meer kon zien. Voor mij was dat wel een probleem, want ik was de avond voordien door mijn rug gegaan, en had zelfs moeite met zitten. Na een uurtje namen oma en opa je weer mee naar huis. De drukte had ervoor gezorgd dat je echt wel moe was, en je bleef bij hen slapen. Je wist wel al dat je de volgende morgen stil moest zijn, want ook Koen en Else bleven slapen: ze vonden het te gek om ’s nachts nog terug naar Brussel te rijden, om dan de volgende morgen opnieuw naar Ronse te rijden om te komen eten. Je hebt nog wel een paar andere dingen van hen geleerd: Tom Boonen ! Je haalt bij het fietsen eerst een grote snelheid, en dan steek je je armen in de lucht en roept: “Tom Boonen !” Ik heb me slap gelachen toen ik je dat de eerste keer zag doen: hilarisch gewoon ! Je bent een heerlijk ventje, Wolf !

De maandag daarop is oma (van de waai) alweer naar Wondelgem gekomen: papa had een vergadering die avond, en ik had oudercontact. Zodra je haar zag, werd je wildenthousiast en vond ik het al helemaal niet erg om te moeten vertrekken: je was in goede handen. Ik weet eigenlijk nog steeds niet wie er het zotst is van wie: jij van je oma, of oma van jou ! Ik was wel een stuk vroeger dan voorzien thuis omdat mijn rug me dooddeed, maar jij lag al lekker in je bedje. Dankjewel, oma !

Dinsdag waren wij tweetjes alleen thuis omdat papa op opleiding was in Leuven, zoals elke dinsdag, en woensdag was papa alleen met je thuis, omdat ik een extra repetitie had van het koor.
Donderdag ben ik met jou naar de kinderarts geweest: je stoelgang is nog steeds absoluut niet zoals het hoort ! Het was een heel tijdje een pak beter, sedert je geen koemelk meer krijgt, maar de laatste tijd is het weer slappe kost. De dokter verklaarde je voor de rest prima gezond, 84 cm en 12 kilo, en nam een staaltje van je kak ter analyse. Hij maakte zich evenwel niet veel zorgen omdat je zo gezond bent, absoluut niet te mager of zonder energie, en echt een blije peuter. Toch ging hij iets laten weten, als er iets scheelde. Ik heb hem tot op vandaag nog steeds niet gehoord, maar ik ga toch zelf eens bellen. Ik was trouwens apetrots op jou die avond ! Je ging heel gehoorzaam zitten, en liet je probleemloos uitkleden door de doktershulp. Toen de dokter je onderzocht, op je buikje duwde, met zijn koude stethoscoop naar je adem luisterde en in je oren keek, gaf je geen kik. Je keek me alleen met grote ogen aan, maar ik stelde je gerust en je vertrouwde me duidelijk. Toen ik je vroeg om je tong uit te steken zodat de dokter even in je keel kon kijken, deed je ook dat zonder protesteren. De dokter stond versteld, zei hij. Hij had nog zelden zo’n rustig kind bij zich gehad. Je liet je ook rustig weer aankleden, en kwam daarna bij mij. Toen vond je dat je eigenlijk lang genoeg had stilgezeten, en ging op verkenning doorheen de praktijkruimte. Eerst pakte je een grote Winnie van een stoeltje in de hoek, sleepte dan het stoeltje tot bij mij en ging naast mij zitten, en kwam dan met nog een beertje aandraven dat je van de vensterbank had geplukt. Dit alles ging gepaard van een hoop enthousiaste commentaar, wat de dokter de opmerking ontlokte dat je al even goed kon babbelen als je mama. Tegen dan had ik alle formaliteiten zoals betaling en dergelijke afgewerkt, en vroeg ik je om je stoel terug te zetten en de Winnie er terug in te zetten. ‘Ja mama’, zei je, nam de stoel, en deed wat van je gevraagd werd. Toen je daarna ook het kleine beertje terug op de vensterbank zette zoals ik vroeg, schoot de dokter al helemaal in de lach, en zei dat hij zoiets nog nooit had gezien. Ik denk dat ik een meter groeide van trots, kleine muis ! Toen je even later parmantig en stevig ingepakt ‘Dag meer’ (meneer) zei en buiten wandelde, hoorde ik hem achter me lachen, en ik deed eigenlijk hetzelfde. Je bent een eigenwijs mormeltje, Wolfje van me !

’s Avonds had ik roleplay bij ons thuis, maar maakten we iets teveel lawaai voor jou om te kunnen slapen. Na enige moeite lukte dat uiteindelijk wel, gelukkig. En de vrijdag was nog maar eens speciaal voor jou: deel twee van het huwelijksfeest van Jeroen en Delphine ging door in Zomergem. Papa en ik moesten opnieuw present zijn in vol ornaat, en Else had aangeboden om te babysitten. Blijkbaar hebben jullie rustig gespeeld, en ben je op een aanvaardbaar uur zonder veel protest in je bed gegaan. Dank je, Else !
Ook het weekend was weer anders dan normaal: het koor waar ik sinds september in zing, zat in de halve finale van Het Koor van het Jaar, een prestigieuze koorwedstrijd, en daarom moesten we de hele dag naar Leuven. Eerst camerarepetities, en dan ’s namiddags de eigenlijke wedstrijd met proclamatie. Dat betekende dat ik weg was van half tien ’s morgens tot acht uur ’s avonds, en dat je de hele dag bij papa was. Jullie zijn gezellig samen boodschappen gaan doen, heb ik gehoord. We zongen zodanig goed dat we in de finale zijn geraakt, waardoor ik ook nog eens de hele zondag naar Leuven moest, van half één tot middernacht. Gelukkig had ik dat half en half voorzien, en mocht je de dag doorbrengen bij Roeland en Sarah, zodat papa ook nog wat rust kreeg. We hebben wel erg lang geslapen: het was half tien toen we wakker werden, en een half uurtje later stonden Roeland en Sarah bij ons met boterkoeken en croissants. Hij is duidelijk je favoriete nonkel: je wilde die ochtend totaal niet uit je badje, tot je hoorde dat Roeland en Sarah gingen komen: je kon er niet snel genoeg uit zijn ! ’s Namiddags mocht je met hen op babybezoek en daar pannenkoeken eten, en nu nog spreek je soms van ‘Mooie Nina’ Soms vraag ik me af wat iedereen je nog meer wijsmaakt dat papa en ik nooit te weten komen…

Vorige week was gelukkig lekker rustig, zodat we allemaal, jij incluis, even op adem konden komen en terug in ritme kwamen. Woensdag heb je lang geslapen in de namiddag, en zijn we uiteindelijk tegen vijf uur richting Eeklo vertrokken voor een bezoekje aan omoe in het ziekenhuis. Die heeft een longontsteking waarmee niet te spotten viel, en aangezien opoe’s gezondheid ook al wat wankel is, leek een ziekenhuisopname de beste oplossing. Ze was in elk geval heel blij ons te zien. Jij was energiek als altijd, verkende de kamer, sprong op en neer op het bed, en adopteerde de baxterstandaard op wieltjes als speelgoed. Je bent er de hele kamer en de halve gang mee rondgereden, met open mond van verbazing en concentratie. En toen begon er één of andere machine op de gang te piepen. ‘Oort ! Piep-piep ! Wof zoeken ! Mama kijken !’ Er was geen houden meer aan: je móest en zou de bron van het gepiep localiseren. Ik gaf je de toestemming even te gaan kijken, en weg was je. Uiteraard volgde ik enkele seconden later, en toen liep je onbevreesd midden van de gang, tussen de verpleegsters en verplegers door, en keek in elke kamer of je daar soms nog gepiep hoorde. Dat was inmiddels gestopt, maar dat hield je niet tegen om verder te zoeken. Je vroeg het zelfs aan de hogelijk geamuseerde verplegers: ‘Piep-piep ?’ Zo liep je de hele lange gang door, en pas dan kon ik je aan het verstand brengen dat het gepiep opgehouden was, en dat je het niet meer zou vinden. Daarop draaide je je om, en liep je tegen iedereen te verkondigen dat ‘Piep-piep daan. Ja ! Chien weg’ terwijl je overtuigend van ja knikte, en terug de kamer van omoe binnenliep. De omstaanders wilden gewoon niet geloven dat jij amper 21 maanden was, en ik beaamde vol trots dat je inderdaad al goed kon praten, behoorlijk zelfstandig was en vooral niet mensenschuw.

Vrijdagavond was ook anders dan anders: papa en ik zijn verjaard, en dat wilden we vieren door uitgebreid te gaan eten. Oma zag het zitten om te komen babysitten, en jij had daar duidelijk ook geen probleem mee. Je besefte zelfs maar al te goed dat wij niet thuis waren en dat het oma was die op jou lette: toen je in de loop van de avond wakker werd, riep je zachtjes om oma… Die gaf je dan een verse broek, en stopte jou netjes weer onder. Ondertussen was het beginnen sneeuwen: dikke vlokken dwarrelden in hoog tempo naar beneden, zodat we in een dikke sneeuwlaag naar huis terugreden van het restaurant. Het was zo erg dat ik oma zelfs voorstelde om te blijven slapen, maar dat zag ze niet zitten.
De volgende morgen lag er inderdaad een dik sneeuwtapijt van prachtige dikke plaksneeuw, ideaal om een sneeuwman te maken. Jij wist niet wat je zag: je eerste (bewuste) sneeuw ! Alledrie duffelden we ons goed in, deden laarzen aan, en gingen naar buiten. Jij vond de sneeuw koud en nat en dus niet geschikt om aan te raken, maar wel heerlijk om in rond te stappen en met een borstel papa te helpen terwijl die het voetpad vrijmaakte. Ik heb ook een grote sneeuwman gemaakt op amper 10 minuten, zó dik en stevig was de sneeuw ! Jij kon je er niks bij voorstellen, tot ik twee stukjes hout pakte om de ogen te maken, een twijgje nam als mond en een bosje gras als haar. Dadelijk wees je met je vingertje naar het gezicht, en zei in opperste verbazing: ‘Pompoen !’ Ik moest lachen, maar ergens heb je wel gelijk: het hoofd van een sneeuwman heeft wel wat weg van een pompoengezicht met Halloween. Je stapte nog vrolijk wat rond, begon te huilen toen je vastzat in de twintig centimeter sneeuw die was samengewaaid op het terras, en ging uiteindelijk met me naar binnen. Daar ben je wel een keer of twintig aan het raam gaan staan om ons de ‘pompoen’ te tonen. Jammer genoeg was wel de zon beginnen schijnen en bleek de sneeuwman niet zo stabiel te staan als ik wel had gehoopt, want amper een uurtje later viel hij om, tot je grote consternatie. Toen bleef je, denk ik, wel een half uur tegen het raam staan, terwijl je voortdurend herhaalde: ‘Pompoen pot ! Mama maak !’ Dat herhaalde je nog wat later nog maar eens door de telefoon tegen oma, die er uiteraard geen snars van begreep. Toen ik het haar uitlegde, moest ze lachen, en heeft ze jou dat wellicht nog een keer of vijf doen zeggen. Jij meende het in elk geval, want je keek heel erg ernstig. Kapotte sneeuwmannen, daar valt nu eenmaal niet mee te spotten !

Je woordenschat is ook een flink stuk uitgebreid. Je maakt nu al zinnen van drie woorden, gebruikt werkwoorden, en kan je behoorlijk goed uitdrukken. Soms sla je echte volzinnen uit je voeten, maar jij ben vooralsnog de enige die ze begrijpt. Regelmatig verras je me met een compleet nieuw woord, zoals nog deze morgen. Ik borstelde mijn haar, en jij wilde blijkbaar hetzelfde doen. ‘Mama ‘aar, Wof ook’. Ik gaf je je kleine zachte babyborsteltje, en jij wees naar het steeltje en zei: ‘Puntje’. En inderdaad, er zat een stompe punt aan de steel. Ik denk dat je heel veel woorden oppikt bij Nice, maar dat ik dat daarom niet altijd hoor.

Je hebt ook een heel eigen willetje: de laatste tijd ben je verzot op paté, en ik kan je echt nauwelijks iets anders doen eten. Ik laat je dan ook meestal kiezen, en bijna onveranderlijk kies je voor paté (choco en hagelslag behoren niet tot de keuzemogelijkheden, die komen alleen in aanmerking als je al twee boterhammen met iets anders hebt gegeten). Als ik dan toch aanstalten maak om bijvoorbeeld kaas te nemen, zeg je vol aandrang en zelfs bijna al huilend: ‘Nee mama ! Paté, paté ! Wof paté !’
En gisteren heb je het hele huis volgelegd met propere was. Ik geef het toe, er stonden twee volle wasmanden klaar om opgevouwen te worden, maar het was er nog niet van gekomen. Je hebt niks anders gedaan dan de manden uitgeleegd, weer opgevuld, weer uitgeleegd, er zelf ingekropen, opnieuw opgevuld met iets anders… En de wasspelden zijn tegenwoordig ook een favoriet speelgoed: als ik de doos niet wegzet, giet jij ze leeg en vind ik wasspelden op de gekste plaatsen. Door het feit dat je met de was had zitten spelen, wist je ook maar al te goed wat erin zat, en toen ik je in je bed wilde steken en je slaapzak nam, zei je resoluut: ‘Nee mama, niet diene. Diene !’ en je nam een dikke winterslaapzak met mouwtjes uit de mand. Er was geen doen aan, je wilde perse die bepaalde slaapzak, en aangezien het vrij koud is, heb je hem gekregen ook.

Soms vraag ik me af of ik je niet teveel toegeef. Maar als ik dan zie hoe voorbeeldig je je kan gedragen, en hoe goed je eigenlijk wel luistert, denk ik dat het al bij al best meevalt.

Ik moet je nog vertellen, Wolfje, wat we de rest van de vakantie hebben gedaan. Donderdagvoormiddag heb jij rustig gespeeld, de overschot van de spaghetti opgegeten en geslapen. In de namiddag riskeerden we het ons niet meer om met jou te gaan zwemmen, omdat het duidelijk teveel is voor jou. We zijn dan maar gaan genieten van het goeie weer, hebben een wandeling gemaakt (met jou in onze nek) tot aan de fietsenverhuur, en hebben toen maar gekozen voor een grote gocart. Jij leek dat helemaal niet erg te vinden: je kon vooraan zitten, alles zien, en flink met de fietsbel spelen, terwijl mama en papa aan het trappen waren. Tussenstops waren er bij de speeltuintjes. De eerste was een beetje een misrekening want duidelijk voor grotere kinderen, maar na jou daar huilend te hebben weggesleept, kwamen we bij een tweede, ideale speeltuintje: een schommel voor peuters en een glijbaan waar je helemaal zelfstandig op kon spelen. Je bent wel een jaloers, bezitterig mormel: zodra er andere kinderen op de schommel zaten, wou jij dat ook, en als ze dan naar de glijbaan gingen, moest en zou jij volgen. Dat was natuurlijk buiten ons gerekend, zodat we af en toe dikke krokodillentranen te zien kregen.
Na het “fietsen” volgde een koffietje voor mama en papa in de Market Dome, waar jij opnieuw op de glijbaan mocht tot je grote vreugde, al was je wel wat voorzichtiger dan de dag voordien. Daarna waren het vooral de vissen die je aandacht trokken: vooral die hele grote koi vond je leuk, en toen er plots eenden binnen op het water zaten, liep je te kwaken voor de hele markt. Je was wel moe daarna: nog wat spelen, een boterham, en je bed. Al duurde dat laatste niet erg lang: je was snel weer op, vol energie, en bleef nog spelen tot kwart over negen. Onder luid protest stopte ik je toen weer in bed, en na een minuut of twee sliep je.

Vrijdag waren we op rond half negen, speelden nog wat in bed, en begonnen op te ruimen. Jij hielp dapper mee met de afwas, legde de vuile kleren bij de rest van de hoop, en hielp vooral papa met het inladen van de auto. Ik denk dat je een keer of tien heen en weer bent gelopen tussen ons huisje en de auto. Daarna zwaaide je het ‘kansiehuish’ netjes vaarwel, en stipt om half elf leverden we onze sleutels in. Zwemmen zagen we niet meer zitten, maar wel nog een koffie met glijbaan. Er zaten nog een boel andere ouders met kinderen die dezelfde mening waren toegedaan, zodat het er lekker druk was. Jij vond dat allemaal prachtig, ook al was je de kleinste van de hoop: je rende heen en weer tussen de glijbaan en het glijvlak, ging er onvervaard op, kwam ondertussen wat druiven schooien bij mama, kreeg een koekje van papa, en leefde je anderhalf uur compleet uit. Wij dachten dat je tegen dan ongeveer zou doodgevallen zijn van vermoeidheid :-p Kwart voor twaalf zaten we in de auto, maar ik denk dat je pas in slaap bent gevallen tegen kwart over twaalf. Een uurtje later gaf je duidelijk te kennen dat je wakker geworden was van de honger, zodat we stopten in een wegrestaurant met kinderhoek en gratis babyvoeding. Toen we daarna weer onderweg gingen, viel blijkbaar je frank dat de vakantie gedaan was, want je begon te huilen. Toen we vroegen wat er scheelde, kregen we als antwoord: ‘Kansie ! Kansie daandaan nee !’ Je wilde duidelijk nog niet naar huis. Arm kleintje. Toen we een goed half uur later onze oprit opdraaiden, bleek je nochtans heel erg vrolijk en blij dat we thuis waren en je terug in je oude routine kon vervallen. Je sliep die namiddag dan ook vrij vlug, en daarna was je het opgewektste kereltje van de ganse Delhaize: de mensen moesten lachen om jou.

Gisteren was ik van plan om met jou nog te gaan wandelen of zo (heerlijk zonnig weer, maar lang niet zo warm als vorige week, zo’n 15°) maar ik voelde me niet schitterend. Je hebt uiteindelijk de hele dag netjes binnen gespeeld, en tegen ’s avonds was je ook wat vervelend. Ik denk dat je je even mottig voelde als ik: je wilde ook niet eten, enkel een flesje, en na een korte slaap was je alweer op en aan het spelen. Toch ging het niet van harte: je hebt je eerst nog wat bij mij in de zetel gelegd, heerlijk rustig, tot je je broek hebt gevuld en je toen duidelijk beter voelde. En ja, kwart over negen sliep je.

Deze morgen om half negen mocht je bij ons in bed je flesje drinken, maar ik vond dat je wat bleekjes was, en eigenlijk bijzonder rustig. Dat zijn we niet van jou gewoon. Even later werd duidelijk waarom: met een grote gulp kwam bijna je hele fles er weer uit, zodat nu de lakens, onderlakens, kussenslopen, pyama’s en beertjes hangen te wapperen buiten in de zon. Daarna voelde je je blijkbaar toch wel goed, want er werd uitgebreid in je badje gespeeld, daarna gegeten, gefietst hier in huis, en daarna enthousiast buitengespeeld. Mama moest de was ophangen, en jij kreeg vestje, muts en schoenen aan en kwam mee buiten. Je ging uiteraard op je glijbaan, je favoriete speelgoed, maar ook op de schommel. Je kan er al zelf op en af kruipen, maar nog niet zelf schommelen, dat moet mama nog voor je doen. Met een grote grijns zit je dan te genieten.
Daarna mocht je de auto en vervolgens de buggy in naar de markt op het Vanbeverenplein. Ik had nog grijze kousen nodig voor onder mijn suitekleren, vandaar. We kwamen terug, zoals altijd, met een iets grotere buit: de bewuste nylons, maar ook een mutsje voor mama en een paar loopkousen voor jou met grote Teigetjes op je tenen. Je vindt ze echt wel leuk. Bij de bakker hebben we ook nog een hespenworstje gekocht voor papa, en dat heb jij de hele tijd bij jou gehouden, tot je het hier thuis aan papa kon geven. Je bent echt wel lief, kleintje !

Je ligt even te slapen, kleine mol, zodat ik het heerlijk rustig heb, en jouw dagboekje kan bijhouden. Heel veel is er eigenlijk niet gebeurd, snottie. Je drinkt eindelijk je flesje, dat wel, en ondertussen zelfs met veel smaak. Koppig bleven we volhouden, en koppig bleef jij je flesje afwijzen. Je wilde op den duur zelfs niet eens meer proeven. Tot vrijdagmorgen: plots nam je zonder morren je flesje aan en dronk het leeg. Ik denk dat het gewoon lag aan de temperatuur: ik had ze deze keer nauwelijks opgewarmd. Blijkbaar geeft de sojamelk een behoorlijk andere smaak als ze warm is. Aangezien je er tot hiertoe toch niks van wilde, vulden we telkens amper 100 ml, en nu wilde je meer. Uiteraard sloeg Murphy toe: omdat je ze toch weigerde, had ik geen melk meer bijgekocht en zat ik nu zonder. Ik ben dan vrijdag over de middag snel even de Delhaize binnengelopen, en ja hoor, ’s avonds ging een volle fles netjes naar binnen. Ondertussen ben ik je soja groeimelk al aan het mengen met de gewone variant, zodat je hopelijk binnen een paar weken volop de gewone sojamelk drinkt. Die is zowat overal te vinden, en de soja groeimelk niet.

Je babbelt ook honderduit, net zoals je mama. Het is gewoon prachtig hoe je nu ‘pompoen’ zegt. Je neemt ook allerhande woorden over, en probeert ze dan vol trots uit te spreken. Sommige medeklinkers lukken nog totaal niet, en andere slechts af en toe. De r begint te lukken, maar enkel op het einde van een woord. Zo halen we bood bij de bakkerrrrrr :-).

Verder was het een vreselijk drukke week en heb ik je nauwelijks gezien. Maandag is Omaly zelfs komen babysitten, omdat papa in een vergadering zat en ik klassenraden had. Ik had nog net de tijd om jou in je bedje te steken, toen ik thuiskwam. Dinsdag was ik net op tijd om jou na de klassenraden af te halen bij Nice, en hebben we samen heerlijk gespeeld. Woensdag was gelukkig ook rustig in de namiddag, maar kwam Anaïs op jou babysitten tegen een uur of vijf. Ik moest namelijk naar Brussel voor een concertrepetitie (de Christus van Adolphe Samuel) met het koor, en papa zat met oma in Luxemburg. Donderdag heb ik je ook nauwelijks gezien: ik had net de tijd om je om half zes af te halen bij Nice, in de armen van je andere oma te droppen en naar de generale repetitie te vertrekken. Vrijdag heb ik zelfs enkel ’s morgens gezien: op het moment dat papa je ’s avonds ophaalde bij Nice, zat ik al lang op de bus richting Mechelen voor het concert. Gelukkig heb ik dat in het weekend een beetje kunnen goedmaken, ook al was er een tweede concert op zaterdag. Deze keer was het in de Bijloke hier in Gent, zodat ik je tussen de raccord en het concert zelf nog gezien heb.

En verder ? Je geniet ervan om me te helpen waar je kan: buiten loop je rond met een schopje in je handen, als ik in de tuin aan het werken ben. Het is nog altijd prachtig weer, vandaag voorspellen ze zelfs 22°, stel je voor, op het einde van oktober ! Daarnet heb je me geholpen met de was: je haalt de droge spullen uit de droogkast (en kruipt zelf bijna helemaal in de trommel), legt de vuile was netjes op de hoopjes die ik je aanduid, en propt daarna de gewenste hoop in de wasmachine. Het trotst ben je als je op de aan-knop mag duwen en de machine in gang schiet.

Waar papa en ik trouwens ook steevast mee moeten lachen, is jouw gezichtje als we de choco uithalen. Ooit heb ik eens gezegd tegen jou dat je een boterham met choco kreeg, maar dat je het niet mocht vertellen tegen papa. Sindsdien trek je altijd, van zodra je de choco ziet, een heel ernstig, samenzweerderig gezichtje, leg je je vingertje op je mond, en fluistert: ‘Choco ! Papa stt !’ Het leukste is natuurlijk als je dat tegen papa zegt. Je hebt, geloof ik, nog niet helemaal door waar het om draait :-p

Alweer een week voorbij, sproetie, en een pak wijzer geworden. Vorige week bleef het mooie weer aanhouden en zijn we nog een paar keer gaan fietsen, tot jouw grote jolijt. We hebben er allebei evenveel deugd van, denk ik. Ik fiets dan gewoon doelloos wat rond in de omliggende wijken (zo verken ik die ook eens) en ga huisjes kijken. Zo heb ik zaterdag een speeltuintje ontdekt in een sociale woonwijk aan de overkant van de Evergemsesteenweg. Er staat een peuterglijbaan, en een glijbaan die duidelijk bestemd is voor grotere kinderen. Jij vond het fantastisch: zodra je de speeltuigen had zien staan, begon je op de fiets heen en weer te wippen, en te roepen naar de ‘bimbam’, waarmee je glijbaan bedoelt. Onverschrokken stormde je op de kleinste van de twee af, klom op de trapjes en ging bovenaan met veel show zitten om dan naar beneden te glijden. Een paar oudere kinderen waren er ook aan het spelen, en die geloofden hun eigen ogen niet: “Mevrouw, is hij dan niet bang ? Zo’n kleintje ! Hij kan met moeite op de trapjes !” “Mevrouw, hoe heet hij ?” “Mevrouw, mag ik met hem spelen ?” Je kon op de totale belangstelling rekenen, en de andere kinderen, waaronder een jongetje van acht, stonden te drummen om na jou op het glijbaantje te kunnen.
Na een paar keer wilde je wel de grote glijbaan uitproberen. Die heeft geen trapjes, maar een houten plank met stapgaten in, en is wel anderhalve meter hoog. Dat leek jou niet af te schrikken, dus zette ik jou meteen bovenaan, waar je eerst een loopbrugje hebt, dan een huisje, en dan pas de glijbaan. Jij stond te joelen van plezier boven, en de rest van de kinderen wist niet goed hoe snel ze bij jou moesten staan om mee te genieten. Onderzoekend ging je verder, ging zitten en kroop het huisje door, en ging dan bovenaan de glijbaan zitten. Ik dacht dat je wel zou willen dat ik je handje vasthield, maar nee hoor: als een volleerde glijbaanspecialist zette je je af, en met een luide weeeeeeeeeeeeeeee gleed je naar beneden. Dat ontlokte zowaar een paar bewonderende kreten aan de omstaanders.
Je genoot…
Na een half uurtje hield ik het voor bekeken, en onder luide kreten zwaaide je salu naar de anderen en fietsten we weg. Een van de meisjes had nog gevraagd of we de volgende dag niet zouden terugkomen, want ze vond jou zo leuk…

Overdag speel je dus echt fantastisch, maar ’s avonds beginnen de problemen telkens weer: je bent een heerlijk ventje, maar ik zou willen dat je ook nog probleemloos zou slapen. Een ganse periode is dat prima gegaan, maar nu… Telkens ga je naar bed rond een uur of acht, maar telkens weer word je opnieuw wakker. Soms is dat na een paar minuten, soms na een kwartier, soms na een uur. Dan begin je hartverscheurend te huilen, en het helpt niet dat ik je probeer te negeren, zoals sommige mensen suggereren. Ik kan je er na een paar minuten weer uithalen, ik kan je een half uur laten brullen, maar jezelf in slaap huilen is er niet bij. Van zodra je beneden bent, is alles vergeten: opgelucht zit je dan rustig te spelen, te tekenen, te fietsen. Het is niet dat je lastig bent hoor, maar we kunnen niet doorwerken, en dat is momenteel wel echt nodig. Ook woensdag en donderdag waren er weer problemen, maar vrijdag sloeg toch wel alles. Ik was naar de kwis op school gegaan, en papa bleef thuis bij jou. Normaal gesproken zou jij rond een uur of acht moeten gaan slapen zijn, en kon papa nog een beetje broodnodige tijd spenderen in zijn bureau (Netlash is vreselijk druk momenteel). Helaas. Om half elf kreeg ik een telefoontje van een wanhopige papa met de vraag of ik alsjeblief naar huis wou komen om jou te doen slapen. Je had de hele tijd nog niet willen slapen, en ondanks herhaalde pogingen om je in je bedje te krijgen telkens weer liggen brullen. Niet dat ik daar veel aan kon veranderen, maar het doet deugd om er dan niet alleen voor te staan met gepijnigde zenuwen.
Toen ik een tiental minuten later thuiskwam, zat jij netjes te spelen aan de salontafel, opgewekt en wakker. Met een hoop moeite ging je tegen elf uur toch in bed, en zijn papa en ik dan maar je voorbeeld gevolgd.
De volgende dag ben ik sojamelk gaan kopen: Nice had gesuggereerd dat je misschien wel een koemelkallergie had. Je geeft inderdaad op ’s avonds, en een lepeltje Gaviscon blijkt niet (meer) te helpen. Ook is je stoelgang nog steeds heel vaak slap, en na een melkdessertje had je plots ook uitslag op je billetjes. Mja. Ik vind persoonlijk sojamelk niet te drinken, en blijkbaar deel je die mening. Sinds zaterdagavond heb je geen melk meer gekregen van ons, en de sojavariant die we je in je flesje aanbieden, weiger je halstarrig met een duidelijk ‘Bè !’ Je neemt een paar slokjes, geeft het ding terug, en begint soms zachtjes te huilen. Mijn hart breekt, liefje, maar sedertdien slaap je beter, zit je niet meer te slikken, en is je stoelgang zoals het hoort. Al vier dagen op rij ga je rond acht uur slapen, word je een half uurtje later wakker met gevulde broek, en ga je na tien minuten spelen weer probleemloos in je bedje. Ik hoop dat dat zo blijft. Alleen deze morgen… Je mist heel duidelijk je flesje. Vanmorgen was je rond half acht wakker, zoals gewoonlijk. Zachtjes riep je op mama en papa, en die laatste ging naar beneden een flesje sojamelk warmen. Jij ging netjes rechtop in je bedje zitten, en nam dankbaar je fles aan. Na twee slokken gooide je ze weer weg, en begon te huilen. Dat huilen ging al snel over op krijsen, en je bleek ontroostbaar ! Ik haalde je uit je bedje en probeerde je te troosten, maar je begon te wriemelen en wilde weg. Met tuutje en beestje in de hand bleef je krijsen, terwijl je rondliep als een kip zonder kop. Je vluchtte naar de badkamer, maar wilde niet op het kussen: je donderde er zowaar bijna af ! Daarna liep je naar onze kamer, dan naar die van jou, dan terug naar de badkamer… Ook papa kon je niet oppakken zonder dat je begon te vechten om los te komen. Uiteindelijk deden we de badkamerdeur dicht en lieten je krijsen, maar toen begon je op de deur te bonken om ze open te doen, zo hard wilde je naar buiten. Eenmaal buiten wilde je dan weer zo snel mogelijk naar binnen, en ondertussen bleef je maar krijsen. Wat papa en ik ook probeerden, je wilde niet kalmeren.
Na een goeie vijftien minuten hielden we het voor bekeken, en onder zachte dwang - gelukkig zijn papa en ik nog altijd een pak sterker dan jij - deden we je je pyama uit, ververste ik je broek - moet je eens proberen bij een tegenspartelend kind ! - en kleedde ik je aan, terwijl papa je stevig vasthield. Nog altijd stopte je niet met krijsen. Pas toen papa je meenam naar beneden en je samen de hond eten gaf, leek je wat te kalmeren, en uiteindelijk zat je na te snikken in je stoel. Toen ik je wat peperkoek, je favoriet, voorzette, begon je weer zachtjes te huilen en sloeg hem af. Bizar. Toch ging je probleemloos mee naar Nice. Toen ik, nog steeds ongerust, rond een uur of tien even belde, bleek je je helemaal normaal te gedragen: je speelde, lachte, had je tuut en beertje afgegeven, en had rond negen uur een Betterfood binnengespeeld.

Ook hier thuis was vanavond alles weer normaal: je lachte, keek samen met mij naar Bumba, speelde met de poes, at zowat een half brood op (en daarna de losse korsten uit het vuistje) en tekende. Je was echt wel vrolijk en welgezind, maar je melk wilde je nog steeds niet. Ik had er nochtans chocomelk van gemaakt in de hoop de sojasmaak te maskeren… Ik denk dat je wel ongeveer een halve liter water hebt gedronken in de plaats. Misschien toch eens proberen je iets anders te geven in de plaats van die melk ? Tegen acht uur ging je naar bed, tegen half negen was je weer wakker en dronk je je halve liter water, en tegen negen uur (je speelde zo braaf en rustig dat ik geen reden zag om je sneller weer naar boven te jagen) ging je weer slapen.

Verder ben je een fantastisch baasje geworden. Je babbelt honderduit en pikt alle dagen wel een paar woordjes op. Ik heb vreselijk moeten lachen daarstraks bij Nice: in echte Halloweensfeer heeft ze het huis gedecoreerd met een ‘ex’ en een paar ‘poenepoens’, zoals jij zo mooi kan zeggen. Vooral jouw woordje voor pompoen komt er zo parmantig uit dat zelfs Dirk daarstraks hartelijk moest lachen. Eindelijk spreek je ook van ‘hondje’, al blijf je naar Catullus verwijzen met ‘mmm’. Oh, en je bent je vaders r aan het overnemen: in de winkel zaterdag wilde je per se in de ‘kargggggggggggggggg’, waar jouw huig-r nog meer heeft van een geschraap dan van een echte r, maar de intentie is meer dan duidelijk aanwezig. Je vond het anders wel leuk in de Delhaize, zo met mama en papa elk in een andere kar. Papa ging met jou zijn water en cola al afrekenen terwijl ik de rest van de boodschappen deed, en daarna zijn jullie blijkbaar samen in de dierenwinkel een kijkje gaan nemen. Je kwam me toch heel enthousiast vertellen dat je ‘nijntjes’ had gezien, en vogels.

Op zondag zijn papa en ik zelfs een eindje met jou gaan wandelen langs het kanaal om te genieten van het prachtige weer, en daarna zijn we nog even bij het speeltuintje gestopt. Op slag kwamen de andere kinderen weer toegestroomd, stelden de nieuwkomers aan me voor, en gingen jou weer aanmoedigen. Jij genoot zichtbaar van alle aandacht en stal de show. Ik hoorde Benny, dat achtjarige jongetje, zelfs zeggen tegen een andere jongen terwijl hij hem opzij schoof: ‘Jamaar, hij was eerst míjn vriendje !’
Jaja Wolfje, je bent populair !

We genieten nog steeds van een heerlijke nazomer, kleintje. Zowel gisteren als vandaag ben ik je daarom met de fiets gaan halen bij Nice. Het stoeltje vooraan staat nog niet optimaal geïnstalleerd (mijn stuur zou nog hoger moeten zodat jouw stoeltje wat kan zakken en je meer plaats hebt voor je knietjes) maar we zijn al geen gevaar meer voor onszelf. Je vindt het fantastisch: je zit hoog, dus je ziet vanalles, en zit dan ook voortdurend te wijzen naar alles wat beweegt. Elke hond, elke kat, elke duif die passeert wordt van gepaste commentaar voorzien. Soms zit je zelfs gewoon heen en weer te wiegen, terwijl je half aan het zingen bent: ‘Pietse pietse pietse’ (jouw woord voor fiets dus). Eigenlijk had ik met jou om boodschappen moeten gaan, maar ik doe dat wel morgenvoormiddag zonder jou. Dat fietsen was gewoon te leuk: we zijn samen de woonwijken gaan verkennen en huisjes gaan kijken, en vooral ook gepasseerd langs de windmolens. Gisteren was je zó enthousiast over de waais dat het maar goed was dat je vastgeriemd zit: je sprong er bijna uit ! Ik denk dat het plezier op allebei onze gezichten te lezen viel, want elke chauffeur liet ons met een grote glimlach door bij het oversteken , en voetgangers lachten of zwaaiden zelfs naar jou. Toen we onder de bomen reden langs de Vroonstallestraat, zat je voortdurend omhoog te kijken en te wijzen, en ik stelde je nog gerust dat die bomen echt niks deden, hoor ! Oh Murphy ! Net op het moment dat ik dat gezegd had, kwam er een blad naar beneden, recht tegen jouw koppetje ! Je verschoot natuurlijk, en schoot daarna in de lach. Verbaasd bleef je maar wijzen naar de bladeren, de bomen en je hoofd, voorzien van de nodige Oh’s en Ah’s en Boems. Ik denk dat ik gewoon zat te schateren.

Zondagmorgen heb ik ook liggen schateren om jou in bed: papa, jij en ik hebben allemaal geslapen tot tien uur, zowaar ! Daar gingen de plannen om nog te gaan zwemmen of naar de BISbeurs te gaan. Jij dronk, zoals altijd in het weekend, je flesje bij ons in bed, en begon daarna rond te struinen. Om een of andere reden stak je je tuutje in mijn mond en legde je je beertje in mijn handen, net zoals jij zelf altijd doet. Ik speelde het spelletje maar mee, en deed alsof ik een baby was. Toen je met blinkende ogen de tuut uit mijn mond trok, zette ik het dan ook op een luid ‘Weee ! Weee !’ zoals de baby in Bumba. Je viel letterlijk om van het lachen ! Uiteraard viel ik pas stil op het moment dat je de tuut weer in mijn mond stak, en begon ik ostentatief tevreden te sabbelen. Je vond het gewoon heerlijk ! Ik denk dat we het spelletje wel een kwartier hebben volgehouden.

Daarna vroeg je zo verschrikkelijk lief om te mogen spelen in het badje met je nieuwe dolfijnen, dat we je het gewoon niet konden weigeren. De ‘wijnen’ zijn dan ook zo lief om zien, en je kunt er zo heerlijke geluidjes mee maken als je erop blaast

Na het fietsen gisteren hebben we nog in de tuin gewerkt: er moesten nog wat planten bijgesnoeid worden, en vooral ook een hoop voorjaarsknolletjes in de grond gestopt worden. Fier als een gieter kwam je me je schopje brengen en strooide je kwistig in het rond met de knolletjes, meer dan me lief was eigenlijk. En toen zag je een regenworm. Oh ! Nog net kon ik je beletten dat je het arme beestje fijnkneep tussen je vingertjes (met een grote huisjesslak was me dan niet meer gelukt, vandaar een grote groene veeg op je pull) en ik legde hem netjes op de stenen. Het verbouwereerde beestje zocht zich een weg terug naar het gras, en jij keek gebiologeerd toe. Later ging je aan papa uitleggen dat je een wom had gezien Pas tegen zeven uur was je buiten uitgespeeld en kreeg je boterhammen, waarna je een flesje kreeg en netjes ging slapen.

Vandaag ging het wat minder vlot: je bleek al met je verkeerde been uit bed gestapt deze morgen. Nice had nochtans niks gemerkt aan je, zei ze. Toch wilde je na het fietsen niet echt meer spelen, en zijn we al om kwart over zes aan de boterhammen begonnen. Dat was geen probleem, en je goede humeur keerde dan ook snel terug. Rond een uur of acht was je echt wel moe, en ik stak je in je bedje. Probleemloos ging je liggen, en keek en luisterde naar je lichtje. Na een paar minuten begon je echter te huilen, en nog een paar minuten later haalde ik je dan maar terug naar beneden. Je kreeg een lepeltje maagsiroop, en speelde nog rustig wat. Toen je tegen half negen tegen me aan kwam liggen, was de tijd weer rijp voor je bedje. Dácht ik. Opnieuw zelfde scenario (zonder de siroop). Deze keer liet ik je iets langer huilen, maar je hield niet op. Opnieuw werd je na wat gespeel heel rustig en ging je weer zonder morren naar boven, maar nee hoor. Derde keer nog geen goede keer. Je huilde hartverscheurdend, dus ging ik je na een kwartier nog maar eens halen. Deze keer dronk je nog een extra halve fles melk, kreeg je een verse broek aangezien je die ondertussen gevuld had, en kwam je bij me in de zetel onder het dekentje liggen. Blijkbaar zat er toch iets scheef, maar ik kon niet achterhalen wat. Je haalde nog mijn handtas leeg, keek wat naar de beestjes van Rare Streken op Canvas, speelde nog wat, en tegen tien uur ging je opnieuw bereidwillig naar boven. Een paar minuten later was je nog maar eens aan het huilen, maar deze keer gaf je het toch op, al hoorde ik toch nog af en toe wat gesnik.
Straks ga ik toch nog even kijken bij jou en je instoppen, want waarschijnlijk ben je in slaap gevallen bovenop je dekentje.

Je beseft niet half hoe graag je gezien wordt, kleine sproetie.