Nieuwjaar

Gecategoriseerd onder: Feest, Gewoon verslag — Mama om 9:42 am op Wednesday, January 14, 2009

Yup, Wolf, we zijn alweer een jaar verder, en je bent intussen bijna vijf jaar.

Ik heb je net op school afgedropt, alwaar je vol enthousiasme naar je interimjuf, juf San bent gelopen. Juf Isabelle is geopereerd aan haar rug en een tijdje buiten strijd, vandaar.
Deze week werken jullie rond het thema ‘Licht en donker’, en er zat inderdaad vorige week een briefje in je schriftje om dat aan te kondigen. Gisteren kwam je echter af met de boodschap dat jullie een pyama en een knuffel moesten meenemen, want je ging een slaapmoment houden in de klas. Ik keek natuurlijk je schriftje na, en daar stond niks in. Papa en ik zeiden dus streng dat we niet akkoord gingen, jouw levendige fantasie kennende. Goh, en toen kwamen de dikke tranen weer tevoorschijn. Je bent een fantastische jongen, Wolf, maar je tranen komen wel bijzonder snel. Enfin, omdat je zo bijzonder overtuigd leek, heb ik een bericht in je schrift gezet, en je een pyama meegegeven.
Omdat we eigenlijk nipt te laat waren daarnet, kon ik je juf nog even spreken, en jawel, het was de bedoeling een pyama en knuffel mee te hebben. Je had dus gelijk, konijn. Alleen had er een briefje in je schriftje moeten zitten, en had je waarschijnlijk je schrift gewoon niet uitgehaald in de klas. Ik vrees, lieve jongen, dat je op weg bent een even groot warhoofd te worden als je mama.

Eigenlijk is er niet zoveel gebeurd de laatste weken. Je leek wel blij dat de vakantie voorbij was, je verveelde je een beetje. We zijn de laatste dag van de vakantie gaan nieuwjaren bij oma en opa, en het was natuurlijk wel fantastisch dat Alexander er was, want daar speel je bijzonder graag mee. Veel heeft wellicht te maken met het feit dat hij enorm naar je opkijkt.

Je moest natuurlijk ook een nieuwjaarsbrief voorlezen, en die ging dit jaar als volgt:

Liefste…,

Iedereen doet vandaag zo raar.
Moet dat in het nieuwe jaar?

Handjes geven, veel gezoen.
Leuke pakjes opendoen.

Vergeet niet, ik blijf KAPOEN
Anders heb je niets te doen!

Knuffels geef ik je alvast vandaag
Want ik zie je toch zo graag.

1 januari 2009

Het leuke is dat je bijzonder creatief was met die datum: ik zei je dat we eigenlijk de vierde waren, en dat paste je netjes aan :-)

’s Avonds was je dan wel bijzonder moe, en de maandagmorgen viel een beetje tegen…

Vorige zondag was het dan de beurt aan Ronse, en zijn we daar uitgebreid gaan eten. Van je peter heb je een grote puzzel gekregen van Cars, maar dat is eigenlijk niet echt je ding. Je had wel een prima idee: binnenkort is het Everts verjaardag, en aangezien die wél wild is van Cars, mag hij die puzzel hebben, en dan krijg jij iets anders van me in de plaats, iets van Spiderman, zei je. Niet dat je teleurgesteld was in dat cadeautje, je liet dat echt niet blijken. Je hebt trouwens de hele tijd met Kobes cadeau gespeeld: een groot vliegtuig!

Dirk had, de avond voordien, trouwens ook cadeautjes mee voor jullie. Voor Kobe had hij een DVDtje mee van Bumba, dat op wild geschater en gespring werd onthaald. Voor jou (en eigenlijk voor papa ook, denk ik) had hij een soort robotje mee, een bouwpakket voor een mechanische eend. Het is eigenlijk wel best grappig :-p
Voor mij had hij een tweetal weken geleden als nieuwjaarscadeau een prachtige orchidee meegegeven met papa. Een prachtig paarse Vanda, zijnde een luchtorchidee. Die heeft dus geen aarde nodig, gewoon vochtige lucht. Daarom staat die ook in een vaas van een 80tal centimeter hoog, zodat ze een eigen microklimaat heeft. Ik had de vaas niet op het salontafeltje willen zetten om ongelukken te voorkomen, maar had ze tegen de muur op de grond gezet, naast de televisie. Ze is behoorlijk zwaar, om ze omver te lopen moet je echt al moeite doen.
Helaas, dat was buiten een Wolf gerekend… Zaterdagmorgen zat je naar tv te kijken in je blauwe ikeazeteltje, terwijl ik op de PC bezig was. Plots hoor ik een gigantisch gerinkel: je had er niet beter op gevonden om je voeten tegen die vaas te zetten en er tegen te stampen. Op een bepaald moment had je net iets te hard gestampt, zodat ze nogal hard tegen de muur was gevlogen, en de hele boven kant gebroken is.
Wel, ik heb me deze keer echt kwaad gemaakt. Het was geen ongelukje, het was een stommiteit die je perfect had kunnen voorkomen. Je besefte duidelijk dat je in de fout was: je huilde wel wat, maar probeerde dat in te houden, en vooral: je hebt jezelf gestraft. Je zei namelijk tussen het snikken en mijn boze blikken door: “Mama, ik weet al wat mijn straf zal zijn: een hele dag geen tv kijken!”.
Ik was verbaasd, maar liet dat niet blijken. Eigenlijk was ik niet echt van plan je te straffen, maar ik kon niet anders dan akkoord gaan met wat je zei, en dus kreeg je geen tv voor de rest van de dag. Ik heb je wel duidelijk gewaarschuwd dat ik niet één keer wilde horen dat je je verveelde, of dat je niet wist wat te doen. Daarna heb ik je naar papa gestuurd, die nog lag te slapen. Je bent in zijn bed geglipt, en je hebt hem alles verteld. De rest van de dag heb je braaf computer gespeeld, getekend, me geholpen bij het koken, enzovoort. Je was bijzonder berouwvol, en hebt geen enkele keer ook maar iets gezegd over de tv.

Eigenlijk, Wolfje, ben jij een ongelofelijk brave jongen! Blijf je nog even zo?

1 opmerking »

Comment by Goofball

January 14, 2009 @ 1:44 pm

wat een lieverd. Nu snap ik ook je fb status :)

och en die data in nieuwjaarsbrieven. Ik weet nog dat ik 1982 ongelooflijk moeilijk vond om uit te spreken en van buiten te leren en ik had lang moeten oefenen. En ‘t jaar daarna was dat verdorie toch wel anders. Grrr :p

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Laat een opmerking achter

XHTML: je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>