Lang geleden

Gecategoriseerd onder: Lang verhaal — Mama om 8:34 pm op Friday, January 2, 2009

Wolf,

ik denk dat ik later op mijn donder zal krijgen van jou dat ik je blog zo verwaarloosd heb, en gelijk heb je. De vorige post zaten we nog in volle zomer, en nu vriest het buiten.

Je ligt net in je bed, we zijn deze middag gaan spelen bij Ernest en Leander. Ik weet niet wat er scheelde vandaag, maar je was nogal huilerig. Gelukkig was je bij hen wel flink, en heb je netjes gespeeld zoals het hoort. Zelfs het kleine brandje - er was een papieren vliegertje in een kaarsje gevlogen - kon je niet van je stuk brengen.
Deze middag was dat wel anders, maar ik had me dan ook behoorlijk boos gemaakt. Je had al een cakeje gekregen, en toen mocht je van mij nog iets te drinken halen: water, fristi of chocomelk. Ik voegde er nog uitdrukkelijk aan toe: “Je mag chocomelk nemen, ALS je een slabbetje aandoet”. Ik ken je al een beetje, en je slaagt er keer op keer in een mooie T-shirt te verpesten met je chocovlekken. En jawel hoor, even later zat je naast me, met chocomelk, een ganse streep op je T-shirt, géén slabbetje, en een bijzonder beteuterd gezicht. Gelukkig kreeg ik het nog onmiddellijk uit omdat het niet helemaal was ingedrongen. Ik ben natuurlijk wel uitgevlogen, en toen begon je hartverscheurend te huilen, maar gaf je me wel gelijk. Soms ben je zo’n prutser, Wolf…

Maar eigenlijk ben je een ongelofelijk wijs kind (en wijs in beide betekenissen van het woord). Ik had er eerlijk gezegd een beetje tegenop gezien om de hele vakantie met jullie twee thuis te zijn, maar dat viel bijzonder goed mee. Kobe slaapt nog veel, en als hij wakker is, spelen jullie doorgaans mooi samen. En wanneer hij slaapt, is er de Wiii. Voor je kerstpakje heb je van papa het spel Super Mario Galaxy gekregen, en je bent er helemaal gek van. Je kan het jammer genoeg nog niet zelf spelen, daarvoor is de motoriek van de afstandsbediening een beetje te fijn, maar je geniet er enorm van om papa of mij te zien spelen. En wie ben ik dan om je dat te ontzeggen :-p Het is zelfs zo dat je papa ’s avonds, zodra hij thuiskomt, een uitgebreid verslag doet van wat we allemaal moeten doen hebben, wat er allemaal dood is gedaan, en hoe je bepaalde obstakels moet overwinnen. Ik denk niet dat papa er wijs uit geraakt, maar dat laat hij dan in elk geval niet merken.

Verder houd je je vooral bezig met tekenen: je kan het niet echt goed, maar je laat je niet afschrikken. Je hebt al een volledig dik A4-schrift volgetekend met wat jij ‘monsters’ noemt: langwerpige spookachtige dingen, met overal bollen in (jij noemt ze mondjes) in alle mogelijke kleuren, en vaak nog met monsterhanden: handen met wel twintig lange vingers aan. Ondertussen heb je zelfs al een nieuw boek gekregen, een oude dikke agenda. Je mag ook vrij veel tv kijken van mij, maar da’s eigenlijk vooral ook omdat je ondertussen nog vanalles aan het doen bent: je bouwt huisjes en fritakazen, holletjes, torens en heelder constructies. Het naar beneden (en ’s avonds weer naar boven) slepen van de kussens neemt ook behoorlijk wat tijd in beslag. Waar je eigenlijk niet naar kijkt, zijn boeken en boekjes. Om één of andere reden kunnen die je niet bekoren, maar ik denk dat dat wel zal veranderen zodra je kan lezen. Je hebt een bijzonder actieve fantasie, en de verhalen zal je wellicht prachtig vinden. We zijn intussen trouwens ook begonnen aan ‘De Hobbit’ van Tolkien, en je vindt het heerlijk. Jammer genoeg gaat Kobe de laatste maanden samen met jou slapen, zodat we geen tijd meer hebben. Ik beloof je al lang dat we hier beneden in de living verder zullen doen, maar dat vergeten we allebei steevast.

Jullie kamer is intussen ook quasi klaar. Alles is geschilderd, en er hangt overal decoratie: een gordijntje met linten en kralen aan de zijkant van je bed, een grote pluchen drakenslang aan touwtjes boven je bed, enkele lampionnen en een spin, en aan de muren hangen verschillende zakken waarin een groot deel van je knuffels zit. Je hebt er echt veel te veel, muis, en je zou er nog willen.

Zo zijn we een paar dagen geleden naar de nieuwe Ikea hier in Gent geweest, en jij mocht spelen in de kinderopvang. Je was er bijzonder enthousiast over, en wilde later graag nog terug. Ik heb intussen vanalles en nog wat gekocht. Het enige waar we samen nog passeerden op weg naar het restaurant, was een paar strategisch geplaatste bakken met knuffels, en jawel hoor, je vond ze zo mooi, en lief, en schattig, en je wilde ze zoooooo graag… Niet dus.

Enfin, we zijn dan Zweedse balletjes gaan verorberen in het restaurant, en aansluitend naar de Kinepolis gereden om Piet Piraat 3: het zwaard van Zilvertand te gaan bekijken. Ik had je dat in de zomer beloofd, en je was het echt niet vergeten. Kobe was intussen bij oma, en we zijn hem na de film dan ook gaan ophalen. Jij was twee daagjes bij Omaly en Bompa gebleven, Kobe dus nog een dagje langer bij oma. Ons kleintje was ongelofelijk blij ons te zien, jou niet in het minst. Het is echt leuk om zien hoe gek jullie zijn op elkaar. Pas op, je kan ook al behoorlijk ruzie maken, ook al is Kobe amper 17 maanden.

Vandaag bijvoorbeeld, zat Kobe op de grond een boekje te lezen. Enfin, dat dacht ik toch, maar hij bleek jouw monsterboek vast te hebben. Toen jij dat protesterend wilde afnemen, zette hij het even op een brullen en sloeg ermee tegen jouw hoofd. Waarop jij uiteraard begon te huilen. Ik heb hem dan streng toegesproken en het boek afgenomen, waardoor ook hij begon te huilen. Fijn hoor :-p Maar doorgaans ben jij vreselijk lief voor je broertje: je geeft hem papier en potloodjes wanneer hij wil tekenen, haalt zijn flesje als hij water wil, bouwt huisjes voor hem, geeft hem knuffels, speelt met hem en kriebelt hem, toont hem vanalles voor, en leert hem woordjes aan.
Je hebt het me zelfs al eens gezegd: “Maar mama, ik verveel mij als Kobe slaapt…”

Toch kan je genieten van dat uurtje rust tussen school en het moment waarop Kobe thuiskomt. Ik ga hem rond zes uur halen, terwijl jij rustig thuis in de zetel blijft zitten. Je gaat echt niet graag meer mee, en ik vind het eigenlijk ook niet zo erg: ik ben hooguit tien minuten weg, en je weet wat je moet doen mocht er toch iets gebeuren in tussentijd.

Op school stel je het goed, heb ik de indruk. Juf Isabelle (en haar vervangster juf San) is toch vol lof over jou: je bent lief, gehoorzaam en gedienstig. Jammer genoeg zit je in een andere klas dan bijna al je vriendjes: Evert, Marthe, Mai, Wout De Smedt… Maar jullie zien elkaar echt wel vaak genoeg, en Evert blijft je beste vriend, herhaal je vaak. Qua klasniveau doe je het bijzonder goed: de juf differentieert voor die kinderen die wat meer aankunnen, en jij bent één van de vier die moeilijkere oefeningen krijgen, en met wie ze al leesvoorbereidende oefeningen doet. Wat je motoriek betreft zit je blijkbaar bij het gemiddelde, al was je toch een van de weinigen die op een tekening voor het grootouderfeest zelf zijn naam had geschreven. Ik ben best wel trots op jou, liefje.

Je bent sinds september ook gestart met zwemlessen in het zwembad van Ertvelde. Delphine komt jou op zaterdag rond negen uur halen, en dan ga ik jou en Marthe tegen half elf weer ophalen. Je geniet er allebei van, maar blijkbaar heeft Marthe nog schrik onder water, want ze is helaas niet geslaagd voor het eerste deel, zijnde de watergewenning. Goh, ik ben er zeker van dat dat snel in orde zal komen. Zo fier als een gieter kwam jij me melden dat jij wél over mocht naar deel twee, zijnde de armbewegingen. In een derde reeks komen er dan de beenbewegingen bij, en zou je echt moeten kunnen zwemmen tegen het einde van het schooljaar. Je kijkt er ongelofelijk naar uit, kleine waterrat!

En verder? Tsja, ik kan opsommen dat je een set Hot Wheels hebt gekregen van Sinterklaas, of dat je een gewichtheffer was op het grootouderfeest, maar dat zijn een beetje vijgen na pasen. Zal me leren, zo lang te wachten met je blog.

Je bent groot aan het worden, Wolfje. Je bent nu 1,10 meter, en weegt zo’n 20 kilo, en da’s niet meer zo makkelijk om op te pakken. Toch kom je nog geregeld je knuffeltjes halen bij je mama, en ik geniet er elke keer weer ten volle van.

Lieve Wolf, wil je toch nog even wachten met groot worden? Want je bent toch nog steeds mama’s kleine konijn.

1 opmerking »

Comment by D.Exeo

September 16, 2011 @ 6:31 am

Heerlijk, om dit allemaal te lezen. Mijn kinderen zijn allemaal groot en knuffelen alleen bij zeeeeer speciale gelegenheden.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Laat een opmerking achter

XHTML: je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>