Aqua Mundo en andere plezierigheden

Gecategoriseerd onder: Familie, Spelen, Vakantie — Mama om 8:40 pm op Sunday, August 17, 2008

Goh liefje, je ligt net in je bed, en ik ben er zeker van dat je al slaapt! Je hebt dan ook al twee bijzonder drukke en uitputtende dagen achter de rug.

Gisteren ben ik jou dus met Kobe tegemoet gekomen in het centrum, en je was helemaal bezweet en superenthousiast. De Baluba was nochtans wat tegengevallen: geen ballenkanon, en ook geen hoop glijbanen, zoals in Erperheide, maar toch was het bijzonder leuk. Toen ik bij jullie kwam, zaten jullie te genieten van het zonnetje (we hebben hier al drie dagen prachtig weer, ondanks alle voorspelde regenbuien) aan de haven. Ademloos kwam je me vertellen dat jullie al op de pedalo’s waren geweest, en dat je bijna tot aan ons huisje was geweest!
Het restaurant even later kon jou niet bekoren, het wachten duurde te lang (ook al waren ze vrij snel) en de verleiding van de Baluba was te groot: je kon er zelf probleemloos op je eentje spelen, en je wist de weg naar ons terug. Veel heb je niet gegeten van je spaghetti, en je ijsje heb je zelfs afgeslagen: spelen moest er gedaan worden, nu je de kans had!

Daarna zijn we naar ons huisje teruggekeerd voor een stevige middagdut in het geval van omaly en bompa, en wat rust voor de rest van ons. Jij hebt vooral in het riviertje aan ons huisje gespeeld, met je laarsjes aan, en een glunderend gezichtje :-) Rond vier uur, na het fruit van Kobe, zijn we dan samen met bompa naar de Aqua Mundo getrokken. Eerst hadden we de indruk dat het waterparadijs een stuk kleiner was dan dat in België, maar pas op het laatste hebben we nog een groot extra stuk ontdekt met massa’s glijbanen en een wildwaterbaan. Nochtans was er voor jou meer dan genoeg te doen: er is een groot kindergedoe met een hele resem kleine glijbanen, spuittoestanden, een gigantische emmer die geregeld omkipt en ettelijke liters water over alles heengiet, enzoverder.
Kobe heeft zich ondertussen prima geamuseerd met het ploeterbadje voor peutertjes, en was dan ook steendood toen we terug naar het huisje keerden.
Toen we boterhammen gegeten hadden, ging je in bed, en toen papa je quasi onmiddellijk nog een glas water kwam brengen, sliep je al, zei hij.

Deze morgen kwamen we traag op gang: rustig ontbijten en dan wat spelen, en tegen tien uur zaten we alweer in het zwembad. Deze keer zonder Kobe, want die lag nog netjes te slapen onder het toeziend oog van omaly en bompa. Nu zijn we wél op de ganse reeks glijbanen gegaan, tot jouw groot jolijt. Vooral de wildwaterbaan vond je schitterend, al is ze af en toe écht wel wat wild. Een dik uur heb je het volgehouden, en toen was je moe en hongerig.
Mijn voet was intussen écht wel pijn aan het doen, zodat we fietsen hebben gehuurd. Ook voor jou is dat een prima idee, want telkens nog twintig minuten wandelen is er soms wel wat teveel aan.
Aangezien het al dik na twaalven was, hebben we dan in het huisje brood gegeten, en daarna opnieuw siësta gehouden. Jij had geen zin om te slapen, en hebt dan maar een dammetje gebouwd. Tegen vieren zijn we allemaal aangezet om minigolf te gaan spelen, en jij was alweer laaiend enthousiast, al viel het slaan op het balletje zelf wel wat tegen. Je hebt voortdurend rondgecrosst, alle balletjes gehaald, rondgelopen van de ene kant naar de andere… Tegen zeven uur ben ik met Kobe naar huis gegaan (hij had er genoeg van) en ben jij dan met de rest op restaurant gegaan. Rond half negen ben je dan met papa thuisgekomen, en binnen de drie minuten lag je in bed. Tanden poetsen gingen we morgenvroeg wel doen, zei je.

We zijn er allemaal een beetje verbaasd over waar jij je energie vandaan blijft halen. Zelf zijn we allemaal moe, en jij blijft maar doorgaan. Je bent gewoon onvoorstelbaar! Maar je bent wel mijn allerliefste schatje, die geregeld zijn knuffeltje komt halen bij zijn mama :-)

Center Parcs

Gecategoriseerd onder: Familie, Lang verhaal, Vakantie — Mama om 11:16 am op Friday, August 15, 2008

Lieve Wolf,

enerzijds vind ik het ongelofelijk jammer en stom dat het al vijf maanden geleden is dat ik nog iets geschreven heb, anderzijds speel ik liever met jou en Kobe dan dat ik zit te schrijven. En ‘s avonds heb ik er gewoon geen puf meer voor.

Momenteel zit ik in alle rust, bij het gekabbel van een klein stroompje naast me, te typen op het terras van een huisje van Center Parcs Le Lac d’Ailette, in Frankrijk. Jij bent met papa, bompa, Omaly, nonkel Koen en tante Else naar de Baluba, de speelwereld. Je kon echt niet langer meer wachten, je stond gewoon te popelen. Kobe moest echter nog slapen, en dus ben ik thuis gebleven en ligt hij in zijn bedje. Straks kom ik jullie tegemoet in het centrum om iets te eten, nadat Kobe al zijn wortelpuree binnen heeft. Daarna keren we naar het huisje terug, kan Kobe opnieuw wat slapen, en kunnen we daarna allemaal samen gaan zwemmen in de Aqua Mundo, het tropische zwemparadijs. Je kijkt er ongelofelijk naar uit, maar blijkbaar wilde je nog liever eerst naar de Baluba.

Goh, Wolf, je bent intussen al zo groot geworden, weet je. Viereneenhalf, het is gewoon onvoorstelbaar. Je bent intussen ook veel zelfstandiger geworden, en nog mondiger, al had ik dat laatste bijna niet voor mogelijk gehouden. Neem nu ‘s avonds in de badkamer. Je gaat zelf naar boven, trekt je kleren uit, gooit je ondergoed in de wasmand en legt de rest mij ter keuring voor, gaat dan naar het toilet, trekt een nachtluier aan, en doet daarna je pyama aan. Enige hulp van mij wordt wel gewaardeerd, maar is niet echt noodzakelijk meer. En die luier, tja, je wordt echt nog niet wakker als je plast. Gelukkig heb ik je ondertussen wel al aan het verstand kunnen brengen dat je moet opstaan als je toch wakker wordt, en dus horen we je heel af en toe opstaan om naar het toilet te gaan. Ach ja, ik vind het niet zo erg, je hebt nog genoeg tijd. Je slaapt zo vast dat je ook niet wakker wordt als Kobe begint te huilen, en dat vind ik al véél belangrijker!

Want ja, jij en Kobe slapen tegenwoordig op dezelfde kamer! Jij wilde dat zo graag, en je had er al zo vaak naar gevraagd, dat ik het wel wilde proberen. Daarom heb je de hele maand juli in Kobes kamer in het logeerbed geslapen, want ik wilde eerst zeker zijn dat het zou lukken, vooraleer ik met meubels ging beginnen sleuren. Jij gaat tussen zeven en half acht slapen, na het avondeten, en ondertussen krijgt Kobe nog zijn flesje melk. Daardoor lig jij meestal een stuk eerder dan hem in bed, en slaap je al wanneer we hem in zijn bedje leggen. Dat is eigenlijk wel nodig, want van zodra Kobe merkt dat jij nog wakker bent, begint hij te kraaien en te lachen en recht te krabbelen om met jou te kunnen spelen. Hij is stapelgek op zijn oudere broer en kijkt ongelofelijk naar je op. Zodra jij thuis bent, wil hij niet meer bij mij zitten, maar kruipt hij naar jou toe om te spelen. Hij probeert je ook zoveel mogelijk na te doen, wat soms leidt tot hilarische taferelen, en soms ook ronduit gevaarlijke. Jij bent ook stapelgek op hem, en doet alles voor hem. Je speelt met hem, geeft hem zijn tuutje, houdt hem in de gaten, en gaat gewoon alles voor hem halen als ik je dat vraag, zoals zijn schoentjes, een zakdoekje, wat speelgoed… Als hij huilt, begin je als een gek rond te springen en gekke bekken te trekken en rare geluiden te maken, tot hij weer begint te lachen. Je hebt hem ook al eens zijn flesje gegeven, zijn patatjes opgelepeld, en heel vaak geef je hem aan tafel kleine stukjes van je eigen boterham. Gelukkig vraag je me telkens wel op voorhand of hij het beleg wel mag eten. Je snapt heel goed dat peutertjes nog lang niet alles mogen eten, en dat het belangrijk is dat je kleine speelgoedjes zorgvuldig van hem weghoudt, zodat hij er niet in kan stikken. Hoe meer hij kan, hoe leuker je hem vindt, en dat is ook maar logisch.

Verder begint de vakantie een beetje lang te worden voor jou. Nochtans zitten we doorgaans niet stil, maar de laatste drie dagen heb ik het weer aan mijn rug, en was jij dus ook veroordeeld tot rustig binnenzitten (het weer was te slecht om veel buiten te spelen). Je hebt wel fantastisch zorg gedragen voor me, en me bijzonder veel geholpen. Je bent ongelofelijk lief en hulpvaardig, kleine muis. Of nee, dat mag ik niet meer zeggen van jou, jij bent nu ‘grote muis’, want kleine muis, dat is Kobe.
Zondagavond was ik echt aan het huilen van de pijn en heb ik een pijnstiller genomen om te kunnen slapen, zodat papa niets aan het toeval overliet en bompa had gevraagd om maandag te komen. Ik had al eten voorzien, worst met ratatouille, en koppig als ik ben wilde ik toch zelf koken. Met mijn krukken was ik tot in de keuken gestrompeld, had alle ingrediënten en een snijplank en zo op tafel gelegd, en was gaan zitten. Jij, bezorgd om je mama, ging me helpen. En ja hoor, nauwgezet voerde je elke taak uit. Je nam een kookpot uit de kast, zette die op het keramische vuur, draaide de knop van het vuur op negen, deed de kluit boter die ik je aanreikte netjes in de pot, en glimde van trots. Zelf deed ik wel de groenten in de pan (anders gingen ze over de ganse keukenvloer gelegen hebben en was ik nog verder van huis), maar jij roerde zorgvuldig alles om. Je nam een glas water, goot dat in de pan, en zette er het juiste deksel op. Ik weet eigenlijk niet wie er het meeste trots was, jij of ik :-P

Toen ik daarna toch weer plat in de zetel ging liggen, kwam jij bij me, en begon mijn rug en nek te masseren. ‘Zo, mama, dat helpt wel hé’, zei je bezorgd. Je bent echt mijn allerliefste zoetje, Wolf!

Als we terug zijn van Center Parcs, beloof ik nog het een en ander met je te doen. Op een mooie dag gaan we eens naar de speeltuin van het Yoenspleintje, op een regendag wil ik met jou naar de film, en als er nog een echt warme dag zou zijn (deze zomer was echt nog niks), dan gaan we samen naar de Blaarmeersen of bij Marc en Annemie gaan zwemmen. Er is al één echt mooie week geweest, maar toen was je op kamp. Niet met inslapen natuurlijk, een dagkamp voor kleuters aan de Voskenslaan, net zoals vorig jaar. Ook nu was je er weer samen met Marthe, wat zowel Pieter en Delphine, als mij een hoop gerij scheelde. Je deed het precies echt wel graag: de laatste week van juli was het thema ‘Onder zee’, en de vorige week was het ‘Op Safari’. Je kwam met de meest bizarre verhalen naar huis: Jefke de aap had zijn bus gemist en was zijn vriendjes kwijt, en daarom maakten jullie een nieuwe jungle voor hem. Je hebt geschilderd, geknutseld, gespeeld, gelachen en geroepen tot je stemmetje ervan kapot was en je doodop was. Vorige week woensdag heb ik jullie opgehaald, Marthe meteen afgezet (anders blijft ze nog even spelen bij ons, net zoals jij ginder blijft spelen als Delphine je ophaalt) en zijn we samen naar het openluchtzwembad hier in Wondelgem, de Neptunus, gegaan. Daar moet ik dus al tien jaar voor in Wondelgem wonen, hé, het was nota bene de eerste keer dat ik er geweest ben. Het is echt een heel mooi, heel proper zwembad, met een grote ligweide, en een paar kinderspeeltuigjes. Gelukkig was het toen al bijna zes uur, en viel het mee van drukte, want ik kan me voorstellen dat het op een hete zomerdag stampvol zit. We hadden je paarse opblaaskrokodil mee, en je hebt je er prima mee geamuseerd. Na afloop was je steendood, heb je amper nog iets gegeten, en ben je daarna meteen je bed in gegaan.

Je zwemt dus bijzonder graag, snoet, en daarom ben ik van plan je in te schrijven voor zwemlessen. Het was Delphine die daarmee afkwam, en ik vind het een schitterend idee. Jij ook trouwens, je was meteen wildenthousiast, je wil zo graag kunnen zwemmen! Het zou op zaterdag van vijf tot zes zijn, eigenlijk een ideaal uur. We zijn dan al thuis en nog niet weg, als we ergens naartoe moeten. Ik hoop dat we op tijd zijn met de inschrijving, want er is maar beperkt plaats. Turnen op woensdagnamiddag zou je ook graag blijven doen, en van mij mag dat. Ik ga wel nog eens horen wat Marthe van plan is.

De eerste twee weken van de vakantie was je grotendeels bij mij. Je bent wel af en toe eens een dagje naar de opvang op school gegaan, maar dat was meer om de verveling te breken (en mij wat ademruimte te geven) dan wat anders. Je was precies wel toe aan wat vakantie: je was echt moe, en het deed deugd wat langer te kunnen slapen en het wat rustiger aan te doen. Je kijkt dan ook veel (té veel?) tv, speelt een computerspelletje op je eigen PC, legt een puzzel, fietst buiten rond (weliswaar nog met steunwieltjes, maar het wordt stilaan tijd die weg te laten en je écht te leren fietsen) of kijkt mee met mij hoe ik, op jouw vraag, ‘spookje’ speel.

Op donderdag 17 juli is bompa je dan komen halen, want de dag daarna vertrokken papa en ik voor acht dagen naar New York. Jij bent drie dagen bij omaly en bompa gebleven, en  op zondag is peter Koen je komen halen. De resterende zes dagen heb je bij hem en tante Else in hun nieuwe huis in Merchtem doorgebracht. Ik heb het gevoel dat je je daar geen moment hebt verveeld: je bent gaan zwemmen in Océade, bent dino’s gaan bekijken in het Museum voor Natuurwetenschappen, hebt rondgelopen in Planckendael, hebt gespeeld met Branko (Elses neefje) en het feestje voor haar familie meegemaakt, en nog veel meer.

Bon, ik hoor dat Kobe aan het wakker worden is, ik schrijf straks of morgen wel verder. Beloofd!