Boos

Gecategoriseerd onder: Sloeber, Vakantie, Ziek — Mama om 12:10 pm op Friday, March 28, 2008

Wolf De Waele, gisteren ben ik voor het eerst echt boos op jou geweest. Boos, en vooral teleurgesteld. Toegegeven, ik heb eerder al tegen jou geroepen als je iets uitstak wat niet mocht, of als je iets omgooide of zo. Maar gisteren, dat was anders.
Papa was vroeg naar kantoor vertrokken, en jij was rond half acht even bij me in bed gekropen. Omdat je voortdurend lag te wriemelen, zei ik dat je naar beneden mocht gaan om tv te kijken. Dat moest ik je geen twee keer zeggen, weg was je. Je had het niet nodig gevonden dat ik even meeging om je natte nachtpamper uit te doen en te verwisselen voor een onderbroekje. Aan eten had ik helemaal niet gedacht.
Rond kwart over negen kwam je vrolijk springend terug bij me. Kobe had net eten gekregen, en jullie hebben nog vrolijk liggen spelen in bed. Toen merkte ik een spoor van chocolade rond je mond, waarop ik vroeg: “Wolf, heb jij chocolade gegeten?” Je keek me met je grote ogen aan en knikte van nee. Ik herhaalde mijn vraag, op meer dwingende toon. Jij beweerde stellig van niet: “Nee mama, echt niet hoor!”. Ik verduidelijkte even dat ik misschien wel boos ging zijn als je ongevraagd chocolade had gegeten, maar dat ik nog veel bozer ging zijn als ik te weten kwam dat je loog. Met grote ogen herhaalde je dat je geen chocolade had gegeten. Hmm. Ik gaf je het voordeel van de twijfel, het kon altijd dat ik de avond voordien vergeten was je mondje af te kuisen, al leek dat me nogal sterk.

Ik was het hele voorval, na uitgebreid geploeter in de badkamer, al helemaal vergeten. Je had schitterend met je broertje zitten spelen terwijl ik in de douche stond: nu hij recht kan zitten, vind je het heerlijk om hem te entertainen.
Enfin, ik kwam beneden met jullie, begon de restanten van de avond voordien op te ruimen (lege glazen, snoeppapiertjes en zo) en vond toen een leeg zakje van paaseitjes. Ik denk dat er nog zo’n zes à achttal moeten ingezeten hebben, en die waren spoorloos verdwenen. Ik draaide me om, riep jouw naam, en hield het lege zakje omhoog. Meteen zag ik de angst in je ogen verschijnen.

“Wolf, heb jij die paaseitjes opgegeten?”
“Ja mama, maar ik had zo’n honger!” en prompt begon je te huilen. Je wist dus heel goed dat je iets misdaan had.
Ik gaf je stevig onder je voeten, niet zozeer omdat je de eitjes had opgegeten (al kwam ook dat wel ter sprake), maar vooral omdat je gelogen had. Ik was echt teleurgesteld, en dat merkte je.
Al huilend ging je aan tafel, zoals ik je bevolen had, en at je een halve sandwich. Intussen had ik Kobetje klaar voor de opvang, en ik zei je, dat als je netjes je boterham opat, stopte met huilen, en opruimde in de living, dat ik niet meer zo boos ging zijn.

Toen ik tien minuutjes later terugkwam, had je inderdaad een deel van je speelgoed netjes opgeruimd, was je gestopt met huilen, en was je boterham op. Je kwam je netjes verontschuldigen bij me, beloofde dat je nooit meer ging liegen, en gaf me een dikke dikke knuffel. Ik hoop maar, Wolf, dat je voor een tijdje je lesje geleerd hebt, al maak ik me geen illusies.

Intussen zit je hier vrolijk te spelen: het is immers vakantie, en dus ben je thuis bij me. Kobe zit voor het grootste deel in de opvang, zodat ik tijd heb om mijn eigen werk te doen en om met jou te spelen, zodat je ook wat kwaliteitstijd krijgt met mij. Je nieuwste speelgoed is een teut, meer bepaald een lange ronde paarse moussen teut van anderhalve meter lang, eigenlijk bedoeld om in het zwembad mee te spelen. Woensdag zijn we samen naar de Colruyt en de Droomland geweest. We hadden nieuwe autostoelen nodig, en dan heb ik er meteen met het Isofix-systeem gekocht voor papa’s auto. In het passeren zagen we zo’n teut liggen. Je kent die van in het zwembad in Ertvelde, en we waren beiden meteen enthousiast.
Het is me ondertussen nog maar eens duidelijk geworden dat ik geen gedefinieerd speelgoed moet kopen voor jou, maar meer algemene dingen. Wat bedoel ik daar nu mee? Wel, je playmobilkasteel is heel leuk, maar alles heeft echt zijn eigen functie en laat weinig plaats voor je eigen verbeelding. Al bij al speel je er niet zo vaak mee. Die teut is heel gewoon een lange moussen buis, en kan dus voor alles dienen. Je hebt er nu al twee dagen mee gespeeld, en hij is al vanalles geweest: een zwaard, een koningsstaf, een slagboom, een grendel, een brugje, een lange stok, een toverstaf, een boot, een vliegtuig… Zolang je maar je eigen ongebreidelde fantasie de vrije loop kan laten, is alles in orde bij jou :-)

Vorige week ben je ziek geweest, muis. Plots kreeg je woensdagavond behoorlijk wat koorts. Je was nochtans naar school geweest en zelfs naar de turnles, maar ’s avonds zagen je kaakjes rood als kooltjes, en je voelde je niet echt schitterend. Aangezien Kobe nog ziek was (die was ziek geworden in het weekend) en omaly op stand-by stond voor de volgende dag, heb ik haar maar meteen gebeld en gezegd dat ze waarschijnlijk wel de volgende dag ging moeten komen babysitten. En inderdaad, donderdagmorgen was je echt nog niet in orde: je had bij het wakkerworden nog lichte koorts, en was niet echt bijzonder actief. Gelukkig kon Omaly komen, zodat ik met een gerust hart kon gaan werken: je was immers in goeie handen. Tegen vrijdag was je alweer prima genezen, zodat je terug naar school kon.

Ondertussen is het vakantie en hebben we het rustig aan gedaan: maandag niks speciaals, dinsdag Kind en Gezin, woensdag Colruyt en Dreamland, gisteren Brico en Aldi, vandaag komen Marthe en Victor spelen, morgen is er het verjaardagsfeestje van Mai… En volgende week zien we nog wel.

Oh ja, in Kind & Gezin werd je 106 centimeter lang bevonden, 18 kilo zwaar, en verder in prima gezondheid. Je koorts kon wel eens van je linkeroor komen, zei de dokter die je meteen even had onderzocht, en ze schreef je druppeltjes voor.

En verder? Verder, lieve Wolf, ben je eigenlijk een zoetje! Je speelt, lacht, bent gehoorzaam, en ik heb absoluut geen problemen met jou, wel integendeel. Zelfs bij Kind & Gezin heb je een snoepje gekregen van de lieve dames aldaar, omdat je zo enorm flink was geweest, en zo beleefd. En als je op dezelfde manier voor je broertje blijft zorgen zoals je nu doet, dan kan ik me geen betere zoon wensen!

1 opmerking »

Comment by Bramus!

March 28, 2008 @ 6:43 pm

“Ja mama, maar ik had zo’n honger!” en prompt begon je te huilen. klinkt zo bekend in de oren :)

Ach Wolf, jij avontuurlijke piraat, als je nog eens iets doet wat niet mag moet je er niet eens aan beginnen want uitkomen doet het toch altijd :P

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Laat een opmerking achter

XHTML: je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>