Boos

Gecategoriseerd onder: Sloeber, Vakantie, Ziek — Mama om 12:10 pm op Friday, March 28, 2008

Wolf De Waele, gisteren ben ik voor het eerst echt boos op jou geweest. Boos, en vooral teleurgesteld. Toegegeven, ik heb eerder al tegen jou geroepen als je iets uitstak wat niet mocht, of als je iets omgooide of zo. Maar gisteren, dat was anders.
Papa was vroeg naar kantoor vertrokken, en jij was rond half acht even bij me in bed gekropen. Omdat je voortdurend lag te wriemelen, zei ik dat je naar beneden mocht gaan om tv te kijken. Dat moest ik je geen twee keer zeggen, weg was je. Je had het niet nodig gevonden dat ik even meeging om je natte nachtpamper uit te doen en te verwisselen voor een onderbroekje. Aan eten had ik helemaal niet gedacht.
Rond kwart over negen kwam je vrolijk springend terug bij me. Kobe had net eten gekregen, en jullie hebben nog vrolijk liggen spelen in bed. Toen merkte ik een spoor van chocolade rond je mond, waarop ik vroeg: “Wolf, heb jij chocolade gegeten?” Je keek me met je grote ogen aan en knikte van nee. Ik herhaalde mijn vraag, op meer dwingende toon. Jij beweerde stellig van niet: “Nee mama, echt niet hoor!”. Ik verduidelijkte even dat ik misschien wel boos ging zijn als je ongevraagd chocolade had gegeten, maar dat ik nog veel bozer ging zijn als ik te weten kwam dat je loog. Met grote ogen herhaalde je dat je geen chocolade had gegeten. Hmm. Ik gaf je het voordeel van de twijfel, het kon altijd dat ik de avond voordien vergeten was je mondje af te kuisen, al leek dat me nogal sterk.

Ik was het hele voorval, na uitgebreid geploeter in de badkamer, al helemaal vergeten. Je had schitterend met je broertje zitten spelen terwijl ik in de douche stond: nu hij recht kan zitten, vind je het heerlijk om hem te entertainen.
Enfin, ik kwam beneden met jullie, begon de restanten van de avond voordien op te ruimen (lege glazen, snoeppapiertjes en zo) en vond toen een leeg zakje van paaseitjes. Ik denk dat er nog zo’n zes à achttal moeten ingezeten hebben, en die waren spoorloos verdwenen. Ik draaide me om, riep jouw naam, en hield het lege zakje omhoog. Meteen zag ik de angst in je ogen verschijnen.

“Wolf, heb jij die paaseitjes opgegeten?”
“Ja mama, maar ik had zo’n honger!” en prompt begon je te huilen. Je wist dus heel goed dat je iets misdaan had.
Ik gaf je stevig onder je voeten, niet zozeer omdat je de eitjes had opgegeten (al kwam ook dat wel ter sprake), maar vooral omdat je gelogen had. Ik was echt teleurgesteld, en dat merkte je.
Al huilend ging je aan tafel, zoals ik je bevolen had, en at je een halve sandwich. Intussen had ik Kobetje klaar voor de opvang, en ik zei je, dat als je netjes je boterham opat, stopte met huilen, en opruimde in de living, dat ik niet meer zo boos ging zijn.

Toen ik tien minuutjes later terugkwam, had je inderdaad een deel van je speelgoed netjes opgeruimd, was je gestopt met huilen, en was je boterham op. Je kwam je netjes verontschuldigen bij me, beloofde dat je nooit meer ging liegen, en gaf me een dikke dikke knuffel. Ik hoop maar, Wolf, dat je voor een tijdje je lesje geleerd hebt, al maak ik me geen illusies.

Intussen zit je hier vrolijk te spelen: het is immers vakantie, en dus ben je thuis bij me. Kobe zit voor het grootste deel in de opvang, zodat ik tijd heb om mijn eigen werk te doen en om met jou te spelen, zodat je ook wat kwaliteitstijd krijgt met mij. Je nieuwste speelgoed is een teut, meer bepaald een lange ronde paarse moussen teut van anderhalve meter lang, eigenlijk bedoeld om in het zwembad mee te spelen. Woensdag zijn we samen naar de Colruyt en de Droomland geweest. We hadden nieuwe autostoelen nodig, en dan heb ik er meteen met het Isofix-systeem gekocht voor papa’s auto. In het passeren zagen we zo’n teut liggen. Je kent die van in het zwembad in Ertvelde, en we waren beiden meteen enthousiast.
Het is me ondertussen nog maar eens duidelijk geworden dat ik geen gedefinieerd speelgoed moet kopen voor jou, maar meer algemene dingen. Wat bedoel ik daar nu mee? Wel, je playmobilkasteel is heel leuk, maar alles heeft echt zijn eigen functie en laat weinig plaats voor je eigen verbeelding. Al bij al speel je er niet zo vaak mee. Die teut is heel gewoon een lange moussen buis, en kan dus voor alles dienen. Je hebt er nu al twee dagen mee gespeeld, en hij is al vanalles geweest: een zwaard, een koningsstaf, een slagboom, een grendel, een brugje, een lange stok, een toverstaf, een boot, een vliegtuig… Zolang je maar je eigen ongebreidelde fantasie de vrije loop kan laten, is alles in orde bij jou :-)

Vorige week ben je ziek geweest, muis. Plots kreeg je woensdagavond behoorlijk wat koorts. Je was nochtans naar school geweest en zelfs naar de turnles, maar ’s avonds zagen je kaakjes rood als kooltjes, en je voelde je niet echt schitterend. Aangezien Kobe nog ziek was (die was ziek geworden in het weekend) en omaly op stand-by stond voor de volgende dag, heb ik haar maar meteen gebeld en gezegd dat ze waarschijnlijk wel de volgende dag ging moeten komen babysitten. En inderdaad, donderdagmorgen was je echt nog niet in orde: je had bij het wakkerworden nog lichte koorts, en was niet echt bijzonder actief. Gelukkig kon Omaly komen, zodat ik met een gerust hart kon gaan werken: je was immers in goeie handen. Tegen vrijdag was je alweer prima genezen, zodat je terug naar school kon.

Ondertussen is het vakantie en hebben we het rustig aan gedaan: maandag niks speciaals, dinsdag Kind en Gezin, woensdag Colruyt en Dreamland, gisteren Brico en Aldi, vandaag komen Marthe en Victor spelen, morgen is er het verjaardagsfeestje van Mai… En volgende week zien we nog wel.

Oh ja, in Kind & Gezin werd je 106 centimeter lang bevonden, 18 kilo zwaar, en verder in prima gezondheid. Je koorts kon wel eens van je linkeroor komen, zei de dokter die je meteen even had onderzocht, en ze schreef je druppeltjes voor.

En verder? Verder, lieve Wolf, ben je eigenlijk een zoetje! Je speelt, lacht, bent gehoorzaam, en ik heb absoluut geen problemen met jou, wel integendeel. Zelfs bij Kind & Gezin heb je een snoepje gekregen van de lieve dames aldaar, omdat je zo enorm flink was geweest, en zo beleefd. En als je op dezelfde manier voor je broertje blijft zorgen zoals je nu doet, dan kan ik me geen betere zoon wensen!

Ziek

Gecategoriseerd onder: Ziek — Mama om 9:23 pm op Saturday, March 8, 2008

Je bent ziek, lieve schat. Deze morgen was er nog geen vuiltje aan de lucht. We hebben nog bijzonder intensief en wild gespeeld, zelfs. In de loop van de morgen voelde je plots wel nogal warm aan, en je eetlust deze middag liet ook te wensen over.
Toen je in de vroege namiddag dan op mijn schoot kroop, gloeide je, en jawel, 38.8°. Ik vroeg je of ik je een poepsnoep mocht geven (anders had ik het moeten afdwingen), en tot mijn grote verbazing zei je ja. Vroeger heb je daar altijd een enorm drama van gemaakt, en moest papa je vasthouden, maar het moet zijn dat je je toch wel echt slecht voelde. Héél eventjes heb je gehuild, maar je hebt volledig meegewerkt, en ik was zó trots op mijn zoon.

De Perdolan deed duidelijk zijn werk: de koorts zakte en je werd weer wat levendiger. Tot rond een uur of zes: je gloeide weer helemaal, en je moest zelfs overgeven. Ik heb je nog een poepsnoepje gegeven, en ondertussen slaap je. Hopelijk is het een gewoon kort griepje en ben je morgen alweer een stuk beter. Ik hoop alleen maar dat je niet het virus van je broertje hebt, die op de rand van een longontsteking staat (maar zich wel prima voelt).

Je hebt trouwens de hele namiddag tegen de slaap gevochten, tot ik je in mijn armen nam: binnen de paar minuten lag je in mijn arm te slapen, mijn hele t-shirt was doorweekt…

Daarnet werd je trouwens eventjes al huilend wakker, en op papa reageerde je niet, zei hij. Ik ben boven gekomen, heb je een dikke knuffel gegeven, en daarna ben ik gewoon bij jou in bed gekropen zodat je in mijn arm tot rust kon komen. Vijf minuten later ademde je zo regelmatig dat ik dacht dat je sliep, maar zodra ik verroerde gingen je ogen open. Je vond het echter helemaal niet erg dat ik naar beneden ging, en tegen dat ik de kamer uit was, sliep je alweer, denk ik.

Liefje toch.

Verjaardag

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 10:15 pm op Friday, March 7, 2008

Goh Wolf, je hebt echt wel een groeischeut gekregen de laatste weken! Plots waren al je t-shirts te klein, en heb ik er een hoop nieuwe aangeschaft. Broeken heb je gelukkig wel nog met hopen en kilo’s, al zakken ze allemaal nog steeds onveranderd af. Ik hoop dat dat snel eens wat betert, want het is eigenlijk toch wel vervelend :-p

Je bent ondertussen dan ook wel vier jaar geworden, grote man! Je cadeautjes vond je ronduit heerlijk: van papa en mij een step (waar je al lang naar vroeg), een hoop vingerverf, een spidermanonderbroek, een playmobilventje, en nog wel iets dat me nu ontschiet. Je had voor de kinderen op school elk een zakje mee met een lekstok en een tandpastadingetje, en als klascadeau een ganse set mannetjes van playmobil. De juf had me die hint namelijk gegeven: er wordt in de klas blijkbaar voortdurend gebekvecht over wie er nu mag mee spelen :-p
De zondag na je verjaardag hebben we je tweede verjaardagsfeestje gegeven, zijnde koffie met taart voor de familie. Ook dit vond je echt wel leuk, en niet in het minst omwille van alle dingen die je hebt gekregen. Oma had een grote paarse opblaaskrokodil mee, een batman-t-shirt, en een puzzel. Vooral die krokodil vind je de max, en ik hoop dat we snel de tijd vinden om samen te gaan zwemmen met dat ding :-) Van Omaly en bompa kreeg je je grote fiets (met steunwieltjes uiteraard) en een t-shirt van spiderman, waar je ook bijzonder blij mee was. Nonkel Roeland kwam aandraven met een circus van playmobil, nonkel Koen had een stuk spidermanspeelgoed mee, en tante Delphine had een blitse rugzak van Spiderman mee :-) Ik denk dat ze je allemaal een beetje kennen, pruts! Trouwens, ook van Pieter en Delphine heb je een cadeau gekregen, zijnde een uitbreiding van je ridderkasteel!
Je was in de wolken met alle aandacht, mocht vier kaarsjes uitblazen, en hebt een groot stuk van je chocoladetaart gegeten. Die had ik speciaal op jouw vraag gebakken, en na een eerste mislukte versie was ik er echt wel trots op: chocoladebiscuit met chocomousse. Oma gaf me het mooiste compliment: ze geloofde niet dat ik die zelf gemaakt had :-p Ik had ook nog een cake in knalroze, knalgeel en knalgroen gebakken (lang leve de voedingskleurstoffen), en een grote pot alternatieve ‘tiramisu’ gemaakt, zijnde mascarpone op een laag peperkoek en peer. Blijkbaar heeft het toch iedereen goed gesmaakt, het was een gezellige namiddag en jij vond het leuk, en da’s het voornaamste.

Het weekend daarna was iets minder opgewekt: ik heb jou op vrijdagnamiddag naar Ronse gebracht, samen met je broertje, zodat papa en ik op zaterdagvoormiddag ongestoord naar de begrafenis konden van mijn grootvader, jouw opoe. Die heb je echt wel gekend, zodat ik je ook moeten uitleggen heb wat ‘doodgaan’ inhield. Ik denk wel dat je het begrepen hebt. Toen we de dinsdag voor de begrafenis namelijk nog even naar omoe gingen, zei je dat je een tekening voor haar ging maken, zodat ze niet meer zo verdrietig hoefde te zijn. Je hebt haar ook een dikke knuffel gegeven. Naar het mortuarium heb ik je echter ook niet meegenomen, maar je even bij oma achtergelaten. Je begrijpt namelijk wel dat wij verdrietig zijn, maar ik wilde je echt nog niet confronteren met een dode, of met een huilende mama. Zondagmiddag zijn papa en ik jullie dan weer gaan ophalen in Ronse, en jullie hadden het allebei prima gesteld :-) Je hebt er trouwens ook een mooie set nieuwe kleren aan overgehouden: zoals elk seizoen heeft omaly ons meegenomen naar die chique boetiek in Ronse om voor jou een nieuwe outfit uit te kiezen, en ik vind het echt wel geslaagd. Dank u, omaly!

Verder is er eigenlijk niet zoveel te melden, snoetje. Je wordt met de dag taalvaardiger, groter en zelfstandiger, en je bent nog steeds gek op je broertje. Oh, en je gaat tegenwoordig bijna elke dag met je papa in de douche :-p Je vindt het warme water gewoon heerlijk, en je haast je steeds weer om er op tijd bij te zijn. Ik heb zo het gevoel dat je je horoscoopteken niet gestolen hebt, kleine waterman!