Gecategoriseerd onder: Kobe, Vakantie — Mama om 11:43 pm op Wednesday, February 6, 2008

Lieve lieve schat van me,

het is momenteel vakantie, en je bent dus een week bij me. Hoewel je soms wat hangerig bent en aan mijn lijf kleeft, ben je voor het grootste deel bijzonder lief en behulpzaam. Zoals vorige week: ik was echt wel moe, en voelde me niet schitterend. Kobe lag net in zijn bedje, en ik ging even op de rand van de zetel zitten uitpuffen. Je kwam naast me staan en vroeg me: “Mama, wat is er?” “Niks liefje, ik voel me alleen niet zo lekker”. Daarop keek je me even onderzoekend aan, kwam naast me staan, en zei: “Ik zal ju wel een beetje beter maken, mama”, waarop je met je kleine handje mijn nek begon te masseren, terwijl je naar tv bleef kijken.

Je helpt me ook voortdurend met vanalles. Daarstraks hebben we samen opgeruimd, en jij hebt echt wel je deel gedaan: schoenen weggezet, je frittakaas opgeruimd, papiertjes in de vuilbak, je bordje van deze namiddag op de afwasmachine… Eigenlijk is er zelden iets teveel voor je: zo zette je vandaag Kobetjes antibiotica (hij heeft een oorontsteking) in de ijskast terwijl ik de baby een verse broek aandeed, en bracht je daarna zijn bumbo.

Gisteren was je ook weer super: Kobe was ziek en deed lastig, maar ik was er toch in geslaagd jou aangekleed te krijgen, en hem min of meer rustig in zijn park te leggen, zodat ik snel om zijn antibiotica kon rijden die ik per ongeluk in de creche had achtergelaten. Toen ik een dikke vijf minuten later weer thuis kwam, lag Kobe te krijsen, en zat jij huilend bij hem in het park: je voelde je compleet machteloos, omdat je er niet in geslaagd was hem te doen stoppen met huilen, en hield hem in je armen. Arme lieve jongen toch…
Toen Kobe nog wat later netjes lag te slapen, en jij vroeg om iets te doen, wimpelde ik je af met de woorden dat ik eerst wilde ontbijten en een kop koffie drinken. Je vroeg wat ik dan wel ging eten, en ik antwoordde nietsvermoedend ‘Cornflakes’, maar zei erbij dat ik eerst nog de krant ging halen. Toen ik een minuutje later terugkwam, had jij mijn favoriete koffiekop op tafel gezet, samen met een cornflakeskom. Omdat je mijn Special K niet gevonden had, had je er maar jouw honingbolletjes ingegoten, waarbij je iets te enthousiast was geweest en de kom een beetje té vol was geworden. Desondanks keek je me stralend aan, en ik vond je ongelofelijk lief, kleine sproet: zo fantastisch voor je mama zorgen! Dat zeg je trouwens ook vaak, liefje, dat je alles voor me zal doen.
Gisteren hebben we, in plaats van het geplande zwemmen, geknutseld. Ergens vond je het wel jammer, maar je begreep maar al te goed dat we met een zieke baby niet veel anders konden. Zelf heb je trouwens een gigantische snotneus, en je had gisterenavond ook 37.5°. Vorig jaar heb je een schildersetje gekregen, met een paar stempelsponsjes en vier potjes verf. Met je knutselschort aan (ik had eigenlijk een foto moeten nemen) heb je intens zitten verven, en heb je drie tekeningen en twee sneeuwmannetjes geschilderd. Sneeuwman nummer drie heb je dan vol met watten geplakt, zodat het echt wel sneeuw lijkt. Ze hangen intussen hier in de living aan de muur, en vanavond heb je die dan ook trots aan papa getoond :-)

Verder hebben we de afgelopen dagen eigenlijk nog niet veel gedaan. Je favoriete bezigheid is computerspelletjes spelen (de verschillende verhaaltjes van Freddie Fish en Putt Putt), maar je videokaart heeft het eergisteren begeven, en ik moet er nog eens naar kijken. Je zit trouwens ook ongelofelijk graag te kijken hoe ik Titan Quest speel. Het personage heeft respectievelijk een spook/vuurbeestje bij zich, en zo noem je het dan ook: spookje spelen. Je weet zelf al perfect hoe je het spel moet opstarten, en zelfs hoe je het beestje kan oproepen en welke andere spreuken je moet doen. Je stopt dan de stekker van een klein laptopmuisje onder mijn toetsenbord, en zit zogezegd mee te spelen, al zal je geen gelegenheid onbenut laten om effectief zelf het personage te besturen met mijn muis.

Ondertussen heb je nog een bezigheid gevonden voor het slapengaan, naast het verhaaltje dat ik je steevast moet voorlezen. Papa heeft namelijk een Wii gekocht voor het kantoor, maar bij gebrek aan plaats (ze gaan binnenkort verhuizen naar de bovenste verdieping van het gebouw, met veel meer plaats) staat het ding voorlopig hier. Jij bent zot van het boksspelletje, en staat dan als een gek rond te springen met die controls in je handen, en brengt het er nog niet eens slecht van af :-p

Weet je, Wolf: volgende week word je vier jaar, en vaak heb ik het gevoel dat je al veel ouder bent. Je kan zo wijs uit de hoek komen, maar vooral: je hebt een verantwoordelijkheidsbesef en een altruïsme dat je niet vaak bij kinderen ziet, en dat beamen je juffen ook. Je geeft heel makkelijk je speelgoed weg, je deelt zonder protesteren je koeken en dergelijke, en bent ongelofelijk zorgzaam, zoals die keer dat je Victor je speeltje gaf omdat hij aan het huilen was. Ik hoop dat je zo blijft, liefje, want je weet niet half hoe trots je me wel maakt.

Geen opmerkingen »

Nog geen opmerkingen.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Laat een opmerking achter

XHTML: je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>