Dat stralen was daarnet een heel pak minder, Wolf De Waele!

Ter verdediging: je was inderdaad echt wel moe, en je had al een tijdje je pyama aan, maar zonder luier.
Je zat naast me in de zetel terwijl ik een kabouterverhaaltje voorlas, en plots kijk je me strak aan. Ik stop even met lezen, en je zegt verwijtend: “Maar mama, ik heb al mijn pyama aan en je bent vergeten mij een pamper aan te doen, en nu heb ik al pipi gedaan!”

En jawel, het donkerblauw van je pyamabroek werd stilaan nog veel donkerder. Kijk, toen ben ik uit mijn krammen geschoten. Ik zeg je al tijden dat je naar toilet moet gaan in plaats van je luier te gebruiken, maar blijkbaar vind je die luier gewoon veel gemakkelijker, en ben je te lui om naar het toilet te lopen.
Ik heb je onmiddellijk richting toilet gestuurd, papa is toegesneld om je op te vangen en heeft je onder de douche gezet, en ik ben dan maar het plasje in de zetel beginnen opdeppen. Uiteraard was je flink aan het huilen, maar dat vond ik maar verdiend ook. Je bent bijna vier jaar, Wolf!

Hopelijk heeft het een beetje een indruk nagelaten, en begin je er nu wél rekening mee te houden. Anders zitten we binnen tien jaar nóg met een nachtluier. Pruts!