Daarstraks, Wolfie Snolfie, was ik bijzonder trots op jou! Eigenlijk ben ik het nog steeds, weet je

Kobe had deze morgen extreem lang geslapen en we moesten nog boodschappen doen, zodat het alles bij elkaar twintig over één was voor we konden eten. Jij had echt wel enorm honger, want je liep te zagen en, wat een nòg betere indicatie is, je hebt in complete stilte gegeten.

We zaten wel met een beetje een tijdsprobleem, want Sofie en de meisjes gingen komen tegen twee uur, het huis was nog een boeltje, Kobe moest nog eten, en… hij bleek een zeer enthousiast lekkende luier te hebben, zodat ik hem nog in bad mocht steken ook. Ik had jou dus gevraagd of je soms een beetje kon opruimen terwijl ik met Kobe in de badkamer was, kwestie van het wat vooruit te laten gaan. Een beetje later hoorde ik je de trap op komen, en zag ik je je berendekentje naar je kamer dragen. Wow. Goed bezig dus.
Toen ik even later beneden kwam, had je niet alleen dat dekentje weggedaan, maar de hele tipi van gisteren opgeruimd (kussens op hun plaats, dekentjes in de zetel, laken in de kast), je stoeltjes op hun plaats gezet, je speelgoed opgeruimd, Kobes slabbetjes op een hoopje gelegd, zijn band in zijn park gegooid, je driewieler in je speelhuisje gezet…
Ik was diep onder de indruk, moet ik toegeven, en je moet echt wel doorgewerkt hebben ook. Als beloning heb ik je dan een extra dikke knuffel gegeven, en twéé snoepjes in plaats van het na het eten beloofde ééntje.

En weet je wat, Wolf? Je strààlde