Plezier

Gecategoriseerd onder: Lang verhaal, Logeren, Pis- en kakverhalen, School, Spelen — Mama om 10:53 pm op Monday, November 26, 2007

Wolfje,

vorig weekend heb je de tijd van je leven gehad! We zijn met Delphine, Pieter, Marthe en Victor voor een lang weekend naar Center Parcs getrokken. Dat was voor jou niet de eerste keer, wel de eerste keer dat er een speelkameraadje mee was. We zullen het geweten hebben!

Op vrijdag hadden we het rijk voor ons alleen: we waren er tegen twee uur, hebben ons rustig geïnstalleerd in het huisje, daarna een wandeling gedaan door het park en de Market Dome (pasjes vergeten voor het piratenschip), gegeten, en tegen zeven uur lag jij in je bed.
Pas rond half tien kwam Delphine toe met de kinderen: haar apotheek was open tot zeven uur, vandaar. Uiteraard werd je wakker, en toen was het hek van de dam: je was meteen door het dolle heen, en vond het kweetniehoewijs dat Marthe bij jou in de kamer ging slapen. Na een waarschuwing of vijf omdat jullie bleven praten en lachen, wilde ik je naar ons bed sturen, maar toen wilde Marthe niet alleen slapen, en jouw belofte dat je stil ging zijn, hielp ook niet meer. Resultaat: jij hebt alleen in je kamer geslapen, terwijl Marthe bij Delphine sliep.
De volgende morgen bruiste je van energie, net zoals Marthe en Victor. Na het ontbijt zijn we die energie gaan uitwerken in de Discovery Bay, ofte het piratenschip. Dat is een enorme hal met tropische planten, een hoge hangbrug, water, glijbanen, klautertoestanden, zand… Het lijkt inderdaad wel een piratenschip dat aangespoeld is op een tropisch eiland. De temperaturen waren er ook naar: op de hangbrug was het zeker 30 graden! Papa liep met jou en Marthe het hele complex rond, van de ene glijbaan naar de andere, over de brug, naar de kooi, door het zand, langs het waterdoolhof, en jullie vonden het ronduit ‘keicooltof’, zoals je het zelf uitdrukte. Af en toe kwamen jullie bezweet langs het tafeltje waar ik met de jassen (het was buiten amper 5°) en de kleine Kobe post had gevat, om iets te drinken, maar lang duurde dat nooit: er moest gespeeld worden! Delphine liep intussen op haar eigen tempo rond met de tweejarige Victor.

Met enige moeite konden we jullie na verloop van tijd overtuigen om toch weer die dikke jassen en mutsen aan te trekken (’Maar mama, ik zweet zo hard!’) en in het huisje een boterham te eten. Jullie waren eigenlijk al doodop en aan wat rust toe.

Na de middag mochten jullie dan wat tv kijken en rustig spelen, tot Pieter arriveerde (die had die ochtend moeten werken). Rond een uur of vier ging het dan richting waterpret. Tot onze verbazing was het daar een pak minder warm dan in het piratenschip, en ook het water was niet optimaal van temperatuur te noemen. Opnieuw pikten we een tafeltje als basis, en wég was jij, met papa. Ik bleef achter met Kobe, die een zwempampertje aanhad en zijn eerste zwembadervaring opdeed, lekker dicht en warm tegen mama aan.
Opnieuw was je weer helemaal opgewonden: de stroomversnelling, de watervalletjes, het kleine glijbaantje… Aan de grote glijbaan moest je veel te lang aanschuiven, zei papa. Na ongeveer drie kwartier kwamen Delphine en Pieter zeggen dat ze er uit gingen: Marthe was helemaal verkleumd aan het klappertanden. Jij wilde nog even blijven, zodat ik Kobe in papa’s handen heb gestopt (die zat intussen in een waterproof maxicosi in een handdoek gewikkeld) en zelf even met jou ben rond gaan lopen: de steile korte glijbaan, een paar keer de stroomversnelling, en dat was dat.

In het huisje bleek meteen dat jullie moe waren: snel huilen, weinig kunnen verdragen… Toch heb je je daar van je beste kant laten zien, liefje, en ik was apetrots! We hadden namelijk een steengrill besteld voor die avond: een pakket voor vier volwassenen, en twee pakketjes voor kinderen. Ik geef het toe, ik had aan Victor niet gedacht omdat die toch nog vrij klein is. Ik had beter moeten weten… Qua eten was er inderdaad geen probleem, maar in zo’n fun box zat dus een voorgerechtje, een portie vlees, groentjes, een sandwich, een puddinkje, een drankje, een tekening en een setje potloodjes, en vooral ook een kinderei.
Al de rest was geen probleem, maar Victor wilde ook zo’n kindersurprise, en zette het op een brullen. Jij had toen zowat de helft van je ei opgegeten, en een klein figuurtje uit het ei gehaald, en… ‘Hier Victor, jij mag een stukje van mijn ei hebben’, en je gaf hem zowaar de helft van je kinderei. Toen Victor daarop nog niet helemaal kalmeerde, gaf je hem ook spontaan het speelgoedje, compleet met sussende woordjes en al.

Hoeveel driejarigen (ok, drie jaar en 8 maanden) zouden zoiets doen? Papa en ik zijn er vaak verbaasd over hoe weinig belang jij hecht aan je spulletjes. Niet dat je ze slecht behandelt, hoor, je geeft ze gewoon makkelijk weg, je doet er heel makkelijk afstand van.

Het slapen ging die nacht een pak beter: je hebt netjes met Marthe op één kamer geslapen zonder noemenswaardige problemen. Het was eerder Victor die niet stil te krijgen was, maar gelukkig sliep jij door het meeste van zijn gebrul heen.

Zondagmorgen is papa koffiekoeken gaan halen, hebben we allemaal samen rustig ontbeten, en zijn daarna rustig tot aan de kinderboerderij een eindje verderop gewandeld. Papa is thuisgebleven met Kobe, en heeft spaghetti gemaakt voor ons. Het was stralend weer, en dus zijn we een hele tijd op het kleine speeltuintje onderweg blijven hangen, waar Delphine de meest wijze foto’s heeft gemaakt. Jij was alweer in je element, en schaterde en deed onnozel dat het een lieve lust was. Alleen begonnen jullie moe te worden (alweer) bij het terugkeren.

Na de heerlijke spaghetti (en een paar rustigere momenten) zijn we dan maar opnieuw naar het piratenschip gegaan, met opnieuw hetzelfde patroon en hetzelfde gezweet. Het was eigenlijk geen moment te vroeg voor jullie toen ik pannenkoeken begon te bakken, jullie waren doodop. Pieter, Delphine, Marthe en Victor zijn dan na het eten vertrokken, en jij bent in je bed gegaan voor een stevige nacht broodnodige slaap.

Maandagmorgen hebben we gespendeerd aan rustig opstaan, ontbijten, de hele boel inpakken, om dan tegen half elf het huisje te verlaten en de auto opnieuw op de grote parking aan de ingang te zetten: we wilden nog eens naar het piratenschip met jou. Je zag dat compleet zitten, durfde al duidelijk een pak meer dan de eerste keer, wist er schitterend je weg, en amuseerde je te pletter. Het was er veel minder druk en een stuk minder warm dan de vorige keren, zodat we er eigenlijk allemaal meer van genoten. Daar hebben we dan ook iets gegeten, heb jij een hele toffe snoep gekregen (het principe van een grote lippenstift, met een berginkje voor een speelgoedje onderaan) waar je nog dagen mee gespeeld hebt, tot je hem grootmoedig aan een jaloers klasgenootje hebt gegeven, en dan zijn we maar naar huis gereden.
Snoet, je hebt er echt van genoten, dat konden we zo zien :-)

De dag daarna moest je in bruine kleren naar school: grootouderfeest! Alle vier je grootouders waren present, en dat vond je blijkbaar heel erg leuk. Blijkbaar was het thema deze keer ‘Goudlokje’, en moest jij een papa beer zijn, maar meer weet ik er ook niet van. Per slot van rekening ben ik een mama, geen oma :-p

Vorige week zijn we op oudercontact geweest bij je juffen, en ze waren ongelofelijk positief :-) Niet dat papa en ik veel anders verwacht hadden hoor! Ze vonden jou zeer beleefd, opgewekt, enthousiast, meewerkend, en vooral ook ‘een denker’. Je had je papa moeten zien glimmen van trots toen ze dat zeiden :-p Juf Annemie was ervan onder de indruk dat je al zo’n goed tijdsbesef had: je weet immers al wat ‘gisteren’ en ‘eergisteren’ betekent.
Alleen hebben we het er ook grondig over gehad dat je eigenlijk niet zo graag meer naar school gaat. Ik had je juffen er al een paar weken eerder over aangesproken, en ze gingen kijken wat eraan te doen viel. Je zegt me ’s morgens namelijk nogal vaak dat je geen zin hebt om naar school te gaan, en dat je liever bij mij en Kobe zou blijven… Als ik daar dan het geregelde huilen aan de schoolpoort bijneem, is de conclusie snel getrokken natuurlijk. Aan je juffen ligt het niet, zeg je, die heb je even graag als juf Hilde vorig jaar. Na lang navragen ontdekte ik dat het probleem voor een deel rond het eten draait. Vorig jaar zat je namelijk nog in het zonneklasje, een apart klein klasje voor de allerjongste etertjes, lekker rustig en met apart toezicht. Nu zit je met de rest van de hoop in de eetput, tussen de drukte, en jou kennende maakt dat wel een verschil. Je krijgt een half uur etenstijd, en dan gaat iedereen naar buiten, en wordt er afgeruimd. Ik vermoed dat je dan nog niet klaar bent met eten (hier thuis moeten we je ook altijd aanporren, en dan zijn er nog geen vriendjes om mee te spelen) en dat je met honger van tafel gaat. Soms kan je immers, als ik je kom ophalen om half vier, naar me toekomen en met een diepe zucht debiteren: “Maar mama, ik heb zo’n honger!” Dat lijkt me niet zo logisch als je pas ’s middags hebt gegeten, en dan nog fruit hebt gekregen in de namiddag. Ondertussen is dat probleem besproken met de juffen van toezicht, en mag je gerust nog wat langer aan tafel blijven zitten. Je weet dat nu zelf ook, en je bent er een stuk geruster in.
Verder heeft het feit dat je weet dat ik nog steeds thuis ben, er wellicht ook mee te maken dat je ook liever thuis zou blijven. In elk geval merken de juffen in de klas er niks van: je bent heel vrolijk en werkt prima mee. Nu, het lijkt een pak beter te gaan de laatste weken, hopelijk blijft dat nu ook zo.

Je blijft ook fantastisch met je broertje: aangezien hij meer en meer begint te reageren, ga jij ook al meer met hem spelen. Je trekt gekke bekken en maakt rare geluidjes om hem aan het lachen te brengen als hij in zijn wippertje zit, je kruipt bij hem in zijn park, je pakt zijn handjes en zwaait ermee, zingt liedjes voor hem, toont hem vanalles, bent voortdurend tegen hem aan het praten, pakt hem op je schoot als hij in de zetel ligt en begint te huilen… Ik denk dat we geen van beiden kunnen wachten tot hij nog wat groter is, en er een echte interactie komt. Soms wil je ook aandacht als ik met hem bezig ben, maar meestal ben je gewoon blij dat hij er is, en dat hij een speelkameraadje zal zijn. Je houdt echt wel rekening met hem, en ook dat is vrij ongewoon voor een driejarige, heb ik de indruk.

Oh, en vandaag zijn we opnieuw naar de podoloog geweest. Het was geleden van vorig jaar augustus, en je steunzolen werden wat te klein. Ik denk dat je intussen drie schoenmaten bent gegroeid, vandaar. Hij heeft opnieuw beelden van jouw stapbewegingen genomen, en ging ze vergelijken met die van vorig jaar. Hij was blij te horen dat die steunzolen enorm veel hebben gedaan voor jouw stabiliteit, maar was ook wat verwonderd dat jouw voeten nog niet meer gecorrigeerd waren: je enkels staan nog steeds naar binnen geknikt. Mja, we zien wel. Je kan ze in elk geval niet missen, je draagt ze bijzonder graag omdat ze je steviger op je benen doen staan.

Gisteren heb ik je voor het eerst ook een mes gegeven. Je was er wel klaar voor, vond ik. Uiteraard gaat het nog om een kindermes, een klein en niet al te scherp ding. Ik heb je uitgelegd hoe je dan je mes en vork moet vasthouden, en hoe je precies ermee moet omgaan. Heel aandachtig en gefocust nam je elke beweging in je op, en probeerde die te imiteren. Je verloor er ook je geduld niet bij, toen ik je nog wat meer uitleg gaf of je handen corrigeerde, wel integendeel. Het ging dan ook verbazend goed, lieve jongen. Je wordt echt zo snel groot…

Logeerpartijtjes en andere onzin.

Gecategoriseerd onder: Feest, Logeren, Spelen — Mama om 5:49 pm op Thursday, November 1, 2007

Je bent net terug van twee daagjes bij oma en opa, en zo te zien heb je ervan genoten! Het was vooral opa die erop aandrong dat je ging logeren. Toen ik je vroeg of je daar zin in had, zei je van ja, maar dan maar voor één nachtje. Voor alle zekerheid heb ik toch maar gerief ingepakt voor twee nachten, en jawel hoor, gisteren ging de telefoon: “Mama?” “Ja Wolf?” “Mag ik nog een nachtje blijven slapen bij oma en opa?” Ja dus :-p Erg vonden papa en ik dat zeker niet: op die manier konden we nog eens rustig op restaurant zonder een babysit te hoeven vragen. Eigenlijk waren we dat dinsdagavond al van plan geweest, maar waren we allebei veel te moe.

Opa is trouwens je grote vriend: hij heeft jouw politieauto gerepareerd! Ik had het draadje van de bediening al eens provisoir gerepareerd, maar hij heeft het met jouw hulp gesoldeerd en opnieuw geisoleerd, zodat alles weer perfect werkt :-) Je hebt geluk met zo’n handige opa!
Wat je er verder hebt gedaan, is me een raadsel. Oma vertelde dat jullie gisteren samen waren gaan wandelen, en dat je met je laarzen zó hard in alle plassen hebt gestampt, dat je broek drijfnat was. Ook hebben jullie bladeren opgeruimd in de tuin, en was je bijzonder trots dat je de volle zak bladeren nog steeds kon optillen: “Kijk oma, en het weegt wel hónderd kilo!” Ik geloof dat oma ook pannenkoeken heeft gebakken gisterenavond, maar veel heeft ze er niet over gezegd.

Zaterdagavond was het hier in de wijk Halloween. Ik vond je nog te klein om mee te gaan in de stoet, maar ik had je wel verteld dat er kinderen gingen komen aanbellen en om snoep vragen. Je was bijzonder opgewonden daarover, had verkleedkleren aan, en buiten stonden er twee fakkels en een paar kaarsjes. Je had trouwens ook drie tekeningen van pompoenen gemaakt (ingekleurd eigenlijk) om op te hangen: eentje op de garagepoort, eentje aan het keukenraam, en eentje op de voordeur. Ik had de indruk dat je dan ook een beetje teleurgesteld was dat alles zo snel voorbij was: de kinderen belden aan, zongen een liedje, grabbelden in de snoep, en verdwenen weer. Volgend jaar mag je wat mij betreft mee met de kinderen: dan ben je ook al net weer wat groter.

Vorige week zondag zijn Pieter en Delphine komen eten met de kinderen, en dat vond jij super natuurlijk, of zoals je het zelf zegt: megakeitof. Je hebt dan ook het hele huis op stelten gezet met Marthe, en een grote fritakaas gemaakt. Dat laatste word je blijkbaar nog steeds niet moe: er gaat vrijwel geen dag voorbij of papa en ik mogen ’s avonds, als jij in je bed ligt, de stoelen weer op hun plaats schuiven, de dekens opvouwen en de kussens bijeenzoeken. Af en toe probeer ik er een foto van te maken, maar het geeft toch nooit goed weer hoe het er nu eigenlijk uitziet.