Beestjes, feestjes en andere onzin.

Gecategoriseerd onder: Feest, Kobe, Op stap, Vriendjes — Mama om 7:24 pm op Monday, October 15, 2007

Nu ben je weer wat tegengekomen, Wolf! Vorige week zaterdag, toen je uit de douche kwam en papa je afdroogde, zag hij een klein zwart bolletje in je oksel. Hij wilde het wegplukken, maar dat lukte niet meteen. Toen hij daarop wat harder trok en het bolletje meehad, zag hij… wriemelende pootjes! In een halve paniek kwam hij bij mij, waarop ik vaststelde dat het wel een teek moest zijn. Hoe die in jouw oksel terechtkwam, was me een raadsel. Gelukkig zag het wondje er schoon uit, en was het kopje niet blijven zitten. Toch even nagekeken op het net wat we nu verondersteld werden te doen, en dat was dat. Tot ik donderdag bij het wassen toch even nakeek: de beet was een pak roder en groter geworden. Conclusie: dokter. Die had die avond absoluut geen tijd meer, maar wilde jou wel zien op vrijdagmorgen. Zijn conclusie was dezelfde: een tekenbeet. Hij wilde echter liever geen risico lopen ivm. de ziekte van Lyme, en heeft jou antibiotica gegeven, en een corticoïde zalf. De kans zit erin dat je gewoon nogal sterk reageerde, zoals bij je muggenbeten, maar we nemen het risico dus niet.
Je was een uur te laat op school daardoor, maar dat was geen enkel probleem: je ging de klas binnen, zette je drankje waar het hoorde, legde je heen-en-weerschriftje bij de rest, en begon prompt te spelen. Mama is heel duidelijk geen onderdeel van het klasgebeuren, en dat wilde je zo houden.

Ondertussen denk ik te weten vanwaar die teek komt: de poes! Poetin ligt overal te slapen waar het hem uitkomt, en ook soms op jouw opengeslagen donsdeken of in de propere was (die dan doorgaans niet lang proper blijft, maar bon). Het kan ook gewoon de zetel zijn natuurlijk.

Gisteren was voor jou een echte feestdag: Kobe werd gedoopt! Niet dat je dat feit op zich zo heuglijk vond, wel de toestanden die dat met zich meebracht. Je mocht nieuwe mooie kleren aandoen, de hele familie kwam langs, en dan gingen we naar de kerk, waar jij na afloop de klokken mocht luiden. Spectaculair is dat niet, gewoon op een knopje duwen, maar toch :-)
Wat je er wel fantastisch aan vond, was dat je na de receptie/aperitief bij ons thuis mee mocht met Delphine en Pieter, en Marthe dus, naar zee :-) Zo was het eigenlijk het aangenaamst voor ons allemaal: jij hoefde je niet steendood te vervelen de hele namiddag in een chic restaurant, en wij hoefden ons niet de hele tijd druk te maken om jou. De enigen die er aan waren voor de moeite, waren natuurlijk Pieter en Delphine :-p Ik ben daarnet nog even binnengesprongen in de apotheek, en ze waren vol lof over jou. Ze vonden je een verschrikkelijk braaf kind, helemaal niet wild, en zeer gehoorzaam. Zo hoor ik het natuurlijk graag, Wolfje! Je mag nog mee, zeiden ze :-p
Je had eerst bijzonder flink en veel gegeten. Aan zee had je prima gespeeld, maar je was wel eventjes overmoedig geworden en was kopje onder gegaan. Gelukkig had ik droge verse kleren meegegeven, zodat het leed snel geleden was. Zelf beweer je overigens met stelligheid dat je ‘verdronken’ bent, en ik kan je niet aan het verstand brengen dat dat misschien niet de juiste woordkeuze is. Daarna hebben jullie een ijsje gekregen, en ook dat ging vlot binnen. Je had eerst wel ‘geprotesteerd’ dat je er te voet om moest. Zoals Pieter het vertelde:
- Wolf, nu krijgen jullie een ijsje.
- Ah. En ga jij dat dan kopen, Pieter?
- Ja, maar jullie gaan mee naar het kraampje.
- Oh. En ga jij dat dan meebrengen naar hier?
- Nee Wolf, jullie moeten meegaan.
- Maar ik kan niet meer zover meegaan! Als ik meega, dan ga ik languit vallen, en dan val ik flauw, en dan doe ik mij pijn. (na het zien van de ongelovige gezichten) En mijn voeten gaan heel heel veel zeer doen!
Toch ben je blijkbaar zonder klagen meegegaan om een ijsje, al werd je wel moe.

Omdat je nog een hele tijd in de file hebt gestaan, was je pas thuis om half acht. Je had honger en hebt nog behoorlijk wat gegeten, maar je was zodanig moe dat je daarna bijna in de zetel in mijn armen in slaap viel. De juf meldde vandaag ook dat je moe was in de klas, en ook thuis heb je bijzonder rustig naar tv gekeken, en zat je tegen zeven uur effectief in bed.

Vrijdagavond ben je ook een uurtje bij Marthe geweest: papa zat in de file van Brussel, en ik moest opoe afhalen aan het Atheneum en naar huis brengen. Gelukkig vond Delphine het helemaal niet erg :-)
Eigenlijk hebben we hen wel vaak gezien de laatste week: ook zaterdagavond hadden we met hen afgesproken, en wel voor het eetfestijn bij jou op school. Het is de typische manier van fondsen verzamelen voor een school: ouders en sympathisanten worden uitgenodigd om te komen eten, en wie zijn wij dan om dat te weigeren? We hadden afgesproken om 18.00u, en hebben gezellig zitten kletsen, terwijl jij en Marthe hebben rondgelopen en gespeeld tussen de tafels en al het volk. Je zat pas tegen half negen goed en wel in bed, veel te laat voor jou dus.

Vorige maandag had je een vrije dag (pedagogische studiedag bij jou op school), en ik vond dat de ideale gelegenheid om nog even langs te gaan bij oma en opa, en bij omoe en opoe. Ik heb onszelf dan maar uitgenodigd bij oma om te blijven eten, maar ik had de indruk dat ze dat niet erg vond :-p
We zijn dus rond half tien hier thuis aangezet richting Ursel, en hebben een uurtje bij omoe en opoe gezeten. Jij was nogal ongedurig, en wilde uiteindelijk weg. Je hebt trouwens een massa koekjes gekregen van opoe, in die mate zelfs dat je op een bepaald moment zei: “Maar opoe, ik heb wel genoeg hoor!” waarop hij verwonderd moest lachen.

Eenmaal bij oma en opa bleek weer eens duidelijk hoe thuis je je daar wel voelt: je ging meteen naar opa’s bureau en zette je computer aan, terwijl ik foto’s voor oma aflaadde. We hebben er rustig en smakelijk gegeten, en zijn dan met ons viertjes - oma, jij, ik, en Kobe in de rolwieg natuurlijk - naar het Leen gegaan om er te wandelen. Voor oma was dat in feite geen wandelen, eerder slenteren, maar dat wist ze op voorhand natuurlijk: je hebt in de grachten gelopen, naar de vijvers gekeken, op bankjes gezeten, en uiteindelijk werd je echt wel moe. Toch moest en zou er nog, bijna als beloning, een half uurtje op de speeltuin worden gespeeld. Ikzelf bleef bij Kobe, terwijl oma jou assisteerde op de speeltuigen.
Omdat we er vlakbij waren, zijn we daarna even binnengesprongen bij Brantano: jij was toe aan nieuwe winterschoenen, omdat die van vorig jaar wat te klein werden, en je ze ook niet zelf aan en uit kan doen. Nu heb je zwarte met een paar felle kleuren, met een brede velcrostrip: je kan ze perfect zelf aan en uit doen, en glundert als het je lukt. Ja, je kleuterjuffen weten écht wel waarover ze het hebben als ze tips geven om je zelfstandiger te maken :-)
Opnieuw bij oma thuis moest ik echt nog wel iets in orde proberen zetten op opa’s computer, zodat jij van oma een paar boterhammetjes met honing hebt gekregen, en daarna eentje zonder boterham :-p Ik weet niet wie dat nu eigenlijk het leukst vindt, jij of je oma :-p Ik denk niet dat ik nog hoef te vermelden dat je die nacht goed geslapen hebt :-p

Dat laatste is trouwens niet zo evident de laatste tijd: je bent bang in het donker! Je hebt al heel lang een levendige fantasie, en nu begin je overal monsters en zo te zien, zelfs met je lichtje aan. Je slaapt dus nog steeds met een schemerlamp aan die al bij al toch veel licht geeft, en soms is dat nóg niet genoeg voor jou. Dan zit je huilend om ons te roepen, en moet ik al mijn overredingskracht gebruiken om jou ervan te overtuigen dat die monsters helemaal niet echt zijn, en dat ze trouwens bang zijn als je ze uitlacht. Gelukkig zie je de paradox daarvan nog niet in :-p en lachen we samen de monsters uit, waarna je met een geruster hartje gaat slapen.

Soms ben je nog zo klein, mijn liefje, al wil je zo graag groot zijn…

Weekend

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Gewoon verslag — Mama om 4:24 pm op Sunday, October 7, 2007

Je loopt moe, Wolf.  De hele week al ben je huilerig, zoals ik al gezegd hebt, en juf Dominique denkt dat het aan de vermoeidheid ligt. Alle kinderen in je klas lopen overigens zo moe, er blijven er zelfs een paar in de namiddag thuis om te slapen, vertelde ze. Ik denk dat het ook een beetje aan Kobe ligt, meer bepaald aan het feit dat je meer aandacht wil van me, omdat ik nu ook Kobe moet en wil vertroetelen.
Vrijdag heb ik je duidelijk gemaakt dat ik dat huilen aan de schoolpoort echt niet leuk vind, en dat ik geen tijd had om nog uren aan het berenpoortje te staan om jou te troosten. Kobe, weet je wel. Je keek me ernstig aan, en zei: “Weet je mama, ik zal niet huilen aan het poortje.” En toen met een iets stiller stemmetje: “Ik zal dan wel huilen binnen, mama, als jij weg bent…” Mijn hart bloedde, kleintje, maar je kon me geen echt antwoord geven op de vraag waarom je huilde. Je miste je mama, zei je, en Kobe ook. Liefje toch. Toen ik je ’s avonds vroeg of je dan gehuild had, zei je van niet. Gelukkig maar.

Gisteren was ik de hele dag naar een koorrepetitie, en heb je de dag met papa doorgebracht. Ik weet eigenlijk niet wat jullie allemaal gedaan hebben, behalve dan naar de Delhaize geweest, en veel gespeeld.

Vandaag was het een typische zondag: geslapen tot negen uur (jawel, je bent echt moe), gespeeld in bed, koffiekoeken gegeten, beetje tv gekeken, en dan buiten genoten van het heerlijke herfstweer. De zon schijnt nog steeds volop, en het is echt warm buiten. Terwijl ik de was ophing en de lavendel snoeide, heb jij op je glijbaan gespeeld, de planten water gegeven, en daarna papa geholpen met de kabel toen hij het gras aan het afrijden was.
Oh, en ik heb een ballonhoedje voor je gemaakt: je was heel erg blij, en hebt er dan zelf je grote ballonnen aan vastgemaakt :-)

Je bent een ongelofelijk lieve pruts, Wolf De Waele :-)

Cakejes en andere feestelijkheden

Gecategoriseerd onder: Feest, Gewoon verslag, School, Spelen — Mama om 7:15 pm op Thursday, October 4, 2007

Dag mijn liefje! Je ligt net in je bed, en ik hoor je nog stommelen, wat betekent dat je nog volop aan het spelen bent. Dat doe je wel vaker, maar gelukkig nooit echt lang. Eigenlijk zou je vroeger in bed moeten liggen, want je loopt verschrikkelijk moe sinds je windpokken, maar het lukt maar niet. ’s Avonds wil je nooit in bed (niet dat je moeilijk doet, maar je bent niet slaperig) en ’s morgens kan je er dan niet uit, of doe je wel lastig.
Je loopt ook huilerig en enorm aanhankelijk: de laatste week heb je al elke dag gehuild aan de schoolpoort omdat we doorgingen. Het maakt niet uit of het papa is of ik, je huilt dikke tranen. Gisteren vertelde Delphine dat je zelfs bij het turnen moeilijk deed. Ze had jou en Marthe zoals altijd naar de turnles gebracht, en Marthe was meteen aan het spelen, maar jij keek met grote ogen naar Delphine en zei met een zacht stemmetje: “Delphine, je blijft toch nog een beetje hé?” Toen ze ontkende, begon je meteen te huilen… Ook vandaag ging het niet best: deze morgen huilde je weer toen papa je naar school bracht, en juf Sofie vertelde me deze avond (ik kwam haar toevallig tegen toen ik je afhaalde) dat je in vrijwel elke speeltijd aan het huilen was omdat je je mama miste. Hmm. Ik denk dat het aan de vermoeidheid ligt, en aan het feit dat Kobe ook veel aandacht krijgt van mij. Ik doe nochtans mijn best, Wolf, om jou ook veel en vaak aandacht te geven, maar natuurlijk moet Kobe de borst krijgen, en gaat hij overal waar ik ben.

Na het turnen was je overigens opperbest gezind: niet alleen kwam Marthe weer spelen (zoals de gewoonte aan het worden is), deze keer was Mai er ook :-) Jullie hebben echt goed gespeeld, maar jij bent wel een ongelofelijke baasmaker! Je zegt de meisjes voortdurend wat ze wel en niet mogen doen, en waar ze vooral ook niet mee mogen spelen. Gelukkig is Marthe niet op haar mondje gevallen, laat ze zich niet doen, en komt ze in het slechtste geval bij mij om te klagen. Je zou het eventueel ook wel ‘komeren’ kunnen noemen :-p

Afgelopen weekend heb je je overigens ook prima geamuseerd: vrijdagavond waren papa en ik uitgenodigd op het dessertbuffet van de trouw van mijn kozijn Mathias, en hadden we Anaïs gevraagd om te komen babysitten en te blijven slapen. Jij lag al lang in bed toen ze toekwam, maar het ging ons vooral ook om de volgende morgen: om half acht was je wakker, heb ik je nachtpamper uitgedaan, en mocht je Anaïs gaan wakker maken tot jullie beider grote vreugde. Ik ben prompt weer in bed gekropen :-p
Rond tien uur ben ik dan weer opgestaan, en jullie waren allebei vrolijk in je pyama aan het spelen. Je had al ontbeten, Anaïs had zelfs de tafel alweer gedekt voor papa en mij, en je had al vanalles gedaan: getekend, bootjes en vliegertjes gevouwen, met de plasticine gespeeld… Kortom, je blonk van tevredenheid :-)

Zondag waren we uitgenodigd bij Nathalie en Koen, samen met Sepp en Sofie, en alle kinderen natuurlijk. Dat betekende dat er 7 kinderen waren tussen de 6 en de 2, een hoop lawaai, gespeel en gedoe dus. Je hebt er heel intens gespeeld, en ’s avonds was je dan ook pompaf, ook al zat je op tijd in bed.
Zaterdagnamiddag hadden we trouwens eindelijk je Winnie-The-Poohcakejes gebakken, twintig stuks. Je had namelijk een speciale doos gekregen voor je verjaardag, waarin zelfrijzende bloem zat, twee zakjes vanillesuiker, vormpjes, suikerbolletjes voor de afwerking, en vooral ook een prachtig keukenschortje. Met toevoeging van eieren, suiker en boter heb jij een prachtig beslag gemaakt, en je hebt zelfs zélf het eiwit geklopt (al was je een beetje bang van het lawaai van de mixer). Ik wilde wachten met de cakejes tot we een gelegenheid hadden om ze uit te delen, want het gingen er veel te veel zijn. Zondagvoormiddag hebben we dan samen de afwerking gedaan: ik streek een beetje honing op een cakeje, en jij dopte dat dan parmantig in een kommetje met suikerbolletjes. Het zag er allemaal prachtig uit, het was heel lekker, en jij was apetrots! En ja, je had veel succes bij de andere kinderen :-)

Je wordt groot, Wolf. Je wordt zo vreselijk snel groot…