Vaderdag

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Vriendjes — Mama om 10:06 pm op Sunday, June 10, 2007

Dag mijn kleine liefje :-) Je ligt prinsheerlijk te slapen, zoals gewoonlijk, als we niet vergeten jouw nachtlampje aan te doen :-p
Vandaag was er echt niks speciaals, behalve dan dat het vaderdag was. Je hebt papa zijn cadeautje gegeven: een zelfgemaakte gevarendriehoek met het opschrift: “Opgepast, mijn papa is een toffe gast”. Er was ook een zelfgemaakt kaartje, met daarop het liedje:

“Pie poe papa, lieve lieve papa,
weet je hoeveel ik van je hou?
Zo, zo, zo asjemenou!
Als het even kon, van hier tot aan de zon.”

Je bent apetrots wanneer je het zingt met je hese stemmetje, en papa heeft er zelfs een videootje van gemaakt, dat ondertussen ook al op je site staat.
Verder vandaag enkel nog het feit dat je mee mocht om te gaan stemmen: achterop de fiets richting jouw school. Niks spectaculairs natuurlijk, maar je vond dat precies wel leuk.

Gisteren was het iets ‘opwindender’: in de voormiddag naar een apedrukke Colruyt - nooit meer op zaterdagvoormiddag rond elf uur! - waarbij papa en ik elk ons eigen kar hadden, daarna ravioli voor jou en boterhammen voor ons, en dan richting het station, waar papa en ik een huis wilden bekijken voor Netlash. Pech gehad: toen we aanbelden, keek de makelaar even uit het venster bovenaan en vroeg om nog vijf minuutjes te wachten, en vijf minuten later wist hij te melden dat de vorige klanten het kochten. Geen geluk dus. We hebben dan nog even rondgereden, en zijn dan naar het kantoor gegaan om alle inkopen van die ochtend af te zetten.
Aangezien we dan toch midden in de stad zaten, zijn we met ons drietjes gezellig naar de Korenmarkt gelopen om een ijsje te eten. Jij kreeg ondertussen nog een ballon, tot jouw grote vreugde, en we zijn dan ook nog een halskettinkje gaan kopen voor oma’s verjaardag, iets wat je haar vandaag omstandig aan de telefoon hebt uigelegd, toen je haar een gelukkige verjaardag wenste. Een dik uur later was het voor jou (en voor mij) toch welletjes, en zijn we naar huis gereden.
Stipt om zes uur ging overigens de bel: Anaïs om op jou te babysitten! Wij waren die avond uitgenodigd om te eten bij Sven en Kristien, maar jij vond dat helemaal niet erg, want je had een speelkameraadje helemaal voor jou alleen! Je ging zelf de deur opendoen, nam haar bij de hand, en loodste haar de living binnen. Dadelijk haalde je ook een spelletje boven, en amper een paar minuten later waren jullie al druk aan het spelen. Ze heeft samen met jou gegeten, en toen gingen papa en ik de deur uit. Achteraf vertelde ze dat je flink had gespeeld, netjes naar bed was gegaan zoals het hoorde, en het vooral ongelofelijk had uitgelegd :-p Waarom verschiet ik daar nu niet van?

Vorige woensdag was het ook een beetje speciaal voor jou: je ging, zoals altijd, naar school, maar aangezien ik examens moest afnemen en dus niet op tijd ging terug zijn om jou van school af te halen, mocht je mee met Marthe en haar papa :-) Je keek er al dagen naar uit: samen in de fietsaanhangwagen zitten, en dan worst met gebakken patatjes en appelmoes eten. Het was kwart voor één toen ik bij Delphine aankwam, en jullie zaten nog aan tafel. Ze vertelde dat jullie al ongelofelijk veel gelachen en onnozel gedaan hadden, en dat het dus niet alleen een feest was voor jou, maar duidelijk ook voor Marthe. We hebben jullie nog wat laten spelen, en dan zijn wij doorgegaan, kwestie dat Marthe en Victor nog konden slapen. Ik vind het ongelofelijk wijs dat we het op die manier kunnen oplossen hebben, want ik vind het zo zielig om op woensdagmiddag de kinderen te zien zitten wachten op hun mama, met hun jasjes aan en hun boekentasjes om, op dat muurtje…

Bij deze, nog eens bedankt, Delphine en Pieter!