Gecategoriseerd onder: Familie, Feest, Logeren — Mama om 9:55 pm op Sunday, May 20, 2007

Mja, toch alweer twee weken geleden dat ik nog geschreven heb. Ach ja, het leven gaat zijn gewone gangetje, maar toch zijn er altijd dingen die jij hebt meegemaakt of die me opgevallen zijn, en die ik je dan niet wil onthouden.

Vorige week was echt heel erg druk voor mij, met extra vergaderingen, integratie voor de basisschool en infoavonden voor de ouders, zodat je me al bij al niet veel gezien hebt, of toch niet actief: het was vaak half zes voor ik je kon ophalen in de opvang, en dan ging ik thuis meestal onmiddellijk in de zetel liggen, terwijl jij bij mij kroop en wat tv keek. Veel tijd bleef er dan trouwens ook niet meer over: rond zes uur eten, daarna pyama aan, nog een klein beetje tv (”vijf minuutjes”, wat in de praktijk neerkomt tot het eerstvolgende reclameblok) en je bedje binnen. In een schoolweek moet ik er echt wel op letten dat je op tijd in je bed zit, want het is echt nodig.

Het weekend was weer lekker gevuld: om half acht op zaterdagmorgen (jij was al wakker hoor) stonden de mannen van Van Vooren hier om de oude badkamer verder af te breken. Voor de rest hebben we eigenlijk niks speciaals gedaan, maar al bij al toch een drukke dag gehad: boodschappen doen, koken, opruimen, beetje in de tuin werken, en jij moest dan ook nog maar eens een “frittakaas” maken. Dat is het nieuwe woord dat je geeft aan je kampen: je sleept alle aanwezige kussens - en dat zijn er een pak - op een hoop, bij voorkeur achter de zetel, steekt daar nog de twee dekentjes bij, een paar stoeltjes, soms zelfs je schommelpaard en een berg knuffels, en kruipt er dan triomfantelijk bovenop. Doorgaans vraag je ons met smekende blik, wanneer je gaat slapen, om hem niet af te breken, maar uiteraard kunnen we daar lang niet altijd op ingaan. Al was het maar omdat er dan geen enkel kussen meer in onze zetel ligt :-p

Zondag was het moederdag, en jij had een allerliefst cadeautje voor me gemaakt. Het was een verrassing, zei je, en daarom had je me al een keer of vijf verklapt dat het zeepjes waren, en ook nog een kadertje. En jawel hoor, netjes ingepakt kreeg ik van jou een vrij hoog terracotta schaaltje, dat je groen had geschilderd en dat daarna vernist (of geglazuurd) was, met daarin drie hompjes zeep, met een licht groen of blauw kleurtje. Beter kan ik het niet benoemen, want je had de ‘bolletjes’ zelf mogen maken, en je ‘rollebollebal’capaciteiten blijken nog niet op punt te staan. Daarbij zat ook een kartonnen kadertje, waarvan de rand geverfd was met rode bollen (gemaakt, vertelde je, met een met zand gevulde ballon waarmee je had gestempeld) en waarin een prachtig oranje handafdruk stond van mijn kleine snoetie. Weet je, ik vond het prachtig :-)

Tegen de middag gingen we naar Ronse, waar we ter gelegenheid van diezelfde moederkesdag uitgenodigd waren om te blijven eten. Omaly had voor een zeer uitgebreide koude schotel gezorgd, waardoor de sfeer eigenlijk bijzonder ontspannen was. Jij hebt in elk geval toch flink gegeten en gespeeld, precies zoals het hoort :-p

Maandag was het natuurlijk weer school, maar gingen we om vijf uur naar de gynaecoloog. Jij vindt het leuk om mee te gaan, al was het maar omdat je dan koekjes krijgt van ons (het is net op het moment dat we normaal gesproken boterhammen zouden eten). Alles is nog prima in orde met jouw broertje, hij doet precies wat hij moet doen. Jij weet ondertussen trouwens hoe hij zal heten, en hebt het al verklapt aan je respectieve oma’s, met een grote samenzweerderige grijns overigens :-p “De nieuwe baby heet ****, maar ik mag dat niet verklappen want het is een verrassing!”. Tsja, het begrip ‘verrassing’ is blijkbaar nog een compleet mysterie voor jou. Ach ja, zo erg is dat ook weer niet hoor.

Dinsdag was niks speciaals, woensdag hebben we zoals gewoonlijk spaghetti gegeten, boodschappen gedaan, en kwam tegen vier uur oma langs. Het was eeuwen geleden dat ze hier nog was geweest, en vol trots heb je haar dan ook de nieuwe badkamer getoond. Het ziet er nog steeds niet uit, maar alles functioneert wel, en da’s heel erg leuk. Jij hebt ondertussen trouwens de geneugten van het douchen ontdekt: in het weekend wil je niet meer in bad spelen, maar ga je samen met je papa in de douche. Waar je vroeger onbedaarlijk begon te huilen zodra je gezichtje nat werd, vind je dat nu precies zelfs plezant. Vooral de afwisseling tussen douchekop, regendouche en zijstralers vind je heerlijk, en je geniet overduidelijk. Ook je papa vindt het precies wel leuk, want hij is degene die jou onder zijn hoede neemt op zo’n moment. Jaja, mijn mannen samen in de douche!

Donderdag begon het verlengde weekend, wat betekende dat we eerst gezellig samen hebben geknuffeld en gespeeld in ons grote bed.  Papa voelde zich niet schitterend, hij was wakker geworden met een gigantische hoofdpijn, maar gelukkig beterde dat wel in de loop van de dag. Jij en ik hadden de dag voordien samen boodschappen gedaan, zodat ik tegen de middag begon aan de fricandon met verse spinazie en puree, duidelijk een succesnummer ten huize De Waele. Tegen half vier trokken we dan naar Lovendegem: we waren samen met Koen, Nathalie en de kinderen uitgenodigd bij Sepp en Sofie, en jij hebt de hele tijd naar hartelust gespeeld. Gelukkig was het weer intussen zo goed geworden dat jullie de halve namiddag buiten hebben gespeeld. Sofie had pittabroodjes voorzien, met ongelofelijk veel rauwe groenten, en je liet het je smaken. Hetzelfde kan gezegd worden van de taart achteraf :-)  Lag het nu daaraan, of aan het feit dat je pas tegen negen uur in je bed lag, maar tegen half een begon je plots hartverscheurend te huilen. Papa sprong uit bed, en jawel hoor, je had je hele bedje ondergekotst. Papa heeft jou dan gewassen en een verse pyama aangedaan, terwijl ik je bedje ververste, en je een reservedonsdeken gegeven heb. Het andere was namelijk behoorlijk gedoopt, uitgewassen, en dus nog nat. Gelukkig was daarmee al het leed geleden, en kroop je  vrolijk opnieuw in bed. Papa en ik deden hetzelfde, hetzij iets minder vrolijk.

Vrijdag was papa tot onze grote vreugde ook nog thuis, en hebben jullie in de voormiddag veel gespeeld. ’s Middags heb jij warm gegeten, terwijl papa en ik tot jouw grote verwondering brood aten: wij gingen namelijk ’s avonds op restaurant. Rond een uur of twee kwam Faust langs voor zijn verjaardag, en jij popelde om hem het cadeautje te geven dat we iets daarvoor samen hadden ingepakt. Je begon ook met grote moed aan een portie chocomousse die we speciaal voor de gelegenheid hadden gemaakt, maar gaf het al snel op: het was te zwaar voor jou. Toen Faust weg was, hebben papa en ik jouw gerief samengeraapt, want je mocht voor een nachtje naar oma en opa. Eén van je eerste opmerkingen toen ik jou dat vertelde, was: “Eén keertje slapen? Ik wil twee keertjes!” Papa en ik hebben toch geluk dat jij met zoveel plezier gaat logeren, en wij dus met een gerust hart een keertje weg kunnen gaan.

Toen we rond kwart over vijf in Zomergem aankwamen, en ik de sleutel in het slot stak, zagen we onderaan de trap een zielig hoopje hond liggen: Kaneel lag op de mat te bibberen. Ik dacht dat oma misschien in de tuin was, Kaneel had meegenomen, en dat die nu aan de trap zat te wachten. Wel bizar dat de deur dicht was… We namen haar mee naar boven, en toen bleek dat ze de laatste week compleet blind was geworden en blijkbaar van de trap was gevallen… Het arme arme diertje! Ze had zelfs geen hondenleven meer: ze was kreupel, had twee enorme liesbreuken, geen tanden meer, vond op eigen houtje haar eten noch drinken meer, was niet langer zindelijk, en nu dus ook totaal blind. Ik heb toen mijn been stijfgehouden, en geëist dat oma en opa haar lieten inslapen. Ze waren er allebei het hart van in, maar gaven me gelijk. Ik heb jou dan even apart genomen, en uitgelegd wat er ging gebeuren, dat Kaneel heel oud en heel ziek was, en dat ze veel pijn had, en dat de dierendokter haar een spuitje ging geven waardoor ze dood zou gaan, en dat ze daarna naar de hondenhemel zou gaan. Jij keek me ernstig aan en knikte. Blijkbaar kende je het gegeven hemel al van op school, ik hoefde je dat niet meer uit te leggen. Opa nam uitgebreid afscheid van zijn hondje, en daarna reden oma en jij naar de dierenarts. Jij zat achteraan met het arme beestje op je schoot, en je gaf het nog een paar kusjes. Oma vertelde me achteraf dat jij er heel gewoon over deed: ze ging dood, en daarna ging ze naar de hondenhemel en daar ging ze opnieuw een beetje leven en blij zijn. En dat was dat. Je had wel door dat oma en opa heel verdrietig waren, en je probeerde hen te troosten.
Al bij al zat je alweer te laat in je bed :-p

Zaterdagvoormiddag heb je dan boodschappen gedaan met oma, en hebben jullie samen Kaneel begraven. Opa vertelde dat hij vrede kon nemen met de dood van het beestje, toen hij jou plechtig zag komen aanwandelen met Kaneel in een handdoek in je armen. Opnieuw was het heel simpel en duidelijk voor jou.
Rond elf uur is Roeland jou dan komen ophalen: het was Siska’s (Sarahs zus) verjaardag, en ze had gevraagd of jij alsjeblief ook mee mocht komen. Voor ons geen enkel probleem, en Lut, Sarahs mama, had speciaal voor jou worst met appelmoes en frietjes gemaakt :-p Je wordt verwend, klein mormel! Veel heb je er niet over verteld, maar je had het er wel naar je zin gehad. Rond half zes was je weer bij ons thuis, rond zes uur waren je nonkel en tante weg, en tegen kwart voor zeven lag je in je bed, doodop.

Vandaag heb je dan ook geslapen tot half negen, en was je ongelofelijk goed gezind: je hebt gespeeld, gedoucht, nog gespeeld, beetje tv gekeken tot Code Lyoko gedaan was, en dan nog wat gespeeld. Al bij al eigenlijk niet veel gedaan en toch de hele dag bezig geweest.

En nu slaap je rustig, gelukkig maar. Ik zie je graag, liefje :-)

Geen opmerkingen »

Nog geen opmerkingen.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Laat een opmerking achter

XHTML: je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>