Ochtendzon

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Pis- en kakverhalen, School — Mama om 8:07 am op Wednesday, May 23, 2007

Hehe, ik heb je net met de fiets naar school gebracht op de eerste zonnige schoolmorgen sinds een paar weken. Je vond het heerlijk, vooral omdat we net op Pieter en Marthe botsten, en we dus samen naar school zijn gereden. Jullie zaten allebei te schateren en te gieren, en op onze (zijnde Pieter en mij natuurlijk) rug te trommelen. Toen we aankwamen, zijn jullie samen al schaterend naar binnen gerend, kiekeboe om het hoekje zeggend en zingend dat je op school was. Zeg nu nog eens dat jullie niet graag gaan!

Deze morgen was papa al heel vroeg weg, waardoor we met ons tweetjes waren. Ik ben tot jouw grote verbazing en vreugde nog vijf minuutjes bij jou in bed geklommen, en we hebben dus liggen knuffelen en kletsen. Je bleek echter weer een enorme kakbroek te hebben, en dus zijn we toch maar vrij snel opgestaan. Het is weer erg met die stoelgang van jou: helemaal slap, stinkend en met onverteerde stukjes. Het lijkt wel seizoensgebonden, om eerlijk te zijn. Aangezien je verder zo gezond als een visje bent, ga ik er nu niet verder meer op ingaan. De dokters vinden niks, en de volgende stap zou al een intern onderzoek zijn, dus laat maar.

Gisteren heb ik moeten lachen met jou: ik ging je rond kwart voor vijf ophalen op de opvang, en je was weer buiten aan het spelen in de aarde, met het bekende nefaste gevolg voor handen en kleren :-p Je had een ganse hoop stenen opgedolven, met behulp van een paar oudere jongens (die het blijkbaar helemaal niet erg vinden om met jou te spelen) en troonde me trots mee om te tonen waar die precies hadden gelegen. Toen we ietsje later in de auto stapten, stonden Sara en Helio aan het hek te kijken en tegen jou te roepen. Ik verstond Sara niet direct, maar jij antwoordde heel serieus ‘Ja’ op haar vraag. Toen ik daarna instapte en je aankeek, legde je uit dat ze iets had gezegd van chocolade, en toen ik zei dat ik dat niet begrepen had, zei je heel ernstig: “Ja maar mama, Sara kan ook nog niet zo goed praten hé. Maar ik versta haar wel want ik ben dat al een beetje gewoon”. Jaja, kleine snotter van drie jaar en drie maanden!
Thuis heb je eerst uitvoerig je stenen staan wassen, en ’s avonds mocht je zelf even in bad, wegens nogal aan de vuile kant :-p
Toen papa en ik gingen slapen, kwamen we zoals altijd nog even bij jou kijken. Toen ik je wilde onderstoppen, werd je wakker, en wilde je wat water. Ik stopte je onder, en gaf je zoals altijd nog een liefkozende aai over je kaak. Daarop vroeg je met slaperig stemmetje: “Mama, mag ik ook aan je gezicht voelen?” waarop je me een soortgelijk streeltje gaf. Je ogen gingen toe, maar toch vroeg je nog waar papa was, en die moest je ook nog een zoen komen geven. Niet dat je je vandaag daar nog iets van herinnert, je sliep eigenlijk nog half :-p

Zondagavond ben ik echt wel ziek geworden: ik voelde me vreselijk en ben beginnen overgeven. Jij zat al in je bed, dus hebt dat niet gemerkt. Maandagmorgen vroeg je me wel waarom ik zo stilletjes was, en je vroeg met een heel ernstig gezichtje of ik soms boos op je was. Tuurlijk ben ik niet boos, kleintje, ik was gewoon ziek. Ondanks alles heb ik me toch samengeraapt en ben naar school gegaan, gewoon omdat ik die laatste lessen zo moeilijk kan missen. Toen ik je na school had opgehaald en thuis kwam, was ik uitgeput: ik had die morgen nog moeten overgeven, en had ’s middags amper een yoghurtje gegeten. Gelukkig begreep jij dat een beetje, en liet je me rustig in de zetel liggen. Je papa was gelukkig nog veel begrijpender, had zijn afspraak die avond afgezegd, en was iets na vijf al thuis :-) Ik ben dan maar in mijn bed gekropen, nadat ik van jou nog een lief kusje had gekregen: “Omdat jij ziek bent, mama”.
Toen ik tegen half acht wakker werd, lag jij al te slapen, maar vond ik één van je knuffels op de trap. Papa vertelde me dat je me die had willen brengen, maar dat hij je had tegengehouden om me niet wakker te maken. Simon moest bij me slapen omdat ik me dan sneller beter ging voelen, en omdat ik ziek was en een beetje troost wel kon gebruiken. Lieve lieve jongen toch!

Je bent al even lief voor je nieuwe broertje: wanneer papa en jij ’s morgens vertrekken, krijg ik eerst een dikke knuffel en een zoen, en daarna geef je mijn buik ook nog apart een knuffel en een zoen: “Maar dat is wel voor de baby, he mama!” Je hebt al een hoop knuffels uitgezocht voor hem, en gisteren ging je even in zijn kleine bedje liggen, en vertelde me dat hij, als zijn bedje kapot zou zijn, bij zijn grote broer in bed mocht slapen. Je kijkt er echt naar uit, maar ik hoop dat je zal kunnen omgaan met de gedeelde aandacht. Ik waarschuw je daar vaak voor, maar dat wil nog niks zeggen. Ach snoetje, ik zie je zo graag!

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest, Logeren — Mama om 9:55 pm op Sunday, May 20, 2007

Mja, toch alweer twee weken geleden dat ik nog geschreven heb. Ach ja, het leven gaat zijn gewone gangetje, maar toch zijn er altijd dingen die jij hebt meegemaakt of die me opgevallen zijn, en die ik je dan niet wil onthouden.

Vorige week was echt heel erg druk voor mij, met extra vergaderingen, integratie voor de basisschool en infoavonden voor de ouders, zodat je me al bij al niet veel gezien hebt, of toch niet actief: het was vaak half zes voor ik je kon ophalen in de opvang, en dan ging ik thuis meestal onmiddellijk in de zetel liggen, terwijl jij bij mij kroop en wat tv keek. Veel tijd bleef er dan trouwens ook niet meer over: rond zes uur eten, daarna pyama aan, nog een klein beetje tv (”vijf minuutjes”, wat in de praktijk neerkomt tot het eerstvolgende reclameblok) en je bedje binnen. In een schoolweek moet ik er echt wel op letten dat je op tijd in je bed zit, want het is echt nodig.

Het weekend was weer lekker gevuld: om half acht op zaterdagmorgen (jij was al wakker hoor) stonden de mannen van Van Vooren hier om de oude badkamer verder af te breken. Voor de rest hebben we eigenlijk niks speciaals gedaan, maar al bij al toch een drukke dag gehad: boodschappen doen, koken, opruimen, beetje in de tuin werken, en jij moest dan ook nog maar eens een “frittakaas” maken. Dat is het nieuwe woord dat je geeft aan je kampen: je sleept alle aanwezige kussens - en dat zijn er een pak - op een hoop, bij voorkeur achter de zetel, steekt daar nog de twee dekentjes bij, een paar stoeltjes, soms zelfs je schommelpaard en een berg knuffels, en kruipt er dan triomfantelijk bovenop. Doorgaans vraag je ons met smekende blik, wanneer je gaat slapen, om hem niet af te breken, maar uiteraard kunnen we daar lang niet altijd op ingaan. Al was het maar omdat er dan geen enkel kussen meer in onze zetel ligt :-p

Zondag was het moederdag, en jij had een allerliefst cadeautje voor me gemaakt. Het was een verrassing, zei je, en daarom had je me al een keer of vijf verklapt dat het zeepjes waren, en ook nog een kadertje. En jawel hoor, netjes ingepakt kreeg ik van jou een vrij hoog terracotta schaaltje, dat je groen had geschilderd en dat daarna vernist (of geglazuurd) was, met daarin drie hompjes zeep, met een licht groen of blauw kleurtje. Beter kan ik het niet benoemen, want je had de ‘bolletjes’ zelf mogen maken, en je ‘rollebollebal’capaciteiten blijken nog niet op punt te staan. Daarbij zat ook een kartonnen kadertje, waarvan de rand geverfd was met rode bollen (gemaakt, vertelde je, met een met zand gevulde ballon waarmee je had gestempeld) en waarin een prachtig oranje handafdruk stond van mijn kleine snoetie. Weet je, ik vond het prachtig :-)

Tegen de middag gingen we naar Ronse, waar we ter gelegenheid van diezelfde moederkesdag uitgenodigd waren om te blijven eten. Omaly had voor een zeer uitgebreide koude schotel gezorgd, waardoor de sfeer eigenlijk bijzonder ontspannen was. Jij hebt in elk geval toch flink gegeten en gespeeld, precies zoals het hoort :-p

Maandag was het natuurlijk weer school, maar gingen we om vijf uur naar de gynaecoloog. Jij vindt het leuk om mee te gaan, al was het maar omdat je dan koekjes krijgt van ons (het is net op het moment dat we normaal gesproken boterhammen zouden eten). Alles is nog prima in orde met jouw broertje, hij doet precies wat hij moet doen. Jij weet ondertussen trouwens hoe hij zal heten, en hebt het al verklapt aan je respectieve oma’s, met een grote samenzweerderige grijns overigens :-p “De nieuwe baby heet ****, maar ik mag dat niet verklappen want het is een verrassing!”. Tsja, het begrip ‘verrassing’ is blijkbaar nog een compleet mysterie voor jou. Ach ja, zo erg is dat ook weer niet hoor.

Dinsdag was niks speciaals, woensdag hebben we zoals gewoonlijk spaghetti gegeten, boodschappen gedaan, en kwam tegen vier uur oma langs. Het was eeuwen geleden dat ze hier nog was geweest, en vol trots heb je haar dan ook de nieuwe badkamer getoond. Het ziet er nog steeds niet uit, maar alles functioneert wel, en da’s heel erg leuk. Jij hebt ondertussen trouwens de geneugten van het douchen ontdekt: in het weekend wil je niet meer in bad spelen, maar ga je samen met je papa in de douche. Waar je vroeger onbedaarlijk begon te huilen zodra je gezichtje nat werd, vind je dat nu precies zelfs plezant. Vooral de afwisseling tussen douchekop, regendouche en zijstralers vind je heerlijk, en je geniet overduidelijk. Ook je papa vindt het precies wel leuk, want hij is degene die jou onder zijn hoede neemt op zo’n moment. Jaja, mijn mannen samen in de douche!

Donderdag begon het verlengde weekend, wat betekende dat we eerst gezellig samen hebben geknuffeld en gespeeld in ons grote bed.  Papa voelde zich niet schitterend, hij was wakker geworden met een gigantische hoofdpijn, maar gelukkig beterde dat wel in de loop van de dag. Jij en ik hadden de dag voordien samen boodschappen gedaan, zodat ik tegen de middag begon aan de fricandon met verse spinazie en puree, duidelijk een succesnummer ten huize De Waele. Tegen half vier trokken we dan naar Lovendegem: we waren samen met Koen, Nathalie en de kinderen uitgenodigd bij Sepp en Sofie, en jij hebt de hele tijd naar hartelust gespeeld. Gelukkig was het weer intussen zo goed geworden dat jullie de halve namiddag buiten hebben gespeeld. Sofie had pittabroodjes voorzien, met ongelofelijk veel rauwe groenten, en je liet het je smaken. Hetzelfde kan gezegd worden van de taart achteraf :-)  Lag het nu daaraan, of aan het feit dat je pas tegen negen uur in je bed lag, maar tegen half een begon je plots hartverscheurend te huilen. Papa sprong uit bed, en jawel hoor, je had je hele bedje ondergekotst. Papa heeft jou dan gewassen en een verse pyama aangedaan, terwijl ik je bedje ververste, en je een reservedonsdeken gegeven heb. Het andere was namelijk behoorlijk gedoopt, uitgewassen, en dus nog nat. Gelukkig was daarmee al het leed geleden, en kroop je  vrolijk opnieuw in bed. Papa en ik deden hetzelfde, hetzij iets minder vrolijk.

Vrijdag was papa tot onze grote vreugde ook nog thuis, en hebben jullie in de voormiddag veel gespeeld. ’s Middags heb jij warm gegeten, terwijl papa en ik tot jouw grote verwondering brood aten: wij gingen namelijk ’s avonds op restaurant. Rond een uur of twee kwam Faust langs voor zijn verjaardag, en jij popelde om hem het cadeautje te geven dat we iets daarvoor samen hadden ingepakt. Je begon ook met grote moed aan een portie chocomousse die we speciaal voor de gelegenheid hadden gemaakt, maar gaf het al snel op: het was te zwaar voor jou. Toen Faust weg was, hebben papa en ik jouw gerief samengeraapt, want je mocht voor een nachtje naar oma en opa. Eén van je eerste opmerkingen toen ik jou dat vertelde, was: “Eén keertje slapen? Ik wil twee keertjes!” Papa en ik hebben toch geluk dat jij met zoveel plezier gaat logeren, en wij dus met een gerust hart een keertje weg kunnen gaan.

Toen we rond kwart over vijf in Zomergem aankwamen, en ik de sleutel in het slot stak, zagen we onderaan de trap een zielig hoopje hond liggen: Kaneel lag op de mat te bibberen. Ik dacht dat oma misschien in de tuin was, Kaneel had meegenomen, en dat die nu aan de trap zat te wachten. Wel bizar dat de deur dicht was… We namen haar mee naar boven, en toen bleek dat ze de laatste week compleet blind was geworden en blijkbaar van de trap was gevallen… Het arme arme diertje! Ze had zelfs geen hondenleven meer: ze was kreupel, had twee enorme liesbreuken, geen tanden meer, vond op eigen houtje haar eten noch drinken meer, was niet langer zindelijk, en nu dus ook totaal blind. Ik heb toen mijn been stijfgehouden, en geëist dat oma en opa haar lieten inslapen. Ze waren er allebei het hart van in, maar gaven me gelijk. Ik heb jou dan even apart genomen, en uitgelegd wat er ging gebeuren, dat Kaneel heel oud en heel ziek was, en dat ze veel pijn had, en dat de dierendokter haar een spuitje ging geven waardoor ze dood zou gaan, en dat ze daarna naar de hondenhemel zou gaan. Jij keek me ernstig aan en knikte. Blijkbaar kende je het gegeven hemel al van op school, ik hoefde je dat niet meer uit te leggen. Opa nam uitgebreid afscheid van zijn hondje, en daarna reden oma en jij naar de dierenarts. Jij zat achteraan met het arme beestje op je schoot, en je gaf het nog een paar kusjes. Oma vertelde me achteraf dat jij er heel gewoon over deed: ze ging dood, en daarna ging ze naar de hondenhemel en daar ging ze opnieuw een beetje leven en blij zijn. En dat was dat. Je had wel door dat oma en opa heel verdrietig waren, en je probeerde hen te troosten.
Al bij al zat je alweer te laat in je bed :-p

Zaterdagvoormiddag heb je dan boodschappen gedaan met oma, en hebben jullie samen Kaneel begraven. Opa vertelde dat hij vrede kon nemen met de dood van het beestje, toen hij jou plechtig zag komen aanwandelen met Kaneel in een handdoek in je armen. Opnieuw was het heel simpel en duidelijk voor jou.
Rond elf uur is Roeland jou dan komen ophalen: het was Siska’s (Sarahs zus) verjaardag, en ze had gevraagd of jij alsjeblief ook mee mocht komen. Voor ons geen enkel probleem, en Lut, Sarahs mama, had speciaal voor jou worst met appelmoes en frietjes gemaakt :-p Je wordt verwend, klein mormel! Veel heb je er niet over verteld, maar je had het er wel naar je zin gehad. Rond half zes was je weer bij ons thuis, rond zes uur waren je nonkel en tante weg, en tegen kwart voor zeven lag je in je bed, doodop.

Vandaag heb je dan ook geslapen tot half negen, en was je ongelofelijk goed gezind: je hebt gespeeld, gedoucht, nog gespeeld, beetje tv gekeken tot Code Lyoko gedaan was, en dan nog wat gespeeld. Al bij al eigenlijk niet veel gedaan en toch de hele dag bezig geweest.

En nu slaap je rustig, gelukkig maar. Ik zie je graag, liefje :-)

Variatie op eenzelfde thema

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, School — Mama om 7:21 pm op Saturday, May 5, 2007

Vorige zondag was een heerlijk rustige dag: nog altijd stralend weer, en dus een buitenspeeldag. Tegen een uur of elf zijn jij en ik met de fiets naar de markt op het Vanbeverenplein gereden, om te kijken of we geen simpele slippertjes voor in de tuin voor jou vonden. Ik had al de halve stad afgelopen, maar ofwel waren ze nog niet binnen, ofwel waren ze al uitverkocht in jouw maat. Ook op de markt hebben we er geen gevonden, maar we hebben wel een T-shirt voor jou meegebracht.  Tegen dat we thuis waren, had papa een heerlijke kouwe pla klaargezet, buiten in de schaduw van de luifel, en we hebben daar allebei van genoten. De rest van de dag heb je voor een groot deel binnen gezeten en huizen zitten bouwen achter de zetel met al je kussens, omdat het buiten echt wel warm was.

Maandag was een vrije dag voor ons tweetjes (de scholen maakten de brug met 1 mei), en ’s voormiddags hebben we het opnieuw lekker rustig aangepakt. De bedoeling was om nog voor de middag naar de winkel gegaan, maar daar hadden we allebei geen zin in, zodat we dan maar viskroketten met puree en sla gegeten hebben, iets wat ik nog in huis had. Na de middag wilde ik even liggen omdat mijn buikje pijn deed, en zijn we uiteindelijk rond kwart voor drie naar de Suprabazar gereden. Dat laatste was een suggestie van oma, om daar dan toch een paar slippertjes te vinden. En jawel hoor, ze hadden er effectief! Je bent soms toch een raar kind, Wolf: je had de keuze tussen felgroen en matgrijs, en je twijfelde geen seconde: het moesten grijze zijn. Je trekt echt wel op je vader, kleintje!
Daarna zijn we doorgereden naar Zomergem, waar oma op ons wachtte (een groot woord misschien, want het duurde meer dan een half uur voor we daar weggeraakten :-p ) om samen te gaan zwemmen in de vijver van meneer Mark. Ik had ’s morgens nog getwijfeld omdat het hier in de schaduw in de wind toch wel frisjes was, maar ginder viel de wind best mee en zaten we in de volle zon, zodat het toch wel warm genoeg was. Jij vond het alvast heel leuk, zeker toen Mark met jou kwam spelen, en jullie samen op de surfplank een rondje vaarden. Je hebt ook uitvoerig aan oma je drijfcapaciteiten met je zwembandjes gedemonstreerd, maar het water bleek toch wat frisjes, en je bleef liever aan het strandje spelen met emmers en schepjes en steentjes en… Toen meneer Mark je aandacht trok op de kikkers in de vijver, was je meteen verkocht: jullie zijn ijverig naar kikkers gaan speuren op de waterleliebladeren, en jawel, je hebt er een paar gezien, tot je grote enthousiasme. Ook een bezoek aan de ezel Margrietje kon niet overgeslagen worden, maar toen Mark je even op haar rug zette, had je duidelijk gemengde gevoelens: je vond het enerzijds wel wijs en opwindend, maar aan de andere kant zat je met een bang hartje, en was je duidelijk opgelucht toen je er weer af mocht.
Al bij al was het kwart voor zeven voor we opnieuw bij oma waren, en jij had duidelijk honger: je speelde een puddinkje naar binnen, en kloeg toen dat je nog honger had, waarop oma je nog twee boterhammen heeft gesmeerd, eentje met kaas en eentje met honing.
Toen we thuis kwamen, bleek papa ook net thuisgekomen te zijn, en die gaf je nog een boterham (al dat buitenspelen had je duidelijk met een grote honger opgezadeld), stak je in bad, en daarna in bed, veel te laat eigenlijk.

Dinsdag heb je dan ook geslapen tot negen uur, en ben je daarna bij ons in bed komen spelen. Ook die vrije dag was een lekker luie dag: veel hebben we niet gedaan, behalve opnieuw buitenspelen en genieten van het mooie weer. ’s Avonds mocht je met papa in het bubbelbad, en ik weet nog niet wie daar het meest van genoten heeft, jij of je papa.

Woensdag was het school voor jou, maar uiteraard maar een half dagje. Ik ben je met de fiets komen halen, we hebben een pizza gegeten (geen van ons tweeën had zin in spaghetti) met aansluitend de restjes van jouw ingevroren verjaardagstaart, en toen moesten we met de hond op controle bij de dierenarts. Alles was gelukkig in orde, zijn staart was mooi aan het genezen :-) Ondertussen was er een werkman bij ons thuis om de oude badkamer te beginnen afbreken, en dat vond jij intrigerend natuurlijk.
Nog wat later kwam nonkel Faust toe, en zijn we samen buiten gaan zitten kletsen, met een grote pot aardbeienmilkshake. Faust had zijn nieuw fototoestel bij en zocht al dan niet gewillige sujetten om foto’s van te trekken, zodat hij zijn belichting onder de knie kon krijgen. Dat resulteerde natuurlijk in een reeks foto’s van jou :-)
Toen Faust weg was, en ook de werkman was vertrokken, zijn we nog snel naar de Delhaize getrokken, en was het vrijwel zeven uur voor we thuis waren. Toen was papa ook net thuis, hebben we samen gegeten, heb ik jou gewassen, en zat je alweer veel te laat in bed.

Donderdag was een gewone schooldag, behalve dan dat ze om vijf uur onze gesneuvelde vaatwas kwamen vervangen. Ook die werken heb jij nauwlettend in de gaten gehouden. ’s Avonds moest je alweer in bad, wegens weer pottezwart van in de opvang. Niet dat dat erg is hoor, het is alleen tijdrovend. Je had me heel lief gevraagd of je alsjeblief een beetje mocht spelen, en dus kreeg je een echt bad in plaats van het functionele inzepen en afspoelen. Resultaat: alweer veel te laat in bed :-/

Vrijdag was een dag waar je al de hele week naartoe had geleefd: verkeersdag op school! Het straatje van jouw school was afgesloten, en er was ons vriendelijk gevraagd om zoveel mogelijk met de fiets te komen, en jou ook een fiets mee te geven. Papa heeft dus jouw driewieler in de auto gezet, heeft zich in het begin van de Vroonstallestraat geparkeerd, en jij hebt het hele eind vrolijk gefietst, tot in de zaal van de kleuters, waar je moest parkeren. De brandweer stond er al, net zoals de politie met een politieboot. ’s Avonds vertelde je dat je veel had mogen fietsen buiten, dat je in de brandweerwagen had mogen zitten, en zelfs in de boot van de politie! Je ogen begonnen trouwens opnieuw te schitteren toen je het vertelde.

Vandaag begon eigenlijk niet zo goed: je was huilerig, landerig en vervelend, toen je deze morgen bij me in bed kroop. Het was amper half acht, en op die manier kon je natuurlijk de gemiste slaap van de voorbije week niet inhalen. Pas op, we hebben wel gezellig liggen knuffelen en babbelen, maar zodra we opstonden, begon je te dreinen, iets wat ik totaal niet gewoon ben van jou. Omdat we papa nog salu wilden zeggen voor hij naar Barcamp ging, kwamen we in pyama naar beneden, en mocht jij al meteen wat tv kijken, lekker onder een dekentje. Ik had gedacht dat je opnieuw in slaap zou gevallen zijn, maar na een kwartiertje of zo begon je weer te huilen: je had honger. Dan maar kleren aangedaan, en jou twee sandwichen gegeven, en het werd meteen duidelijk: het slechte humeur was volledig aan de honger te wijten! Naarmate het ontbijt vorderde, ging jouw humeur in stijgende lijn omhoog, tot je weer zat te lachen en te tateren als gewoonlijk.
Daarna mocht je wat tv kijken, iets wat je toch nooit echt lang volhoudt, omdat je begint te spelen met vanalles en nog wat. Ik voelde me niet schitterend en was onder een deken gekropen in de zetel, en toen ik een uurtje later wakker werd, had jij een compleet huis rond mij gebouwd met kussens en beestjes en ander speelgoed.
De zalmspaghetti ’s middags ging opnieuw vlot binnen, we hebben de bloemen buiten water gegeven en een hoop was opgehangen, Vallery en Marc die iets kwamen afgeven een kop koffie ingeschonken, en uiteindelijk samen het aquarium ververst. Dat was al màànden nodig, maar ik kon er maar niet aan beginnen. Het heeft amper een uurtje geduurd, waarna we ons nog hebben moeten haasten om op tijd in de Lidl te zijn voor de boodschappen. Daar hebben we trouwens pindakaas gekocht: je had dat woordje ergens opgepikt op school, wist niet wat het was, en had je huisje achter de zetel dan maar ‘pindakaas’ gedoopt. Ik heb het je dan uitgelegd, en vanavond laten proeven. Je vindt het maar niks, en ik mocht het opeten, zei je.
Al bij al zat je vandaag eens op tijd in je bedje, kwart over zeven, en heb je amper nog een kwartiertje liggen babbelen. Want dat doe je de laatste tijd opnieuw: je kan in je bed nog gemakkelijk een half uur liggen zingen, babbelen, spelen met je beestjes, verhaaltjes verzinnen… Dat draagt natuurlijk niet bij tot jouw vereiste twaalf uren slaap, sproetie!