Vorige week zondag kon het niet snel genoeg middag zijn voor jou, ondanks alle koffiekoeken en speelmomenten: Marthe kwam spelen samen met haar broertje en haar ouders! Het was stralend weer buiten, eigenlijk zelfs te warm, maar de tafel en de zandbak stonden in de schaduw, dus dat viel eigenlijk wel mee. Rond half drie kwamen onze gasten in de tuin, en je straalde van plezier! Je hebt dan ook met Marthe rondgereden op de fietsjes, op de schommel gespeeld, op de glijbaan gezeten, eigenlijk verbazend weinig in de zandbak gespeeld, het huis getoond aan Pieter, en toch ook behoorlijk wat ruzie gemaakt :-p Niks ernstigs natuurlijk, doorgaans gewoon over wie er nu wie een duw had gegeven, of wie er nu precies met wat mocht spelen. Er werd confituurtaart gegeten en fristi gedronken, en door de volwassenen vooral enorm veel gekletst. Tegen half zes waren jullie allemaal lastig van vermoeidheid, zodat Marthe en Victor naar huis gingen, en jij in bad mocht. Je vindt het bubbelbad nog steeds de max, ook al doe ik het voor jou niet bubbelen (er moet teveel water in om goed te zijn voor jou), maar het is wel een pak ruimer dan het vorige, wat het veel leuker maakt om in te spelen natuurlijk. Uiteindelijk zat je iets na zeven in bed, doodop.

Maandag was niks speciaals, behalve dan dat je weer pottezwart was van buiten te spelen in de opvang. Je begint onderhand trouwens een pak blonder te worden, en je armen en snoetje worden al mooi bruin Oh, en het litteken van de schram van een paar weken geleden trekt ook al mooi weg. Het valt niet eens meer op.

Dinsdag was opnieuw voor jou een gewone schooldag, maar omdat ik pas om vijf uur met de hond naar de dierenarts kon, en jou liever niet meenam, was het half zes voor ik jou kon opvissen. We zijn naar huis gereden, hebben jouw snoet en handen gewassen, en zijn samen met papa per fiets weer naar school gereden: oudercontact! Ik heb een papiertje gekregen van de juf met jouw vorderingen, en eigenlijk waren ze vrijwel allemaal positief! Ik som ze hier even op:
- Je stelt je present, geniet van de leuke dingen, wendt je spontaan naar anderen, kan intens bezig zijn
- Je stelt je weerbaar op, maar reageert soms heel heftig, en hebt dan moeite om je gevoelens onder controle te houden: je weent bij kleine strubbelingen
- je doet goed mee, ook klassikaal, hebt een groot inlevingsvermogen (soms ietsje té), kan zelf goed oordelen wat mag en niet mag, reageert daar spontaan op.
- Je fijne motoriek is positief gevorderd, zo kan je bijvoorbeeld kleine stukjes knippen, heb je meer interesse in puzzels, en val je ook niet zo vaak meer (lang leve de steunzolen!)
- Je kleurenkennis is ok, je kent zelfs de nevenkleuren, je maakt puzzels van zes stukken, en je slaagt er ook in een kopvoeter te tekenen! Alleen je potloodgreep is nog niet in orde, maar dat komt wel, zei je juf.
- Je luistert naar verhalen, kan ze navertellen, maar hebt het moeilijk om naar anderen te luisteren, kan moeilijk je beurt afwachten, en wil steeds zelf het woord voeren. Tiens, zou dat iets genetisch zijn misschien?
- Je kan in een spel een keuze maken, en je bent in orde wat zelfstandigheid betreft.
Heh. Soms zie ik daar zo ongelofelijk veel van mezelf in, snoetje, dat het grappig wordt. Ik denk dat oma en opa dat zullen beamen, vooral dat van het hoge woord voeren :-p Je bent op school dus duidelijk niet anders dan hier bij ons thuis. Samen met de juf hebben we afgesproken dat we op die paar minpuntjes een beetje gaan oefenen.

Woensdag was opnieuw een rustige namiddag: we hebben ons moeten haasten met eten om nog op tijd een ijsje van de ijskar te halen, maar verder hebben we het bijzonder rustig gehouden: buiten spelen in de heerlijke zon, een beetje soezen, om boodschappen gaan, en dat was het zowat. En uiteraard een uitgebreid bad ’s avonds, want het was weer de moeite!

Donderdag ben je na school meegegaan naar de dierenarts, en je hebt je voorbeeldig gedragen: stil en geduldig heb je staan kijken naar wat de dierenarts allemaal met de staart van Catullus aan het doen was. Jammer genoeg had die slecht nieuws: de wonde van het weghalen van die grote cyste was helemaal niet aan het genezen zoals het hoorde, en de huid was zelfs aan het afsterven. De dokter stelde voor om het beest erger te besparen en te opteren voor de korte pijn: amputatie van de staart. Jij was er nog niet al te erg van onder de indruk, ook niet toen ik vrijdag Catullus ging ophalen, en jij dus deze morgen zijn bloederig stompje onder ogen kreeg. Ik had het je wel uitgebreid uitgelegd natuurlijk, je was er op voorbereid.

Deze morgen hebben we eerst, naar goede weekendtraditie, een uurtje in bed gespeeld, en dan hebben papa en jij me nog een uur laten slapen: ik was nog doodop van de vermoeiende schoolreisweek. Tegen tien uur zijn jullie me toch komen wakker maken: ik moest me aankleden en klaarmaken om samen met jullie te gaan zwemmen! Je keek er ongelofelijk naar uit, kleine pruts, en terecht: het was heerlijk in het lauwe water. Onvervaard stapte jij van de rand af, en toog, nog zonder zwembandjes aan, naar het diepere. En toen struikelde je, en ging je hals over kop onder water. Je probeerde recht te krabbelen, maar kreeg precies je kopje niet boven water. Een halve seconde later had ik je vast, en was je verongelijkt aan het proesten: je huilde nog net niet. Je was behoorlijk geschrokken, maar een goeie knuffel, de verzekering dat papa en ik er waren om op jou te letten, en een paar zwembandjes later, ging je er weer onverstoorbaar alleen op uit. Je zag alleen nog wat witjes om je neus.
Een tiental minuten later ontdekte je plots zelf dat je met die zwembandjes kon drijven! Eerst nog wat voorzichtigjes, maar steeds driester ging je te werk, en papa heeft je zelfs al leren trappelen met je voeten! Toen ik me al was gaan omkleden en dus na een vijftal minuten terugkwam, was je met een zwemplankje en je zwembandjes alleen aan het zwemmen, zonder voeten aan de grond, of de beschermende armen van papa onder je buikje. Ik was echt trots, kleine mol!

Daarna zijn we op zoek gegaan om iets te eten, maar dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan: onze favoriete adresjes waren gesloten. In Evergem Dorp zijn we dan maar in een snackbar binnengegaan voor een moussaka en een penne met kip en champignons. Jij hebt niet veel gegeten, je viel bijna in slaap in je bordje.
Thuisgekomen was het dan ook siëstatijd, wat voor jou inhoudt dat je heel rustig speelt, en op een bepaald moment bij mij in de hangmat bent komen liggen om zachtjes wat te babbelen en te knuffelen. Ik moest natuurlijk niet meer slapen, maar heb wel genoten van elk moment. Je kan soms zo ongelofelijk lief zijn, muisje.

Daarna ben je nog met papa naar de Delhaize gegaan, hebben we aardbeienmilkshake gedronken, heb jij nog uitgebreid huizen zitten bouwen tegen de robots, wat tv gekeken, en uiteindelijk, alweer doodmoe, zonder protest naar bed gegaan.

Een heerlijk rustige, maar toch goed gevulde dag. Ik zie je graag, Wolfje!