Logeren

Gecategoriseerd onder: Logeren — Mama om 8:13 am op Thursday, April 12, 2007

Wel, kleine man, jij zit momenteel bij oma en opa, en ik geniet van de volstrekte stilte hier in huis :-) Papa is ook al vertrokken naar kantoor, en ik ga direct naar de Brico en dan naar de dierenarts met de hond.

Dinsdag zijn we inderdaad samen om brood geweest, maar het is vakantie, en onze Wondelgemse bakkers zijn toch niet zo schitterend op elkaar afgestemd. Het resultaat was, dat we nergens nog brood vonden, en dan maar met de fiets naar de Lidl zijn gereden. Dat was de allereerste keer, denk ik, meestal hebben we veel te veel mee om niet met de auto te zijn. Ook nu moesten we ons beperken, maar naast de zak sandwichen zag het doosje druiven er eigenlijk wel heel verleidelijk uit (het is ook al halfleeg) en ook de prachtige oranje roosjes kon ik niet laten staan. Jij hebt in de winkel je fietshelm opgehouden: je bent er apetrots op.
Wel vraagt iedereen je naar die schram op je gezicht, en telkens opnieuw leg je het geduldig uit: aan Kelly van de slagerij, aan Sandra aan de kassa, een beetje later aan mevrouw Ria en Michiel, de buren…

Uiteindelijk is de bank ingeolied geraakt, en zijn we nog samen een grote struik voor het venster te lijf gegaan. Het ding was gewoon veel te groot geworden, en nam een belangrijk deel van het licht weg. Mooi vond ik hem toch niet, vandaar, weg ermee! Ik heb de grote takkenschaar gehanteerd, en jij sleepte elke tak netjes weg en legde hem op de stenen. Je was eigenlijk zo trots als een pauw dat je dat kon! “Ik ben wel sterk he mama!”

Daarna hebben we gegeten, en heb ik je gewoon gewassen op je kussen, ik had met die zere teen van me geen zin om op mijn knieën voor het bad te gaan zitten. Ik ging het bij gezicht, handen en voeten houden, maar jij stond erop dat je poepje ook gewassen werd. Flinke, propere zoon van me!

Gisteren zijn we dan allemaal samen meteen opgestaan om acht uur, zonder spelen, want papa wilde nog even bij jou zijn, maar moest wel door naar kantoor. Daardoor hebben wij rustig ontbeten, en dan ben ik jouw gerief beginnen bijeenrapen: pyama’s, slaapzak, pantoffels, speelgoed, badspeelgoed, kleren, ondergoed, laarsjes, slabbetjes, tandenborstel… Niet te vergeten jouw nieuwe fiets én jouw oude fiets, die opa ging proberen maken.

Tegen kwart voor tien zijn we dan naar Eeklo gereden, waar ik bij Bart en Klaartje nog een doos oude boeken voor Latijn en Grieks wilde ophalen. Eerst was je daar wat onwennig, maar al gauw was je volop aan het spelen met Eva. Klaartje was compleet vertederd door jou, en zag het onmiddellijk zitten om nog zo eentje in huis te hebben. Ze waren allemaal gewoon weg van jou :-)

Het oorspronkelijke plan was om daarna nog even binnen te waaien in het Krügercenter, een plaatselijk winkelcentrum, maar eigenlijk had ik daar niet veel zin meer in, zodat we al tegen half twaalf bij oma en opa waren. Het valt me telkens weer op hoe ongelofelijk thuis jij je daar voelt. Je loopt rond alsof je de koning bent, kent elk hoekje en kantje… Je mocht eerst je Pasen halen: een klein winkelkarretje, zoals je dat kent uit de plaatselijke Smatch, met daarin een chocolade kip. Man, jouw gezichtje was geld waard! Onmiddellijk wou je een van je beestjes halen om in de kar te zitten, en parmantig paradeerde je rond met je karretje door heel het huis. Opa had je horen rijden, en kwam kijken.

Daarna gingen we je fietsjes halen, zodat opa een kijkje kon nemen naar die kapotte fiets. En jawel hoor, na al tien minuten was het ding gerepareerd, tot jouw grote vreugde! Jouw andere driewieler is veel fijner, dit ding is in vergelijking een 4×4, met brede dikke banden, ideaal om in de tuin rond te rijden. Ik ben blij dat hij werkt, dank je, opa!
Tegen dan had jij al een computer opgestart. Ik verdween weer naar boven, bij oma, en toen jij na een twintigtal minuten nog niet was gevolgd, kwam ik toch weer even kijken in opa’s bureau. Jij zat nog steeds netjes op een stoel voor je scherm, terwijl opa een poging deed om nog wat verder te werken. Het eten was ongeveer klaar, en dat moest ik je geen twee keer zeggen: dadelijk kwam je van je stoel en ging mee de trap op.
Dat eten smaakte blijkbaar heel erg: kalkoenrollade met warme kriekjes en puree. Er kwam nauwelijks een woord uit jou, behalve dan om te discussiëren met nonkel Jeroen over de naam van het kleine hondje: was het nu Kaneel of Cornholio, zoals nonkel Jeroen zegt? Iets later slaagde Jeroen er zelfs in jou aan het huilen te krijgen, door te doen alsof hij jouw chocolade kip ging opeten… Snikkend kwam je troost zoeken bij mij, arme jongen.
Na de koffie ging ik door, en tegelijkertijd gingen jullie mee naar beneden, de kippen eten geven. Terwijl ik nog salu zei tegen oma, had jij je laarsjes al aan en zat je al halverwege de tuin. Ik riep nog even salu naar jou, waarop jij je omdraaide, snel even riep” Salu mama!” en weer verderliep.

Weet je, Wolf, het doet deugd om jou op zo’n manier te kunnen achterlaten: je voelt je goed in je vel, en je weet dat ik je vrijdag opnieuw kom halen. En ik, ik kan rustig werken en ook dat doet deugd :-)

Geen opmerkingen »

Nog geen opmerkingen.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Laat een opmerking achter

XHTML: je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>