Lentedag

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Gewoon verslag — Mama om 7:16 pm op Wednesday, March 28, 2007

Vandaag heb je het precies wel naar je zin gehad. Toen ik je kwam afhalen op school, kwam je trots met een potje aarde aandragen met daarin een ganse hoop gekiemde zonnebloempitjes. Voorlopig mogen ze nog even in de keuken staan, maar ik weet eigenlijk niet wanneer ik ze best uitplant in de tuin.

Thuis hebben we eerst spaghetti gegeten, je favoriet, en zijn we daarna buiten gaan spelen. Na amper vijf minuten hoorde je in de verte een elektronisch muziekje, en je ogen begonnen te blinken: de ijskar! Eerst zei ik nee, maar toen Pieter, het buurjongetje dat in jouw klas zit, blijkbaar toch eentje kreeg, bezweek ik ook maar. Je hebt met volle overgave op de bank je chocolade-ijsje zitten oplekken, en hing gewoon gans vol. Lang leve de slabbetjes!

Daarna heb je confetti gemaakt: met een lange tak sloeg je de dorre bladeren van de beukenhaag, en kreeg daar maar niet genoeg van. Iets later had je ontdekt dat je met een stukje rode steen kon schrijven op de grond, waarop mijn frank (cent? euro?) viel dat ik nog ergens stoepkrijt had liggen. Jij vond het geweldig en tekende meteen de drempel van de voordeur vol.
Uiteindelijk zijn we toch nog naar de Aldi getrokken, waar je een nieuw set viltstiften hebt gekregen. Het etiket vermeldt dat ze extra af- en uitwasbaar zijn, ik hoop maar dat het waar is.
Opnieuw thuis moest je die natuurlijk even uitproberen, waarna je een chocomelk, een banaan en een cremekoek naar binnen hebt gewerkt. Toen lokte de zon weer te erg, en zijn we samen paardebloemen gaan wieden.

Tegen half zes was je zodanig zwart, dat ik je maar in bad heb gestopt. Dat is een vast woensdags ritueel tegenwoordig. Je hebt een dik half uur zitten plonzen, we hebben netjes het zand en de ijskrijm uit je haar gewassen, en toen was je weer vol energie om beneden nog wat te spelen.
Toen we nog wat later zaten te eten, kwam onverwachts papa thuis :-) Je hebt honderduit tegen hem verslag van je dag gedaan, totdat we beiden bijna zotgekwetterd waren. Enfin, tegen half acht lag je in je bedje :-)

Je belooft me telkens weer dat je nu zal proberen je pamper droog te houden, maar blijkbaar lukt dat aan geen kanten. Wellicht is het gewoon nog te vroeg. Als opstekertje ligt er een hemdje en onderbroekje te wachten in de badkamer, met niets minder dan een krokodil op! Zodra je een droge nacht hebt, mag je die aandoen, en elke avond blijf je enthousiast volhouden dat het je die nacht wel zal lukken :-) Lieverdje toch…

Smeltwater

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 8:03 am op Wednesday, March 28, 2007

Snoetie,

je bent er vannacht onbewust in geslaagd je papa te veranderen in een hoopje smeltwater. Toen we gingen slapen, ging ik zoals altijd nog even je kamer binnen om te zien of alles ok was, en om je opnieuw onder te stoppen. Dat laatste is vaak nodig: ook vannacht lag je bovenop je donsdeken met je voeten op je kussen en je hoofd ergens halverwege je bed. Papa was meegekomen, en nam je in zijn armen om je weer goed te leggen. Wellicht heb je gevoeld dat ik het niet was, en verschrikt deed je je ogen open. Toen je je papa herkende, plooide je gezichtje zich in een brede glimlach, en gerustgesteld vleide je je hoofdje op je kussen en sliep verder. En papa? Die kwam buiten en hield zich even vast aan de deurpost, volledig vertederd. Tsja. Kleine hartendief!

Eindelijk nog eens een berichtje…

Gecategoriseerd onder: Lang verhaal — Mama om 7:37 pm op Tuesday, March 27, 2007

Lieve Wolf,

je ligt net in je bedje, maar hebt het blijkbaar moeilijk om in slaap te geraken, net als de voorbije nachten. Het zomeruur ligt je echt niet, zo te merken. Je bent ondertussen wel doodop natuurlijk, want ’s morgens moet je er wel weer op tijd uit. Ik ben je net nog gaan redden van een levensbedreigende mug. Zo voelde het tenminste aan, aan jouw gebrul te oordelen. Dit weekend hangen papa en ik zeker je muggennetje op, beloofd.
Deze morgen was gewoon zalig: rustig opstaan, boterhammetje eten, en dan samen in de koude ochtendlucht, lekker ingepakt het zonnetje tegemoet. Ik geniet ervan, en jij duidelijk ook, je kleine handje lekker warm in de mijne. Ondertussen babbel je honderduit, piept in elke brievenbus, zwaait naar alle kinderen die voorbijkomen en die jou blijkbaar ook allemaal kennen, en geeft commentaar op de wereld.
We waren eigenlijk net te laat op school, jouw rij was net aan het binnengaan. Ontzet sleurde je me mee naar binnen (ik moest jouw vermiste muts gaan zoeken), rende op je juf af, en ging naadloos op in de groep. Ik kreeg nog in de gauwte een kusje op mijn wang, en toen zag je me al niet meer staan. Evert eiste je aandacht op, en Sara wou je perse haar nieuwste knuffeltje tonen. Je voelt je overduidelijk thuis, daar in Mariavreugde. Ik heb dan maar je muts (die gewoon op een andere kapstok hing) in de mouw van je jas gepropt, en ben er vanonder gemuisd.

Verder ben je zo ongelofelijk snel aan het veranderen. Je wordt, zoals je het zelf zegt, een echte grote broer. Ik heb al zo lang niet meer geschreven, dat er ongelofelijk veel dingen gebeurd zijn intussen. Je babbelt honderduit, wat op zich niets nieuws is, maar nu doe je het wel met meervoudig samengestelde zinnen, alle tijden, en alle juiste personen. Alleen die tussenvorm tussen ‘jou’ en ‘u’, zijnde ‘ju’, krijgen we er nog niet echt uit. Je leert wel bijzonder snel bij: als ik je uitleg dat je ergens verkeerd bent, en ik zeg je wat het wel moet zijn, zeg je me gewoon na, en daarna maak je die fout nog zelden.
Je bent ook enorm zelfstandiger geworden. Je doet zelf je schoenen aan en uit (zonder strikken, weliswaar), hangt wanneer we thuiskomen netjes je jas aan de kapstok, eet quasi volledig alleen,  speelt heel gemakkelijk op je eentje, dekt zelf je tafel en ruimt je spullen ook weer af, gooit dingen in de vuilbak, neemt zelf een zakdoekje en gooit het daarna weg, wast zelfstandig je handen (compleet met zeep) en gaat volledig autonoom op je potje. Alleen dat afkuisen van dat poepje lukt zo nog niet, maar dat is wel normaal.
Je favoriete bezigheid is kleuren met je stiften. Je weet dat ik boos ben als je op je T-shirt kleurt, dus kom je telkens netjes een slabbetje halen. Dan neem je een vers blaadje uit je schuif met kladpapier, en even later zie ik trots je krabbels staan. Echt tekenen is het nog niet, al heb je me een paar weken terug verbaasd met een banaan. Het was effectief een boogvormig geel ding, met aan de ene kant een beetje groen, en aan de andere kant een beetje zwart. Je hebt duidelijk een banaan al heel goed bestudeerd.
Dat oog voor detail valt me wel vaker op. Onlangs stonden we samen in de Lidl, en toen stond je erop dat ik een doos doekjes meenam voor de juf: die van haar waren namelijk op. De volgende morgen zag ik haar toevallig, en vroeg ik hoe het eigenlijk zat, en jawel hoor: haar doos met doekjes was op, en ze had de keukenrol klaargezet. Trots als een pauw overhandigde je haar je doos, en je keek naar mij met een blik van ‘Zie je wel!’ Ik kon uiteraard niet anders dan lachen.

Je bent ondertussen drie jaar geworden, en opnieuw hebben we een feestje gegeven. Je keek er echt al naar uit. Even hebben we getwijfeld of we het wel gingen laten doorgaan: de dag voordien was je nog ziek, en ook de dag zelf begon maar bleekjes en slapjes. Ondanks alles viel je er echt wel door, zodat het feestje een succes was! Er waren dan ook vooral veel kinderen: Sofie was er met Margot, Maud en Ines (Sepp moest werken), Pieter en Delphine waren gekomen met Marthe en Victor, en Gwen had Ernest meegebracht. Erik is dan nog later gekomen met Leander, maar die is toch al te groot voor jou. Het was de bedoeling dat Nathalie en Koen met Quinten, Aaricia en Jorunn ook gingen komen, maar Koen belde die ochtend met de boodschap dat hij een huis vol zieken had. Jammer eigenlijk. Ook oma en Roeland en Sarah zijn pas later gekomen: het was voor hen toch veel te druk met al die kleine kinderen. Nonkel Jeroen ging ook komen, maar dat is hem pas de dag nadien gelukt. Al bij al was het een zeer geslaagde dag, maar was je wel compleet doodop.

Je mag ook geregeld een weekend gaan logeren bij omaly en bompa of oma en opa. Meestal is dat omdat papa en ik een vreselijk drukke agenda hebben. Zoals afgelopen weekend: papa moest weg op vrijdag, en ik had zowel vrijdag als zaterdag een concert van de Carmina Burana te zingen. Ik ben je dan ook vrijdag iets vroeger van school komen afhalen, en we zijn samen naar Ronse gereden. Zondag zijn papa en ik komen eten bij omaly, en hebben jou weer meegenomen. Je had het duidelijk erg naar je zin gehad: bompa is de ideale speelkameraad. Je hebt ook weer een stapel nieuwe kleren gekregen, zodat je de zomer op je paasbest in kan gaan, en je vindt dat duidelijk een leuk cadeau.

Gisteren was het trouwens ook weer lekker druk: ik ben van mijn school naar de opvang geracet, en daar mocht je gelukkig buitenspelen dankzij het prachtige weer. Het resultaat was wel dat jij hondezwart was, en ik je thuis eerst nog verse kleren mocht aandoen en je grondig wassen. Daar had ik eigenlijk niet zoveel tijd voor, want om half zes hadden we een afspraak bij de gynaecoloog. Papa had een afspraak waar hij niet onderuit kon, dus deze keer waren we met zijn tweetjes. Jij hebt je voorbeeldig gedragen (het beloofde snoepje heeft wellicht daar ook wel toe bijgedragen) en je hebt opnieuw met open mond naar het hartje van de nieuwe baby staan luisteren. De beelden waren deze keer echt niet duidelijk, zodat we nog steeds niet weten of je een broertje of een zusje krijgt. Ik ben wel echt blij dat je voor de rest heel goed lijkt te begrijpen wat er aan de hand is: je geeft me vaak zomaar kusjes op mijn buik, of van die kleine streeltjes, en in de winkel zou je me voortdurend babyspullen aan de hand doen. Soms geef je me ook al een stuk van je speelgoed waar je te groot voor geworden bent, en zegt erbij dat ik dat moet opzij leggen voor de nieuwe baby. Als ik je erop attent maak dat ik veel met die nieuwe baby zal bezig zijn, wanneer hij eenmaal geboren is, dan bekijk je me met een verontwaardigde blik en zegt: “Ik kan wel alléén spelen, hé mama!” Je bent je daar dus wel van bewust. Soms kan je ook zo van die dingen zeggen: “Als de baby groot genoeg is, he mama, dan mag hij met mij buiten spelen, en dan zal ik zorg dragen voor hem!”
Aan de andere kant speel je nu zelf vaak kleine baby, en dan kruip je op mijn schoot en wil je gewiegd worden. Ik denk dat je het nog moeilijk zal vinden om je plaats van kleinste aan hem/haar af te staan. Je gebruikt hem ook soms als excuus: je wil nog steeds niet zonder lichtje slapen (je hebt het één keertje geprobeerd, maar werd toen in de loop van de avond huilend wakker), en zegt dat je het uit zal doen zodra de nieuwe baby geboren is. Ik zie je er wel toe in staat, je hebt ook op zo’n kordate manier komaf gemaakt met je tuutje destijds.

Ach Wolfje, er valt nog zoveel te vertellen, maar achteraf lijken het vijgen na Pasen… Wat kan ik nu nog vertellen over Kerstmis, of over het feit dat je met Roeland en Sarah in de kerstvakantie naar de dierentuin bent geweest? Of het dagje aan zee met Gwen en Erik en de kinderen? Of alle andere uitstapjes en winkelbezoekjes en gekke uitspraken? Er zullen er me nog wel te binnen vallen, en dan schrijf ik ze op, beloofd. En nee, deze keer zal het niet zolang duren.