Gecategoriseerd onder: Lang verhaal, Spelen — Mama om 11:21 pm op Wednesday, January 17, 2007

Terwijl jij naar tv zit te kijken, en ik me eventjes niet zo slecht voel, ga ik toch proberen een paar dingen neer te schrijven.

Je bent ongelofelijk aan het veranderen, Wolf. Dat kan ook niet anders natuurlijk, straks word je 3 jaar, maar toch… Je bent eigenlijk nog een groter schatje geworden dan je al was, en ik dacht dat dat niet meer mogelijk was. Tegenwoordig kan je flink op je eentje spelen, hele pozen aan een stuk, zodat papa of ik ook nog eens wat werk gedaan krijgen. Nog steeds is bergen bouwen met kussens een van je favoriete bezigheden.
Je krijgt echter ook meer en meer fantasie: je speelt de gekste dingen na, springt door het huis als een kikker, deelt imaginaire snoepjes uit, gaat vanalles gaan rondbrengen als postbode, enzoverder. Het is echt heerlijk om jou soms onopvallend af te luisteren, want ja, overal geef je commentaar bij, en als je daar geen zin in hebt, zit je zachtjes te zingen. Jouw mondje staat in elk geval nooit stil, kleine kletskous.
Een ander favoriet speeltje is onze nieuwe koelkast, en meer bepaald de buitenkant ervan, die volhangt met magneetjes en kaartjes. Onlangs ben ik met jou naar de Colruyt gereden, en toen heb ik een zak lettermagneetjes gekocht voor jou. Je was compleet door het dolle heen, en hebt uren aan een stuk voor de koelkast gezeten. Nóg leuker waren de magneten die papa voor jou op het internet heeft besteld. Die waren zelfs zó cool, dat het er even inzat dat ze nooit de kantoren van Netlash gingen verlaten, want daar was iedereen er ook mee aan het spelen gegaan. Het is namelijk een knikkerbaan, compleet met trechtertje, rad, tuimelelementen, enzovoort. Je vindt het gewoon zalig, en wij vinden knikkers doorheen de hele keuken, want af en toe is er wel eens eentje dat ontsnapt. Jammer genoeg kan je zelf nog geen baan bouwen, want je bent echt nog wel te klein om de mechanismen te snappen.

Je bent ondertussen wel erg zorgzaam geworden: vaak kom je bij me, geeft me een knuffel, en zeg je dat je me zal beschermen tegen de krokodillen en de leeuwen hier in huis. Of je stopt me onder een dekentje in de zetel, zodat ik toch geen kou krijg. Een paar dagen geleden moest ik lachen: je was al klaar met je boterhammen, en mocht nog even naar tv kijken. Er was net een aflevering van Batman, met wat jij noemt een grote vuile stoute beest. Je was toch niet helemaal op je gemak, en kwam me halen. Ik dus mee naar de living, met nog een bord met een boterham en een tasje melk. Toen ik iets later klaar was, stond jij recht, nam het bord, zette er de tas op, en zei tegen me: ‘Mama, ik ga dat op de pompsteen zetten hé, dat moet niet blijven staan’. En parmantig stapte je naar de keuken. Je bent echt wel de waardige zoon van je vader, hoor! Je vindt het ook zo leuk blikjes en dergelijke in de garage in de PMD-zak te gooien, en wel meer van die dingen. Zo help je me graag bij het uitlegen van de afwasmachine: terwijl ik er de breekbare dingen uithaal, leg jij al je bordjes en je bekertjes netjes op hun plaats.