Een weekje vakantie

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Logeren, Pis- en kakverhalen, Ziek — Mama om 11:23 pm op Friday, November 3, 2006

Toen we zaterdag dus thuiskwamen van al dat gewinkel, hebben we op ons gemak wat tv gekeken en een koekje gegeten, en toen viel plots mijn frank dat we nog snel naar de Aveve moesten: we hadden geen croissants meer, en ik had dat beloofd aan Annick! Ik wilde namelijk die avond nog naar Etterbeek naar een Halloweenfuif van Eternica, en zij had spontaan aangeboden om te babysitten. Ze ging dan meteen ook blijven slapen, zodat ik me geen zorgen hoefde te maken als ik wat langer wegbleef. Ik had haar in ruil ovenverse croissants aangeboden, en dat zag ze compleet zitten. We zijn dus samen de auto ingesprongen en op het laatste nippertje de Aveve binnengestormd, nog net op tijd voor croissants en boterkoeken.

Daarna hebben we gegeten, en tegen half acht kwam Annick toe. Ik had jou nog niet eens je pyamaatje aangedaan, ik wilde je trouwens ook ietsje langer ophouden aangezien die nacht het winteruur inging. Op die manier zou het voor jou misschien wel makkelijker zijn dat ene uurtje op te schuiven. Uiteindelijk, na het nodige gespeel en het trotse tonen van jouw kamer, was het bijna negen uur voor je in je bed lag. Je gaf dan ook geen kik meer.
Met een gerust hart verkleedde ik me, en trok naar Brussel. Toen ik in het holst van de nacht - veel te laat, trouwens - thuiskwam, zag ik in de garage meteen je beddengoed liggen. Zucht. Het was me buiten ook al opgevallen dat het licht in je oude kamer brandde, en jawel, je had rond middernacht grondig overgegeven over je hele bedje. Annick had je meteen gewassen, een verse pyama aangedaan, je badjas zodat je het niet koud zou krijgen, en je toen in je zetel in je kamer gezet terwijl zij je beddengoed kon verversen. Daar was er een tweede gulp gekomen, zodat je opnieuw een verse pyama aankreeg, en ze jou uiteindelijk in je kleine bedje had gelegd, omdat je grote donsdeken helemaal besmeurd was. Arme Annick… Ze komt dan al eens babysitten. Gelukkig nam ze het nogal filosofisch op. Ik ben haar echt wel dankbaar.
De volgende morgen heb je eerst bij ons in bed liggen spelen, en daarna zijn we allemaal in bad/douche gegaan. Van de ovenverse croissants is niet veel in huis gekomen, helaas: ik was veel later thuis dan gepland, en ze waren dus niet genoeg gerezen. Annick was zo ongelofelijk lief om dan naar de bakker te rijden en koffiekoeken te halen, terwijl ik jou waste en zelf ook een douche nam. We hebben dan nog tot de middag gezellig zitten kletsen. Jij was nogal rustig, maar speelde wel met zichtbaar genoegen twee boterkoeken binnen. Dat was misschien niet zo’n goed idee voor je maagje, maar er was geen zeggen aan: zondag betekende koffiekoeken.

We hebben dan eigenlijk nauwelijks gegeten ’s middags, en tegen half drie was oma daar: we gingen samen naar Denderleeuw, voor het babyfeestje van het dochtertje van mijn nichtje Caroline. Jij zegt het zo mooi: baby Amber. Je verwisselt het wel vaak met baby Alexander, maar die namen moesten dan maar niet zo op elkaar lijken :-p
Daar was je eigenlijk weer de ster van de namiddag: al mijn nonkels en tantes stonden ervan versteld hoe goed jij wel gegroeid was, en hoe spraakzaam en flink je wel was. Ik was trots als altijd :-) Blijkbaar besefte je wel dat er iets mis was met je buikje, want je wilde enkel water, en toen je een koekje vroeg, nam je genoegen met de zandkoekjes die ik je gaf. Ik had je natuurlijk wel uitgelegd dat chocolade niet zo goed was voor je buikje, en dat was ok voor jou. Je vroeg het ook telkens heel netjes als je iets wilde, zelfs wanneer ik je gezegd had dat je gerust zelf een druif mocht nemen. Hehe, blij dat je zo welopgevoed bent.
Tegen vijf uur gingen we door, zodat ik normaal gesproken nog net op tijd ging zijn voor het koor om zes uur. Normaal gesproken, maar dat was buiten de file gerekend. Er was net na Erpe Mere een groot ongeval gebeurd op de autoweg, zodat we een uur quasi stilgestaan hebben. Ik hield mijn hart vast: we wisten niet hoelang het zou duren, en hoelang jij het zonder zagen of huilen zou volhouden. Ik moet zeggen: je hebt je schitterend gedragen. Alleen klaagde je erover dat je dorst had, en dat je water wilde. En uiteraard was mijn alomtegenwoordig flesje water net leeg natuurlijk.
In het begin bleef je braaf in je stoel zitten, commentaar gevend en rondkijkend. Na een tijdje vroeg ik aan oma of je soms bij haar op school mocht zitten, we reden toch hooguit stapvoets. Toen hebben we echt wel gelachen: het venster stond open, en je zwaaide naar alle auto’s die wij voorbijreden of die ons voorbijreden: andere kinderen, vieze meneren (zei jij soms heel luid zelfs, tot het schaamrood van het lachen op ons kaken stond), leuke mevrouwen… De meesten zwaaiden terug, of riepen iets terug als jij luid ‘boe’ had geroepen. In elk geval amuseerde je je best, en zijn we zonder kleerscheuren door de file heen geraakt. Ik was natuurlijk wel oeverloos te laat op de repetitie, maar daar was niks aan te doen.
Papa was gelukkig al thuis toen wij thuiskwamen, en hij kreeg een gigantische knuffel: je had hem duidelijk gemist de voorbije dagen. Je straalde helemaal en was niet meer bij hem weg te slaan.
Toen ik later thuiskwam van het koor, sliep jij al rustig in je grote bed. Ik ben later nog even gaan kijken, en heb je dan netjes ondergestopt. Je bent zo lief, kleine snoet…

Maandag werd een heel rustige dag, rustiger dan eigenlijk bedoeld: ik voelde me allesbehalve, moest op mijn beurt overgeven, en heb zowat de hele dag in de zetel gelegen. Jij speelde rustig, zat veel bij papa die gelukkig net de dag vrijaf had genomen, en je bent samen met hem te voet om brood geweest. Het weer buiten was dan ook heerlijk: een stralende zon, en niet eens echt koud. Je had zelfs je dikke winterjas niet aan, je tussenjasje was meer dan voldoende.
’s Avonds wilde je echter niet in je grote bed slapen: je wilde in je oude kamer, in je kleine bedje. Dat is echt niet meer de bedoeling (er liggen trouwens geen lakens meer op, ik moet het dringend echt afbreken) en ik heb je dan maar overtuigd om in je grote bed te slapen. Eventjes samen met je onder de dekens kruipen en wat onnozel doen was meer dan voldoende, ik ben er dan ook goed in :-p

Dinsdag hebben we allebei lekker lang geslapen, rustig ontbeten, en boodschappen gedaan. We hadden maandag namelijk samen naar een tekenfilm gekeken waarin het ging over onder andere viskroketten, en je wilde dat eens proeven. We hebben dinsdag dan ook viskroketten gegeten, en je vond het best lekker.
In de namiddag moesten we naar de podoloog: na het vorige onderzoek een paar maanden geleden was gebleken dat je steunzolen nodig had, iets wat me eigenlijk al langer duidelijk was. Deze middag was het dan ook de bedoeling dat de podoloog (je noemt hem dokter Kenneth, ook al is hij strikt genomen geen dokter) kleine gipsen afdrukken ging maken, en hij had me gevraagd jou daar al op voor te bereiden. Je zag het dan ook helemaal zitten en hebt je voorbeeldig gedragen. Je wist dat het nat ging zijn, dat je even ging moeten wachten, en dat het geen pijn ging doen. Ik was, voor de verandering, weer heel trots op jou, kleine snoet!

Woensdagmorgen begon net iets minder leuk :-/ Papa was net weg toen jij wakker werd en prompt luidkeels begon te huilen. Ik spurtte naar je toe, en begreep op slag waarom je zo huilde: je lag in een ware plas kak. Het was vreselijk: niet alleen je pyama en je onderlaken, maar zelfs je dekbed en je hoofdkussen hingen vol. Arme jongen. Brullend heb ik je meegenomen naar de badkamer, prompt een bad laten lopen, en je vieze kleren uitgestroopt. Tegen dan was je al niet meer aan het brullen, gewoon aan het huilen. Ik heb je voorzichtig met een washandje proper gewreven, en je daarna in bad gezet. Pas toen werd je rustig: al het vuil was van je af. Even later zat je zelfs opgewekt te spelen. Mij restte een iets minder opwekkende taak: je bed afhalen. De matrasbeschermer was intussen gewassen maar lag nog niet op, zodat ook je matras zelf volledig geplekt was. Gelukkig is het er een met wasbare bekleding, zodat ik ook die eraf heb geritst en in de wasmachine heb gestoken. Het ding moet wel twee dagen drogen, maar je ging net vandaag voor een paar dagen naar oma en opa, gelukkig maar.
Op aanraden van Delphine, de apotheker die ik toevallig aan de lijn had, heb ik je Perenterol gegeven om de diarree te minderen. Het kon echt niet zijn, liefje. Dit is echt abnormaal, en het is dan ook bizar dat de specialisten ter zake niks vinden. Je bent er totaal niet ziek van, en zit perfect op gewicht, zodat het al helemaal een rare zaak is. Je bent die ochtend ook nog een paar keer op je potje gegaan, en ook toen liep het er gewoon uit, maar toch bleef je vrolijk en opgewekt, het deert je dus echt niet. Bizar, bizar.
Een beetje na twaalven trokken we samen naar Zomergem, al je gerief netjes in de auto geladen, om daar te eten, en je ging er dan ook blijven tot zaterdag. Eventjes rust voor papa en mij, en vooral ook tijd om wat werk in te halen.
Je was ongelofelijk blij je grootouders te zien, je gezichtje lichtte op zodra we de straat indraaiden. Alleen je eetlust was nog niet helemaal terug, en oma had net zo lekker gekookt: konijn met gebakken appeltjes, patatjes en vooral beken saus, mmm. Na het eten kwamen dan nog nonkel Roeland en tante Sarah toe en werd het helemaal feest.
Tegen een uur of drie ben ik doorgegaan, en je zwaaide me enthousiast uit. Je zag het helemaal zitten om bij oma en opa te blijven, gelukkig maar.

Toch heb je me donderdag wel drie keer gebeld. Oma vertelde me dat ze naar haar moeder had gebeld, en dat jij daarop ook naar mij wilde bellen. Niet dat je veel te vertellen had, hoor, je bent aan telefoon nooit veel van zeg, maar het deed wel deugd je fijne stemmetje te horen. Hoe leuk het ook is om in een rustig en leeg huis te zijn, toch mis ik je, kleine dondersteen.

Vandaag heb ik rustig kunnen doorwerken, en was het de bedoeling om samen met papa uitgebreid uit eten te gaan, maar ik voel me nog steeds niet optimaal, zodat we gewoon thuis zijn gebleven. Het zou zonde zijn van het lekkere eten en het geld als ik nauwelijks een hap binnenkrijg.

Morgen na de middag ga ik je weer ophalen. En ik kijk er eigenlijk toch wel naar uit, hoor :-) Weet je, mijn kleintje, ik zie je toch wel ongelofelijk graag.

Geen opmerkingen »

Nog geen opmerkingen.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Laat een opmerking achter

XHTML: je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>