Om verder te gaan op de vorige post: je lag dus te lachen in je bedje van puur plezier om je nieuwe kamer. Helaas was een uur voordien het lachen ons allemaal vergaan: het was iets over zes, en ik had nog geen brood in huis. Ik heb je dan snel in de auto gezet, en we zijn samen om brood gereden. Je kreeg een snoepje van de mevrouw, maar stond precies nogal sip te kijken, en verklaarde dat je die niet lekker vond. Toen ik je terechtwees, begon je zowaar te huilen. Ik vroeg wat er scheelde, want dat was ik niet van je gewoon, en je zei dat je buikje pijn deed en dat je je niet goed voelde. Je zag inderdaad wat witjes, kleine snoetie. Desondanks kon ik niet anders dan je een dikke knuffel geven en opnieuw in je autostoel zetten. Je was nog niet eens vastgegespt, toen plots al je eten er opnieuw uitkwam: een dikke straal, compleet over jezelf, en je volledige autostoel. Ik wist niet goed hoe snel ik je eruit moest halen, en op straat heb je nog wat overgegeven. Je hing helemaal vol, en huilde van ellende. Ik probeerde je wat te troosten, zette je op de voorbank (in je autostoel stond een plasje kots) en reed snel maar voorzichtig naar huis.  Daar heb ik je kleren uitgestroopt, en gewoon zonder meer opgepakt en meegenomen naar de badkamer (ik hing zelf toch al vol). Tegen dan begon je je precies wat beter te voelen, en het vooruitzicht van een warm bad en propere kleren deed je gezichtje opklaren. Even later zat je inderdaad opgewekt te plonzen, terwijl ik net iets minder opgewekt was: het vooruitzicht je autostoel te moeten wassen was niet direct aanlokkelijk, zeker niet door de weeïge fristigeur die erin hing, vermengd met stoverij en champignons. Het heeft me ’s avonds dan ook nog de nodige tijd gekost, snoetje. Jij lag ondertussen in je splinternieuwe bed te slapen.
Helaas, het ene boterhammetje dat je als avondeten gegeten had, was blijkbaar opnieuw te belastend voor je maagje, en jawel, na amper drie uur was je bed al gedoopt! Papa was gelukkig thuis en waste en kalmeerde je, terwijl ik je splinternieuwe lakens verving, je hoofdkussen uitwaste, net zoals de plek op je matras. Ik heb ze dan gewoon omgedraaid, zodat je weer in een fris en proper bedje kon slapen, dit keer met een ander nieuw dekbedovertrek. Je vond die koetjes trouwens heel erg leuk.

Donderdag vertelde je dan ook heel trots aan de juf over je nieuwe kamer. Ik heb je die dag niet eens meer gezien, snoetje: ik had na de les klassenraad, zodat Anaïs je op school heeft afgehaald, met jou gespeeld, samen met jou boterhammetjes heeft gegeten, en je rond half acht in bed heeft gestopt. Ik was maar thuis van school om kwart over acht, en moest dan eigenlijk al in de roleplay zijn.

Vrijdag hebben Geert en ik in de namiddag de rest van je kamer in elkaar gezet, en ben ik jou gaan afhalen tegen zes uur. Je was opnieuw heel erg blij met je kamertje: een bureau, een boekenkastje, en een bedomranding met nachtkastje rijker. Ik had al je pluchen beesten aan je hoofdeinde in de kast gezet, en je hebt er echt wel mee zitten spelen: schuif open, schuif dicht, kastje open, kastje dicht… Eigenlijk was het de bedoeling geweest met jou naar de instuifdrink te gaan van Erik en Annelies, maar het was zeven uur voor we aan tafel zaten, en dus veel te laat. Tegen half acht lag je al te slapen, snoetie.

Zaterdag was een drukke dag voor ons. Papa was het hele weekend weg op opleiding, en we hadden het rijk voor ons tweetjes. Eerst zijn we naar het containerpark gereden met alle kartonnen verpakkingen van jouw meubels. De hele auto zat stampvol, ik zag je niet eens meer zitten, iets wat jij bijzonder grappig vond. Je hebt me trouwens schitterend geholpen: jij stond bovenaan het trapje aan de container, ik gaf je de dozen aan, en jij schoof ze in de container. Je straalde helemaal van trots!
Daarna zijn we naar de Brico gereden om gordijnrailtjes voor jouw nieuwe kamer. De gordijnen uit jouw oude kamer passen perfect, alleen waren er nog geen railtjes voorzien, vandaar. Als altijd was het een feest in de Brico, enkel en alleen door de speciale autokarretjes. Van de Brico zijn we naar de Lidl gereden om eten, en daarna hebben we effectief gegeten. Veel honger had je niet, je hebt nauwelijks gegeten, enkel wat puree.
Na het eten hebben we eerst wat rustig in de zetel gezeten en naar tv gekeken (jouw manier van middagslaapje houden) en daarna zijn we weer in actie geschoten: eerst richting de Zeeman in Mariakerke, om een matrasbeschermer te kopen. Ze hadden er geen met plastiek, maar dat slaapt zo oncomfortabel dat ik jou dat niet eens wilde aandoen. Je hebt ook een leuke nieuwe pyama gekregen, eentje in flanel met knoopjes en rode kasteeltjes :-p Daarna zijn we even de belendende Aldi binnengewaaid, en vandaar naar de Kringloopwinkel even verderop. Daar zag je meteen een mooi houten tafeltje staan met rood blad, met bijhorend stoeltje en tweezitsbankje. Je was er meteen verzot op, ging dadelijk zitten, en bleef daar ook halsstarrig zitten terwijl ik in de rest van de winkel rondkeek. Het moet lukken dat we thuis al een stoeltje van dezelfde set hebben, ook uit de kringloopwinkel. Tien euro voor de hele set was een peulschil, en ik stelde je voor het te vragen aan Sinterklaas. Ik heb je snel even het concept van Sinterklaas uitgelegd, en je zag dat dadelijk compleet zitten. Ik heb het betaald en opzij laten zetten, ik kon het moeilijk meenemen en dan zeggen dat Sinterklaas het zou brengen. Je was in elk geval opgetogen, en wilde meteen naar huis om een brief te schrijven aan Sinterklaas :-p

Toch zijn we eerst nog even gestopt bij de bakker, en tegen dan was je Sinterklaas alweer vergeten :-p

En de rest van het verslag zal voor vanavond of morgen zijn, snoetie!