Ach ja, alweer een pak te vertellen. Ik moet het mezelf maar opleggen sneller te schrijven, nee?

Die woendag heb ik dan toch nog gebeld naar de dokter, maar die was aan het verzuipen in het werk en wilde je pas de donderdag zien. Ik had me daar al bij neergelegd toen hij terugbelde: er had iemand geannuleerd, en je mocht komen om acht uur. Zijn diagnose was kort en krachtig: beginnende bronchitis, dus slijmoplossers, iets om je hoest ’s nachts stil te leggen zodat je kon slapen, en jammer genoeg ook antibiotica. Anders ging je hoe dan ook nog voor de bijl gaan, liefje, en dan was ik er liefst maar meteen vanaf. Om half negen ben ik dan nog naar de apotheek van wacht gereden (ik vond hem nog niet direct) en het was negen uur voor je in je bed lag. Papa had nog moeite gehad om je wakker te houden. Gelukkig had de dokter je klaar en duidelijk gezegd dat een poepsnoep noodzakelijk was, en je maakte er niet teveel problemen van.
Je hebt gelukkig rustig doorgeslapen, je kreeg je antibiotica mee naar school, en je bent er vrij snel vanaf geraakt. Die hoest was echt wel smerig!

Donderdag heeft papa jou van school afgehaald, en je vond dat maar wat leuk! Ik moest namelijk weg en kon onmogelijk op tijd terug zijn voor jou. Vrijdag was het alweer vrijwel zes uur voor ik je ging ophalen: ik was eerst gaan verderwerken aan mijn mozaiek, en ben toen nog kleren gaan kopen, onder andere een heel leuke bleke broek voor jou, eentje met een goeie rekker. Dat laatste is een probleem: ik heb genoeg broeken voor jou, maar een aantal daarvan heeft een riem nodig, en daar kan jij zelf niet mee overweg. Je bent ongelofelijk trots dat je zelfstandig op je potje kan (soms vind ik zelfs gewoon een vol potje in de keuken zonder dat je me iets gezegd hebt) en met een broeksriem lukt dat niet natuurlijk.

Zaterdag was je papa onverwacht toch thuis op de middag, en hebben we gezellig samen gegeten: je blijkt bloedworst wel lekker te vinden. Daarna is hij wel nog naar kantoor getrokken, en jij en ik zijn naar de Colruyt gegaan. Je bent echt toch een wijs ventje, snoetie. Tot grote hilariteit van de omstaanders heb je vrijwel de hele tijd zitten zingen, versjes opzeggen, commentaar geven op de mensen rondom je, en onnozel zitten doen met de produkten in de kar. Tot je grote vreugde is zaterdagnamiddag ook proevertjesdag, zodat je zowel wat chocolade, als een paar koekjes hebt binnengespeeld. Je had al twee stukjes chocolade van me gekregen, en toen vond ik het voldoende. Je vroeg om meer, en mijn standaard antwoord was: “Het is genoeg hoor, snoetje, en trouwens, de chocolade is op.” “Niet waar, mama, daar ligt nog veeeeeeel!” Ik kan je echt niks meer wijsmaken. Een opmerking dat je buikje zou kunnen pijndoen, en dat je dan straks nog wel iets kreeg, bleek ook voldoende te zijn.

Zondag was ook lekker rustig. Eerst hebben we, uiteraard, een uurtje in het grote bed boven gespeeld, en daarna gingen zowel jij als papa onder het scheermachien:  tijd voor een grote opkuis op haargebied! Je haar was echt lang geworden, en er is ongeveer drie centimeter afgegaan. Jij laat je ongelofelijk mooi doen: je zit netjes stil, en ik mag je hoofdje naar alle kanten draaien en netjes alles scheren zoals ik het wil. Ik haast me natuurlijk wel een beetje: het mag ook geen eeuwen duren. Daarna mag je vanuit je bad toekijken hoe papa’s haar eraan gaat , een pak korter nog dan dat van jou. Daarna ben ik al naar beneden gegaan om de boterkoeken en croissants te bakken, en ja hoor, een half uur later verschenen twee frisgewassen en -geschoren kopjes aan de ontbijttafel.
Het zondagse ontbijt is trouwens een van de weinige maaltijden waar jij bijna geen woord zegt: je hebt het veel te druk met het zorgvuldig binnensteken van je boterkoeken. Jawel, meervoud: je eet er twee! Van de weeromstuit is dan het zondagse middagmaal een stuk later, maar dat is totaal niet erg: papa en ik hebben dat zelfs graag. Ik had kip gemaakt met kokosmelk, een Thais gerecht, en jij vindt dat duidelijk echt wel lekker, zeker met basmatirijst. Alleen moet ik ervoor zorgen dat het niet te pikant wordt.

In de namiddag moest ik dan weg: een artiestenmis met Koen Crucke gaan zingen, een Gentse operazanger. Jij bent gewoon dat ik op zondagavond jullie in de steek laat om te gaan zingen, maar dit was wel wat vroeger natuurlijk. En toen ik terugwas, tegen acht uur, zat jij al lang weer in je bedje.

De rest van de week was hectisch, voor ons alledrie. Maandagmorgen mocht je naar school, zoals altijd met de grote glimlach. Papa was al rond zes uur vertrokken, lang voor wij op waren. ’s Avonds kon ik je wel om vijf uur ophalen, maar had ik om zes uur alweer oudercontact, zodat Anaïs met jou kwam spelen. Ze had een paar kleurplaten afgedrukt, en jij zag dat helemaal zitten: je kwam dadelijk met je kleurtjes aandraven. Eerst hebben we nog snel samen gegeten (jij en ik hadden duidelijk honger), en toen ik thuis kwam, was papa al thuis en Anaïs dus weg. Je had hem wel niet meer gezien, jammer genoeg.
Hetzelfde gold voor de dinsdag: papa was alweer rond zessen weg, en wij hebben ons dan nog overslapen ook, zodat je een kwartier te laat op school was. Dat is geen ramp, maar het stoort natuurlijk wel het klasverloop van de juf. Het werd me toen nog eens duidelijk hoe graag je wel naar school gaat, en hoe goed je je er voelt. We hingen je jas aan je kapstokje, en toen stak je zelf al de klasdeur open. De kinderen zaten in een cirkel op de bankjes, en je werd met een luide hoera verwelkomd. De juf zei: ‘Kijk, daar is Wolfje toch nog!’ en Helio schoof onmiddellijk een beetje op en riep naar jou: ‘Hier Wolf, hier, bij mij zitten!’ Jij rukte de schooltas uit mijn handen, keek niet meer om of op, maar begon dadelijk luidkeels te vertellen en ging op je plaats zitten. Er zat voor mij niks anders op dan de deur zachtjes dicht te trekken en glimlachend naar mijn auto te gaan
Iets daarvoor was je nochtans minder goed gezind: je miste je papa blijkbaar, en was ontroostbaar aan het huilen omdat je hem geen kusje had kunnen geven. Ik kreeg je niet rustig, zodat er niks anders opzat dan papa even te bellen, zodat je hem tenminste op die manier kon horen. Jij werd er rustig van, maar ik weet dat ik je papa’s hart heb gebroken: hij had het er zelf ook knap lastig mee dat hij je deze week zo weinig zag.
Dinsdagavond kon ik je gelukkig wel zelf ophalen, en hebben we ook rustig gespeeld. Woensdagmorgen trok je al met een groot hart naar school: ze gingen die dag jouw nieuwe meubels voor in je kamertje leveren! Jammer genoeg was er nog steeds niks toen ik jou opnieuw ging ophalen. Geert was tegen dan al langsgekomen om ons te helpen met het in elkaar vijzen van de meubels, en was meegewandeld naar jouw school, met Catullus aan de leiband. Dubbele verrassing voor jou dus bij het buitenkomen uit de school: niet alleen Geert, maar ook nog eens de hond!
Samen zijn we, genietend van het prachtige weer, naar huis gewandeld, hebben er stoverij met frietjes gegeten (waarbij jij alle champignons opeiste uit mijn bord), perenflan gemaakt, en vooral gewacht tot de mannen van de Weba langskwamen met je meubels. Intussen wist ik al dat het tussen 13.30u en 16.15u ging zijn, en ja hoor, 16.15u werd het dan ook. Geert en ik hadden erop gerekend rustig alles in elkaar te kunnen zetten, maar tegen kwart over zes waren we net klaar met je grote kleerkast en je bed. Gelukkig kwam papa thuis op dat moment, zodat hij zich met jou heeft beziggehouden en Geert en ik je kamer ’slaapbaar’ konden maken: alle rommel eruit, en het bed netjes opgemaakt met een groot donsdek en een dik hoofdkussen. Je voelde je de koning te rijk, en lag te lachen in je bedje. Geert zei het ook: je snoetje toen je je kamertje zag, was goud waard.

Ik heb je net van school afgehaald, en je bent ondertussen toch wel weer ziek aan het worden. Je had al vorige week een hoestje, en dat is erger aan het worden. Zondag had je al een paar keer een lepeltje hoestsiroep van me gekregen, en maandag op school was het er niet op verbeterd. ’s Avonds maakte ik me zorgen: je was ’s nachts huilend wakker geworden en wilde een glaasje water. Toen ik aan je voelde, gloeide je helemaal. Het was overduidelijk dat je koorts had, maar aangezien je weer onmiddellijk wilde slapen, wou ik je niet wakker houden om je temperatuur te meten. Ik had me er al op voorbereid dat ik dinsdag een dagje omstandigheidsverlof ging moeten vragen, maar ’s morgens was je koorts verdwenen, en gedroeg je je normaal en levendig, behalve dan met een stevige hoest. Ik had je wel laten slapen en het was al acht uur tegen dat je wakker werd, zodat we een paar minuten te laat waren op school. Op die manier hoefde je ook niet in de kou rond te lopen op de speelplaats, en kon ik aan de juf uitleggen wat er gaande was. Ze ging het nauwlettend in de gaten houden en me bellen als dat nodig was. Papa kwam je rond zes uur ophalen op school, en er zat geen briefje of zo in je schooltas. Tegen half zeven kwam ik dan ook thuis, en jullie waren ook nog maar net thuis van de Delhaize. Je hoest was er wel degelijk nog, verder zag je er prima uit.
Ook deze nacht ben je wakker geworden, maar zonder koorts deze keer. Alleen was je nu echt aan het wurgen en had je enorm veel last van slijm en hoesten. Een lepeltje siroop kon het ergste verhelpen, en je ging weer probleemloos slapen.

Deze morgen heb ik getwijfeld of ik je wel naar school zou laten gaan: je zag er lusteloos uit, en hoestte nog steeds veel. Uiteindelijk ben je toch gegaan, in je nieuwe dikke winterjas (die nog een stuk te groot is :-p ) en alweer nieuwe schoenen (de vorige waren teveel beschadigd). Ik verwachtte half en half een telefoontje van school, maar blijkbaar was het zo erg nog niet.
De juf vertelde me wel, toen ik je daarnet ging ophalen, dat je helemaal niet de Wolf was die zij kende: je was de hele voormiddag lusteloos, wilde liggen, en deed wel aan alles mee maar dan vanop de zijlijn, met een stoeltje dat je overal mee naartoe sleepte. Nu is je hoest echt wel erg, en ik weet niet goed wat ik er nog meer kan aan doen dan je siroop geven. Je zit met je beestjes onder een dekentje naar tv te kijken, en hoest de longen uit je lijf. Ik denk, als het niet betert, dat ik vanavond toch met jou naar de dokter ga: ik zou niet graag hebben dat dit ontaardt in een longontsteking of zoiets. Eten wilde je niet, trouwens. Je hebt daarnet flink op je potje kaka gedaan, maar zei zelf dat je geen snoepje wilde, en dat is toch wel een teken aan de wand. Ik ga zien of oma morgen misschien beschikbaar is om op jou te letten, en anders moet ik maar een dagje thuisblijven, helaas…

Even terug naar vorige week: omaly en bompa kwamen dus op jou letten, en met een gerust hart vertrok ik naar school. Toen ik ’s avonds weer thuis kwam, had bompa de haag geschoren en de hele tuin opgeruimd, was omaly klaar met mijn strijkberg, en was jij naar hartelust aan het spelen. Omaly had hespenrolletjes meegebracht met puree, en ze hadden er versteld van gestaan hoeveel jij wel kon eten. Het had je duidelijk gesmaakt, en je had duidelijk ook genoten van hun aanwezigheid, zo helemaal voor jou alleen.

Vorige week woensdag was het heerlijk weer: een echte nazomerdag, met stralende zon en ongeveer 20°. Ideaal dus om een wandelingetje te maken. Ik had je opgepikt om twaalf uur aan school, daarna waren we samen naar de winkel gegaan, gekookt, gegeten, en wat tv gekeken en zo. Tegen vier uur laadde ik de buggy in de auto, jouw tas met verse kleren en een drankje en koekje en zo - je noemt ze jouw handtas - en reden we naar de Blaarmeersen, waar we afgesproken hadden met oma. De bedoeling was eigenlijk om rond de grote vijver te wandelen, maar op het strand kwamen we al de eerste speeltuin tegen, en waren we eraan voor de moeite. Je speelde op de glijbanen, het klimrek, en vooral ook met het vele zand. Toch bizar hoe zand dat van verderop komt, leuker is dan het zand dat onder je voeten ligt :-p

Toen we na een kwartier een eind verder wandelden (met jou in de buggy, welteverstaan) kwamen we de grote speeltuin tegen, en daar hebben we de rest van de middag doorgebracht. Je hield vooral van de hele grote kokerglijbaan, en zoals altijd had je ook hier een meisje dat zich over jou ontfermde. Je kon echter nog niet alleen het begin van de toren naar die glijbaan op, zodat afwisselend oma en ik je moesten helpen. Je gezichtje was echter goud waard: je straalde helemaal en genoot intens van het spelen. Je hebt de hele speeltuin afgeschuimd, en toen was het tijd om papa op te halen op kantoor. De hele straat aan zijn kantoor is opengebroken zodat ook zijn parkeerplaats onbruikbaar is, en het stadscentrum is nu eenmaal niet ideaal om parking te vinden. Daarom, als ik niet vroeg moet beginnen op school, breng ik hem met de wagen, en gaan we hem ’s avonds samen afhalen.

Je was pompaf tegen ’s avonds, en na het avondeten kreeg je je pyama aan, mocht je nog vijf minuutjes tv kijken (tot aan een pauze in de Simpsons) en ging je naar bed. Tegenwoordig lig je er tussen zeven en half acht in, dat compenseert voor het gebrek aan middagslaapje en het vroege opstaan.

Vrijdag ben je zoals altijd naar school geweest, en ben ik je samen met Geert komen ophalen om half vier: jij vond dat maar wat leuk: Geert kreeg prompt een grote enthousiaste knuffel van jou :-p. We vertrokken samen op Poortweekend (je weet wel, die live roleplay die ik doe), maar eerst moest jij nog opgehaald worden door tante Sarah. Je mocht namelijk een weekendje bij hen gaan logeren, voor het eerst in hun nieuwe huis. Je keek ernaar uit, net zoals ik uitkeek naar mijn spelweekend en papa naar een rustig (werk)weekend alleen thuis. Je gerief stond al klaar: het reisbedje, beddengoed, kleren, speelgoed, en wat je nog zoal kan gebruiken.
Je hebt je blijkbaar prima geamuseerd bij hen: zaterdag zijn jullie naar de Brielmeersen in Deinze gaan wandelen en spelen, zondag mocht je mee naar de barbecue van tante Sarahs volleybalclub. Nonkel Roeland vertelde me dat je verder enorm lief en braaf bent geweest, een voorbeeldig jongetje. Het enige waar ze het wat moeilijk mee hadden, was dat jij op zondagmorgen al om half acht op hun bed stond te springen: ‘Nonkel Roeland, wakker worden!’ Ik kon een lachje niet onderdrukken :-p

Vrijdag, toen ik je ging afhalen, zag je er trouwens allerschattigst uit: het thema van de voorbije weken was huisdieren, en je had een kroontje op met zelfgeschilderde kattenoortjes, en drie snorharen op elk van je kaakjes getekend. Je liep dan ook luid te miauwen :-p, zelfs toen je, in afwachting van tante Sarah, buiten met Geert aan het spelen was op je schommel en glijbaan.

Ondertussen hebben we samen in de zetel wat vol-au-vent gegeten, en begin je er blijkbaar door te vallen: je hoestfrequentie neemt wat af, en je loopt alweer wat opgewekt rond Ik hoop dat je erdoor valt, want als je echt ziek bent, breekt mijn hart.

Knuffeltje

Bah, alweer veel te lang geleden. Ze zouden echt eens een paar extra uren in een dag moeten inlassen, liefje, dan zou het allemaal wat vlotter gaan :-p

Woensdag twee weken geleden is Geert dus opnieuw langsgekomen. Tegen dat ik je ging afhalen van school had hij l een groot deel van het plafond geschilderd, en ik was al volop bezig met het naaien van zijn kilt in ruil daarvoor. Toen jij thuiskwam, hebben we eerst samen gekookt, gegeten, en dan is hij verder gaan schilderen, terwijl jij naar tv keek en een beetje rustig in de zetel zat - je equivalent van een namiddagslaapje. Ik kon ondertussen verder rustig aan die kilt werken, en rond een uur of vier was alles klaar: plafond geschilderd (op een paar randjes na, die ik nog steeds moet afwerken) en kilt klaar. Jij was al helemaal enthousiast: je kamertje begint meer en meer vorm te krijgen. Volgende week woensdag komen ze jouw meubels leveren, en Geert zal wellicht (in ruil voor het afwerken van een pijlenkoker en zo) komen helpen om alles in elkaar te zetten. Op die manier blijft het voor mijn kapotte armgewrichten werkbaar, en is het nog amusant ook.
Jij wacht er vol ongeduld op: regelmatig vraag je me wanneer je ‘doranje kamer’ zal klaar zijn, en dan moet ik je telkens weer vertellen dat je bedje nog niet klaar is, en dat de meneer het nog niet kan komen brengen. Daar neem je dan weer voor eventjes vrede mee.

Het daaropvolgende weekend was lekker rustig: zaterdag ben jij met papa boodschappen gaan doen, hebben we ’s namiddags wat in de tuin gewerkt samen, en hebben we al bij al eigenlijk niet zoveel gedaan.
Zondag mocht jij, na het uitgebreide ontbijt met koffiekoeken, mee gaan stemmen in jouw schooltje. Het was de bedoeling dat we te voet gingen, maar toen merkte papa dat hij zijn identiteitskaart op kantoor vergeten was, en mochten we nog samen met de auto de stad in om die op te halen. Jammer genoeg had hij dat nogal laat gezien, zodat er geen tijd meer was om nog in het centrum rond te lopen.
Jij vond het leuk je school in andere omstandigheden te zien, en je hebt me bijzonder goed geholpen bij het stemmen: je gaf de nodige papieren af, nam de stembrieven in ontvangst, ging met me mee het stemhokje binnen, en als ik je niet had tegengehouden, had je nog een krabbel op mijn stembrief gezet ook :-p Trots stak je ze daarna in de stembussen, onder goedkeurend geknik en gelach van de leden van het stembureau.
Daarna zijn we samen beginnen koken: stoverij op zijn Gents Je vond het overduidelijk lekker, vooral dan de chocomousse die ik gemaakt had voor daarna. Ik dacht dat je met een paar hapjes wel genoeg zou hebben, maar helemaal alleen at je een ganse pot uit, kleine vreetbeer.
Na het eten moest ik door: ik was reserve bijzitter voor één van de telbureau’s. Gelukkig waren alle eigenlijke bijzitters er, zodat ik na een uurtje alweer thuis was. Jouw enthousiaste verwelkoming doet toch keer op keer deugd, snoetie. We hebben dan samen wat gelezen en in de zetel gezeten, en zijn daarna op wandeling vertrokken. Lang was dat niet, jij bleek moe, maar dat hadden we ook niet verwacht. Het was meer dan voldoende om even van het lekkere weer te genieten en een frisse neus te halen. Het was wel leuk om voor één keertje weer samen te eten op zondagavond: er was geen koorrepetitie, vandaar.

Op maandag had jij een vrije dag, een pedagogische studiedag, terwijl papa en ik natuurlijk wel moesten werken. Omaly en bompa zijn dan maar ingesprongen, en jij keek daar natuurlijk wel naar uit

De rest vertel ik je straks nog wel, ik ga je nu eerst afhalen van school, waarna we nog moeten koken.

Om verder te gaan op het verhaal van gisteren…

Toen de kasten stonden waar ze moesten staan, en Geert en ik samen buiten op het terras zaten en jij aan het rondlopen was, moest je plots overgeven: al je eten van die middag kwam er in een grote onverwachte gulp uit. Ik wist niet wat je overkwam, en jijzelf nog veel minder. Je ging prompt aan het huilen en zag lijkbleek. Papa nam je mee naar boven, waste je en deed je verse kleren aan, terwijl ik buiten de boel opruimde. Daarna zat je stilletjes in de zetel, compleet aangeslagen. Je wilde een beetje water, maar ook dat kwam er vrij prompt weer uit. In totaal heb je die avond zes keer overgegeven, wat resulteerde in zes nieuwe sets kleren of pyama’s voor jou, een paar verse tenues voor papa, een versgewassen deken, en een vrij natte zetel. Gelukkig heb ik een goeie wasmachine annex droogkast :-p Er bleef echt niks in, en je had duidelijk wel honger. Uiteindelijk bracht een suppo Motilium soelaas: tegen zeven uur lag je in bed, en je sliep rustig door. Midden in de nacht ben je wel nog wakker geworden voor een glaasje water, maar dat is eerder regel dan uitzondering. Ik was bang dat je daarop opnieuw ging beginnen overgeven, maar je hebt netjes doorgeslapen tot half negen.

Toen mocht je, na wat gespeel, in bad, en kreeg je je mooie nieuwe kleertjes van Omaly aan: we gingen daarna naar Ronse! Ik had met opzet geen croissants voorzien omdat die te zwaar op je maag gingen liggen, en dus speelde je opgewekt en blij een grote boterham met choco binnen. Je had duidelijk alweer honger. Amper was die boterham op, of je werd alweer wat stiller, en net toen papa je uit je stoel nam, kwam de hele boterham er weer uit. Jij opnieuw naar de badkamer (de schade was heel beperkt) en gelukkig was Elina er om me te helpen met opkuisen. Jij zat daarna opnieuw een beetje bleekjes in de zetel tv te kijken, en protesteerde luidkeels tegen de poepsnoep die je kreeg. Die heeft nochtans geholpen: in de auto op weg naar Ronse heb je geslapen, en je was aangenaam verrast dat we er al waren toen je wakker werd. Je hebt zelfs door een hele carwashbeurt heen geslapen, en dat wil wat zeggen :-p

Ginder was je dan vrij stilletjes, nogal hangerig, maar toch best lief, en uiteindelijk heb je zelfs behoorlijk wat gegeten. Papa en ik hielden ons hart vast, maar alle ongelukken bleven uit. Je was vooral blij Omaly en bompa nog eens te zien, net zoals nonkel Koen en tante Else. Toen we rond vijf uur naar huis reden, viel je opnieuw in slaap, en je sliep zó diep dat ik het zonde vond je wakker te moeten maken bij het uitstappen.
Aansluitend ging ik naar het koor, en papa vertelde me dat hij je nog, onder groot protest, een motilium had gegeven. Je hebt rustig doorgeslapen, en maandagmorgen was je weer in orde, al was je wel wat dreinerig en huilerig. Oma stond wel klaar om in te springen mocht het nodig blijken, maar alles bleef ok de rest van de dag.

Toen ik je ’s avonds ging halen, was je zelfs bijzonder welgezind, lachte, speelde, en was een heel fijn jongetje. Papa had ook zijn best gedaan om vroeg thuis te zijn, zodat hij ook nog even met jou kon spelen.

Oh, en iets wat ik ronduit heerlijk vind: je zegt ons nu regelmatig dat je ons graag ziet, net zoals wij dat zeggen tegen jou. Vrijdagmorgen, geloof ik, was ik even naar het toilet terwijl jij met papa in de badkamer was. Ik hoorde jouw fijne stemmetje zeggen: “Weet je, papa, Wolfje ziet mama graag” en er lag zo’n zachte lieve toon in jouw stem. Ik smolt ter plekke, en papa ook, geloof ik.

Ik zie je toch echt wel graag, liefje.

Nog snel even tussendoor iets schrijven, want school is weer bijzonder druk. Dinsdag was je gelukkig weer helemaal mijn eigenste lieve opgewekte Wolf. Papa was wel laat thuis, maar ook dat mocht de pret niet drukken. Je had trouwens een doos mee van school, eentje die je zelf had beschilderd: een verzamelmapje voor al je liedjes, versjes en gedichtjes die juf Hilde jou leert. Bij de liedjes staan ook de noten, en dat vind ik zalig: zo kunnen we samen zingen wat je al kent. Je vindt het wat vreemd dat ik de liedjes nu ook ken, maar je zingt dapper mee.

Woensdag was een vrij aparte dag: ik had de hele voormiddag zitten bellen voor vanalles en nog wat, en was er niet in geslaagd de papierwinkel voor de PWA-cheques in orde te krijgen via de telefoon. Ik ben jou dan tegen twaalf uur gaan oppikken, we zijn samen naar de winkel gegaan, hebben daarna pasta gegeten, wat buiten gespeeld terwijl ik de was ophing, en zijn dan samen de stad ingetrokken. Jij was weer het schoolvoorbeeld van het ideale kind: je ging netjes met mij de werkwinkel binnen, ging braaf zitten op een stoel, speelde met de magic-kaarten die je had meegebracht, vroeg beleefd of je naar het toilet mocht, en toen het na een kleine tien minuten aan ons was, kroop je rustig op mijn schoot, kreeg papier en stylo van mij, en hield je lief en braaf bezig. Zowel de man die ons te woord stond, als de dame naast hem, waren diep onder de indruk van jouw voorbeeldige gedrag, en vonden je verschrikkelijk lief. Heh, waar heb ik dat nog gehoord? Daarna zijn we, omdat we toch vlakbij waren, even doorgereden naar papa’s kantoor om boe te zeggen (iets wat jij letterlijk neemt) en dan even gaan winkelen. Je kreeg een warme (enfin, op aanvraag lauwe) wafel, en we hebben die samen op een bankje opgegeten. Je bent inderdaad echt wel lief: je nam zelf een hap, en hield dan telkens de wafel omhoog zodat ook ik een hap kon nemen, zonder dat ik erom hoefde te vragen. Ik ben echt blij dat het me gelukt is jou zo ‘deelzaam’ te krijgen. Ik ben trots op je, snoetie.
Daarna zijn we samen nog de H&M binnengegaan en heb je gespeeld tussen de rekken terwijl ik wat dingen paste, wilde je nog perse op een ‘beweeg’, een roltrap dus, hebben we nog wat rondgelopen in het algemeen, en zijn we terug naar kantoor gegaan. We hebben papa een kusje gegeven (en jij Bert en Dirk ook eentje) en zijn daarop naar huis gereden. Enfin, dat was de initiële bedoeling: we zijn nog even gestopt aan het speeltuintje hier wat verderop, en daar heb je nog wat gespeeld. Uiteindelijk waren we rond zes uur thuis, en was je behoorlijk moe, maar wel heel goed gezind. Een paar boterhammen, een pyama en nog een beetje Simpsons later lag je in bed.

Donderdag begon heel normaal, maar de namiddag was wat ongewoon: papa heeft je rond twee uur van school afgehaald om dan samen naar het UZ te rijden: je had een afspraak bij de ‘buikjesdokter’. Die wist eigenlijk niet veel te vertellen: de testresultaten waren nog niet binnen :-/ En daarvoor neemt je papa dan een halve dag vrij… Het waren in elk geval geen parasieten, en ook de zuurtegraad van je kak is normaal. Ze denkt dat het misschien om een allergie voor een bepaalde glucose gaat, maar aangezien je verder tiptop in orde bent, perfect op grootte en gewicht zit, en bijzonder levendig en intelligent bent, vreest ze dat de remedie misschien wel erger kan zijn dan de kwaal. Eerst nog even de resultaten afwachten, en dan zien we wel weer.
Toen ik tegen vijf uur van school thuiskwam, waren jullie amper thuis, zei papa. Jullie waren nog even langs de post geweest en naar de bakker, en hadden een lekker stukje vlaai voor me mee Het was overigens heerlijk weer buiten, zodat ik je al snel wat lichte kleren heb aangetrokken, en we samen het gras zijn beginnen afrijden. Beginnen, want ietsje later kwamen Delphine, Marthe en Victor vrolijk aangewandeld, en hebben we zitten spelen respectievelijk kletsen natuurlijk.
In elk geval lag je tegen acht uur in bed.

Vrijdag was dan weer een stresserende dag, voor mij toch. Jij was netjes op tijd op school, en ook ik ging werken. Papa en ik wilden echter naar een voorstelling van het Festival van Vlaanderen die avond, en ik had eigenlijk alles nogal netjes getimed: ik ging je om half zes oppikken, om dan tegen kwart over zes aan tafel te zitten, om kwart voor zeven de babysitter halen, en tegen tien over zeven weg. Natuurlijk was dat buiten Murphy gerekend: in het naar huis rijden reed er iemand in het gat van mijn auto. Er was niks aan, maar het leverde toch een hoop discussie, gepalaver en gedoe op. Niet goed voor mijn hart, snoetje. Ik stond dus pas om kwart voor zes aan je school, en je was zodanig enthousiast dat je prompt in je broek plaste toen je me zag. Het duurde eventjes voordat ik je reservebroekje in handen kreeg, en het was al over zessen voordat we naar huis konden. Daar moest je eerst overduidelijk in bad, iets waar ik ook al niet op gerekend had. Je had op school in de aarde zitten spelen en was moordezwart. Pas om kwart voor zeven zat je aan tafel, en je was nog niet eens goedgezind ook. Ondertussen was papa gelukkig thuisgekomen, en die heeft jou overgenomen, zodat ik wat kon opruimen, en dan tegen zeven uur de babysit ophalen. Eten is er voor mij niet aan te pas gekomen, en om kwart over zeven moest ik me nog omkleden. Een heel stresserend gedoe dus, pas vijf voor half acht reden we weg. Jij vond het best wel leuk dat Freya er was om met jou te spelen en je in bed te stoppen, en vond het ook niet erg dat wij weg moesten. Toch begon je te huilen op het moment dat we de garage uitreden. Freya vertelde achteraf dat het was omdat ik gezegd had dat we te laat gingen zijn, en dat wilde je niet.

Zaterdag begon lekker rustig: je was wakker om acht uur, maar papa was zo moe van zijn drukke week, dat we hem hebben laten slapen tot half tien. We hebben eerst kleren aangedaan, dan gezellig samen in de zetel zitten tv kijken, daarna een boterham gegeten, en pas dan hebben we pappatje, zoals jij hem noemt, wakker gekust. Er stond namelijk nog veel op het programma: jullie zijn samen met een boodschappenlijstje naar de Delhaize getrokken, terwijl ik kon douchen en wat opruimen boven. Tegen elf uur kwam een collega van school het logeerbed ophalen (het ging toch maar in de weg staan zolang ik de kamers moest schilderen, en zij kon het goed gebruiken) en een uurtje later verscheen Geert op de proppen. Die kwam, in ruil voor een maaltijd en een hoop gezever en gelach, meehelpen om de oude kasten in de logeerkamer uit elkaar te halen en naar de zolder te brengen. Het resultaat is dat de oranje kamer nu zo goed als leeg is, dat Geert woensdag gaat komen om de plafond te schilderen (hij is bijna twee meter en heeft geen ladder nodig, en ondertussen ga ik zijn kilt in elkaar zetten, mooie deal) en dat de kamer dan klaar staat voor jouw nieuwe meubels. De Weba had gezegd eind september, dus ik verwacht elke dag een briefje om te zeggen dat alles klaar is, en wanneer ze het mogen komen leveren. Jij zit er in elk geval op te wachten, en was behoorlijk teleurgesteld toen Geert wegging zonder jouw nieuwe bed gemaakt te hebben. Je zal toch nog eventjes geduld moeten hebben, sproetie!

Dat geldt ook voor het vervolg van dit verhaal: dat zal tot morgen moeten wachten, het wordt me ietsje te laat :-p
Slaapwel, lieverdje!