Om verder te gaan op gisteren (strikt genomen deze morgen): toen we in de kamer van Caroline aankwamen, was zij net naar het toilet, en zat Johan in een hoekje bij tegenlicht met de baby in zijn armen, zodat ze nauwelijks te zien was. Jij stoof binnen, keek rond, en vroeg meteen: “Waar is baby Amber? Wolfje kan niet zien!” Waarop beide ouders begonnen te stralen, jij kon zowaar haar naam al! Je hebt haar een kusje gegeven, en was zelfs teleurgesteld dat je haar niet op je schoot mocht nemen. Wel was je erover verwonderd dat ze zo klein was, je hebt dat een paar keer herhaald zelfs.
Een drie kwartier later zijn we doorgegaan, en toen we nog drie kwartier later thuiskwamen, bleek dat het plasje in het ziekenhuis verre van voldoende was geweest om de halve liter water op te vangen die jij ondertussen gedronken had. Pech dus, en een autostoel te wassen. We hebben snel andere kleren aangedaan, papa had al je slaapgerief klaargezet, en we zijn naar Erik, Gwen, Ernest en Leander gereden. Dat is amper een kwartiertje rijden, naar het centrum van Gent, maar wat raad je? Opnieuw prijs, deze keer in de andere autostoel. Zucht.
Ginder kreeg je dan maar meteen je pyama aan, en heb je enthousiast gespeeld met de twee jongens. Je hebt flink een boterham binnengespeeld, een stuk zalm en wat quiche, en toen gingen we proberen of je ook op de kamer van Ernest en Leander zou kunnen slapen. Zij slapen samen in één bed, zodat er nog een kabouterbedje vrij was voor jou. Je ging netjes liggen, lekker ingeduffeld onder je donsdeken. Het was niet zozeer het bedje zonder spijlen waar ik mijn twijfels bij had, als wel het feit dat jullie op één kamer sliepen, en dat er geen licht brandde.
Inderdaad, na een kwartier stond jij al op de gang: je wilde nog een flesje. Papa nam je mee naar beneden, je dronk een paar slokken, had al genoeg, en wilde terug in je bed. Een half uur later was je opnieuw aan het roepen: je wilde opnieuw je fles. Niks van, deze keer: het was duidelijk een excuus om weer naar beneden te komen. Je begon dan ook te huilen toen ik niet toegaf. Ondertussen zette Gwen het reisbedje op in haar eigen kamer, zodat je de andere kinderen niet meer ging wakker maken. Nadat ik je dat had uitgelegd, en verzekerd had dat ik een lichtje ging laten branden, wilde je weer slapen. We hebben je dan ook niet meer gehoord, en toen we rond half twaalf doorgingen, sliep je diep.
Gwen hoopte dat je zou doorslapen, maar ik schoot in de lach: niet mijn Wolfje! Papa haalde je uit bed, en verdwaasd en huilerig keek je om je heen, terwijl ik je slaapgerief bijeengraaide. Tegen dat we beneden waren, keek je al wakker uit je ogen, en toen je buiten op straat muziek hoorde, zong je al luidkeels mee. Je mocht voor één keertje in papa’s armen in je dekentje mee in de auto, en je gaf commentaar op alles wat je zag, maar nogal onsamenhangend: je was echt wel slaapdronken. Thuis kon je niet snel genoeg in je bed liggen, en je sliep meteen.
Bij papa en mij was dat wel anders: we hebben ter plekke nog de autostoelen ontmanteld en de hoezen gewassen. Ik weet wel leuker bezigheden om middernacht op een zaterdag :-p Hoe eerder we die dingen wasten, hoe beter, want dan hadden ze een extra nacht om te drogen. Het weer heeft ook echt niet meegewerkt: had de zon de ganse dag geschenen in plaats van dat druilerige weer, dan waren ze ook wel droog geweest.

Deze morgen zijn we pas wakker geworden rond tien uur, en het was elf uur tegen dat je gebadderd en gekleed aan tafel zat voor je ovenverse boterkoeken. Je hebt er met smaak twee binnengespeeld, vergezeld van een hoop extra rozijnen. Toen ben ik dadelijk weer plintjes beginnen zagen en nog wat schilderen, en je bent me flink komen helpen. Rond half twee heeft papa je eten gegeven, maar je had niet echt honger. Niet te verwonderen, na zo’n ontbijt!
Ik werkte haastig verder, en om drie uur belde Xavier aan om papa te helpen ons bed te ontmantelen en naar boven te verhuizen. Tegen dan was het boven opgeruimd, gekuisd, en klaar om meubels te zetten. Alleen de twee deuren moeten nog geverfd worden, en dat kan ik wel eens tussendoor doen. Jij vond het bijzonder leuk wat we aan het doen waren, en wilde voortdurend helpen, wat natuurlijk resulteerde in voortdurend in de weg lopen. Toch begreep je best dat je niet in de weg mocht staan, en speelde op de matras die aan de zijkant lag, ging de kussens halen, bracht pootjes aan, ging om schroevendraaiers enzovoort. Ondertussen hield je haarscherp in de gaten wat we allemaal aan het doen waren, en gaf overal commentaar bij. Ik heb je een paar keer gewoon het zwijgen moeten opleggen, papa en ik konden gewoon niks meer zeggen tegen elkaar.
Rond zes uur stonden zowel het bed er, als de boekenkast voor de strips, en was het welletjes voor iedereen. Xavier ging naar huis, ik naar het koor, en papa en jij hebben samen biefstuk met friet klaargemaakt en opgegeten, nadat hij je eerst nog wat afgebeuld had door met je springballetje te spelen. Ongelofelijk hoe jij daar in op kan gaan: je loopt gewoon te gillen van plezier en opwinding. Je bent echt zo’n heerlijk positief kind, liefje.
Onnodig te zeggen dat je om zeven uur in je bed lag. Hopelijk kan je er morgenvroeg wat beter uit, want jawel, je mag naar school, en je boekentasje is al gemaakt.

* Roeland vertelde vrijdagavond iets over jou waar we allemaal vreselijk mee moeten lachen hebben. Je hebt de gewoonte om jou onbekende woorden te herhalen, zodat je ze kan memoriseren. Zo moeten we vreselijk op onze woorden letten. Roeland heeft dat aan den lijve ondervonden toen hij een keertje met de auto reed en jij achterin zat. Blijkbaar zat er een prutschauffeur voor hem, en hij sakkerde: “Zeg, wa kakker zijde gij!” Waarop een zacht stemmetje achter hem herhaalde: “Kakker!” Gelukkig heb je het niet verder onthouden, sloebertje !

* Je speelt dolgraag rollenspel, en zo was je in Center Parcs met een wagentje aan het rondgaan waarin blokken lagen, en die wilde jij verkopen als ijskrijm. Ik kreeg een mooi blauw blokje, papa een grote gele. Toen je aan Sarah vroeg of zij een ijsje wilde, antwoordde ze dat ze geen geld had. Je dacht even diep na, hield je hoofd scheef, en zei dat ze er niet voor hoefde te betalen. Nonkel Roeland gaf jou wel’centjes’, en prompt kwam je naar mij gelopen en gaf ze aan mij. Om dingen te kopen in de winkel, zei je. Snoetie toch!

* Ook nog in Center Parcs: ik had ’s morgens je vuile luier uitgedaan, maar had nog geen onderbroek bij de hand. Jij bleef niet wachten, maar liep al lachend weg naar ons bed, omdat je daar nog wilde spelen. Ik riep je terug, maar je lachte en zei: “Neenee mama, eerst spelen”. Ik stond dus met mijn handen in mijn heupen te kijken naar jou, hoe je met pretoogjes zo snel je beentjes je dragen konden voorbij mij crosste richting het bed. Net toen ik mijn mond opendeed om iets te zeggen, draaide jij je om, en zei in mijn richting: “Zucht!” Je haalde me de woorden uit de mond, ik stond dus even met mijn mond vol tanden, en Roeland kreeg haast iets van het lachen. Jaja, je kent je mama veel te goed!

Grmbl, klein mormel van me ! Ik zie je graag, maar daarstraks kon ik je heel even de nek omwringen! Je bent erin geslaagd om in minder dan een uur tijd alletwee! je autostoelen onder te piesen. En die dingen zijn een pak werk om te wassen, en vooral een heel pak tijd om te drogen. Als het moet, vlieg je morgen maar op het verhoogkussen. Ik moet eigenlijk eens nakijken vanaf wanneer je daarop mag. Het is verplicht tot 1.35 meter, maar vanaf wanneer ? Enfin, later meer dus.

Je eerste schooldag was een succes, snoetie! Papa is je gaan halen, en toen ik thuiskwam, zat je rustig met hem in de zetel te spelen. Je was doodop, dat wel, maar dat hadden we ook verwacht. Pas in de loop van de voorbije dag ben ik wat meer over je schooldag te weten gekomen, want als ik het direct vraag, antwoord je eigenlijk nauwelijks iets. Blijkbaar heb je gespeeld, getekend, met de fietsjes gereden, een liedje gezongen, in je handen geklapt, gedanst, spaghetti gegeten, en ergens tussendoor ook je wafeltjes uit je brooddoos mogen opeten. Feit was, dat je nog steeds dezelfde kleren aanhad, en er dus geen ongelukjes waren geweest. Heh, ik heb echt bewondering voor die juf van jou.
Maandagavond is er een eerste infoavond voor de ouders van kleutertjes, en eigenlijk dus ook een eerste soortement oudercontact. Ik ben benieuwd wat ze over jou te zeggen zal hebben, na twee dagen.

Je was trouwens die vrijdagavond bijna in slaap gevallen in mijn armen, terwijl we tv keken. Was het niet dat de telefoon was gegaan, je lag wellicht te ronken. Je was er zelfs een klein beetje vervelend van, je hebt in de zetel geplast omdat je bijna lag te slapen. Aan een kant was het ook wel goed dat je zo moe was: papa en ik gingen met de rest van de Rombautjes eten voor opa’s verjaardag, en dat betekende een babysit. Het was iemand die je nog niet kende, Freya, een leerlinge van me. Je was nog net wakker toen ik iets over zeven met haar thuiskwam. We hebben haar samen haar kamer getoond, en dan jouw kamer, en toen wilde je niet meer naar beneden, maar direct in bed. Papa heeft dat dan ook meteen gedaan, des te gemakkelijker voor het meisje.

Deze morgen heb je dan ook tot tien uur geslapen, wat Freya ook wel leuk vond, en wat ervoor zorgde dat ik al helemaal gedoucht en gekleed was toen jij wakker werd. Je vond dat trouwens niet leuk, je dacht dat ik weg moest en begon prompt te huilen. Ik heb echt moeite gehad om je te kalmeren, maar toen zijn we samen een flesje gaan halen, en dan nog even bij papa in bed gekropen. Omdat het al vrij laat werd, heb je nog in je pyama ontbeten met ons, nog gespeeld met Freya (gevoetbald met de afplakbandbal) en toen was het de bedoeling dat je in bad ging, terwijl ik haar naar huis bracht.
Een klein halfuurtje later kwam ik thuis en zat je nog steeds in je pyama. Je weigerde in bad te gaan, en zat met papa naar je nieuwste favoriete clipje te kijken, dat van ‘We all stand together’ van Paul McCartney. De namen van je beestjes zijn erop gebaseerd, en je kent het al helemaal van buiten: je doet de bewegingen mee, zegt wat er gaat komen, en zingt zelfs ganse stukjes in het Engels mee - het is echt grappig om je bezig te zien.
Daarna ben je met papa boven gaan schilderen, hebben we laat gegeten, mocht je wat met ons naar tv kijken, hebben wij tweetjes verder geschilderd boven terwijl papa omaly en bompa van het station haalde, en zijn we naar Aalst gereden. Yep, Aalst. Je reageerde bijzonder enthousiast toen ik je vertelde waarom.
- Zeg Wolfje, weet je nog, dat feestje voor baby Thomas ?
- Ja mama ?
- Je hebt daar toen Caroline gezien, die met die dikke buik, waar dat kindje in zat ?
- Ja, Wolfje kusje gegeven op buik
- Wel, snoetje, dat babytje is genoeg gegroeid, en is eruit gekomen, en nu is de dikke buik weg, en moeten wij op bezoek bij baby Amber.
Waarop jij een gat in de lucht sprong, dolenthousiast een rondje maakte, en riep: ‘Jaaaaa! Zal leuk zijn! Wolfje baby Amber kusje geven, gaan samen kijken naar baby! Joepie, hoera!” En toen kon ik niet snel genoeg stoppen met schilderen, en wilde je mee. Dat het lang in de auto zitten was, vond je totaal niet erg.
De naam Amber sprak je eerst verkeerd uit: je zei Ander, en keek beteuterd omdat het niet lukte. Ik deed het je nog een paar keer voor, en toen het plots wél ging, en ik trots was op jou, begon je te stralen en zei: “Wolfje kan moeilijk woordje wél! Wolfje is een beetje flink!” En uiteraard kon ik niet anders dan dat beamen.
Bon, de rest is voor morgen, het wordt gewoon veel te laat!

Negen uur ’s morgens, en ik zit alweer achter mijn PC, terwijl jij in de handen van juffrouw Hilde aan het spelen bent. Van dat laatste ben ik vrij zeker, want je voelde je al meteen in je sas.

De dag begon net iets minder leuk: het was de bedoeling om om zeven uur rustig wakker te worden, en dan heel rustig de dag in te zetten. Krijg ik een stevige por van papa om kwart voor acht. We hadden duidelijk de wekker niet gehoord! Geen tijd meer voor een douche voor mij of een bad voor jou, kleine snoet.
Eerst protesteerde je nog dat je al moest opstaan, en vroeg met aandrang om nog te mogen slapen. Pas na een paar minuten drong het tot je door dat je naar school mocht, en je begon gans te gloeien van enthousiasme. Flesje gedronken, kleren aan, boterhammetje eten, boekentasje maken, schoenen en jasje aan, en tegen kwart over acht waren we weg. Papa en ik zijn wel idioten: we namen de auto, terwijl we zó ver moesten parkeren dat we bijna terug thuis waren! We zouden gewoon sneller geweest zijn te voet, snoetie. Jij wilde alvast te voet gaan, zo hoefde je je boekentasje niet opnieuw uit te doen.
Vooral het zicht van alle andere kinderen vond je “wijs”, zoals je zelf zei. Van zodra we het schoolgebouw zagen, zei je trots: “Míjn school, mama!” Je kon niet snel genoeg in de klas zijn, en je was dan ook teleurgesteld dat je nog even op de speelplaats moest wachten. Toch speelde er ook wat onzekerheid: je hield je papa stevig vast! Gelukkig was Wout er ook al, en voelde je je meteen al wat meer thuis. Uiteindelijk gingen we naar binnen, hingen je jasje op, zochten een vakje voor je boekentas, en je ging meteen op verkenning: fietsjes, een speelhoek, een zandbak, bankjes, tekenborden, een autootjesbaan… Je maakte meteen gebruik van het kleine toiletje, en was heel enthousiast toen bleek dat je vanuit je klas de waai kon zien buiten.
Papa en ik drentelden wat onwennig rond, en besloten dat we je beter aan de goede zorgen van juffrouw Hilde konden overlaten. Jij was het daar roerend mee eens: vanop een fietsje zei je zelf al tegen me: ‘Nu mama naar mamaschool ? En papa naar kantoor ?’ Ik verzekerde je dat papa je in de namiddag kwam halen, en zelfverzekerd zei je “Salu! Tot straks!’ waarop ik nog snel een kusje kreeg, en je je omdraaide en wegfietste.
Mja. Zoals gedacht zal je het heerlijk vinden, snoetie.

Papa en ik wandelden hand in hand terug naar de auto, keken elkaar aan, en glimlachten. Je wordt groot, Wolf, en ik moet je nu al een beetje loslaten.