De eerste schooldag

Gecategoriseerd onder: Familie, Mijlpaal, Pis- en kakverhalen, School — Mama om 1:20 am op Sunday, September 3, 2006

Grmbl, klein mormel van me ! Ik zie je graag, maar daarstraks kon ik je heel even de nek omwringen! Je bent erin geslaagd om in minder dan een uur tijd alletwee! je autostoelen onder te piesen. En die dingen zijn een pak werk om te wassen, en vooral een heel pak tijd om te drogen. Als het moet, vlieg je morgen maar op het verhoogkussen. Ik moet eigenlijk eens nakijken vanaf wanneer je daarop mag. Het is verplicht tot 1.35 meter, maar vanaf wanneer ? Enfin, later meer dus.

Je eerste schooldag was een succes, snoetie! Papa is je gaan halen, en toen ik thuiskwam, zat je rustig met hem in de zetel te spelen. Je was doodop, dat wel, maar dat hadden we ook verwacht. Pas in de loop van de voorbije dag ben ik wat meer over je schooldag te weten gekomen, want als ik het direct vraag, antwoord je eigenlijk nauwelijks iets. Blijkbaar heb je gespeeld, getekend, met de fietsjes gereden, een liedje gezongen, in je handen geklapt, gedanst, spaghetti gegeten, en ergens tussendoor ook je wafeltjes uit je brooddoos mogen opeten. Feit was, dat je nog steeds dezelfde kleren aanhad, en er dus geen ongelukjes waren geweest. Heh, ik heb echt bewondering voor die juf van jou.
Maandagavond is er een eerste infoavond voor de ouders van kleutertjes, en eigenlijk dus ook een eerste soortement oudercontact. Ik ben benieuwd wat ze over jou te zeggen zal hebben, na twee dagen.

Je was trouwens die vrijdagavond bijna in slaap gevallen in mijn armen, terwijl we tv keken. Was het niet dat de telefoon was gegaan, je lag wellicht te ronken. Je was er zelfs een klein beetje vervelend van, je hebt in de zetel geplast omdat je bijna lag te slapen. Aan een kant was het ook wel goed dat je zo moe was: papa en ik gingen met de rest van de Rombautjes eten voor opa’s verjaardag, en dat betekende een babysit. Het was iemand die je nog niet kende, Freya, een leerlinge van me. Je was nog net wakker toen ik iets over zeven met haar thuiskwam. We hebben haar samen haar kamer getoond, en dan jouw kamer, en toen wilde je niet meer naar beneden, maar direct in bed. Papa heeft dat dan ook meteen gedaan, des te gemakkelijker voor het meisje.

Deze morgen heb je dan ook tot tien uur geslapen, wat Freya ook wel leuk vond, en wat ervoor zorgde dat ik al helemaal gedoucht en gekleed was toen jij wakker werd. Je vond dat trouwens niet leuk, je dacht dat ik weg moest en begon prompt te huilen. Ik heb echt moeite gehad om je te kalmeren, maar toen zijn we samen een flesje gaan halen, en dan nog even bij papa in bed gekropen. Omdat het al vrij laat werd, heb je nog in je pyama ontbeten met ons, nog gespeeld met Freya (gevoetbald met de afplakbandbal) en toen was het de bedoeling dat je in bad ging, terwijl ik haar naar huis bracht.
Een klein halfuurtje later kwam ik thuis en zat je nog steeds in je pyama. Je weigerde in bad te gaan, en zat met papa naar je nieuwste favoriete clipje te kijken, dat van ‘We all stand together’ van Paul McCartney. De namen van je beestjes zijn erop gebaseerd, en je kent het al helemaal van buiten: je doet de bewegingen mee, zegt wat er gaat komen, en zingt zelfs ganse stukjes in het Engels mee - het is echt grappig om je bezig te zien.
Daarna ben je met papa boven gaan schilderen, hebben we laat gegeten, mocht je wat met ons naar tv kijken, hebben wij tweetjes verder geschilderd boven terwijl papa omaly en bompa van het station haalde, en zijn we naar Aalst gereden. Yep, Aalst. Je reageerde bijzonder enthousiast toen ik je vertelde waarom.
- Zeg Wolfje, weet je nog, dat feestje voor baby Thomas ?
- Ja mama ?
- Je hebt daar toen Caroline gezien, die met die dikke buik, waar dat kindje in zat ?
- Ja, Wolfje kusje gegeven op buik
- Wel, snoetje, dat babytje is genoeg gegroeid, en is eruit gekomen, en nu is de dikke buik weg, en moeten wij op bezoek bij baby Amber.
Waarop jij een gat in de lucht sprong, dolenthousiast een rondje maakte, en riep: ‘Jaaaaa! Zal leuk zijn! Wolfje baby Amber kusje geven, gaan samen kijken naar baby! Joepie, hoera!” En toen kon ik niet snel genoeg stoppen met schilderen, en wilde je mee. Dat het lang in de auto zitten was, vond je totaal niet erg.
De naam Amber sprak je eerst verkeerd uit: je zei Ander, en keek beteuterd omdat het niet lukte. Ik deed het je nog een paar keer voor, en toen het plots wél ging, en ik trots was op jou, begon je te stralen en zei: “Wolfje kan moeilijk woordje wél! Wolfje is een beetje flink!” En uiteraard kon ik niet anders dan dat beamen.
Bon, de rest is voor morgen, het wordt gewoon veel te laat!

Geen opmerkingen »

Nog geen opmerkingen.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Laat een opmerking achter

XHTML: je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>