Baby’s, feestjes en verhuizingen

Gecategoriseerd onder: Feest, Lang verhaal, Logeren, Pis- en kakverhalen — Mama om 11:36 pm op Sunday, September 3, 2006

Om verder te gaan op gisteren (strikt genomen deze morgen): toen we in de kamer van Caroline aankwamen, was zij net naar het toilet, en zat Johan in een hoekje bij tegenlicht met de baby in zijn armen, zodat ze nauwelijks te zien was. Jij stoof binnen, keek rond, en vroeg meteen: “Waar is baby Amber? Wolfje kan niet zien!” Waarop beide ouders begonnen te stralen, jij kon zowaar haar naam al! Je hebt haar een kusje gegeven, en was zelfs teleurgesteld dat je haar niet op je schoot mocht nemen. Wel was je erover verwonderd dat ze zo klein was, je hebt dat een paar keer herhaald zelfs.
Een drie kwartier later zijn we doorgegaan, en toen we nog drie kwartier later thuiskwamen, bleek dat het plasje in het ziekenhuis verre van voldoende was geweest om de halve liter water op te vangen die jij ondertussen gedronken had. Pech dus, en een autostoel te wassen. We hebben snel andere kleren aangedaan, papa had al je slaapgerief klaargezet, en we zijn naar Erik, Gwen, Ernest en Leander gereden. Dat is amper een kwartiertje rijden, naar het centrum van Gent, maar wat raad je? Opnieuw prijs, deze keer in de andere autostoel. Zucht.
Ginder kreeg je dan maar meteen je pyama aan, en heb je enthousiast gespeeld met de twee jongens. Je hebt flink een boterham binnengespeeld, een stuk zalm en wat quiche, en toen gingen we proberen of je ook op de kamer van Ernest en Leander zou kunnen slapen. Zij slapen samen in één bed, zodat er nog een kabouterbedje vrij was voor jou. Je ging netjes liggen, lekker ingeduffeld onder je donsdeken. Het was niet zozeer het bedje zonder spijlen waar ik mijn twijfels bij had, als wel het feit dat jullie op één kamer sliepen, en dat er geen licht brandde.
Inderdaad, na een kwartier stond jij al op de gang: je wilde nog een flesje. Papa nam je mee naar beneden, je dronk een paar slokken, had al genoeg, en wilde terug in je bed. Een half uur later was je opnieuw aan het roepen: je wilde opnieuw je fles. Niks van, deze keer: het was duidelijk een excuus om weer naar beneden te komen. Je begon dan ook te huilen toen ik niet toegaf. Ondertussen zette Gwen het reisbedje op in haar eigen kamer, zodat je de andere kinderen niet meer ging wakker maken. Nadat ik je dat had uitgelegd, en verzekerd had dat ik een lichtje ging laten branden, wilde je weer slapen. We hebben je dan ook niet meer gehoord, en toen we rond half twaalf doorgingen, sliep je diep.
Gwen hoopte dat je zou doorslapen, maar ik schoot in de lach: niet mijn Wolfje! Papa haalde je uit bed, en verdwaasd en huilerig keek je om je heen, terwijl ik je slaapgerief bijeengraaide. Tegen dat we beneden waren, keek je al wakker uit je ogen, en toen je buiten op straat muziek hoorde, zong je al luidkeels mee. Je mocht voor één keertje in papa’s armen in je dekentje mee in de auto, en je gaf commentaar op alles wat je zag, maar nogal onsamenhangend: je was echt wel slaapdronken. Thuis kon je niet snel genoeg in je bed liggen, en je sliep meteen.
Bij papa en mij was dat wel anders: we hebben ter plekke nog de autostoelen ontmanteld en de hoezen gewassen. Ik weet wel leuker bezigheden om middernacht op een zaterdag :-p Hoe eerder we die dingen wasten, hoe beter, want dan hadden ze een extra nacht om te drogen. Het weer heeft ook echt niet meegewerkt: had de zon de ganse dag geschenen in plaats van dat druilerige weer, dan waren ze ook wel droog geweest.

Deze morgen zijn we pas wakker geworden rond tien uur, en het was elf uur tegen dat je gebadderd en gekleed aan tafel zat voor je ovenverse boterkoeken. Je hebt er met smaak twee binnengespeeld, vergezeld van een hoop extra rozijnen. Toen ben ik dadelijk weer plintjes beginnen zagen en nog wat schilderen, en je bent me flink komen helpen. Rond half twee heeft papa je eten gegeven, maar je had niet echt honger. Niet te verwonderen, na zo’n ontbijt!
Ik werkte haastig verder, en om drie uur belde Xavier aan om papa te helpen ons bed te ontmantelen en naar boven te verhuizen. Tegen dan was het boven opgeruimd, gekuisd, en klaar om meubels te zetten. Alleen de twee deuren moeten nog geverfd worden, en dat kan ik wel eens tussendoor doen. Jij vond het bijzonder leuk wat we aan het doen waren, en wilde voortdurend helpen, wat natuurlijk resulteerde in voortdurend in de weg lopen. Toch begreep je best dat je niet in de weg mocht staan, en speelde op de matras die aan de zijkant lag, ging de kussens halen, bracht pootjes aan, ging om schroevendraaiers enzovoort. Ondertussen hield je haarscherp in de gaten wat we allemaal aan het doen waren, en gaf overal commentaar bij. Ik heb je een paar keer gewoon het zwijgen moeten opleggen, papa en ik konden gewoon niks meer zeggen tegen elkaar.
Rond zes uur stonden zowel het bed er, als de boekenkast voor de strips, en was het welletjes voor iedereen. Xavier ging naar huis, ik naar het koor, en papa en jij hebben samen biefstuk met friet klaargemaakt en opgegeten, nadat hij je eerst nog wat afgebeuld had door met je springballetje te spelen. Ongelofelijk hoe jij daar in op kan gaan: je loopt gewoon te gillen van plezier en opwinding. Je bent echt zo’n heerlijk positief kind, liefje.
Onnodig te zeggen dat je om zeven uur in je bed lag. Hopelijk kan je er morgenvroeg wat beter uit, want jawel, je mag naar school, en je boekentasje is al gemaakt.

* Roeland vertelde vrijdagavond iets over jou waar we allemaal vreselijk mee moeten lachen hebben. Je hebt de gewoonte om jou onbekende woorden te herhalen, zodat je ze kan memoriseren. Zo moeten we vreselijk op onze woorden letten. Roeland heeft dat aan den lijve ondervonden toen hij een keertje met de auto reed en jij achterin zat. Blijkbaar zat er een prutschauffeur voor hem, en hij sakkerde: “Zeg, wa kakker zijde gij!” Waarop een zacht stemmetje achter hem herhaalde: “Kakker!” Gelukkig heb je het niet verder onthouden, sloebertje !

* Je speelt dolgraag rollenspel, en zo was je in Center Parcs met een wagentje aan het rondgaan waarin blokken lagen, en die wilde jij verkopen als ijskrijm. Ik kreeg een mooi blauw blokje, papa een grote gele. Toen je aan Sarah vroeg of zij een ijsje wilde, antwoordde ze dat ze geen geld had. Je dacht even diep na, hield je hoofd scheef, en zei dat ze er niet voor hoefde te betalen. Nonkel Roeland gaf jou wel’centjes’, en prompt kwam je naar mij gelopen en gaf ze aan mij. Om dingen te kopen in de winkel, zei je. Snoetie toch!

* Ook nog in Center Parcs: ik had ’s morgens je vuile luier uitgedaan, maar had nog geen onderbroek bij de hand. Jij bleef niet wachten, maar liep al lachend weg naar ons bed, omdat je daar nog wilde spelen. Ik riep je terug, maar je lachte en zei: “Neenee mama, eerst spelen”. Ik stond dus met mijn handen in mijn heupen te kijken naar jou, hoe je met pretoogjes zo snel je beentjes je dragen konden voorbij mij crosste richting het bed. Net toen ik mijn mond opendeed om iets te zeggen, draaide jij je om, en zei in mijn richting: “Zucht!” Je haalde me de woorden uit de mond, ik stond dus even met mijn mond vol tanden, en Roeland kreeg haast iets van het lachen. Jaja, je kent je mama veel te goed!

Geen opmerkingen »

Nog geen opmerkingen.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Laat een opmerking achter

XHTML: je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>